Daily Archives: 12/12/2017

Τι θα μας έλεγε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης αν ζούσε σήμερα;

Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για μακρυγιαννηςΗ μόνη ελπίδα, όπως θα ξαναέλεγε ο Μακρυγιάννης, είναι το «εμείς» και όχι το «εγώ μου» , το «εγώ σου», το «εγώ του».

Δείτε την αρχική δημοσίευση 635 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

«Κάποτε ένας Θεοσεβής Ιερέας Λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου… και μια φοβερή αστραπή ήλθε απ’ το πουθενά, απ’ τον ουρανό … δεν ξέρει»

Σημεία Καιρών

Σχετική εικόνα

~ Κάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 412 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Συγκλονιστικό θαύμα σε βάπτιση πρώην παπικής

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.

Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:
-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ’ ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.
Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν’ Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν παπικός.
Ταξίδεψε στο Άγιον Όρος κι εκεί ο Θεός έκαμε το θαύμα του! Βαπτίσθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών και αργότερα ιερεύς.
Ύστερα από αρκετά χρόνια, πήγε στην πατρίδα του, στο Πε­ρού, όπου κατήχησε και βάπτισε την μητέρα του σε μια λίμνη. Τρεις φορές την έπιασε, την βούτηξε μέσα στο νερό και την σή­κωσε. Μετά την τρίτη ανάδυση, σηκώθηκε ή μητέρα του ψηλά και φορούσε έναν ωραιότατο λευκό χιτώνα, έμεινε για μια στιγμή ακί­νητη… κι ύστερα έπεσε κάτω και λιποθύμησε.
Τα αδέλφια του, όρμισαν να τον λυντσάρουν γιατί νόμισαν ότι τη μάνα τους την έπνιξε ο αδελφός τους, ο καλόγερος. Μόλις όμως πλησίασαν κοντά, άρχισε να σηκώνεται ή γυναίκα και είπε τα εξής:
-Μετά την τρίτη κατάδυση και ανάδυση, όταν σηκώθηκα, άστρα­ψε όλος ο τόπος και γέμισε όλος από φως, μια υπέρλαμπρη φωτο­χυσία. Αυτό το φως με έντυσε με ενδύματα ολόχαρα, ολοφώτεινα, ολόλαμπρα. Αυτό το φως μπήκε και μέσα μου, με πλημμύρισε ολό­κληρη, με έπνιξε, με κατέφαγε, με εξαΰλωσε, μέσα και έξω και με έκανε κυριολεκτικά φωτοφόρα.
Ήταν δε τόσο δυνατό το φως και τόσο δυνατή ή συγκίνησης πού την κυρίευσε από αυτήν την πλημμύρα της φωτοχυσίας, πού δεν άντεξε και λιποθύμησε. Αυτά τα διηγείτο ο ίδιος ο πατήρ Συ­μεών, σε ευλαβείς προσκυνητές.
Να τα θαύματα, πού γίνονται στο Μυστήριο του αγίου Βαπτί­σματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2009/07/blog-post_09.html

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Λεωνίδας: καρκίνος και πολλά άλλα προβλήματα υγείας

Σχετική εικόνα
Ο Λεωνίδας πάσχει από καρκίνο ο οποίος συνοδεύεται από πολλά άλλα προβλήματα υγείας. Ας ευχηθούμε στον Κύριο να τον ενισχύσει και να τον ενδυναμώσει, ώστε να σηκώσει όπως πρέπει τον σταυρό που του έχει δοθεί.
Όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ή και έχουμε στον στενό μας συγγενικό κύκλο καρκινοπαθείς. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το πρόβλημα του Λεωνίδα και δικό μας και να μπούμε στη θέση του. Τότε ίσως πετύχουμε να εισακουστούμε από τον Θεό κι έτσι θα βοηθήσουμε και τον Λεωνίδα, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς μας. Η προσευχή για τους άλλους (ιδιαίτερα για τους αγνώστους) είναι μια από τις καλύτερες και ευάρεστες μορφές ελεημοσύνης μιας και δεν υπάρχει συμφέρον ή δόλος. Δεν απαιτεί λεφτά παρά μόνο λίγο χρόνο και πολλή όρεξη. Η αγάπη για να εκδηλωθεί βρίσκει πάντα τρόπο, η αδιαφορία πάντα μια δικαιολογία.
Και όποιος υποστηρίξει ότι δεν έχει χρόνο, ας εξετάσει πρώτα μήπως χάνει πολύ χρόνο σε άσκοπες και μη ωφέλιμες έως και βλαβερές συνήθειες όπως π.χ. να βλέπει αρκετή τηλεόραση, να ξημεροβραδιάζεται στο φατσοβιβλίο (facebook), να σπαταλά ώρες στο tablet ή στο κινητό παίζοντας παιχνίδια, να παρακολουθεί ποδόσφαιρο, μπάσκετ κ.α. ή να χαζολογά απλά στο τηλέφωνο… Μήπως δεν βρίσκουμε χρόνο για προσευχή επειδή απλά έχουμε πέσει σε πολλές από τις μυριάδες παγίδες του μισόκαλου; Και μήπως δεν διαθέτουμε την ταπείνωση να το παραδεχτούμε και να ζητήσουμε βοήθεια ώστε να τις ξεπεράσουμε;

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ποιο το σχέδιο του Ισραήλ στην Αργεντινή;

Συγκλονιστική Αποκάλυψη

Τιερί Μεϊσάν

Δίκτυο Βολταίρος


Ιδιοκτήτης 175 εταιρειών, μεταξύ άλλων αλυσίδων εστιατορίων και της ποδοσφαιρικής ομάδας της Τότεναμ – αυτοανακηρυγμένης «Στρατός των YID» – ο πολύ μυστικοπαθής δισεκατομμυριούχος Joe Lewisσπεκουλάρει στην αγορά συναλλάγματος σε συνεργασία με τον φίλο του George Soros.

Οι αρχές της Αργεντινής αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τη μαζική αγορά γης από βρετανό δισεκατομμυριούχο στην Παταγονία και τις «διακοπές» που περνάνε δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί στρατιώτες στις ιδιοκτησίες του.

Στο δέκατο ένατο αιώνα, η βρετανική κυβέρνηση είχε διστάσει να εγκαταστήσει το Ισραήλ στη σημερινή Ουγκάντα, την Αργεντινή ή στη Παλαιστίνη. Πράγματι, η Αργεντινή ελεγχόταν τότε από το Ηνωμένο Βασίλειο και, με πρωτοβουλία του Γάλλου ΒαρώνουMaurice de Hirsch, είχε γίνει καταφύγιο για τους Εβραίους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα πογκρόμ στην Κεντρική Ευρώπη.

Τον εικοστό αιώνα, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του στρατηγού Juan Perón, δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της χώρας, αναπτύχθηκε ένα αντισημιτικό ρεύμα στο κόρφο του στρατού. Δημοσίευσε ένα φυλλάδιο που κατηγορούσε το νέο Κράτος του Ισραήλ ότι προετοίμαζε εισβολή στη Παταγονία, το λεγόμενο «Σχέδιο Αντίνια».

Φαίνεται σήμερα ότι αν και η ακροδεξιά της Αργεντινή είχε υπερβάλει για τα γεγονότα στη δεκαετία του ’70, υπήρξε όντως ένα ισραηλινό σχέδιο αποίκησης (και όχι εισβολής) της Παταγονίας.

Όλα άλλαξαν με τον πόλεμο των Μαλβίνων (Φώκλαντ) το 1982. Την εποχή εκείνη η αργεντινική στρατιωτική χούντα προσπαθούσε να ανακτήσει τα νησιά Μαλβίνες (Φώκλαντ), Νότια Γεωργία και τους Νότιους Νήσους Σάντουιτς, υπό βρετανική κατοχή κατά την άποψή της για ενάμιση αιώνα. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει τη νομιμότητα της αξίωσης της Αργεντινής, αλλά το Συμβούλιο Ασφαλείας καταδικάζει τη χρήση βίας για την επανάκτηση αυτών των εδαφών. Το διακύβευμα είναι τεράστιο επειδή τα χωρικά ύδατα αυτών των αρχιπελαγών δίνουν πρόσβαση σε όλο τον πλούτο της ηπείρου της Ανταρκτικής.

Στο τέλος του πολέμου, ο οποίος σκότωσε περισσότερους από 1.000 ανθρώπους (οι βρετανικοί επίσημοι αριθμοί είναι σημαντικά μειωμένοι), το Λονδίνο επέβαλε μια ιδιαίτερα σκληρή συνθήκη ειρήνης στο Μπουένος Άιρες. Οι ένοπλες δυνάμεις του περιορίζονται στην απλούστερη έκφρασή τους. Προπαντός, ο έλεγχος του νότιου εναέριου χώρου της επικράτειάς τους και της Ανταρκτικής αποσύρθηκε από τη δικαιοδοσία τους προς όφελος της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (Royal Air Force ) και πρέπει να ενημερώνουν το Ηνωμένο Βασίλειο για όλες τις δραστηριότητές τους.

Το 1992 και το 1994 δύο μυστηριώδεις επιθέσεις, ιδιαίτερα θανατηφόρες και καταστροφικές, κατέστρεψαν διαδοχικά την ισραηλινή πρεσβεία και την έδρα της εβραϊκής ένωσης AMIA.
Η πρώτη έγινε καθώς οι ισραηλινοί αρχηγοί των υπηρεσιών πληροφοριών στη Λατινική Αμερική μόλις είχαν φύγει από το κτίριο. Η δεύτερη έγινε στο πλαίσιο της κοινής έρευνας Αιγύπτου-Αργεντινής για τους βαλλιστικούς πυραύλους Condor. Την ίδια περίοδο, το κύριο εργοστάσιο των Condor εκρήγνυται, ενώ οι γιοι των προέδρων Carlos Menem και Hafez al-Assad πεθαίνουν σε ατυχήματα. Οι διάφορες έρευνες θα οδηγήσουν σε μια σειρά χειραγωγήσεων.

Μετά το καταλογισμό της Συρίας ως ένοχη, ο εισαγγελέας Αλμπέρτο ​​Nisman στρέφεται κατά του Ιράν που κατηγορεί ως εγκέφαλος των δύο βομβιστικών επιθέσεων και κατά της Χεζμπολάχ που υποτίθεται ότι τις εκτέλεσε.

Η πρώην περονίστρια πρόεδρος Cristina Kirchner κατηγορείται ότι διαπραγματεύτηκε το τέλος της δίωξης κατά του Ιράν σε αντάλλαγμα για φτηνές τιμές πετρελαίου. Ο εισαγγελέαςNisman βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του και η πρόεδρος Kirchner κατηγορήθηκε για υψηλή προδοσία. Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα ένα δραματικό απρόοπτο γεγονός κατέστρεψε όλα όσα νομίζαμε ότι γνωρίζαμε: το FBI των ΗΠΑ παρέδωσε αναλύσεις DNA που πιστοποιούν την απουσία ανάμεσα στα θύματα του υποτιθέμενου τρομοκράτη και την παρουσία μιας σορού που δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ. 25 χρόνια αργότερα, δεν γνωρίζουμε πλέον τίποτα για αυτές τις επιθέσεις.

Τον 21ο αιώνα, εκμεταλλευόμενα τα πλεονεκτήματα που τους προσφέρει η συνθήκη του πολέμου των Μαλβίνων (Φώκλαντ), το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ ξεκίνησαν ένα νέο σχέδιο στην Παταγονία.

Ο Βρετανός δισεκατομμυριούχος Joe Lewis αποκτά τεράστια εδάφη στη νότια Αργεντινή και ακόμη στη γειτονική Χιλή. Οι ιδιοκτησίες του καλύπτουν πολλές φορές το μέγεθος του κράτους του Ισραήλ. Βρίσκονται στη Γη του Πυρρός (Tierra del Fuego), στο ακραίο νότιο μέρος της ηπείρου. Περικυκλώνει μεταξύ άλλων το Lago Escondido, αποτρέποντας τη πρόσβαση του, παρά μιας δικαστικής απόφασης.

Ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο, με διάδρομο προσγείωσης 2 χιλιομέτρων, χτίζεται από τον δισεκατομμυριούχο για να δέχεται πολιτικά και στρατιωτικά αεροπλάνα μεταφορών.
Μετά το πόλεμο των Μαλβίνων (Φώκλαντ), ο ισραηλινός στρατός διοργάνωσε «στρατόπεδα διακοπών (ή κατασκηνώσεις)» (sic) για τους στρατιώτες του στην Παταγονία. Κάθε χρόνο, 8-10.000 στρατιώτες του Ισραήλ περνάνε δύο εβδομάδες στη γη του Joe Lewis.

Αν και στη δεκαετία του ’70, ο Αργεντινός στρατός είχε γνωστοποιήσει ότι παρατήρησε τη κατασκευή 25.000 κενών κατοικιών, δημιουργώντας το μύθο του Σχεδίου Andinia, σήμερα φέρεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες έχουν κατασκευαστεί.
Είναι αδύνατο να ελεγχθεί η κατάσταση των εργασιών, δεδομένου ότι αυτές οι γαίες είναι ιδιωτικές και το Google Earth έχει εξουδετερώσει τις δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής, όπως συμβαίνει με τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Η γειτονική Χιλή έχει παραχωρήσει μια υποβρύχια βάση στο Ισραήλ. Σήραγγες έχουν σκαφτεί για την επιβίωση στον πολικό χειμώνα.

Οι Ινδιάνοι Μαπούτσε που κατοικούν την Παταγονία, τόσο την αργεντινική όσο και τη χιλιανή, βρέθηκαν προ έκπληξη όταν έμαθαν την επανενεργοποίηση στο Λονδίνο τηςResistencia Ancestral Mapuche (Προγονική Αντίσταση των Μαπούτσε – RAM), μιας μυστηριώδους οργάνωσης διεκδίκησης της ανεξαρτησίας. Πρώτα κατηγορήθηκε ότι ήταν μια παλιά ένωση που είχε ανακτηθεί από τις μυστικές υπηρεσίες της Αργεντινής, η RAMθεωρείται πλέον από την αριστερά ως νομιμοποιημένο αποσχιστικό κίνημα, αλλά όχι οι ηγέτες των Μαπούτσε που θεωρούνται ως πρωτοβουλία που χρηματοδοτείται από τονGeorge Soros.

Στις 15 Νοεμβρίου 2017, το Ναυτικό έχασε την επαφή με το υποβρύχιο ARA San Juan , το οποίο τελικά κηρύχτηκε ότι συνετρίβη στη θάλασσα. Είναι ένα από τα δύο ντηζελο-ηλεκτρικά υποβρύχια TR 1700 που αποτελούσαν την επίστεψη του αργεντινικού στρατού. Η Προπαρασκευαστική Επιτροπή για την οργάνωση της Συνολικής Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών (CTBTO) ανακοίνωσε ότι κατέγραψε ένα ασυνήθιστο ακουστικό φαινόμενο στον Ατλαντικό, κοντά στην περιοχή όπου το Σαν Χουάν είχε στείλει το τελευταίο του σήμα. Η κυβέρνηση παραδέχτηκε τελικά ότι το υποβρύχιο πραγματοποιούσε μια απροσδιόριστη «μυστική αποστολή», για την οποία είχε ενημερώσει το Λονδίνο. Ενώ ο αμερικανικός στρατός είχε ξεκινήσει έρευνες, το ρωσικό ναυτικό έστειλε ένα μη επανδρωμένο υποβρύχιο ικανό να εξερευνήσει το βυθό της θάλασσας σε βάθος 6.000 μέτρων το οποίο δεν βρήκε τίποτα. Το Σαν Χουάν πιθανώς εξερράγη. Ο Τύπος της Αργεντινής είναι πεπεισμένος ότι είτε χτύπησε μια νάρκη είτε έχει καταστραφεί από μια εχθρική τορπίλη.

Είναι αδύνατο σήμερα να προσδιοριστεί εάν το Ισραήλ έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα εκμετάλλευσης της Ανταρκτικής ή αν δημιουργεί μια εφεδρική βάση οπισθοδρόμησης σε περίπτωση ήττας στην Παλαιστίνη.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Δημήτριος και Δήμητρα: υπέρ υγείας και φωτισμού

Σχετική εικόνα
Ο Δημήτριος έχει κάνει επέμβαση καρδιάς πριν από δύο χρόνια και είναι ταλαιπωρημένος. Τις τελευταίες ημέρες αισθάνεται δυσκολία στην αναπνοή που μπορεί να σχετίζεται και με πολλές ιώσεις του αναπνευστικού που κυκλοφορούν τελευταία. Ας ευχηθούμε ο Θεός να τον φωτίσει και να μην συνεχίσει να υποτιμά τα συμπτώματα, να πάει στον γιατρό και να ακολουθήσει τις οδηγίες του, ώστε να μην παρουσιάσει επιπλοκή που δυνητικά θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Παρόμοια κατάσταση και με την Δήμητρα (που είναι ήδη στην συγκεντρωτική κατάσταση προσευχής). Ταλαιπωρείται το τελευταίο διάστημα από βήχα και δεν λέει να περάσει. Αν δεν αντιμετωπιστεί σύντομα μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές επιπλοκές λόγω της επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας της. Οι γιατροί τα έχουν βρει σκούρα μαζί της με την έννοια ότι δεν μπορούν να βγάλουν άκρη με τα πολλά και συνδυαστικά προβλήματα υγείας της και την συνεχόμενη επιδείνωσή της. Μήπως να βάλουμε κι εμείς ένα μικρό χεράκι βοηθείας; Διότι τα φαινομενικά αδύνατα για εμάς είναι δυνατά για τον Θεό…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας

 Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος, Κιλκίς 
 

Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας.

Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη. Δράττομαι της ευκαιρίας και θα υπενθυμίσω αυτό που σημειώνει ένας σύγχρονος παιδαγωγός, αναφερόμενος στην αλλοίωση – έκπτωση, που παρατηρείται σήμερα στον πατρικό ρόλο. Ο γονέας, σημειώνει, που λέει στο παιδί του «μην με βλέπεις σαν πατέρα, εγώ θέλω να είμαι φίλος σου», είναι ο ίδιος ένα ανώριμο παιδί, που παραιτείται από την πατρική του ευθύνη και δημιουργεί στο παιδί του αίσθημα ανασφάλειας που θα φτάσει στον πανικό. Τα παιδιά θα βρουν ευκαιρίες στην ζωή τους ν΄αποκτήσουν φίλους, είναι όμως αμφίβολο, αν θα βρουν κάποιον άλλον πατέρα, όταν, ούτε ο πατέρας τους δεν θέλει να είναι πατέρας τους και τους ζητάει να μην περιμένουν τίποτε πιο πολύ απ’ αυτόν, απ’ ό,τι θα περίμεναν από κάποιον φίλο. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως η ορθή και σωστή ιεράρχηση του γονικού ρόλου, απαιτεί πρώτα να είσαι πατέρας και γονιός και έπειτα φίλος. Και να προσεχθεί αυτό, μιλάω για ιεραρχία και όχι για κυριαρχία. Η ιεραρχία προϋποθέτει αλληλοσεβασμό και υπευθυνότητα, η κυριαρχία εμπεριέχει αυταρχισμό και σκληρότητα. Τις παλαιότερες εκείνες εποχές ήταν όντως «διακριτοί οι ρόλοι» στην ελληνική οικογένεια, δεν είχε ακόμη εισαχθεί το μικρόβιο της ξενοήθειας, της αλόγιστης μίμησης ξένων προς την παράδοσή μας προτύπων. Τις δεκαετίες που παρήλθαν συνέβη μία αλλαγή του τρόπου ζωής μας, του πολιτισμού μας εν γένει. Και ο πολιτισμός αλλάζει όταν μεταβάλλονται, όχι ιδέες ή αξίες, αλλά οι ανθρώπινες ανάγκες. Ακριβέστερα: η ιεράρχηση των αναγκών.
Θαμπωμένοι από τον παρασιτικό καταναλωτισμό και την υλική ευημερία της Δύσης, υψώσαμε ως εθνικό ιδεώδες, ως υπέρτατη ανάγκη, την αντιγραφή-βίωση αυτής της ευζωίας, με συνέπεια την σημερινή πνευματική παρακμή, τον σεφέρειο πνευματικό νεοπλουτισμό. Και αυτό που ονομάζουμε σήμερα κρίση του οικογενειακού θεσμού είναι αντανάκλαση μιας γενικότερης κοινωνικής παρακμής ή και το αντίστροφο.
Ουδέποτε υπήρχαν στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Σήμερα έχουμε θεοποιήσει τον διπλωματούχο τεχνοκράτη και λησμονήσαμε πως κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων (χρήσιμων ανθρώπων) και κατόπιν τεχνοκρατών. Και ομιλώ για την τεχνική, την επιστήμη εκείνη, που χωριζόμενη αρετής, και στερούμενη ηθικού στόχου, γίνεται αυτοσκοπός και που επιτρέπει μεν να πάμε στ’ αστέρα, ανέχεται δε εκατομμύρια να λιμοκτονούν και να θερίζονται από μεσαιωνικά νοσήματα.
Μιλήσαμε πριν για κρίση της οικογένειας και μία και το θέμα μας είναι ο ρόλος του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, οφείλουμε, εντίμως και ευθαρσώς, να παραδεχτούμε πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπεύθυνος για την σημερινή αλλοτρίωση και αστοχία του οικογενειακού θεσμού, είναι κυρίως ο πατέρας. Και αυτό γιατί η μάνα διατηρεί ή μάλλον διέπεται η σχέση της προς το παιδί, από αυτήν την, γλυκοθώρητη και συγκινητική σε όλους μας ευαισθησία, την διακρίνει, σ’ όλους τους τόπους και τους χρόνους, το ευμετάβλητον και ευπροσήγορον του χαρακτήρα, το οποίο μετουσιώνεται σε μιάν μανική αγάπη προς το παιδί, μιαν αγάπη που, για να δανειστώ μία ευαγγελική ρήση, «και αι πύλαι του άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Άρα δεχόμενοι το αξίωμα αυτό της αιώνιας μάνας, οφείλουμε να στραφούμε στον πατέρα και να μιλήσουμε για κρίση του πατρικού ρόλου. Η δυσαρμονία της σχέσης και η έλλειψη διαύλων επικοινωνίας, που εντοπίζονται σήμερα, κυρίως κατά την ανυπότακτη εφηβεία, μεταξύ πατέρα και παιδιού είναι απότοκα της διάχυσης της πατρότητας σε πολλαπλούς ρόλους, όπως αυτού του επαγγελματία, του επιζητούντος καριέρα και οικονομική επιφάνεια, ο οποίος εις αντιστάθμιση και αναπλήρωση της πατρικής του ανεπάρκειας, προσφέρει στο παιδί του ένα είδωλο του εαυτού του, που μετασκευάζεται σε παροχή πληθώρας αγαθών. Και δεν μιλώ για απουσία αγάπης, αλλά σε μία νοσηρή έκφραση αγάπης, σε έλλειψη επικοινωνίας. Όπως σημειώνει ο τροπαιούχος νομπελίστας μας, ο Σεφέρης «εκείνο που κάνει τις σχέσεις μοναδικές είναι η επικοινωνία. Και όσο βαθύτερη είναι η επικοινωνία τόσο κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο». Το πρόβλημα λοιπόν επικεντρώνεται στο πώς αγαπάει ο πατέρας το παιδί.
Σήμερα αυτή η αγάπη εκφράζεται συνήθως με την παροχή υλικών αγαθών, διασκεδάσεων και με τις λεγόμενες μορφωτικές ευκαιρίες. Τα καλά σχολεία, η πολλή τροφή, τα ρούχα, τα πάμπολα παιχνίδια, η δική τους τηλεόραση ή ο προσωπικός υπολογιστής, αντικαθιστούν την πατρική αγάπη ή είναι μέσα και τρόποι εξαγοράς αυτής της αγάπης. Όλα αυτά όμως είναι έμμεσες μορφές αγάπης, που δεν μπορούν να τις καταλάβουν τα παιδιά. Οι άμεσες μορφές αγάπης, απαιτούν χρόνο, εκούσια υπομονή, ο πατέρας να αφιερώνει χρόνο ικανό στο παιδί του, να μιλάει, να παίζει, να αστειεύεται, να εργάζεται μαζί του, να το ενθαρρύνει με την παρουσία του. Παρενθετικά θέλω να σημειώσω το εξής: Ως εκπαιδευτικός ποτέ δεν άκουσα και το λέω με παράπονο μαθητή να μεταφέρει στην τάξη, εξωσχολικές εμπειρίες και γνώσεις, χωρίς να αρχίζει το λόγο του, με την στερεότυπη πλέον φράση «Κύριε είδα στην τηλεόραση». Ουδέποτε, και εδώ είναι το ανησυχητικό, άκουσα νε λέει «Κύριε μου είπε ο μπαμπάς μου». Πρόσφατα η εφημερίδα «Το Βήμα» σε έρευνά της διαπίστωσε πως μόνον ένας στους έξι μαθητές στην Ελλάδα, βοηθιέται στα μαθήματα από τον πατέρα του. Αλλά σήμερα κι αυτό πρέπει να τονισθεί ως ένα άλλο πυορρέον τραύμα της περί πολλά τυρβάζουσας εποχής μας και να θέλει ο γονέας, ο πατέρας να δείξει την αγάπη του στο παιδί δεν βρίσκει ευκαιρία. Τα παιδιά μας πνίγονται, τα φυλακίσαμε στο κλουβί της τεχνοκρατούμενης εποχής μας. Το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα αθλήματα, η μουσική, τα μπαλέτα, τα ιδιαίτερα και η τηλεόραση, δεν αφήνουν παρά μόλις λίγο χρόνο για να τα φιλήσουμε και να πουν «καληνύχτα».
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να προσθέσω κάτι. Τα παιδιά μας δεν τα δημιουργήσαμε, δεν μας τα χάρισε ο Θεός, για να μας ικανοποιούν εγωιστικά. Δεν είναι τα παιδιά μας για να εφαρμόζουμε πάνω τους, δικές μας επιθυμίες ή να παίρνουμε εμείς ναρκισσιστικές, εγωιστικές ικανοποιήσεις απ’ αυτά. Το να τα καταπιέζουμε με πολλαπλές δραστηριότητες, εις βάρος, πολλές φορές, της εύθραυστης ψυχικής τους υγείας, φανερώνει δική μας χαμηλή αυτοεκτίμηση και ματαιοδοξία, που επιζητεί κοινωνική άνοδο και αναγνώριση μέσω των παιδιών μας. Γι’ αυτό δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για το «τέλος της αθωότητας». Η βασιλική οδός για την πνευματική θωράκιση και διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι η επιστροφή, όχι με την έννοια της άγονης συντήρησης, στην παράδοση του Γένους μας. Τον τελευταίο που θα μπορούσε να ζηλέψει ο Έλληνας πατέρας είναι τον Αμερικανό ή Δυτικοευρωπαίο πατέρα που παραδέρνεται σήμερα στους σκοπέλους του μηδενισμού και του ατομικισμού. Ο Γερμανός φιλόσοφος Ούρλιχ Μπεκ, σε πρόσφατο βιβλίο του, μιλά για καρικατούρα του πατέρα στην Δύση, που οδήγησε στην έξαρση των νακρωτικών, στην εφηβική εγκληματικότητα, στην ανία, στην αθεϊα, τον κορεσμό, στην ανικανότητα αγάπης και ανθρώπινης σχέσης με τον Άλλον.
Σε τι συνίσταται όμως αυτή η παράδοση του Γένους μας; Θα μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μία σύντομη περιπλάνηση στον προγονικό-ελληνορθόδοξο λόγο. Κατ’ αρχάς όταν μιλούμε για αρχαιοελληνική παιδεία, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον ποιητή των θεών, τον Όμηρο. Στο συμπόσιο του Ξενοφώντα, ακούμε τον Νικήρατο να καμαρώνει δικαιολογημένα, διότι ο πατέρας του όπως λέει «επιμελούμενος όπως αήρ αγαθός γενοίμην ηνάγκασέ με πάντα τα Ομήρου έπη μαθείν και νυν δυναίμην αν Ιλιάδα όλην και Οδύσσεια από στόματος ειπείν». Από το κείμενο αυτό διαπιστώνουμε πως ο πατέρας επενέβαινε δραστικά, συμμετείχε και καθόριζε το είδος του παιδευτικού υλικού. Ας αναλογιστούμε πως σήμερα τα πάντα επαφίονται στις προθέσεις και τις ικανότητες του εκάστοτε πειραματιζόμενου Υπουργού και μιας απρόσωπης και άγνωστης συμβουλευτικής επιτροπής.
Το διαμάντι όμως της αρχαιοελληνικής γραμματείας, το οποίο δυστυχώς σήμερα αγνοείται και απ’ αυτές τις παιδαγωγικές σχολές, είναι η «περί παίδων αγωγής» πραγματεία του Πλούταρχου. Το έργο του Βοιωτού φιλόσοφου έχει τεράστια αξία, γιατί συγκεφαλαιώνει και ανθολογεί όλη την αρχαιοελληνική σοφία, αποτελεί ένα απάνθισμα αυτής. Το βιβλίο αυτό διατηρεί την δροσιά και την επικαιρότητά του ως σήμερα. Διαβάζω μεταφρασμένα λίγα σπαράγματα: «Πρέπει, γράφει, οι πατέρες να μην παινεύουν υπερβολικά και φουσκώνουν τα παιδιά με εγκώμια, γιατί με τις υπερβολές των επαίνων γίνονται ματαιόδοξα και κακομαθημένα. Είδα, όμως κάποιους πατέρες για τους οποίους η μεγάλη αγάπη για τα παιδιά τους έγινε αιτία να μην τα αγαπούν. Τι είναι αυτό, όμως, που θέλω να πω, ώστε να κάνω τον λόγο μου σαφέστερο με το παράδειγμα που φέρνω; Σπεύδοντας, δηλαδή, να κάνουν τα παιδιά τους, γρήγορα, πρώτα σε όλα, τα υποβάλλουν σε υπέρμετρους κόπους, όπου απαυδούν και διακόπτουν, αλλά και, βαρυμένα με πολλούς τρόπους από τα κακοπαθήματα, δεν δέχονται την μάθηση με ανταπόκριση. Όπως, δηλαδή, τα φυτά τρέφονται με λιγοστό νερό, αλλά με πολύ πνίγονται, κατά τον ίδιο τρόπο η ψυχή με κόπους μετρημένους αναπτύσσεται, αλλά με υπερβολικούς, καταποντίζεται. Είναι σωστό, εξ άλλου, να επιπλήξουμε μερικούς πατέρες, οι οποίοι εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε παιδαγωγούς και δασκάλους, χωρίς οι ίδιοι να εξετάζουν την πορεία των παιδιών τους. Τίποτε, όπως λέει η παροιμία, δεν παχαίνει το άλογο περισσότερο από το μάτι του βασιλιά. Πρέπει επίσης να απομακρύνουμε τα παιδιά από την αισχρολογία «λόγος γαρ έργου σκιά» κατά τον Δημόκριτο. Οι εχέφρονες πατέρες να προσέχουν, να επαγρυπνούν, και να συνετίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, απειλώντας και παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντάς τους παραδείγματα εκείνων που εξ αιτίας της αγάπης τους για τις απολαύσεις έπεσαν σε συμφορές και εκείνων που χάρις στην καρτερία κέρδισαν έπαινο και σπουδαία υπόληψη. Τα δύο τούτα μοιάζουν να ‘ναι στοιχεία της αρετής, η ελπίδα της τιμής και ο φόβος της τιμωρίας. Δεν ζητώ από τους πατέρες να είναι τελείως σκληροί και τραχείς, αλλά πολλές φορές να συγχωρούν στους νέους κάποια σφάλματα, ενθυμούμενοι ότι και οι ίδιοι υπήρξαν νέοι. Όπως δηλαδή οι γιατροί, αναμειγνύοντας τα πικρά φάρμακα με γλυκά υγρά, βρήκαν ότι η ευχάριστη γεύση είναι αποτελεσματική, ως προς την επίτευξη του συμφέροντος, κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει και οι πατέρες να αμανειγνύουν την δριμύτητα των παρατηρήσεών τους με πραότητα και μπροστά στις επιθυμίες των παιδιών, την μία φορά να μαλακώνουν και να χαλαρώνουν τα ηνία και την άλλη να τα σφίγγουν. Καλό είναι επίσης ο πατέρας να δίνει την εντύπωση πως δεν γνωρίζει ορισμένα παραπτώματα, αλλά κάποιες πράξεις των νέων βλέποντάς τες να μην τις βλέπει και ακούγοντάς τες να μην τις ακούει. Υπομένουμε τα παραπτώματα των φίλων μας τι το παράδοξο να υπομένουμε και των παιδιών μας». Το πιο ωραίο όμως είναι αυτό: «περισσότερο απ’ οτιδήποτε οφείλουν οι πατέρες να μην πέφτουν σε κανένα σφάλμα, αλλά να κάνουν όλα όσα πρέπει, προσφέροντας τους εαυτούς τους παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε να αποτρέπονται από άσχημα έργα και λόγια». Αυτά γράφει ο Πλούταρχος. Όπως αποδεικνύουν οι στατιστικές, οι παραστρατημένοι νέοι, είναι συνήθως άνθρωποι που πρώτα απογοητεύτηκαν από τους γονείς τους και ύστερα από την κοινωνία. Τα εκρηκτικά τους συναισθήματα ξεχύνονται βίαια ενάντια σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν.
Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, τους αποστομώσαντες τον κακεργέτην και αιρεσιάρχη Άρειο. Ένας λόγος για τον πατέρα θα ήταν λειψός, αν δεν περιλάμβανε την άποψη των θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας. Βαθείς ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής, θεωρούσαν την πατρική αποστολή «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών» σύμφωνα με τον Θεολόγο Γρηγόριο. Θα ερανιστούμε ορισμένα χωρία από τον κατ’ εξόχην παιδαγωγό Άγιο, τον χρυσορήμμονα Χρυσόστομο, τον «θεμέλιο λίθον του κοινού Ελληνισμού» κατά τον Ζαμπέλιο. Στο αριστουργηματικό του έργο «περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα» σταχυολογούμε τα εξής θαυμάσια: «Για τα κτήματα και την περιουσία που θα δοθούν στα παιδιά φροντίζουμε, όχι όμως και για τα παιδιά. Βλέπεις την ανοησία; Άσκησε, πατέρα, την ψυχή του παιδιού πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα… Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το βλάπτει η φτώχεια. Θέλεις να το κάνεις πλούσιο, μάθε το να είναι καλός και χρήσιμος άνθρωπος (Να η ορθόδοξη παράδοση). Γιατί πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη από πολλά χρήματα και που περιβάλλεται από πολλά αγαθά, αλλά εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Αυτό να μάθεις στο παιδί σου, αυτό να διδάξεις αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος». Όπως γράφει ο Άγιος σε ένα συγκλονιστικό κομμάτι: «Νόμισον, πατέρα, αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τα παιδία». Στηλιτεύει παρακάτω ο Άγιος ένα φαινόμενο που σήμερα ιδίως είναι τακτική πάγια. Την διατροφή των δύο βασικών προϋποθέσεων της υγιούς ανατροφής του παιδιού, δηλαδή, της αγάπης και της διαπαιδαγώγησης. «Ο πατέρας» γράφει, «που δεν τιμωρεί, όχι βέβαια με ξυλοδαρμό, τα παιδιά του, να είναι βέβαιος πως θα τα τιμωρήσει αργότερα ο νόμος του κράτους».
Σήμερα, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι εκείνο το κλασικό «θέλω τα παιδιά μου να έχουν ό,τι δεν είχα εγώ» και ικανοποιώντας όλες του τις επιθυμίες, τα κρατάμε σε μία θερμοκοιτίδα φανταστικού κόσμου και όταν θα έλθει σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο, στον οποίο υπάρχουν περιορισμοί, θα είναι εντελώς απροπαράσκευο και ανίκανο να τον αντιμετωπίσει. Και γνωρίζουμε όλοι που οδηγεί σήμερα αυτή η ανικανότητα. Παρακάτω ο Άγιος θίγει το πολύ σημαντικό θέμα της αγωγής της γλώσσας. «Ρήματα παιδεύοντες το παιδίον φθέγγεσθαι σεμνά και ευσεβή», συμβουλεύει τον πατέρα να χρησιμοποιεί μπροστά στο παιδί «ρήματα σεμνά», να αποφεύγει τα αισχρά και πονηρά λόγια, όπως συμπληρώνει και ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος «φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Ας αναλογιστούμε όλοι πόση ζημιά κάνει ο τρίτος γονέας στο σπίτι, η τηλεόραση που βρίθει αισχρολογιών. Ο πατέρας, γράφει ο σοφός πατήρ, πρέπει να διηγείται στο παιδί γλυκά διηγήματα, να το ξεκουράζει με την παρουσία του «ώστε να μην αποκάμνειν αυτώ την ψυχήν». Σε μία πρόσφατη έρευνα που έγινε σε παιδιά όλων των σχολικών βαθμίδων με θέμα «πώς θα θέλατε τον πατέρα σας», ένα αγόρι Δ’ δημοτικού έγραψε: «Εγώ θέλω τον πατέρα μου να είναι καλός, να μην λέει κακά λόγια, γιατί αλλιώς θα με μάθει και μένα τα κακά λόγια». Θα τελειώσουμε με τον Άγιο, αναγιγνώσκοντας αυτό που αποτελεί, νομίζω, τον πολύτιμον μαργαρίτη της Ορθόδοξης παιδαγωγίας. «Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά από μικρά, ούτως ώστε, όταν μεν τα ίδια αδικούνται να υπομένουν με καρτερία την αδικία, όταν όμως βλέπουν να αδικείται κάποιος άλλος, τότε να σπεύδουν γενναίως εις υπεράσπιση του αδικούμενου». Πόσο επίκαιρο είναι αυτό στη σημερινή μισανθρωπία και αδιαφορία, την περιχαράκωση του ανθρώπου στον απάνθρωπο ατομικισμό.
Η περιδιάβαση στον ελληνορθόδοξο λόγο κατέστησε νομίζω φανερό το χάσμα που χωρίζει τη σημερινή «προοδευτκή» διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας από την παράδοση του Γένους μας. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η ανατροφή των παιδιών μας βρίσκεται στο έλεος των ετεροχρονισμένων σχετικών δυτικών συρμών που μας έφεραν οι προτεστάντες μισσιονάριοι ή οι Αγγλίδες γκουβερνάντες ή οι διαφωτισμένοι «εις τας Ευρώπας» ημέτεροι κοσμοδιορθωτές. Τελευταία μάλιστα το γενικό πρόσταγμα το έχουν κάποια άσχετα άτομα με κάποιο αμερικανικό Μάστερ (και είναι γνωστό πως υπάρχει πάντοτε κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο απ’ το οποίο μπορεί να πάρει κανείς κάποιο Μάστερ, όποιος κι αν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του) που κατακλύζουν τη βιβλαγορά και τις σχολές γονέων με γραπτές ή προφορικές σαχλολογίες, όπου οι κυρα-Κατίνες της συνοικίας μαθαίνουν ότι πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν για να μην γίνουν κομπλεξικά. Έτσι, οι ταλαίπωροι γονείς, εκτός από την κρίση του αρχοντοχωριατισμού, που είναι γενικά χαρακτηριστικό του Νεοέλληνα, ταλαιπωρούνται και από την αξιοθρήνητη ανωριμότητα όλων αυτών των μαϊστόρων της ανοησίας, τους «πεφωτισμένους» ψαλιδόκωλους, για να κατασκευάσουν τελικά τις εξαμβλωματικές προσωπικότητες, που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενεές.
Επιλογικό συμπέρασμα: Ο γονέας, ο πατέρας να κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες της εισαγόμενης προοδομανίας, όπου όλα επιτρέπονται, να στραφεί στο παιδί του ως προστάτης, βοηθός, συμπαραστάτης, παιδαγωγός και παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα, πλάθοντας πρώτα τον άνθρωπο και ύστερα τον επιτυχημένο επιστήμονα ή επιχειρηματία.
Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας, άρα, για να έχουμε καλή πατρίδα, όπως ζητάει ο Μακρυγιάννης, πρέπει να έχουμε καλό πατέρα, που σμιλεύει καθημερινά τα χρυσά αγάλματα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, το χρυσοφόρο αυτό κοίτασμα της πατρίδας μας, τα παιδιά μας.
Πηγή: (περιοδικό “Αφύπνιση”, Μάιος 2017)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized