Daily Archives: 23/12/2017

Αγιασμένες μέρες- Φώτης Κόντογλου

Τήν πνευματική χαρά και την ουράνια αγαλλίαση που νοιώθει ο χριστιανός από τα Χριστούγεννα, δεν μπορεί να τη νοιώσει, με κανέναν τρόπο, όποιος τα γιορτάζει μοναχά σαν μία συγκινητική συνήθεια, που είναι δεμένη περισσότερο με τις συνηθισμένες χαρές του κόσμου, με τον χειμώνα, με τα χιόνια, με το ζεστό τζάκι.

Μοναχά ο ορθόδοξος χριστιανός γιορτάζει τα Χριστούγεννα πνευματικά, κι από την ψυχή του περνάνε αγιασμένα αισθήματα, και τη ζεσταίνουνε με κάποια θέρμη παράδοξη, που έρχεται από έναν άλλο κόσμο, τη θέρμη του Αγίου Πνεύματος, κατά τον αναβαθμό που λέγει:
«Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται, και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται τη τριαδική μονάδι, ιεροκρυφίως».

Ψυχή και σώμα γιορτάζουν μαζί, ευφραίνουνται με τη θεία ευφροσύνη, που δεν την απογεύεται όποιος βρίσκεται μακριά από τον Χριστό. Ενώ η καρδιά του χριστιανού, αυτές τις αγιασμένες μέρες, είναι γεμάτη από την ευωδία της υμνωδίας, γεμάτη από μία γλυκύτατη πνευματική φωτοχυσία, που σκεπάζει όλη την κτίση, τα βουνά, τη θάλασσα, τον κάθε βράχο, το κάθε δέντρο, την κάθε πέτρα, το κάθε πλάσμα. Όλα είναι αγιασμένα, όλα γιορτάζουνε, όλα ψέλνουνε, όλα ευφραίνονται, όλη η φύση είναι «ως ελαία κατάκαρπος εν τώ οίκω του Θεού». Κανείς δεν νοιώθει στην καρδιά του τέτοια χαρά, παρά μονάχα εκείνος που αγαπά τον Θεό και που ζεί τις μέρες της ζωής του μαζί με τον Θεό, γιατί κανένας άλλος από τον Θεό δεν μπορεί να δώσει τέτοια χαρά, τέτοια ειρήνη, κατά τον λόγο που είπε ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο: «Τή δική μου την ειρήνη σας δίνω, δεν σας δίνω εγώ την ειρήνη που δίνει ο κόσμος».
Η χαρά του Χριστού κ’ η ειρήνη είναι αλλιώτικη από τη χαρά κι από την ειρήνη τούτου του κόσμου. Για τούτο ο άνθρωπος που χαίρεται να πηγαίνει στην εκκλησία, για να πιεί απ’ αυτή την αθάνατη βρύση της αληθινής χαράς και της ειρήνης, λέγει μαζί με τον Δαβίδ:
«Εξαπόστειλον, Κύριε, το φώς σου και την αλήθειάν σου· αυτά με ωδήγησαν και ήγαγόν με εις όρος άγιόν σου και εις τα σκηνώματά σου· και εισελεύσομαι πρός το θυσιαστήριον του Θεού, πρός τον Θεόν τον ευφραίνοντα την νεότητά μου».
Άς γιορτάσουμε λοιπόν κι εμείς, αδελφοί μου, τη Γέννηση του Χριστού «εν πνεύματι και αληθεία, εν ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς», και τότε και τ’ άλλα «προστεθήσεται ημίν», θα μας δοθούνε, ήγουν η χαρά του σπιτιού, της οικογένειας, της φύσης, της συναναστροφής, της αγνής διασκέδασης, γιατί όλα θα τα γλυκαίνει η αγάπη του Χριστού, και θα τα ζεσταίνει η θέρμη Εκείνου που είναι ο ζωοδότης.
Μέγα μάθημα της ταπείνωσης είναι για μάς, αδελφοί μου, η Γέννηση του Χριστού. Που γεννήθηκε; Μέσα σε μία φάτνη, σ’ ένα παχνί να πούμε καλύτερα, για να νοιώσουμε βαθύτερα την ανείπωτη συγκατάβαση του Θεού, γιατί τ’ αρχαία λόγια κάνουνε να φαίνουνται στα μάτια μας πλούσια και τα φτωχά πράγματα. Η μητέρα του, η Υπεραγία Θεοτόκος, μακριά από το σπίτι της, ξένη σε ξένον τόπο, πήγε και τον γέννησε μέσα σ’ ένα μαντρί. Το βόδι και το γαϊδούρι τον ζεστάνανε με την ανασαμιά τους. Τσομπάνηδες τον συντροφέψανε. Μαζί με τα νιογέννητα αρνιά λογαριάστηκε ο αμνός του Θεού, που ήρθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο από την κατάρα του Αδάμ. Ποιός άνθρωπος γεννήθηκε με μεγαλύτερη ταπείνωση;
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει, στον Λόγο του για την Ταπεινοφροσύνη, τα παρακάτω εξαίσια λόγια: «Θέλω ν’ ανοίξω το στόμα μου, αδελφοί μου, και να λαλήσω για την υψηλή υπόθεση της ταπεινοφροσύνης, κ’ είμαι γεμάτος φόβο, σαν εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως θα μιλήσει για τον Θεό. Γιατί η ταπεινοφροσύνη είναι στολή της θεότητας. Γιατί ο Λόγος του Θεού που έγινε άνθρωπος, αυτή ντύθηκε, κ’ ήρθε σε συνάφεια μαζί μας μ’ αυτή, παίρνοντας σώμα σαν το δικό μας. Κι όποιος τη ντύθηκε, αληθινά έγινε όμοιος μ’ Εκείνον, που κατέβηκε από το ύψος Του, και που σκέπασε την αρετή της μεγαλωσύνης Του και τη δόξα Του με την ταπεινοφροσύνη. Κι αυτό έγινε για να μην κατακαεί η κτίση από τη θωριά Του. Γιατί η κτίση δεν μπορούσε να τον κοιτάξει, αν δεν έπαιρνε ένα μέρος απ’ αυτή (τό σώμα), κ’ έτσι μίλησε μ’ αυτή. Σκέπασε τη μεγαλωσύνη Του με τη σάρκα, και μ’ αυτή ήρθε σε συνάφεια μαζί μας, με το σώμα που επήρε από την Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία. Ώστε, βλέποντάς τον εμείς πως είναι από το γένος μας και πως μας μιλά σαν άνθρωπος, να μην τρομάξουμε από τη θωριά Του. Γι’ αυτό, όποιος φορέσει τη στολή που φόρεσε ο Κτίστης (δηλαδή την ταπεινοφροσύνη), τον ίδιον τον Χριστό ντύθηκε».
Η φάτνη είναι η ταπεινή καρδιά, που μοναχά σ’ αυτή πηγαίνει και γεννιέται ο Χριστός.
Η Εκκλησία μας φωτοβολά μέσα στο χειμωνιάτικο σκοτάδι, γιορτάζοντας τη Γέννηση του Κυρίου. Από μέσα της ακούγεται μία υπερκόσμια υμνωδία, σαν εκείνη που ψέλνανε οι άγγελοι τη νύχτα που γεννήθηκε ο Κύριος, «ήχος καθαρός εορταζόντων». Ποιός λαός άλλος, παρεκτός από μάς, έχει αυτή την ευλογία; Ποιό άλλο έθνος τέρπεται κ’ ευφραίνεται κι αγιάζεται με τέτοια ουράνια απηχήματα;
Καί ποιά είναι η αρχαγγελική σάλπιγγα που ακούγεται σήμερα που γεννιέται ο Χριστός; Είναι του Αγίου Κοσμά του Ποιητού. Κι από την άλλη μεριά, ακούγεται μία άλλη γλυκύτατη φωνή, η φωνή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Δύο κόρδες της ίδιας ουράνιας κιθάρας! Ο Κοσμάς έχει γράψει τον Κανόνα των Χριστουγέννων σε πιό απλή αρχαία γλώσσα, στο πεζό. Ο Δαμασκηνός έχει γράψει τον δεύτερο Κανόνα της ίδιας γιορτής σε πιό αρχαία γλώσσα και σε στίχο ιαμβικόν. Ο ενθουσιασμός του ενός συνταιριάζεται με τη μεγαλοπρέπεια του άλλου.
Λοιπόν, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο με χαροποιά δάκρυα, κι ας ψάλουμε με γλυκόφονα στόματα τον επινίκειον ύμνο:
«Έθνη τα πρόσθεν τη φθορά βεβυσμένα,όλεθρον άρδην δυσμενούς πεφευγότα,υψούτε χείρας σύν κρότοις εφυμνίοις,μόνον σέβοντα Χριστόν ως ευεργέτηνεν τοίς καθ’ ημάς συμπαθώς αφιγμένον».
«Ώ έθνη, που είσαστε πρίν βουτηγμένα στη φθορά και στον θάνατο, και που ξεφύγατε ολότελα από την καταστροφή του πονηρού διαβόλου, υψώσετε τα χέρια σας με χαρά και με αγαλλίαση, λατρεύοντας μοναχά τον Χριστό, τον ευεργέτη σας, που ήρθε στον κόσμο μας από συμπόνεση, για να μας σώσει».
https://myorthodoxsite.blogspot.gr

Πηγή: http://kampanokrousia.blogspot.com/2017/12/blog-post_193.html

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ο Ηράκλειος ξανά στη σκηνή της ιστορίας

Σ. Καλεντερίδης

Υπάρχει μια αρχή στη Θεωρία του Πολέμου και της Στρατηγικής, που είναι πολύ λίγο γνωστή στους ηγέτες του κόσμου. Σύμφωνα με αυτήν «όταν καταγάγεις μια νίκη εναντίον του εχθρού σου, θα πρέπει να εξετάσεις πρώτα όλους τους παράγοντες και στη συνέχεια αναλόγως να την οροθετήσεις τόσο και με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να μην μετατραπεί σε εις βάρος σου ήττα».

Ο Ηράκλειος, ένας από τους σημαντικούς αυτοκράτορες της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, όταν ανήλθε στο θρόνο (610) η αυτοκρατορία ήταν σε φάση σχετικής παρακμής, ενώ ένας νέος παράγων είχε εμφανιστεί στα ΝΑ και είχε καταλάβει ζωτικής σημασίας εδάφη από την αυτοκρατορία. Ήταν η Περσία, η οποία με βασιλιά τον Χοσρόη Β΄ είχε καταλάβει εδάφη της λεγόμενης Εύφορης Ημισελήνου και έφθασε μέχρι το σημείο να ελέγχει και την Παλαιστίνη (614), την οποία καταλαμβάνοντας και αφού έσφαξε 90.000 χριστιανούς, πήρε ως λάφυρο από τον Πανάγιο Τάφο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην πρωτεύουσά του, την Κτησιφώντα.

Στη συνέχεια, και αφού η Κωνσταντινούπολη πολιορκείται από τους Πέρσες αλλά μαζί με τους Αβάρους (618), ο Ηράκλειος προχωρά στην αναδιοργάνωση του στρατού του. Στην προσπάθειά του αυτή είχε την καθοριστική οικονομική αρωγή της Εκκλησίας και του φωτισμένου πατριάρχη Σέργιου, ο οποίος έδωσε εντολή για ρευστοποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας, με τα έσοδα της οποίας έγινε η αναδιοργάνωση του στρατού και χρηματοδοτήθηκε η εκστρατεία εναντίον των Περσών.

Η εκστρατεία αυτή ολοκληρώθηκε το 626, με συντριπτική νίκη του Ηράκλειου εναντίον του στρατηγού του Χοσρόη Ροζάτη, στην ιστορική πόλη Νινευή, που βρίσκεται στην περιφέρεια της σημερινής Μοσούλης.

Η ήττα αυτή ήταν καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της ευρύτερης περιοχής, αφού από εκείνην διαμορφώθηκαν ισορροπίες οι οποίες σε κάποιο βαθμό επικρατούν μέχρι σήμερα.

Μετά την συντριπτική ήττα η Κωνσταντινούπολη απαλλάσσεται οριστικά από την περσική απειλή, το καθεστώς Χοσρόη καταρρέει και το περσικό βασίλειο εισέρχεται σε φάση παρακμής.

Ο Ηράκλειος επιστρέφει θριαμβευτής στην Κωνσταντινούπολη και εισέρχεται στην πρωτεύουσα από τη Χρυσή Πύλη, στις 14 Σεπτεμβρίου 628, μεταφέροντας τον Τίμιο Σταυρό.

Όταν απολάμβανε αυτές τις τιμές, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η θριαμβευτική εκείνη νίκη θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτεπίστροφο όπλο και θα ήταν το προοίμιο μιας στρατηγικής ήττας που καθόρισε το μέλλον της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης και επηρέασε καθοριστικά το μέλλον της λεγόμενης Εύφορης Ημισελήνου, της σημερινής Μέσης Ανατολής.

Κι αυτό γιατί με την κατάρρευση του βασιλείου του Χοσρόη και την υποχώρησή του από τη Μεσοποταμία, ένας άλλος παράγοντας θα έβρισκε την ευκαιρία να έλθει στο προσκήνιο, να κυριαρχήσει στην περιοχή και να παραμείνει κυρίαρχος μέχρι σήμερα.

Ήταν ο αραβικός παράγοντας, ένας σφριγηλός λαός ο οποίος βρήκε τους οδικούς άξονες ανοικτούς και αφύλακτους, εξήλθε της Αραβικής χερσονήσου, κατέλαβε τη Μεσοποταμία, στη συνέχεια κατευθύνθηκε στην Εύφορη Ημισέληνο και άρχισε να απειλεί την ίδια τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η καθοριστική μάχη δόθηκε στον Ιερομύακα ποταμό (Γιαρμούκ) της Γαλιλαίας, το 636, όπου οι στρατηγοί του Ηράκλειου ηττήθηκαν από τον Άραβα στρατηγό Ουαλίντ, για να ακολουθήσει η κατάληψη της σημερινής Συρίας, της Ιορδανίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, και στη συνέχεια της Αιγύπτου.

Αυτή η ήττα, που προκλήθηκε λόγω της συντριπτικής νίκης εναντίον των στρατευμάτων του Χοσρόη στη Νινευή, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παραπέρα πορεία της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, αφού για τους επόμενους αιώνες στερήθηκε το στρατηγικό βάθος που της εξασφάλιζαν αυτές οι περιοχές, καθώς και στρατηγικής σημασίας ανθρώπινο δυναμικό και πρώτες ύλες.

Έκτοτε οι Πέρσες δεν εμφανίστηκαν στις εν λόγω περιοχές, ενώ ο αραβικός παράγοντας ήταν σε γενικές γραμμές ο κυρίαρχος του παιχνιδιού όλους αυτούς τους αιώνες.

Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται στις μέρες μας, αφού το γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται –κυρίως στη Συρία– μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, έδωσε την ευκαιρία στο Ιράν να κάνει και πάλι την εμφάνισή του στις περιοχές αυτές, επιδιώκοντας να πάρει τη ρεβάνς της μάχης της Νινευή και από τους Άραβες και από τους χριστιανούς.

Οι Πέρσες, μετά από περίπου 1.400 χρόνια, κατήγαγαν σημαντικές γεωπολιτικές, πολιτικές και στρατιωτικές νίκες και κατόρθωσαν αφενός να εγκαταστήσουν στρατηγική επιρροή στην περιοχή που καταλαμβάνουν Ιράκ-Συρία-Λίβανος και αφετέρου να δημιουργήσουν το διάδρομο Τεχεράνης-Βαγδάτης-Δαμασκού-Βηρυτού, αποκτώντας μάλιστα πρόσβαση στη Μεσόγειο.

Μάλιστα πριν από λίγες μέρες μια φάλαγγα στρατιωτικών οχημάτων και αρμάτων πέρασε από το Ιράκ στη Συρία κάνοντας χρήση αυτού του διαδρόμου, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μιάμιση χιλιετία. Πρόκειται για εξέλιξη γεωιστορικής σημασίας, και το μόνο που μένει είναι να δούμε πώς θα αντιμετωπιστεί από τις άλλες μεγάλες δυνάμεις που δρουν στην περιοχή.

Εν αναμονή λοιπόν.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ο Βασιλέας Παύλος Γλύξμπουργκ, ο εξαδάκτυλος διάδοχος γιος του και ο Άγιος Δεσπότης

Συγκλονιστική ομιλία
του π.Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα

-Τι απάντησε ένας Άγιος Δεσπότης, που έβλεπε ζωντανό τον Άγιο Σπυρίδωνα, στον Βασιλέα Παύλο Γλίξμπουργκ, για τον εξαδάκτυλο γιο του, διάδοχο Κωνσταντίνο
-Τα Ουράνια εκφράζονται με μυστικές λέξεις. Δεν είναι εύκολο το Ουράνιο να εκφραστεί με το γήινο
-Το 1453 και τα άφθαρτα τείχη – σκηνώματα που δεν έπεσαν
-Ο Ουράνιος φίλος που λησμονούμε

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized