Daily Archives: 30/08/2017

Ἐν Κωνσταντινουπόλει – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Γιώργου Γυπάκη

Εφτασε ὁ καιρός. Βρέθηκα στὰ μονοπάτια τοῦ Γένους. Περνάω μέσα ἀπὸ καστροπύλες καὶ ὀφικιάλιους μὲ χρυσὲς πανοπλίες καὶ εἰσέρχομαι στὴν καρδιὰ τοῦ Ρωμαίικου, τὸ Μεγάλο Κάστρο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ Μέση Ὁδὸς καταστόλιστη ἁπλώνεται πέρα ὡς πέρα μὲ ὄμορφα καταστήματα καὶ ἀνθοστόλιστες πλατεῖες μὲ χαρούμενα πρόσωπα, εὐλογημένους ἀνθρώπους, ποὺ σὲ ὅ,τι καὶ ἂν κάνουν δὲν παραλείπουν νὰ σιγοψιθυρίζουν τὴν Εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με…». Ρωμηοί ποὺ ἔχουν αἰώνιο σύντροφο καὶ συνοδοιπόρο τὸν Κύριο καὶ Θεό. Οἱ σημαῖες καὶ τὰ λάβαρα τοῦ Γένους σὲ ὅλο τὸ μῆκος τῆς Μέσης Ὁδοῦ κυματίζουν τὸν Σταυρὸ μὲ τὰ τέσσερα βήτα, τὸ Χριστόγραμμα καὶ τὸ δικέφαλο τῆς Ρωμηοσύνης. Ἀρχαῖα ἡρωικά μνημεῖα δοξασμένων Αὐτοκρατόρων καί ἡρώων, ἐπικὲς ἁψίδες, μεγαλοπρεπεῖς στῆλες καὶ ἀρχαῖα κειμήλια τοῦ Γένους ἐμψυχώνουν καὶ ἐμπνέουν τὴ Ρωμηοσύνη γιὰ νέους ἀγῶνες καὶ νέα ἡρωικὰ ἔπη. Πανέμορφοι Βυζαντινοὶ ναοί, Ἱερὰ δημόσια εἰκονοστάσια, Ἱερὰ Ἁγιάσματα καὶ Ἱερὲς Μονές, θυμίζουν τὸ ποιοὶ εἴμαστε καὶ τί ἀποστολὴ ἔχουμε στὴν Οἰκουμένη.

Κοιτάζω στὸ βάθος τοῦ δρόμου καὶ σκέφτομαι ποῦ καταλήγει ἡ μεγάλη μαρμαρόστρωτη αὐτὴ ὁδὸς καὶ ἀνατριχιάζω ἀπὸ δέος, καθὼς φέρνω στὸν νοῦ μου τὴν Ἁγιὰ Σοφιά. Ἡ γλυκειὰ μελωδία ἀπὸ καμπάνες καὶ σήμαντρα κάπου στὰ βόρεια, πίσω ἀπὸ τὰ μνημειακὰ κτίρια τῆς Μέσης ὁδοῦ, μὲ σπρώχνει νὰ κατευθυνθῶ πρὸς τὰ ἐκεῖ. Στρίβοντας σὲ ἕναν κάθετο λιθόστρωτο δρόμο κατευθύνομαι βόρεια καὶ, ἀφήνοντας τὴ Μέση, συναντῶ ἀλσύλλια καὶ ἀριστουργηματικὲς κρῆνες, ἀλλὰ καὶ ἀγάλματα τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς.

Ὁ μικρὸς λόφος ποὺ διακρίνω στὸ βάθος εἶναι ἀναμφισβήτητα ὁ τέταρτος τῆς ἑπτάλοφης, αὐτὸς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὁ μυρωμένος ἀέρας ἀπὸ Πολίτικο θυμίαμα καὶ ἡ κατανυκτικὴ ὑμνολογία στὸ βάθος τοῦ λιθόστρωτου μὲ ὁδηγοῦν στὸν μεγάλο Βυζαντινὸ ναό. Δίπλα μου οἱ ἁψιδωτὲς πύλες τῶν ἀρχοντικῶν μὲ τὰ Ρωμαίικα οἰκόσημα, οἱ ἀναμμένοι δαυλοί, τὰ ὄμορφα παρτέρια καὶ τὰ φωτισμένα παράθυρα μὲ τὸ ζεστὸ σπιτικὸ φῶς μοῦ θυμίζουν ὅτι βρίσκομαι στὴν παλιά μας γειτονιά. Προχωράω σταθερά, καθὼς τὸ λιθόστρωτο ἀνηφορίζει, καὶ περνάω μέσα ἀπὸ ἁψίδες καὶ δημόσια εἰκονοστάσια, καὶ ὁλοένα πλησιάζω στὴν κορφὴ τοῦ λόφου. Πέρα δυτικά, στὴ θρακικὴ πεδιάδα, ὁ κατακόκκινος ἥλιος ποὺ δύει λάμπει πορφύρα καὶ χρυσό. «Μέγας εἶσαι, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου!…», φωνάζω μὲ ἐνθουσιασμὸ νοερά. Πλησιάζω.

Τὸ λιθόστρωτο ἀνοίγει καὶ τὰ λάβαρα μὲ τοὺς δικέφαλους ἀετοὺς, ποὺ βλέπω νὰ ἀνεμίζουν περήφανα πίσω ἀπὸ τὰ τελευταῖα ἀρχοντικά τοῦ δρόμου, φανερώνουν ὅτι ἔφτασα. Τελευταία στροφὴ πρὶν τὴν κορφὴ τοῦ λόφου, ἡ θέα τοῦ μεγάλου ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων μοῦ κόβει τὴν ἀνάσα. Πάνω στοὺς πέντε τρούλους τοῦ μεγάλου ναοῦ ὁ Σταυρὸς ὁ Πανάγιος κυρίαρχος στοὺς αἰθέρες τῆς Βασιλευούσης. «Ἀπόστολοι τοῦ Θεοῦ, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν», ψιθυρίζω μὲ δέος καὶ κάνω τὸν σταυρό μου. Ἡ μελωδία τῶν ὕμνων ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ μὲ συνεπαίρνει. «Ὡς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν, οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι, Πέτρος καὶ Παῦλος σὺν Λουκᾷ, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης, Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σὺν Ματθαίῳ καὶ Σίμωνι, Μάρκος καὶ Ἰάκωβος, καὶ Θωμᾶς ὁ μακάριος, καὶ ηὔγασαν τοὺς πίστει βοῶντας χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται».

Ἕνα χρυσὸ φῶς κεριῶν καὶ πολυελαίων, ποὺ ἀντανακλάει στὰ χρυσὰ ψηφιδωτὰ καὶ στὰ πολύχρωμα μάρμαρα, ξεχύνεται ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα φέρνοντάς με σὲ ἄλλες ἐποχές. Πρὶν εἰσέλθω στὴν κοινὴ χαρά, κοιτάζω ὁλόγυρα τοῦ λόφου τὴν πανοραμικὴ θέα. Ἡ Πόλη τῶν Πόλεων, ἁπλώνεται μὲ μεγαλοπρέπεια καὶ γαλήνη ἀπὸ τὸν Κεράτιο ὡς τὸν Βόσπορο καὶ τὴ θάλασσα τοῦ Μαρμαρᾶ, ἀλλὰ καὶ τὴ Θρακικὴ πεδιάδα. «Ἡ δοξασμένη πρωτεύουσα τῆς Οἰκουμένης, τὸ λίκνο τῆς Χριστιανικῆς Αὐτοκρατορίας!», συλλογίζομαι, καὶ καθὼς τὸ βλέμμα μου χαϊδεύει τοὺς ἀμέτρητους καστρόπυργους, τὰ ψηλὰ καμπαναριά, τὰ παλάτια καὶ τοὺς περικαλλεῖς ναούς, καταλήγει ἐκεῖ ποὺ καταλήγουν ὅλοι οἱ δρόμοι, ἐκεῖ ποὺ καταλήγει καὶ συγκλίνει καὶ ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη.

Στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, στὸν ἐπίγειο οὐρανό, ποὺ σὰν κορόνα τῆς Πόλης λάμπει ὡς τὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης τὴ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν!

Πηγή: Ἐν Κωνσταντινουπόλει – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ

Κόκκινος Ουρανός: ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Πήραν 5χρονο κορίτσι από τους χριστιανούς γονείς του και το έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων

Μια αρρωστημένη υπόθεση έχει προκύψει στο Tower Hamlets του Λονδίνου με ένα μικρό κορίτσι ηλικίας μόλις 5 που αναγκάζεται να ζήσει σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων οι οποίοι της αφαίρεσαν το χριστιανικό σταυρό της και απαίτησαν να μαθαίνει αραβικά. Οι γυναίκα φορά νικάμπ και μπούρκα.

Το Tower Hamlets έχει το υψηλότερο ποσοστό μουσουλμάνων στην Αγγλία που ξεπερνούν σε αριθμό τους χριστιανούς και έχει περισσότερα από 40 τζαμιά και ισλαμικά κέντρα.

Σε ένα άρθρο που αναφέρουν οι The Times, το κορίτσι ήταν προφανώς τόσο ανήσυχο μετά την εμπειρία αυτή που φώναξε και παρακίνησε τις αρχές να μην την πάνε πάλι πίσω καθώς το άτομο που ορίστηκε  να την φροντίζει δεν μιλάει αγγλικά.

Στο κορίτσι επίσης απαγορεύτηκε να τρώει μπέικον και είπε πρόσφατα στη μητέρα της ότι «τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι ηλίθια» και «οι Ευρωπαίες γυναίκες είναι ηλίθιες και αλκοολικές».

Ένας φίλος της οικογένειας είπε ότι: «Πρόκειται για ένα 5χρονο λευκό κορίτσι. Γεννήθηκε στη χώρα αυτή, μιλάει αγγλικά ως την πρώτη της γλώσσα, αγαπά το ποδόσφαιρο, κατέχει βρετανικό διαβατήριο και βαφτίστηκε σε εκκλησία.

«Έχει ήδη υποστεί το τεράστιο τραύμα του βίαιου διαχωρισμού από την οικογένειά της. Χρειάζεται περιβάλλον στο οποίο θα νιώθει ασφαλές και αγαπημένο. Αντ ‘αυτού, είναι παγιδευμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα τα αισθάνεται ξένα και άγνωστα. Αυτό είναι πολύ τρομακτικό για ένα μικρό παιδί».

Αυτή η τρομακτική κατάσταση εκθέτει τη συνολική αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας. Το να βρίσκεται μια μικρή αγγλίδα σε ένα περιβάλλον όπου διδάσκονται οι σκληροπυρηνικές αξίες των Μουσουλμάνων και με φροντιστές που δεν μιλούν μάλιστα τη γλώσσα είναι ένα συγκλονιστικό κατηγορητήριο όχι μόνο για το σύστημα φροντίδας αλλά για την πλήρη έλλειψη «ένταξης» σε περιοχές όπως το Tower Hamlets.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Πηγή: Κόκκινος Ουρανός: ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Πήραν 5χρονο κορίτσι από τους χριστιανούς γονείς του και το έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΕΛΛΑΔΑ + ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: θαύμα Παναγίας βαρνάκοβα

Γυναῖκα μου, ἔστειλες τήν Παναγία στό σπίτι μας!

Σωτήρης Κ. από Αγρίνιο, πατέρας τριών παιδιών. Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.

Πριν μερικές εβδομάδες ,πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.
– Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:
Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν’ απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους. Ένοιωθα δύναμη και ευεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα και περίμενα τη γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι και χαρά.
Ήρθε κατά το μεσημέρι. Όταν με είδε σηκωμένο και υγιή, άρχισε να κλαίει από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.
Την άλλη μέρα πήγα στην αγορά του Αγρινίου και αγόρασα την πιο μεγάλη λαμπάδα. Με κοιτούσαν καλά καλά. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε τίποτε. Ήθελα να ανέβω, αν ήταν δυνατό, κάπου ψηλά και να φωνάξω τις ευχαριστίες μου στον Θεό και στην Παναγιά. Να τ’ ακούσουν όλοι οι άνθρωποι για να πιστέψουν!

Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (και η Παράκλησή Της)» ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ 2005

Πηγή: ΕΛΛΑΔΑ + ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: θαύμα Παναγίας βαρνάκοβα

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Ο Άγιος με την θαυμαστή αφθαρσία – Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ

Ο Άγιος με την θαυμαστή αφθαρσία – Λείψανο 500 ετών
Η  Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του δύο φορές. Την ημέρα της Κοιμήσεώς του (30 Αυγούστου) και την ημέρα της επισήμου Διακηρύξεως της Αγιότητάς του & της ανακομιδής του Ιερού Λειψάνου του (17 Απριλίου)
Ο Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1448 στα μέρη του Νόβγκοροντ, σε μια οικογένεια ευλαβών χριστιανών. Ήταν το τρίτο παιδί του Στέφανου & της Βασάϊ. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αμώς. Ήταν πράος, υπάκουος, νηστευτής και όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία οι γονείς του  …

Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Ο Άγιος με την θαυμαστή αφθαρσία – Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον Ρώσο άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ

Σημεία Καιρών

Άγιος Αλέξανδρος του Σβίρ (1448—30 Αυγούστου 1533)

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.123 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Μαθήματα ζωής από ένα ευλογημένο παιδί-ήρωα | Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Ο Μάριος Νάσιος γεννήθηκε της Υπαπαντής, (2 Φεβρουαρίου 1987, ημέρα Κυριακή). Σε ηλικία 5 ετών άρχισε να παρουσιάζει δυσκολία κατά την βάδιση, αστάθεια, κουραζόταν εύκολα, και είχε δυσκολία για να ανέβει σκάλες ή να σηκωθεί από κάτω. Σε ηλικία 7 ετών ετέθη η διάγνωση: Μυϊκή δυστροφία τύπου Duchenne.
Είναι μια σπάνια αρρώστια κληρονομική, που εμφανίζεται στα αγόρια, έχει εξελικτική πορεία και οι ασθενείς στο τέλος ακινητοποιούνται και, λόγω αδυναμίας των μυών της αναπνοής, παθαίνουν αναπνευστική ανεπάρκεια.
Ο Μάριος πέρασε από αυτά τα στάδια, όμως ήταν ένα παιδί χαρισματικό. Αριστούχος μαθητής μέχρι το Λύκειο που πρόλαβε να πάει (17 χρόνων πέθανε).
Από την ηλικία των 8 ετών ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι. Με αυτό έκανε παρέλαση, ως σημαιοφόρος, κρατώντας την σημαία, με καμάρι.
Είχε πηγαίο χαμόγελο, σοφία κατά Θεόν, το αίσθημα της ευγνωμοσύνης και ήταν όλο μ΄ ένα ευχαριστώ προς τον καθένα: στην μητέρα του που τον φρόντιζε, στους συμμαθητές, στους δασκάλους, στον πνευματικό του πατέρα Γερβάσιο.
Έλεγε: «Είμαι πολύ καλά. Δεν μου λείπει τίποτα. Αισθάνομαι πλήρης. Είμαι μια χαρά έτσι. Νιώθω να αγαπάω όλο τον κόσμο. Για να μη με κάνει καλά ο Θεός, κάτι ξέρει, ίσως έτσι είναι καλύτερα. Ευχαριστώ το Θεό, που μου έδωσε μυαλό και μπορώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους. Που μπορώ να διαβάζω. Που μπορώ να καταλάβω τα πάντα. Εάν δεν είχα μυαλό, τι να έκανα τα χέρια; Ο παράλυτος, που έχει το μυαλό του και κάνει υπομονή, είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου… Μαμά ο Θεός μας αγαπάει. Είναι για το καλό της ψυχής μας, και αν δεν μας δίνει την υγεία μας, μας λύνει, όμως, άλλα προβλήματα».
Λόγω προσβολής και του καρδιακού μυός άρχισε να παρουσιάζει και ταχυσφυγμία. Με 128 σφυγμούς κάθε μέρα ξεκινούσε για το σχολείο. Μέσα στις δυσκολίες έλεγε: «Άλλα παιδιά, άρρωστα σαν έμενα, αναγκάζονται να σταματήσουν το σχολείο, γιατί δεν υπάρχουν προσβάσεις. Πόσα δώρα έχω εγώ!».
Οι συμμαθητές του, οι δάσκαλοι, πάντα θυμούνται το πρόσωπό του, που έλαμπε από χαρά. Βοηθούσε με τις συμβουλές και την γνώμη του πολλούς φίλους του, δίνοντας μαθήματα αξιοπρέπειας και σεμνότητος. Είχε απόθεμα ψυχής, θάρρους, δύναμης. Δεν έδειχνε να ενοχλείται από την αναπηρία του.
Ήταν αυθόρμητος, με πηγαίο χιούμορ και έκανε τους άλλους να γελάνε, να χαίρονται. Είχε διάκριση και αγάπη και έλεγε στην μητέρα του: «Συγνώμη μαμά που σε κουράζω. Συγνώμη μανούλα που σε ταλαιπωρώ. Τα πόδια σου είναι και δικά μου πόδια. Είμαστε δύο άνθρωποι και έχουμε μόνο δύο πόδια. Τα δικά σου. Και αυτά χειρουργημένα. Τα μεσημέρια εγώ θα διαβάζω τα μαθήματα μου. Εσύ να πηγαίνεις να ξεκουράζεσαι. Και όπως εσύ με προσέχεις το βράδυ, εγώ θα σε προσέχω το μεσημέρι!».
Κάθε Κυριακή κοινωνούσε, με λαχτάρα και πόθο. Ήταν ετοιμόλογος.Κάποτε τον ρώτησαν, σε ποιά ομάδα ανήκεις; Και είπε· «Στού Παραδείσου» και συνέχισε: «Ποιά ομάδα μπορεί να συγκριθεί με την ομάδα του Παραδείσου;»
Ο πόνος εξευγενίζει τον άνθρωπο
Όταν το 1995, που πέρασε ο Μάριος από Υγειονομική Επιτροπή και τότε η Ασφάλεια του δεν έδινε επίδομα σ΄ αυτούς που υπέφεραν από μυασθένεια, η μητέρα του στεναχωρέθηκε και ο μικρός Μάριος της είπε:
– Μαμά, δεν αξίζει να στεναχωριέσαι γι’ αυτή τη ζωή. Εμείς για την άλλη ζωή πρέπει να στεναχωριόμαστε. Δεν θέλω να στεναχωριέσαι και να κλαις. Όπως ο Θεούλης τρέφει τα πουλάκια, έτσι και εμάς θα μας θρέψει. Έτσι και εμάς θα μας φροντίσει. Ναι, στ΄ αλήθεια!
Άλλοτε που η μητέρα του κ. Μαρία τον ρώτησε, εάν επιθυμούσε να καλέσουν μία ομάδα μορφωμένων ανθρώπων, που κάνουν συντροφιά σε παιδιά, όπως αυτόν, για να τα χαροποιήσουν, εκείνος απάντησε:
– Όχι, μαμά. Δεν έχω ανάγκη από τέτοια παρέα εγώ. Έχω εσένα. Έχω τα βιβλία μου… Με βγάζεις έξω και βλέπω τα χωράφια. Την εκκλησία της Μεταμόρφωσης. Τα λουλούδια που φύτεψες στην αυλή μας. Βλέπω τους συμμαθητές μου που πηγαίνουν στο φροντιστήριο. Που παίζουν. Τι άλλο να θέλω; Δεν έχω ανάγκη από παρέα. Είμαι πάρα, μα πάρα πολύ καλά έτσι. Θέλω να το καταλάβεις αυτό καλά. Είμαι πάρα πολύ καλά. Δεν μου λείπει τίποτε.
Κάποια μέρα, μία κοινωνική Λειτουργός, εκτιμώντας την ψυχική δύναμη του Μάριου, πρότεινε να οργανώσουν μία συνάντηση παιδιών με παρόμοια προβλήματα, στην οποία θα εξηγούσε με ποιόν τρόπο ξεπερνάει ο ίδιος το πρόβλημά του και είναι πάντα χαρούμενος.
– Όχι, απάντησε ο Μάριος.
Αν δεν πιστεύσουν στο Θεό, όσες ώρες και αν τους μιλάω με αποδείξεις, δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν την αρρώστια τους και τα άλλα προβλήματά τους.Ο διδακτός Θεού Μάριος έλεγε:
«Εγώ δεν είμαι τίποτα. Και άλλωστε οι άνθρωποι δεν πρέπει να χαίρονται πολύ, αλλά και ούτε να θλίβονται πολύ. Να έχουμε σεμνότητα…
«Με το Θεούλη θα τα βάλουμε; Αφού θέλει ο Θεός να βρέξει, ας βρέξει. Ζάχαρη άλλωστε είμαστε;»
«Μανούλα, μας αγαπάει ο Θεός. Νοιάζεται για μας. Μας δίνει βέβαια δυσκολίες, αλλά και μας βοηθά. Και δύναμή μας δίνει να τα ξεπεράσουμε. Δεν βλέπεις πόσο ενδιαφέρεται για μας; Φροντίζει για τα πουλάκια και δεν θα τον νοιάζει για μας; Να! Άνθρωποι πολλοί, άγνωστοι πριν σε μας, τώρα μας περιβάλλουν με αγάπη».
«Ο ήλιος της αγάπης, εάν φώτιζε τον κόσμο, θα ήταν πάρα πολύ ωραίος και καλύτερος. Γιατί ο ήλιος της αγάπης είναι ο ίδιος ο Χριστός». (Αυτή η πρόταση γράφτηκε σε έκθεση του Μάριου όταν ήταν μαθητής της Δ΄ Δημοτικού).
«Τί κρίμα. Δεν πρέπει να ζητούν εκδίκηση οι συγγενείς. Αντίθετα, να προσεύχονται για την ανάπαυση της ψυχής του δικού τους ανθρώπου, αλλά και για την ψυχή του φονιά. Ο Θεός είναι ο μόνος Κριτής».
Δεν μπορώ να καταλάβω, πως δεν πηγαίνουν στην Εκκλησία…
Σκέψεις για την προσευχή
Η προσευχή είναι το μοναδικό μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων με το Θεό. Το να προσευχόμαστε (χωρίς απόσπαση) μας βοηθάει να αφήνουμε τις γήϊνες διαστάσεις και να ανεβαίνουμε ψηλά στον ουρανό, όπου υπάρχει η επουράνια βασιλεία του Θεού. Μας ενισχύει ψυχικά, για το δύσκολο αγώνα στο δρόμο της βασιλείας του Θεού και για τα γήινα προβλήματα, που απασχολούν εμάς και την οικογένεια μας.
Ο Θεός εισακούει όλες τις προσευχές που κάνουμε, αν και δεν ανταποκρίνεται πάντα σε αυτό που του ζητάμε. Δεν πρέπει να τον παρεξηγούμε, γιατί έχει και Αυτός το σχέδιο του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ξέρει πως, που και πότε θα ανταποκριθεί στις παρακλήσεις μας, έτσι ώστε να μας βγουν σε καλό. Αν ανταποκρινόταν αμέσως, ίσως να μας έβγαιναν σε κακό και γι΄ αυτό δεν ανταποκρίνεται.
Η προσευχή πρέπει να βγαίνει μέσα από την καρδιά μας και όχι μόνο από το μυαλό μας. Να γίνεται με θέρμη και με συγκίνηση και όχι με ψυχρότητα, όπως κάνουμε συνήθως. Ακόμη, η προσευχή πρέπει να γίνεται σε ήσυχο χώρο και όχι σε χώρο φασαρίας, γιατί ο θόρυβος σε αποσπάει συνέχεια και δεν μπορείς να προσευχηθείς ήρεμα.
Καλό θα ήταν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο να προσεύχονται σήμερα που ο κόσμος μας έχει χάσει κάθε επαφή με το Θεό, κι όχι μόνο να ζητούμε, αλλά και να τον ευχαριστούμε και να τον δοξολογούμε.
ΜΑΡΙΟΣ ΝΑΣΙΟΣ
Στις 5 Αύγουστου 2003 έπαθε πνευμονικό οίδημα. Νοσηλεύτηκε στην εντατική του Νοσοκομείου, όπου η συμπεριφορά του, παρ΄ όλη την κρισιμότητα της καρδίας του με 145 σφυγμούς, προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Τους ευχαριστούσε συνεχώς όλους, δίχως να παραπονεθεί για κάτι. Μάλιστα, θεώρησε το σοβαρό αυτό επεισόδιο της υγείας του, ευκαιρία γνωριμίας και άλλων ανθρώπων.
Τρεις μήνες αργότερα, έκανε το πρώτο επεισόδιο καρδιακής ανακοπής. Στις 25 Νοεμβρίου 2003 κοιμήθηκε.
Την ήμερα της κηδείας, ενώ είχαν προγραμματίσει να γίνει η εκφορά με το ειδικό αυτοκίνητο, η νεκροφόρα ξαφνικά, σταμάτησε. Αδύνατο να προχωρήσει, παρ΄ όλο που καμιά βλάβη δεν εντοπίστηκε. Ανεξήγητο! Ήθελαν οι συμμαθητές του να μεταφέρουν με τα δικά τους χέρια τον Μάριο, και τελικά εισακούστηκαν. Θεωρήθηκε το περιστατικό σημαδιακό. Και έγινε η συγκινητική εκφορά του Μάριου με τα χέρια των συμμαθητών του.
Στο κοιμητήριο κατά την νεκρώσιμη ακολουθία, έψαλλαν το Χριστός Ανέστη!
Οι τελειόφοιτοι μαθητές του Λυκείου, στο ενθύμιο αποφοίτησης εκείνης της χρονιάς, έβαλαν πάνω – πάνω, ξεχωριστό, υπερτονισμένο, το όνομα ΜΑΡΙΟΣ.
«Μεγάλη τιμή και χαρά που σε γνωρίσαμε εδώ σ’ αύτη τη γη Μάριε. Μεγαλύτερη τιμή και ευτυχία να συναντηθούμε και στην άλλη ζωή, την αιώνια».
Πηγή: Από το βιβλίο «ΜΑΡΙΟΣ, ο λαβωμένος σημαιοφόρος της χαράς» της Αικατερίνης Ματενόγλου, έκδοση «Η ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ» Θεσσαλονίκη 2007). ΜΑΡΙΟΣ: «Ο Λαβωμένος Σημαιοφόρος Της Χαράς» (Με Την Ασθένεια Μυϊκή Δυστροφία), Σελ.66-74, Γίνονται Θαύματα Σήμερα; – Φωτεινά Υποδείγματα Αρετής, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, Συκιές Θεσσαλονίκη diakonima.gr


Πηγή: Μαθήματα ζωής από ένα ευλογημένο παιδί-ήρωα | Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σχολάζουσες Γαίες: Να ξαναζωντανέψουμε την ύπαιθρο με χιλιάδες θέσεις εργασίας στην πρωτογενή παραγωγή – Έκτακτο Παράρτημα

Η μετεμφυλιακή ιστορία της Ελλάδας, είναι ιστορία εγκατάλειψης της υπαίθρου και της παραγωγικής μας κληρονομιάς.
Ο πληθυσμός των πόλεων με περισσότερους από 50.000 κατοίκους ξεπερνά πλέον τα 5,5 εκατομμύρια.

Τα δύο τρίτα της χώρα μας εγκαταλείφθηκαν.

Η πληθυσμιακή όμως εγκατάλειψη είναι μόνο η μία πλευρά.

Χειρότερη κατά την γνώμη μου, είναι η εγκατάλειψη της παραγωγικής κληρονομιάς: Από την δεκαετία του 50, με μία άνευ προηγουμένου πολιτισμική προπαγάνδα, οι έννοιες «τσοπάνος», «αγρότης», «βλάχος», «χωριάτης», ταυτίστηκαν με την αγραμματοσύνη και την οπισθοδρόμηση.   …

Πηγή: Σχολάζουσες Γαίες: Να ξαναζωντανέψουμε την ύπαιθρο με χιλιάδες θέσεις εργασίας στην πρωτογενή παραγωγή – Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

«Θύματα, πρόσφυγες, διασωθέντες, ορφανά, βιασμένες της Γενοκτονίας……..»

ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

 Θ. Μαλκίδης
Η αριθμητική της Γενοκτονίας : Θύματα, βιασμένες, ορφανά, πρόσφυγες, διασωθέντες….
Ο πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον, καταγράφοντας την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, τονίζει, μεταξύ των άλλων, πως «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με την θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη την μανία του ανθρώπινου πάθους». Με την δημιουργία του κινήματος των Νεοτούρκων και στην συνέχεια των Κεμαλικών, εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία. Με την κατάκτηση της εξουσίας, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανισθούν οι αυτόχθονες πληθυσμοί. Οι Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους και τους Ασσύριους, ήταν οι κεντρικοί στόχοι.
 
Το ζήτημα του αριθμού των Ελλήνων που ζούσε στο Οθωμανικό κράτος αποτελεί μείζον πρόβλημα για πολλούς ερευνητές, ενώ αμφισβητείται από πολλούς τουρκικούς μηχανισμούς διαστρέβλωσης της αλήθειας και από συνεργαζόμενους με αυτούς ξένους.
Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε είναι η απογραφή που πραγματοποίησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο την περίοδο 1910-1912 σε συνεργασία με τα ελληνικά προξενεία και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 401 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized