Daily Archives: 04/11/2018

Την θέλουν όλοι | Πεμπτουσία

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν την βασιλεία χωρίς κόπους και ιδρώτα· κι ενώ μακαρίζουν τους Αγίους άνδρες και θέλουν την τιμή και τα χαρίσματά τους, δεν θέλουν να έχουν μερίδιο στους πόνους και τα βάσανα που περνούν εκείνοι. Την βασιλεία την θέλουν όλοι, και πόρνες και τελώνες και κάθε άνθρωπος, και γι’ αυτό υπάρχουν οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες· για να φανερώνεται ποιοί αγάπησαν αληθινά τον Κύριό τους και δίκαια να κερδίζουν την βασιλεία των ουρανών.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

via Την θέλουν όλοι | Πεμπτουσία

Advertisements

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:40 ΜΜ

Ιωάννης Μεταξάς: Ποιος και τι ήταν τελικά; | Greek National Pride

***Γράφει ο ΜΕΛΕΤΗΣ Η. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, για το HUFFPOST

Η τεθλασμένη μνήμη

Το έπος του 1940 έχει απορροφήσει και συμπυκνώσει την συλλογική μνήμη για τον Μεταξά. Ο Ιωάννης Μεταξάς (Ιθάκη 12 Απριλίου 1871-Κηφισσιά 29 Ιανουαρίου 1941) έχει αποτυπωθεί στην ιστορία κυρίως για το ΟΧΙ που εξέπεμψε στις 28 Οκτωβρίου 1940, δηλαδή την άρνηση υποταγής στην ιμπεριαλιστική και φασιστική Ιταλία.

Σε δεύτερο πλάνο, η μνήμη του συνδέεται με το δικτατορικό καθεστώς που εγκαθίδρυσε την 4η Αυγούστου 1936 και διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941.

Από εκεί και πέρα υπάρχει συνήθως άγνοια. Αλλά η δράση του Μεταξά εκτείνεται πολλές δεκαετίες πίσω, και μάλιστα σε διαφορετικούς αλλά όλους σημαντικούς ρόλους. Η οικεία φιγούρα του ηλικιωμένου Μεταξά που επιθεωρεί παρελάσεις της ΕΟΝ ή του πρωθυπουργού του ΟΧΙ, είναι μόνον οι τελευταίες στιγμές μίας μακράς, πολυσχιδούς, καθοριστικής για την νεώτερη ελληνική ιστορία διαδρομής.

Ήταν ο Μεταξάς στρατιωτική ιδιοφυΐα;

Ο Μεταξάς υπήρξε πράγματι στρατιωτική ιδιοφυΐα διεθνούς διαμετρήματος. Δεν είναι αστικός μύθος ότι οι συμμαθητές του στην Πρωσική Ακαδημία Πολέμου, όπου φοίτησε το διάστημα 1898-1902 με υποτροφία του ελληνικού κράτους, θεωρούσαν ότι «ουδέν πρόβλημα άλυτον διά τον Ιωάννην Μεταξάν».

Αφηγείται ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος στο αυτοβιογραφικό Αγαπημένη μου Χαϊδελβέργη (Αθήνα 1980, σ.268): «Ένας [Γερμανός] στρατηγός, όταν έμαθε ότι ήμουν Έλλην, μου είπε ότι είχε συμφοιτητή στην Ακαδημία Πολέμου τον Μεταξά και ότι στην Ακαδημία κυκλοφορούσε ο λόγος ότι για τον Μεταξά δεν είναι τίποτε δύσκολο.»

Πέραν αυτής της ακαδημαϊκής μαρτυρίας, υπάρχουν και τα γεγονότα. Δεν είναι τυχαία η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη που έτρεφε για αυτόν διαχρονικά όλο το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο και η βασιλική δυναστεία.

Ο Μεταξάς, μόλις επέστρεψε από την Γερμανία, τοποθετήθηκε στο Επιτελείο, συνέβαλε στην εκπόνηση του νέου σύγχρονου στρατιωτικού κανονισμού (1904) και ανέλαβε την στρατιωτική εκπαίδευση του μετέπειτα βασιλέως Γεωργίου Β΄. Αλλά και ο Βενιζέλος, μόλις έγινε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1910, τοποθέτησε αμέσως τον Μεταξά ως υπασπιστή του.

Στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, όλες οι κινήσεις του ελληνικού στρατού πραγματοποιήθηκαν βάσει επιτελικών σχεδίων του Μεταξά. Το σχέδιο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και το σχέδιο κατάληψης του Μπιζανίου ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος ήταν παρών σε όλες τις επιχειρήσεις δίπλα στον διάδοχο-αρχιστράτηγο.

Το 1912 ο Βενιζέλος τον έστειλε στην Σόφια για να συνάψει την ελληνοβουλγαρική συνθήκη συμμαχίας, ενώ τον Δεκέμβριο του 1912 τον έστειλε στο Λονδίνο για να διαπραγματευθεί την συνθήκη ειρήνης με τους Τούρκους. Εδώ πρόκειται για μετατόπιση του Μεταξά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα με πρωτοβουλία του μεγάλου «κυνηγού κεφαλών» Βενιζέλου.

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στα τέλη του 1914, λίγο πριν από την έναρξη της συμμαχικής απόβασης στην Καλλίπολη, ο Μεταξάς κατάρτισε με βασιλική εντολή σχέδιο για την κατάληψη των Δαρδανελλίων και το παρέδωσε στον Βρετανό ναύαρχο Marc Kerr, αναπληρωτή διοικητή του ελληνικού στόλου.

Όταν, όμως, τον Φεβρουάριο του 1915 βολιδοσκοπήθηκε η Eλληνική κυβέρνηση με θέμα την συμμετοχή της Ελλάδος στην επιχείρηση, ο Μεταξάς απέκρουσε την πρόταση, διαμηνύοντας στο βρετανικό ναυαρχείο ότι η επιχείρηση θα αποτύγχανε, επειδή οι Γερμανοί και Τούρκοι είχαν προλάβει να οχυρώσουν τα Στενά. Η πρόβλεψη του Μεταξά, που οδήγησε στην ρήξη Βενιζέλου-Κωνσταντίνου, επαληθεύθηκε με τραγικό τρόπο (700.000 νεκροί Αγγλογάλλοι).

Δεύτερη σπουδαία πρόβλεψη του Μεταξά. Όταν το 1921 του επροτάθη από τον πρωθυπουργό Γούναρη η αρχιστρατηγία στην Μικρά Ασία, ο Μεταξάς αρνήθηκε, εξηγώντας με ακράδαντα γεωστρατηγικά επιχειρήματα γιατί η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας.

Ο Μεταξάς υπήρξε αρχιτέκτων της περιφανούς νίκης εναντίον της Ιταλίας το 1940. Προηγήθηκαν όμως ριζική ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων, πολυετής προετοιμασία, η κατασκευή της «γραμμής Μεταξά», τοποθέτηση των κατάλληλων προσώπων στις κατάλληλες θέσεις, ψυχολογική και επικοινωνιακή προετοιμασία της ελληνικής κοινωνίας και άρτιος επιτελικός σχεδιασμός, δημιουργία καταφυγίων, αεράμυνας, πυρόσβεσης, πρώτων βοηθειών. Όλα αυτά ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος στην ουσία έστησε ένα υπόδειγμα μηχανισμού έκτακτης ανάγκης.

Η Γραμμή Μεταξά

Τελικώς, οι τρεις μεγαλύτερες στρατιωτικές νίκες της Ελλάδος στον Εικοστό Αιώνα (1912, 1913, 1940) είναι σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τον επιτελικό σχεδιασμό, έργα του Μεταξά.

Ήταν ο Μεταξάς ένας ακόμα στρατηγός που πολιτεύθηκε;

Ο Μεταξάς εκτός από στρατιωτικός υπήρξε και πολιτικός. Δεν ήταν όμως ένας στρατιωτικός που αναμείχθηκε στην πολιτική, όπως πχ ο στρατάρχης Παπάγος ή ο Νικόλαος Πλαστήρας. Η πολιτική του ταυτότητα προέκυψε αυτόνομα, ως προϊόν ιδεολογικών επιρροών και πολιτικών επιλογών. Διέθετε συγκροτημένη πολιτική σκέψη και, όπως αποδείχθηκε, ικανότητες κυβερνήτη.

Το διάστημα του Εθνικού Διχασμού (1915-17) ο Μεταξάς υπήρξε στενός συνεργάτης και σύμβουλος του βασιλιά Κωνσταντίνου. Είναι αυτός που, εν όψει συμμαχικής απόβασης στην Αθήνα, οργανώνει τους συνδέσμους των Επιστράτων. Σημειωτέον ότι οι Επίστρατοι (ως επί το πλείστον αστοί, επιστήμονες, έμποροι, και στρατολογήθηκαν από τα καλύτερα στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας), κινητοποιήθηκαν διότι θεώρησαν ότι οι ωμές συμμαχικές παρεμβάσεις έθιγαν την εθνική κυριαρχία και τάχθηκαν με τον Κωνσταντίνο.

Ακολουθεί η ανατροπή του καθεστώτος του Κωνσταντίνου από μοίρα του γαλλικού στόλου και τον γερουσιαστή Zonnart-το 1917 . Ο Μεταξάς εξορίζεται στην Κορσική, δραπετεύει μαζί με τον Γούναρη στην Σαρδηνία, επιστρέφει το 1920, προάγεται αναδρομικά και εν αποστρατεία σε αντιστράτηγο, δεν πολιτεύεται. Το 1921 αρνείται την αρχιστρατηγία, παρακολουθεί αμέτοχος την Μικρασιατική Καταστροφή, την έξωση του Κωνσταντίνου και την Επανάσταση του 1922.

Το 1923 αποπειράται να ανατρέψει το καθεστώς Πλαστήρα οργανώνοντας το κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, αποτυγχάνει και φυγαδεύεται υπό μυθιστορηματικές συνθήκες στην Ιταλία. Ίσως ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία του. Το 1924, όταν ο Παπαναστασίου ανακηρύσσει την Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία, ο Μεταξάς την αναγνωρίζει ώστε να μπορέσει να αμνηστευθεί και να επιστρέψει. Αλλά η αναγνώριση αυτή του κοστίζει πολιτικά.

Διότι, όταν ιδρύει το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, η αντιβενιζελική παράταξη δεν τον ακολουθεί και συντάσσεται με το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη, που υποστηρίζει αδιάλλακτα την μοναρχία.

Έτσι ο Μεταξάς, στην διάρκεια του Μεσοπολέμου, πολιτεύεται επικεφαλής προσωποπαγούς κόμματος με περιορισμένη απήχηση.Εκλέγεται στην Βουλή, συμμετέχει ως κυβερνητικός εταίρος και υπουργός στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζαΐμη το 1926, επίσης στις κυβερνήσεις του Λαϊκού Κόμματος υπό τον Παναγή Τσαλδάρη το 1932-35. Πρωταγωνιστεί στην Παλινόρθωση του 1935, συμμετέχει στις εκλογές του Ιανουαρίου 1936, εισέρχεται στην Βουλή. Η βουλή αδυνατεί να αναδείξει κυβέρνηση, επικρατεί ακυβερνησία.

Τον Μάρτιο ο Μεταξάς διορίζεται υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Δεμερτζή. Λίγο αργότερα διορίζεται αντιπρόεδρος. Εμφανής η στήριξη του βασιλιά. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Δεμερτζή, τον Απρίλιο, διορίζεται από τον βασιλιά πρωθυπουργός και λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, και μάλιστα και από τα βενιζελικά και από τα αντιβενιζελικά κόμματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Τον Αύγουστο, λόγω επικείμενης γενικής απεργίας και εικαζομένων ταραχών, ζητά και λαμβάνει από τον Γεώργιο την αναστολή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος, καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και εγκαθιδρύει δικτατορία.

Ο έγκριτος ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής γράφει στον επίλογο της κλασσικής δίτομης ιστορίας του ‘’Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων’’ ότι στην ουσία ο Μεταξάς υπήρξε η ομόθυμη λύση του αστικού καθεστώτος στην αποσύνθεση του μεσοπολεμικού κοινοβουλευτισμού και στην απειλή που εξέπεμπε το ΚΚΕ.

Ο Μεταξάς υπήρξε μία αντικοινοβουλευτική εξαίρεση στην εποχή του;

Ο Μεταξάς υπήρξε δικτάτωρ, και μάλιστα σκληρός και άτεγκτος. Δεν αποτελούσε όμως εξαίρεση, ήταν μια εποχή που οι πάντες επεδίωκαν να γίνουν δικτάτορες. Ο Νικόλαος Πλαστήρας πραγματοποίησε στρατιωτικό κίνημα τον Μάρτιο του 1933, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του Λαϊκού Κόμματος, απέτυχε και διέφυγε διωκόμενος στην Γαλλία.

Από εκεί επέστρεψε μετά τον πόλεμο για να αναδειχθεί σε αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης. Τον Μάρτιο του 1935, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηγήθηκε μεγάλου στρατιωτικού κινήματος που βύθισε την χώρα σε πολυήμερη και πολυαίμακτη εμφύλια σύγκρουση, αλλά απέτυχε και διέφυγε στην Γαλλία, από όπου ποτέ δεν επέστρεψε.

Το κίνημα του Βενιζέλου κατέστειλε ο Γεώργιος Κονδύλης, και επέβαλε βραχύβια δικτατορία. Υπήρχαν πολλοί επίδοξοι δικτάτορες, αυτή είναι η πικρή αλήθεια μίας πολιτικά υπανάπτυκτης κοινωνίας. Απλώς ο Μεταξάς το επέτυχε, και μάλιστα με την «βούλα» του βασιλιά και αναίμακτα.

Ήταν ο Μεταξάς φασιστής;

Σε αντίθεση με τα ευρέως αναπαραγόμενα στην νεώτερη βιβλιογραφία, το καθεστώς Μεταξά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αμιγώς φασιστικό, αν και είχε κάποια επιφανειακά φασιστικά στοιχεία, πχ. οργανωμένη νεολαία και αστυνομικό κράτος. Έλειπαν όμως τα ουσιωδέστερα, όπως ο ρατσισμός και ο σωβινισμός, ο επιθετικός εθνικισμός και ο αντισημιτισμός. Ο Μεταξάς είχε εξαιρετικές σχέσεις με την ισραηλιτική κοινότητα της χώρας, ενώ από τον λόγο του απουσιάζουν εντελώς αναφορές φυλετικού και σοβινιστικού χαρακτήρα. Επίσης απουσιάζει παντελώς οιαδήποτε εδαφική διεκδίκηση εις βάρος άλλων κρατών ή αναφορά σε ζωτικό χώρο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ως εν ενεργεία πρωθυπουργός διατύπωσε την άποψη ότι η Ελληνικότητα είναι «οικουμενική, ειρηνική, ανθρώπινη, πανανθρώπινη». [Λόγοι, Β’ τόμος, σ.320]. Κάποτε ανέφερε ως μέγιστο επίτευγμά του ότι «καθ’ όλην την διακυβέρνησίν μου δεν εχύθη ούτε ρανίς αίματος» [Λόγοι, Β’ τόμος, 2.373]. Αλλά και ο εθνικισμός-σωβινισμός απουσιάζει τόσο από τον λόγο όσο και από την πολιτική του: οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επί Μεταξά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν εξαιρετικές, όπως και η διαβαλκανική συνεργασία.

Ο αντικομουνισμός έχει συνδεθεί στενά με την ανάμνηση του καθεστώτος Μεταξά, με τον «πάγο και ρετσινόλαδο» του βάναυσου υφυπουργού Ασφαλείας Μανιαδάκη, τις διώξεις, φυλακίσεις, εξορία των κομμουνιστών. Αλλά όλα τα καθεστώτα του Μεσοπολέμου, συντηρητικά, προοδευτικά ή και σοσιαλδημοκρατικά, στην Ελλάδα και σε ολόκληρη τη Ευρώπη, εδίωξαν τον κομμουνισμό (στην Γερμανία το 1919 ο σοσιαλιστής καγκελάριος Έμπερτ κατέστειλε αγρίως την κομμουνιστική επανάσταση, ενώ και στην Ελλάδα το 1924 η κυβέρνηση Παπαναστασίου διέλυσε βιαίως τις απεργιακές κινητοποιήσεις).

Την αντικομουνιστική νομοθεσία στον Μεσοπόλεμο θέσπισε η κυβέρνηση Βενιζέλου με τον νόμο περί Ιδιωνύμου του 1929 (νόμος 4229/24 Ιουλίου 1929 ”Περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών”).Ο αντικομουνισμός ήταν η συνισταμένη όλων των πολιτικών δυνάμεων του Μεσοπολέμου και υπερέβαινε τις άλλες διαφορές τους.

Σημειωτέον ότι το κομμουνιστικό κίνημα παγκοσμίως και στην Ελλάδα διακήρυσσε δημοσίως την πρόθεσή του να ανατρέψει με επαναστατική βία το αστικό καθεστώς και να επιβάλει κομμουνιστική δικτατορία.

Και το εννοούσε. Επίσης πίσω του υπήρχε ένα πανίσχυρο κράτος, η Σοβιετική Ένωση, που ήλεγχε απολύτως και στήριζε τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα. Επομένως ο πράγματι σφοδρός, ανελέητος αντικομουνισμός του Μεταξά ήταν απότοκος της διεθνούς συγκυρίας και λογική απόληξη της ανασφάλειας του αστικού καθεστώτος αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, που δεν επιθυμούσε επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας (πλην φυσικά των οπαδών του ΚΚΕ).

Η διαφορά είναι ότι ο Μεταξάς διέθετε τον οργανωτικό νου, τις ικανότητες και την σκληρότητα να εξαρθρώσει αποτελεσματικά τους κομμουνιστικούς μηχανισμούς, κάτι που δεν είχαν καταφέρει ποτέ σε αυτόν τον βαθμό οι διάφορες κυβερνήσεις.

Ήταν ο Μεταξάς γερμανόφιλος;

Τον Μεταξά συνοδεύει η φήμη του γερμανόφιλου, τόσο κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού όσο και κατά την πενταετή δικτατορία του. Και τα δύο είναι εσφαλμένα και δεν επιβεβαιώνονται από τις διαθέσιμες πηγές.

Το 1915-7 ο Κωνσταντίνος, στον οποίο ήταν απόλυτα αφοσιωμένος ο Μεταξάς, είχε φιλοσυμμαχικό προσανατολισμό, αλλά προσέκρουσε στην επίμονη άρνηση των Βρετανών στην είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ως εξόριστος στην Ελβετία το 1917-20 ο Κωνσταντίνος ελάμβανε βρετανική επιχορήγηση, ενώ αρνήθηκε την γερμανική βοήθεια που του προσεφέρθη.

Στην περίπτωση της 4ης Αυγούστου, και πάλι ο Μεταξάς δεν προκύπτει από πουθενά γερμανόφιλος: ταυτίστηκε πλήρως με την βρετανική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, ρύθμισε ευνοϊκά τα βρετανικά δάνεια, οδήγησε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.

Αλλά το κυριότερο είναι ότι ο Μεταξάς υπήρξε επιλογή του βασιλέως Γεωργίου Β΄: ενός απολύτως αγγλόφιλου μονάρχη, που διατηρούσε στενές οργανικές σχέσεις με το βρετανικό κατεστημένο, και για τον οποίον ο βιογράφος του και στενός συνεργάτης του Πιπινέλης γράφει ότι «ήταν Άγγλος στην ψυχή».

Ο Γεώργιος επέστρεψε στην Ελλάδα με την Αγγλίδα σύντροφό του μετά από πολυετή εξορία στο Λονδίνο, και με συνοπτικές διαδικασίες οργάνωσε την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία. Με δική του υπογραφή εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η δική του συναίνεση διασφάλιζε την νομιμότητα του καθεστώτος. Διότι, εν όψει του επερχομένου παγκοσμίου πολέμου, η βρετανική πολιτική ήθελε ένα αξιόπιστο και ικανό πρόσωπο με στρατιωτική εμπειρία στην ηγεσία της συμμάχου της Ελλάδος.

Τι ήταν ακριβώς η 4η Αυγούστου;

Το καθεστώς του Μεταξά εστράφη πολιτικά εναντίον δύο ομάδων: των παλαιών πολιτευτών και των κομμουνιστών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο περί δικτατορίας, με κατασταλτικούς μηχανισμούς, λογοκρισία, παρακολουθήσεις κλπ.

Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι ο Μεταξάς δεν είχε κοινωνική στήριξη ή έστω αποδοχή. Δεν αναπτύχθηκε σοβαρή αντιπολίτευση στο καθεστώς του. Στα επίσημα έντυπα του καθεστώτος (Νέον Κράτος κλπ.) δημοσίευαν κείμενα σχεδόν όλοι οι σημαντικοί διανοούμενοι του Μεσοπολέμου, ακόμα και αριστεροί: Λεκατσάς, Μαλακάσης, Μαρινάτος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Παπανούτσος, Παράσχος, Νίκος Σβορῶνος, Άγγελος Σικελιανός κ.ά..

Αμηχανία στους ιδεολογικά προκατειλημμένους αναλυτές προκαλεί η επιμονή με την οποία ο Μεταξάς προώθησε την διδασκαλία της δημοτικής στην εκπαίδευση, αναθέτοντας μάλιστα την εκπόνηση συστηματικής γραμματικής της νεοελληνικής στον σπουδαίο δημοτικιστή Μ. Τριανταφυλλίδη. Επίσης ο Μεταξάς στήριξε το θέατρο και τις καλές τέχνες, διευκρίνισε μάλιστα σε λόγο του ότι δεν νοείται στρατευμένη τέχνη υπό εποπτεία. » [Λόγοι, Α´ τόμος, σ. 307].

Ο Μεταξάς άσκησε προχωρημένη κοινωνική πολιτική, αποσκοπώντας στην κοινωνική συνοχή και παράλληλα στην εξουδετέρωση της ανισότητας που τροφοδοτούσε πολιτικά τον κομμουνισμό. Ακολούθησε δηλαδή το πρότυπο του Μπίσμαρκ. Απεχθανόταν την πλουτοκρατία, δεν αποκήρυσσε την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά επέβαλε φιλεργατική νομοθεσία και αυστηρούς ελέγχους.

Χρησιμοποιούσε τον όρο διευθυνόμενη οικονομία. Στα πλαίσια αυτά θέσπισε τις συλλογικές συμβάσεις, την υποχρεωτική διαιτησία, τα γραφεία ευρέσεως εργασίας, τα ασφαλιστικά δικαστήρια, το εργατικό οκτάωρο και το υπαλληλικό επτάωρο, τους κατώτατους μισθούς, τα πολυϊατρεία (11 στην Αθήνα, 8 στον Πειραιά και 7 στην Θεσσαλονίκη) κλπ. Ο μαρξιστής ιστορικός Ν. Ψυρούκης καταγράφει 106 γενικές πανελλήνιας κλίμακας συλλογικές συμβάσεις εργασίας και 545 τοπικής σημασίας την περίοδο 1936-38 [στο έργο του για την 4η Αυγούστου, 1994, σ.138]. Αυτά καθιστούν την αξιολόγηση της 4ης Αυγούστου σύνθετο εγχείρημα.

Ποιός είπε το ΟΧΙ, ο Μεταξάς ή ο λαός;

Μέρος της αριστερής κυρίως διανόησης υποστήριξε ότι «το ΟΧΙ το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς». Το ερώτημα φυσικά είναι ψευδεπίγραφο και ανιστόρητο. Το ΟΧΙ διατύπωσε και μετέφερε στον Ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, αγουροξυπνημένος και φορώντας την ρόμπα του, αλλά όχι αιφνιδιασμένος και «σαν έτοιμος από καιρό», ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Μεταξάς. Και ταυτόχρονα, ασφαλώς το ΟΧΙ εξέφραζε την συνολική, πάνδημη, διακομματική, γενναία στάση του ελληνικού λαού, ο οποίος ανέλαβε και την αιματηρή ευθύνη της υλοποίησής του.

Τι πραγματικά έγινε τον Ιανουάριο του 1941;

Ασάφεια, συνομωσιολογία και παραφιλολογία επικρατεί σχετικά με τις τελευταίες κινήσεις του Μεταξά πριν τον θάνατό του. Καθώς δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις, μπορεί μόνον κανείς να διατυπώσει ερωτήματα.

Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν ο Μεταξάς σκόπευε να έρθει σε κάποιου είδους συνεννόηση με την Γερμανία, ώστε να αποφευχθεί η εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην ήδη εξαντλημένη από τον πόλεμο με την Ιταλία Ελλάδα. Τι ακριβώς μήνυμα μετέφερε η περίφημη αποστολή Πεσματζόγλου που έλαβε εντολή να μεταβεί στην Ζυρίχη για να συναντήσει υψηλόβαθμους Γερμανούς αξιωματούχους;

Σχετικά γράφει ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Ο Μεταξάς, όμως, ήταν σώφρων πολιτικός, όπως και στρατιωτικός. Ανεπηρέαστος από τις επιτυχίες του ελληνικού στρατού, δεν επιθυμούσε τη συνέχιση του πολέμου και δεν ανεχόταν η Ελλάς να είναι «τμήμα θυσίας» του γάλλο-βρετανικού στρατοπέδου. Δοκίμασε, λοιπόν, με αποστολή μυστική εμπίστου προσώπου να επιτύχει σύναψη ανακωχής με κεκτημένα τη δόξα του ελληνικού στρατού και τα κατεχόμενα εδάφη της Βορείου Ηπείρου.

Αξίζει να παραθέσω τώρα ότι άκουσα ο ίδιος προ ετών σε τηλεοπτική εκπομπή: αφηγητής για προσωπική δράση του ήταν ο Γιώργος Πεσμαζόγλου, πρώην υπουργός με άψογο παρελθόν. Είπε, λοιπόν, ο αξιόπιστος αυτός πρώην υπουργός, ότι ο Μεταξάς του ανέθεσε να μεταβεί στην Ελβετία και να προβεί εκεί στις δέουσες ενέργειες για σύναψη ανακωχής, επωφελέστατης για την Ελλάδα. Επήλθε όμως τότε ο θάνατος, πολύ άκαιρα, του Μεταξά.

Ο Πεσμαζόγλου έχασε τη σπουδαία μυστική εντολή του. Η εμπλοκή της Ελλάδος στον πόλεμο συνεχίσθηκε.» [εφημερίδα Η Καθημερινή, 28 Οκτωβρίου 2010, Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ο Ιωάννης Μεταξάς].

Ο αιφνίδιος και αδόκητος θάνατος του Μεταξά διευκόλυνε την εμπλοκή της εξαντλημένης Ελλάδος και σε δεύτερο πόλεμο εναντίον του ακατανίκητου γερμανικού στρατού. Αλλά αυτή εξυπηρετούσε τον υπέρτερο συμμαχικό στόχο της έγκαιρης εκκένωσης της Ελλάδος από τα βρετανικά στρατεύματα.

Επ’ αυτού, άλλωστε, επήλθε τον δραματικό Απρίλιο του 1941 σύγκρουση μεταξύ των μεράρχων της Ηπείρου και του συμμαχικού στρατηγείου, με αποτέλεσμα οι μέραρχοι να αγνοήσουν τις εντολές του επιτελείου και να υπογράψουν μονομερώς συνθήκη με τον στρατάρχη φον Λίστ ώστε να μην εξοντωθεί η ήδη εξουθενωμένη στρατευμένη ελληνική νεολαία στα βουνά της Ηπείρου.

Μεταλλασσόμενη υστεροφημία

Ο Μεταξάς κέρδισε την υστεροφημία του λόγω του έπους του Σαράντα, το οποίο αποτελεί πηγή έμπνευσης, αυτοπεποίθησης και υπερηφάνειας για την ελληνική κοινωνία μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό ακριβώς και (σε αντίθεση με την χούντα της 21ης Απριλίου, που κατακρημνίσθηκε στα τάρταρα της ελληνικής ιστορίας λόγω της εθνικής καταστροφής της Κύπρου) βασικά στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου επεβίωσαν πολιτικά και αναδείχθηκαν μεταπολεμικά σε κορυφαίες θέσεις.

Πχ ο υπουργός Οικονομικών του Μεταξά Ανδρέας Αποστολίδης έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Καραμανλή επί ΕΡΕ, ο υπουργός Παιδείας της 4ης Αυγούστου Κ. Γεωργακόπουλος έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 1958, ο επίφοβος Μανιαδάκης με τον πάγο και το ρετσινόλαδο εξελέγετο μεταπολεμικώς βουλευτής του Συναγερμού και της ΕΡΕ.

Η χούντα της 21ης Απριλίου επικαλέσθηκε τον Μεταξά ως ιδεολογικό της εμπνευστή, αλλά ο Μεταξάς ήταν προσωπικότητα με τεράστια παιδεία και στρατιωτικές δάφνες, ενώ οι συνταγματάρχες ήταν ωχρές απομιμήσεις που οδήγησαν την χώρα σε μία εθνική καταστροφή. Μετά το 1974, η Αριστερά επεχείρησε να απαξιώσει τον Μεταξά περισσότερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν αντικομουνιστής και λιγότερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν δικτάτορας (δικτάτορες ήταν και ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μάο κλπ. που η αριστερή διανόηση θαύμαζε).

Σήμερα, που η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από κανέναν, αφού η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και το παρελθόν των στρατιωτικών παρεμβάσεων στην πολιτική έχει οριστικά εκλείψει, η ιστορική επιστήμη οφείλει να αναλύσει τα δραματικά γεγονότα του 20ού αιώνα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

***Γράφει ο ΜΕΛΕΤΗΣ Η. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, για το HUFFPOST

ΠΗΓΗ: HUFFPOST

πηγη

via Ιωάννης Μεταξάς: Ποιος και τι ήταν τελικά; | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:35 ΜΜ

Η “πικρή” ιστορία των ελληνικών βομβιδοφόρων βλημάτων | Greek National Pride

 

Σάββας Δ. Βλάσσης

Φωτογραφικό υλικό που αποδεσμεύθηκε από τον Εκπρόσωπο Τύπου του ΓΕΣ, με θέμα επιχειρησιακή εκπαίδευση μονάδων της 96 ΑΔΤΕ και βολές βαρέων όπλων πεζικού και πυροβολικού το διήμερο 30-31 Οκτωβρίου, θυμίζει στους παλαιότερους μια “πικρή” ιστορία του πώς καταφέρνουμε μόνοι να δένουμε τα χέρια μας ακόμη και στην Εθνική Άμυνα.
Στο εν λόγω φωτογραφικό υλικό, διακρίνονται βολές βομβιδοφόρων βλημάτων πυροβολικού, με τις χαρακτηριστικές διαρρήξεις στον αέρα και την διασπορά των περιεχομένων υποπυρομαχικών (βομβίδων) σε ακτίνα, με θανατηφόρα αποτελέσματα για θαλάσσιους στόχους στην συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και για χερσαίους. Η κάλυψη ευρείας ακτίνος από τα βομβίδια, πολλαπλασιάζει την απόδοση του πυρομαχικού και εξαλείφει σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα της ακριβείας. Τα βομβιδοφόρα πυρομαχικά, ήταν η απάντηση του “φτωχού”, έναντι των πανάκριβων “έξυπνων” κατευθυνόμενων πυρομαχικών πυροβολικού ή όλμων.

Στην Ελλάδα, η τότε ΠΥΡΚΑΛ, ανέπτυξε δύο πολύ αξιόλογα πυρομαχικά της κατηγορίας, το GRM20 για τον όλμο των 4,2 ιντσών και το GRM49 και την βελτιωμένη έκδοση GRM49CΒB, για τα πυροβόλα 155 χλστ. Απαιτήθηκαν πολλά χρόνια και χρήματα για την ανάπτυξη των εν λόγω πυρομαχικών και μόλις τέθηκαν οι πρώτες παραγγελίες στα τέλη της δεκαετίας του 1990, για σχετικώς μικρές ποσότητες, κάποιοι είχαν την φαηνή ιδέα να απαγορεύσουμε στον… εαυτό μας επιπλέον προμήθειες.
Ήταν η εποχή που προχωρούσαν οι ζημώσεις για την υπογραφή της συνθήκης απαγορεύσεως των όπλων διασποράς, για ανθρωπιστικούς λόγους. Το εκπληκτικό είναι ότι ενώ η Ελλάδα δεν προσχώρησε στην συνθήκη του Όσλο που υπεγράφη στις 3 Δεκεμβρίου 2008 από αριθμό χωρών, δεν προέβη έκτοτε στην προμήθεια ή παραγωγή αναλόγων όπλων… Το αποτέλεσμα είναι η επένδυση που έγινε στην Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία να πάει κυριολεκτικώς χαμένη, αφού πέραν των αρχικών προμηθειών GRM20 και GRM49CBB, δεν υπήρξε συνέχεια, ούτε φυσικά εξαγωγές.


Το “κενό” καλύπτουν βομβιδοφόρα βλήματα πυροβολικού των 203 χλστ. για τα οβιδοβόλα Μ110Α2 ωστόσο, ο συγκεκριμένος τύπος αυτοκινούμενου πυροβόλου δεν θεωρείται σήμερα ιδιαίτερα υψηλής επιβιωσιμότητος, επειδή έχει χαμηλό ρυθμό βολής και μικρότερο βεληνεκές σε σχέση με το Μ109 των 155 χλστ. που αποτελεί σήμερα τον κορμό του ελληνικού Πυροβολικού Μάχης. Οικάζουμε ότι για ευνόητους λόγους, στην εκπαίδευση καταναλώνονται αυστηρώς βομβιδοφόρα πυρομαχικά των 203 χλστ. ενώ τα ανάλογα των 155 χλστ. και 4,2 ιντσών, διατηρούνται για περίοδο επιχειρήσεων. Η πραγματικότητα αυτή σημαίνει πρακτικώς ότι επειδή κάποια στιγμή θα εξαντληθούν τα προς κατανάλωση βομβιδοφόρα πυρομαχικά των 203 χλστ. η άμυνα, κυρίως των νήσων για την αντιμετώπιση τουρκικής αμφιβίου αποβατικής ενεργείας, θα υστερεί επειδή δεν θα υπάρχουν διαθέσιμα επαρκή πυρομαχικά της κατηγορίας αυτής για το Πυροβολικό αλλά και για τα ισχυρότερο όπλο του Πεζικού, που αυτή την στιγμή είναι ο όλμος 4,2 ιντσών.
Η αντιφατική στάση της Ελλάδος, ως προς το συγκεκριμένο θέμα, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Όταν το 2008 ελήφθη η απόφαση διακοπής της προμήθειας όπλων διασποράς, με αποτέλεσμα και τον τερματισμό της προμήθειας πυρομαχικών GRM20 και GRM49CBB, το παρασκήνιο βοούσε ότι επρόκειτο για τυπική περίπτωση εξυπηρετήσεως συμφερόντων. Η απόφαση διακοπής των προμηθειών ελήφθη από τον τότε υπεύθυνο των εξοπλισμών, χωρίς μάλιστα να λάβει γνώση ο ΥΕΘΑ, με σκοπό την “προώθηση” άλλων τύπων πυρομαχικών τα οποία, καθίσταντο αυτομάτως πλέον αναγκαία για την αναπλήρωση του κενού που άφηναν τα βομβιδοφόρα πυρομαχικά. Άνοιγε δηλαδή ο δρόμος για προμήθειες “έξυπνων” πυρομαχικών από ξένους οίκους…

Μπορούμε σήμερα να κάνουμε κάτι; Επί της ουσίας, εφόσον το Πυροβολικό και το Πεζικό στερούνται επαρκών ποσοτήρων βομβιδοφόρων πυρομαχικών 4,2 ιντσών και 155 χλστ., είναι προφανής η ανάγκη επιπλέον προμηθειών. Τυπικώς, εφόσον η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει την σύμβαση του Όσλο, δεν αντιμετωπίζει κάποιο ζήτημα εάν θέσει νέες παραγγελίες. Αλλά ακόμη και αν ορισμένοι φοβούνται ενστάσεις για δήθεν παραβίαση της συνθήκης του Όσλο, υπάρχει λύση. Το όλο ζήτημα κατά των όπλων διασποράς τέθηκε λόγω των μεγάλων απωλειών σε αμάχους που προκαλούνται από διάσπαρτα μη εκραγέντα υποπυρομαχικά (βομβίδα/ νάρκες) σε χώρες που γνώρισαν πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακος (Λάος, Αφγανιστάν κ.λπ.). Επρόκειτο δηλαδή για ένα θέμα ανθρωπιστικής φύσεως. Η Ελλάδα όμως, δεν ανήκει σε μια τέτοια κατηγορία χωρών ενώ επικαλείται ευθέως τους κινδύνους εθνικής ασφαλείας που αντιμετωπίζει από την Τουρκία. Πέραν αυτού, το ίδιο το ανθρωπιστικής φύσεως ζήτημα της απωλείας αμάχων από μη εκραγέντα υποπυρομαχικά, ακυρώνεται άμεσα στην περίπτωση της εκτελέσεως πυρών εναντίον θαλασσίων στόχων. Τα όποια μη εκραγέντα βομβίδια, καταλήγουν στον βυθό και δεν αποτελούν κίνδυνο για κανέναν. Επιπλέον, από πλευράς τεχνολογίας, τα ελληνικής παραγωγής GRM20 και GRM49 έχουν επιδείξει ποσοστό κακής λειτουργίας, δηλαδή μη ενεργοποιήσεως των υποπυρομαχικών, σε ποσοστό μικρότερο του 1%. Ακόμη δηλαδή και σε βολές στην ξηρά, δεν παρέμεναν μη εκραγέντα ενεργά βομβίδια.
Θέλουμε να έχουν οι φρουρές στα νησιά μας έναν “πολλαπλασιαστή ισχύος” σε επαρκή αποθέματα, για την αντιμετώπιση μιας επιθετικής ενεργείας στο Αιγαίο;
Θέλουμε να ενισχύσουμε την Αποτροπή;
Θέλουμε να μην αφήσουμε τίποτα στην τύχη;  πηγη

via Η “πικρή” ιστορία των ελληνικών βομβιδοφόρων βλημάτων | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:14 ΜΜ

Πρόβατα και αίγες – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Αντώνης Καλόγηρος

Οικονομολόγος

-τα χρόνια της κρίσης: μείωση 29% στο δυναμικό των προβάτων από το 2007 στο 2016 και 43% στο δυναμικό των αιγών

-προοπτικές σημαντικές αν βελτιωθούν οι αίγες με στόχο μεγαλύτερη παραγωγή γάλακτος

-προοπτικές και στην παραγωγή μαλλιού με την εισαγωγή και ανάπτυξη στην πατρίδα μας προβάτων Μερινός και αιγών Μοχαίρ

-αξιοποίηση του κατσικίσιου δέρματος (σεβρώ) 

-η δυνατότητα να είμαστε από τις χώρες που παράγουν σε μεγάλες ποσότητες λανολίνη

-ο οικονομικός κύκλος της κτηνοτροφίας που μπορεί να κινήσει την οικονομία μας: σφαγεία, μεγαλύτερη παραγωγή γάλατος, τυριών κλπ, γαλακτοβιομηχανίες, υφαντουργεία, κλωστοϋφαντουργίες, βυρσοδεψεία

-ιστορία: αυτά που είχαμε και τα χάσαμε, μεγάλες υφαντουργίες και βυρσοδεψεία

 Με την παρούσα μελέτη μας θα αναπτύξουμε κάποιες πτυχές του κτηνοτροφικού δυναμικού της πατρίδος μας και συγκεκριμένα αυτής του προβάτου και του κατσικιού. Οι περισσότεροι αναφερόμενοι στο θέμα δεν αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα της κτηνοτροφίας στην πατρίδα μας, την αυτάρκεια σε αρνίσιο και κατσικίσιο κρέας, γάλα και τυριά που θα μπορούσαμε να πετύχουμε καθώς και εξαγωγές. Επιπλέον, προσεγγίζοντας αυτό το πρωτογενές κτηνοτροφικό προϊόν μάς διαφεύγει η δυνατότητα που δίνει για μεταγωγή στην μεταποιητική-βιοτεχνική και βιομηχανική διαδικασία ως δέρματα, μάλλινα υφάσματα, παραγωγή λαλολίνης και άλλων δεκάδων παραπροϊόντων.

Για την μελέτη μας θα βασιστούμε στο γνωστό πλέον πόνημα[1] του χημικού και πρώην ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου. Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να εστιάσουμε σε κάποια βασικά αναπτυξιακά –κυρίως- σημεία, που εύκολα προσπερνούμε. Οι υποσημειώσεις αναπτύσσονται στο τέλος της μελέτης ενώ οι δικές μας αριθμημένες σημειώσεις αναπτύσσονται στο Παράρτημα που ακολουθεί μετά το κυρίως άρθρο.

Εικόνα 1 Το χιώτικο πρόβατο ή αλλιώς πρόβατο Χίου. Ελληνική φυλή γαλακτοπαραγωγού προβάτου που πήρε το όνομά της από το ομώνυμο νησί. Είναι γνωστό παγκοσμίως για την παραγωγική και αναπαραγωγική του ικανότητα. (φώτο)

Όπως έχουμε επισημάνει και σε προγενέστερες μελέτες μας το πόνημα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου γράφτηκε με στοιχεία έρευνας και μελέτης που ξεκινούν από την δεκαετία του ’60 και φθάνουν έως και το 2003. Είναι λοιπόν λογικό να διαφοροποιούνται κάποια αριθμητικά στοιχεία. Αυτό όμως καθόλου δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος αφού οι προοπτικές ανάπτυξης αιγών και προβάτων στην πατρίδα μας είναι τεράστιες, ενώ λοιπές χώρες όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστραλία έχουν κάνει πραγματικά θαύματα στην ανάπτυξη του τομέα αυτού.

***

Γράφει λοιπόν ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σχετικά με τα πρόβατα, τις αίγες και τις δυνατότητες που υπάρχουν στην πατρίδα μας:

Η Πατρίδα μας είναι μία περίεργη περίπτωση. Αν καταφέρνει και επιβιώνει ακόμη, αυτό οφείλεται σε 10.000.000 προβατίνες και σε 6.000.000 αίγες και αυτοί οι χιλιάδες παραγωγοί μας δίνουν 1.200.000 τόνους αιγοπρόβειο γάλα, που χωρίζεται σε 700.000 τόνους πρόβειο γάλα και 500.000 γιδίσιο. (1) Αυτή η αναλογία δεν είναι κανονικά σωστή βάσει του αριθμού των ζώων, αλλά τόσο δείχνουν οι στατιστικές υπηρεσίες, λόγω ότι οι αίγες μας δεν είναι όλες βελτιωμένες. Εάν αυτό οφείλεται στο ότι το λεγόμενο αγριοκάτσικο της Ελλάδος δεν δίνει πάνω από 100 κιλά γάλα το χρόνο, αυτό μπορεί να είναι η αιτία. Πάντως δεν γνωρίζω πόσα αγριοκάτσικα και πόσες βελτιωμένες αίγες έχουμε.

Εικόνα 2 Το ελληνικό πρόβατο που τόσα προσφέρει στην διατροφή και την οικονομία της πατρίδος μας (φώτο)

Αν κοιτάξουμε την παγκόσμιο αγορά, θα δούμε ότι υπάρχουν πρόβατα και αίγες διαφορετικών ρατσών από αυτά που έχουμε στην Ελλάδα, τα οποία δεν είναι προς παραγωγή γάλακτος, όπως είναι τα ελληνικά, και αίγες που είναι και για παραγωγή γάλακτος, αλλά πρωτίστως για παραγωγή μαλλιού. Η Αυστραλία π.χ. έχει δεκάδες εκατομμύρια πρόβατα, τα οποία είναι της ράτσας Μερινός και παράγουν το καλύτερο πρόβειο μαλλί του κόσμου. Το πρόβατο μερινός εξελίχθηκε στην Ισπανία και είναι διασταύρωση 3 ρατσών, δύο τις οποίες δεν ενθυμούμαι και του Χιώτικου προβάτου. Όταν μια Ισπανίδα πριγκίπισσα υπανδρεύθηκε έναν Σουηδό, έλαβε ως γαμήλιο δώρα επτά πρόβατα μερινός. Από εκεί διέρρευσε το μυστικό και εξαπλώθηκε στην ανθρωπότητα. Το πρόβατο μερινός είναι ένα μικροσκοπικό ζώο, το οποίο όμως έχει μία πιθαμή μαλλί γύρω από το σώμα του και οι Αυστραλοί το εκτρέφουν γι’ αυτό το σκοπό. Εισήχθησαν και στην Ελλάδα πρόβατα μερινός προς σφαγή από την Γαλλία, αλλά περαιτέρω δεν ξέρω τι απέγινε. Επίσης, στην Ανατολή υπάρχει η κατσίκα μοχαίρ, που μας δίνει το πιο εκλεκτό μαλλί του κόσμου.

Αυτό που ξέρω μετά βεβαιότητος είναι ότι το Υπ. Γεωργίας δεν έφερε ποτέ ούτε πρόβατα μερινός ούτε κατσίκες μοχαίρ προς εκμετάλλευση του μαλλιού τους. Αν η Ελλάδα παρήγε μαλλί μερινός και μοχαίρ, όπως θα έπρεπε, η Ελλάδα, αυτομάτως θα γινόταν και χώρα παραγωγής νημάτων αυτών των ποικιλιών, υφασμάτων και πλεκτών (2) και γενικώς θα εργάζονταν χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι και δεν θα είχαμε το σημερινό κατάντημα της ανεργίας και υποαπασχόλησης.

Πέραν αυτών η Ελλάς θα έπαιρνε το μαλλί από πολύ περισσότερα από 50.000.000 αιγοπρόβατα το χρόνο που σφάζει σήμερα, με αποτέλεσμα να είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγωγούς χώρες του κόσμου σε λανολίνη (3), προϊόν που σήμερα δεν παράγουμε καθόλου. Εάν μάλιστα αναλογισθούμε και την παραγωγή δέρματος, το καλύτερο δέρμα του κόσμου είναι το σεβρώ (κατσικίσιο), το οποίο είναι πανάκριβο. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα βυρσοδεψεία (4), χημικές πρώτες ύλες και θα εργάζονταν με άνεση 35.000.000 άνθρωποι, που θα έπρεπε να είναι ο μέσος πληθυσμός της Ελλάδος (5) συγκριτικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται περίεργα και δύσκολα, αλλά είναι και απλά και εύκολα. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα σφαγεία και θα είχε την δυνατότητα να παίξει το ρόλο που της αρμόζει λόγω του κλίματος και της τοποθεσίας της, διότι μόνο η Ελλάδα παγκοσμίως ενώνει 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική) και είναι και στο σταυροδρόμι των 3 μεγαλυτέρων θαλασσίων οδών του κόσμου (Γιβραλτάρ, Δαρδανέλλια και Σουέζ).

Εικόνα 3 Το αγριοκάτσικο Κρι Κρι, στην Κρήτη. Στην συγκεκριμένη φωτογραφία ο Κρητικός αίγαγρος (Κρι Κρι) (φώτο)

 

 Παράρτημα

Σημείωση 1: Στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις αίγες και τα πρόβατα στην Ελλάδα

Το 2007 -σύμφωνα με τον εκτενή τόμο της Στατιστικής Επετηρίδας της Ελλάδας 2009-2010- της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής η χώρα μας διέθετε 10.079.904 προβατοειδή και 4.987.092 αιγοειδή.

Ειδικότερα το 2007 η Ελλάδα διέθετε 8.896.587 πρόβατα εκ των οποίων 628.494 οικόσιτα, 7.717.455 κοπαδιάρικα, μη νομαδικά και 550.638 νομαδικά, μετακινούμενα.

Παράλληλα το 2007 διέθετε 5.345.737 αίγες εκ των οποίων 615.541 οικόσιτες, 4.476.224 κοπαδιάρικες, μη νομαδικές και 253,972 νομαδικές, μετακινούμενες.

 Το γάλα που αρμέχτηκε το 2007 από αίγες και πρόβατα έχει την εξής κατανομή:

-αρμέχθηκαν 749.314 τόνοι από πρόβατα εκ των οποίων 706.117 τόνοι από οικόσιτα και κοπαδιάρικα και 43.197 τόνοι από νομαδικά

-ενώ αρμέχθηκαν 492.623 τόνοι από αίγες εκ των οποίων 472.392 τόνοι από οικόσιτες και κοπαδιάρικες και 20.231 τόνοι από νομαδικές.

 

Για το 2007 επιπλέον σφάχτηκαν συνολικά 7.612.511 αρνιά και 4.848.014 κατσίκια (εννοείται νεαρά ζώα και των δυο κατηγοριών χωρίς να συνυπολογίζονται τα ζυγούρια κλπ)

Για το 2007 τα μαλλιά των προβάτων ανήλθαν σε 8.646 τόνους και οι τρίχες των αιγών σε 1.454 τόνους. 

Για το 2007 το παραγώμενο κρέας προβάτων ανήλθε σε 92.597 τόνους και το αίγειο σε 56.108 τόνους. 

Ας δούμε αντίστοιχα στοιχεία για τα πρόβατα και τις αίγες του 2015 και 2016.

 Για το 2016 το σύνολο των αιγοειδών στην Ελλάδα ανήλθε σε 3.887.902 εκ των οποίων οι αίγες γαλακτοπαραγωγής ανήλθαν σε 2.464.144 

Το σύνολο των προβατοειδών για το 2016 στην χώρα μας ήταν 8.738.618 εκ των οποίων 6.318.448 ήταν θηλυκά γαλακτοπαραγωγής. 

Ειδικότερα το σύνολο των προβάτων το 2015 ανήλθε σε 6.284.987 εκ των οποίων οικόσιτα 195.837, κοπαδιάρικα 5.735.145 και νομαδικά 354.005. Το σύνολο των αιγών ανήλθε σε 3.003.365 εκ των οποίων οικόσιτες 172.542, κοπαδιάρικες 2.696.340 και νομαδικές 143.483.

Το γάλα προβάτων που αρμέχτηκε το 2015 ανήλθε σε 846.819 τόνους εκ των οποίων 26.435 τόνοι από οικόσιτα πρόβατα, 765.743 τόνοι από κοπαδιάρικα και 54.641 από νομαδικά.

Αντίστοιχα για το 2015 το γάλα αιγών που αρμέχθηκε  ανήλθε σε 432.546 τόνους εκ των οποίων 30.460 από οικόσιτες αίγες, 380.850 από κοπαδιάρικες και 21.236 από νομαδικές αίγες.

Για το 2015 επιπλέον σφάχτηκαν συνολικά 5.379.702 αρνιά και 2.473.952 κατσίκια. Επιπλέον, σφάχτηκαν ζυγούρια και πρόβατα μεγαλύτερα του έτους 656.108 και βιτούλια και αίγες μεγαλύτερες του έτους 316.239.

Για το 2015 τα μαλλιά προβάτων ανήλθαν σε 6.371 τόνους και οι τρίχες αιγών σε 1.022 τόνους[2].

 Συμπερασματικά για τις χρονιές 2015-2016:

 Ο αριθμός των προβάτων μειώθηκε κατά 1,3% το 2016 σε σχέση με το 2015. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των προβάτων ανήλθε σε 8.738.618 ζώα το 2016 έναντι 8.852.398 ζώων το 2015.

Ο αριθμός των αιγών μειώθηκε κατά 3,2% το 2016 σε σχέση με το 2015. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των αιγών ανήλθε σε 3.887.902 ζώα το 2016 έναντι 4.017.171 ζώων το 2015.

Επίσης μείωση παρατηρείται στον αριθμό των εκμεταλλεύσεων που εκτρέφουν πρόβατα κατά 1,4% το 2016 σε σχέση με το 2015. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκμεταλλεύσεων που εκτρέφουν πρόβατα ανήλθε σε 87.505 εκμεταλλεύσεις το 2016 έναντι 88.761 εκμεταλλεύσεων το 2015.

Τέλος, μείωση παρατηρείται και στον αριθμό των εκμεταλλεύσεων που εκτρέφουν αίγες κατά 1,4% το 2016 σε σχέση με το 2015. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκμεταλλεύσεων που εκτρέφουν αίγες ανήλθε σε 67.820 εκμεταλλεύσεις το 2016 έναντι 68.766 εκμεταλλεύσεων το 2015[3].

***

Η τραγική εικόνα στα χρόνια της κρίσης που διανύουμε.

 Μελετώντας τα στοιχεία του 2007 και του 2015-16 βλέπουμε μεγάλη μείωση τόσο στα πρόβατα όσο και στις αίγες στην πατρίδα μας κάτι που είναι τραγικό για την οικονομία μας. Στα πρόβατα η μείωση είναι -σε αριθμούς κεφαλιών ζώων- στο -29,35% ενώ στις αίγες στο -43,81%. Αντί δηλαδή στην περίοδο της κρίσεως -από το 2008 έως σήμερα- να δοθούν κίνητρα, απαλλαγή φορολόγησης κλπ ώστε να πολλαπλασιαστεί το κτηνοτροφικό προϊόν βλέπουμε ακριβώς το αντίθετο. Σε 11 χρόνια από το 2007 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το μισό δυναμικό της σε αίγες και το 1/3 σε πρόβατα. 

Σημείωση 2: Όταν η πατρίδα μας αξιοποιούσε το ανθρώπινο δυναμικό της, τις πρώτες ύλες (μαλλί κλπ).

Η ιστορία μας διδάσκει: λίγα λόγια για την Πειραϊκή-Πατραϊκή[4] την μεγαλύτερη ίσως κλωστοϋφαντουργία της Ελλάδας από τις πολλές που υπήρχαν.

Η Πειραϊκή – Πατραϊκή Βιομηχανία Βάμβακος Α.Ε., γνωστή σαν «Πειραϊκή-Πατραϊκή», ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία, βιομηχανία βάμβακος και ετοίμων ενδυμάτων της Ελλάδος. Ιδρύθηκε το 1919 και λειτούργησε ως το 1996. Ήταν μια επιχείρηση που κατείχε πολλές πρωτιές[5]. Η πρώτη που αργότερα εγκατέστησε ντιζελοκίνητη μηχανή 50 ίππων και αυτοματοποίησε το σύστημά της με τεχνολογία της IBM.

Ξεκίνησε ως ομόρρυθμη Πατραϊκή Εμποροβιομηχανική Εταιρεία το 1919 με ιδιοκτήτες τους Χριστόφορο Κατσάμπα[6] και Σταμούλη Στράτο. Ήταν μάλιστα τόσο βαθιά η φιλία των δύο ανδρών, οι οποίοι είχαν γνωριστεί στο Αγρίνιο ενόσω εργάζονταν για έναν Πατρινό υφασματέμπορο, που φρόντισαν στο ιδρυτικό της εταιρείας να ορκιστούν ότι θα λύνουν πάντα φιλικά τις διαφορές τους, χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1923, οι δύο συνεταίροι δημιουργούν, με Μικρασιάτες πρόσφυγες, μία ταπητουργία στην Πάτρα. Εκεί θα ανεγερθεί το πρώτο κτίριο της εταιρείας, το οποίο στεγάζει το ταπητουργείο, το καλτσοποιΐο και το βαφείο. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» εφοδίαζε κουβέρτες και υφάσματα τον Ελληνικό Στρατό. Μετά το τέλος του πολέμου η επιχείρηση είχε πληγεί ενώ οι πρώτες ύλες είχαν σχεδόν εξαντληθεί, προσπαθώντας να ανασυγκροτηθεί εν όψει εξαγωγών. Ένα χρόνο μετά τον εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), το 1950, η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» κατασκεύασε στο Μεγάλο Πεύκο μεγάλη σύγχρονη εργοστασιακή μονάδα και ήταν το πρώτο εργοστάσιο που κτίστηκε στην Ελλάδα μεταπολεμικά.

Εικόνα 4 Διαφημιστική αφίσα για αθλητική ένδυση της Πειραϊκής Πατραϊκής

Ακολουθεί περίοδος ακμής. Παράγει τον αλατζά, ύφασμα από το οποίο έφτιαχναν ρόμπες για τις νοσοκόμες, φορέματα και πουκάμισα. Τον χασέ που χρησίμευε στη δημιουργία σεντονιών και εσωρούχων και τη φασκιά που χρησιμοποιούνταν στο φάσκιωμα των μωρών. Τα προϊόντα της ταξίδευαν σε όλη την Ευρώπη. Εκείνη την περίοδο το προσωπικό του εργοστασίου ήταν μοιρασμένο σε άντρες και γυναίκες.

Η εργοδοσία έδινε επιδόματα παραγωγής και οι εργαζόμενοι απασχολούνταν οκτώ ώρες ημερησίως με την υπερωρία να αμείβεται στο 75% του ημερομισθίου για κάθε ώρα. Στις 7 Δεκεμβρίου 1962 το αμερικανικό περιοδικό «Time» φιλοξενεί δηλώσεις του 38χρονου τότε Χριστόφορου Στράτου, γενικού διευθυντή της επιχείρησης και γιου ενός εκ των ιδρυτών της. Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει το εργοστάσιο «πρότυπο» για κάθε ελληνική βιομηχανία που βασίστηκε σε ό,τι είχε να προσφέρει η χώρα σε αφθονία: βαμβάκι και φτηνά εργατικά χέρια. Άλλωστε εκείνη τη χρονιά είχε κέρδη ένα εκατομμύριο δολάρια.

Εικόνα 5 Άποψη του χώρου παραγωγής σε ένα από τα εργοστάσια της Πειραϊκής Πατραϊκής.

«Έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό. Μπορούμε να καλύψουμε το κενό», έλεγε ο Στράτος για το πώς η Ελλάδα μπορεί να ανταγωνιστεί τις βαριές βιομηχανίες του εξωτερικού. Την δεκαετία του 1960 διέθετε πέντε σύγχρονες εργοστασιακές μονάδες και απασχολούσε περισσότερους από 4.000 υπάλληλους. Το 1962 ήταν από τις πρώτες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, που αυτοματοποίησε το πληροφοριακό της σύστημα, με το μοντέλο “1402” της ΙΒΜ.

Το σλόγκαν της επιχείρησης ήταν «Τα πανιά αυτού του καραβιού, η τέντα αυτού του ρετιρέ, αυτό το στρώμα, αυτό το κάλυμμα, αυτές οι κουρτίνες, αυτά τα σεντόνια και μαξιλαροθήκες, αυτή η τέντα του φορτηγού… και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, κατασκευάζονται από ύφασμα Πειραϊκής-Πατραϊκής» αλλά και η διαφήμιση της Πειραϊκής-Πατραϊκής στα κυνηγετικά έντυπα έγραφε «Εκτός από το όπλο και τα φυσίγγια όλα όσα φέρει ο κυνηγός είναι προϊόντα της Πειραϊκής-Πατραϊκής». Στις διαφημίσεις[7] της, επίσης, είχε κυριαρχήσει το σλόγκαν “Πειραϊκή-Πατραϊκή: Ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει”.

Εικόνα 6 Μια ακόμη διαφήμιση της Πειραϊκής-Πατραϊκής.

Στις 4 Απριλίου του 1963 πέθανε ο ιδρυτής της Πειραϊκής Πατραϊκής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρίας, Σταμούλης Στράτος, σε ηλικία 73 ετών. Η παρακμή για την Πειραϊκή- Πατραϊκή αρχίζει τη δεκαετία του ΄80. Ο κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας στην Ελλάδα βυθίζεται σε κρίση και το εργοστάσιο περνάει στα χέρια του Δημοσίου. Το 1986 γίνεται μερική μετοχοποίηση των χρεών της εταιρείας.

Τέσσερα χρόνια αργότερα νέο πρόγραμμα εξυγίανσης προβλέπει μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας και απολύσεις. Σταματάει τη λειτουργία της το ’92 και κλείνει οριστικά το ΄96. Σύμφωνα με έρευνα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Δυτικής Ελλάδας σε μια 20ετία (1976- 1996) κλείνουν στην πόλη 20 βιομηχανικές- βιοτεχνικές επιχειρήσεις που απασχολούσαν πάνω από 4.000 εργαζόμενους λίγα χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση και μεγαλύτερο αριθμό νέων. Εκείνη την περίοδο στις μεγάλες επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο συγκαταλέγονται τα ελαστικά Pirelli (530 εργαζόμενοι), η χαρτοποιία του Λαδόπουλου (400 εργαζόμενοι) και η σαπωνοποιία ΒΕΣΟ Α.Ε. (180 εργαζόμενοι).

Σημείωση 3: Λανολίνη

Η άνυδρη λανολίνη που αποκαλείται διαφορετικά ζωικός κήρος είναι μια κηρώδης ουσία που εκκρίνεται από τους σμηγματογόνους αδένες των ζώων που παράγουν μαλλί. Κυριότερη πηγή της είναι το πρόβατο. Δεν περιέχει γλυκερίδια, δηλαδή λίπη.

Η λανολίνη αδιαβροχοποιεί το τρίχωμα του προβάτου. Μεγαλύτερες ποσότητες λανολίνης παράγει η ράτσα προβάτου Merinos. Η συλλογή της επιτυγχάνεται μετά το κούρεμα του μαλλιού είτε με συμπίεση του μαλλιού σε κυλίνδρους είτε με την διαδικασία του βρασμού[8].

Χρήσεις της λανολίνης

Η εφαρμογή που έχει η λανολίνη αφορούν την φροντίδα και τον καλλωπισμό του ανθρωπίνου δέρματος. Η λανολίνη φαρμακευτικής καθαρότητας είναι λευκή και άοσμη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε έλκη και έκζεμα. Η λανολίνη είναι ένα φυσικό υδροαπωθητικό, είναι μια εναλλακτική λύση στα πιο συνηθισμένα λιπαντικά με βάση τα πετροχημικά. Αυτό το λιπαντικό είναι επίσης αναχαιτιστής διάβρωσης κατά της σκουριάς, των αλάτων και των οξέων.

Σημειώστε ότι η φυσική λανολίνη ως φαρμακευτικό προϊόν, σε λιανική τιμή, κοστίζει άνω των 11 ευρώ τα 7 γραμμάρια.

Σημείωση 4: Βυρσοδεψία 

Παρακάτω παρουσιάζουμε μια από τις εναπομείνασες βυρσοδεψίες στην πατρίδα μας. Πρόκειται για την βυρσοδεψία Γιακουμάκη στο Ρέθυμνο. Μέσα από την συνέντευξη[9] του κ.Γιακουμάκη επισημαίνονται κάποιες αλήθειες τις οποίες έχουμε επανειλημμένα τονίσει.

Στο Ρέθυμνο της Κρήτης εδρεύει, από το 1935, η μονάδα επεξεργασίας δέρματος, Βυρσοδεψία Ι. & Γ. Γιακουμάκη Α.Ε., η οποία από το 2008 είναι η μοναδική στο χώρο επεξεργασίας και κατεργασίας δερμάτων, που διαθέτει Οριστική Άδεια Λειτουργίας, καθώς και ως τεχνική μονάδα, Κτηνιατρική Άδεια Λειτουργίας.

Πώς όμως ξεκίνησε η επιχείρηση αυτή; “To 1935 o παππού μου, Γεώργιος Γιακουμάκης μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη ξεκίνησαν την επιχείρηση επεξεργασίας δέρματος στο Ρέθυμνο. Το 1955, έγινε η σύσταση ομόρρυθμής εμπορικής εταιρείας με την επωνυμία “Βυρσοδεψία Γεωργίου & Ιωάννου Γιακουμάκη Ο.Ε. Στη συνέχεια, από το 1983, την επιχείρηση αναλαμβάνει η τρίτη γενιά με εμένα πρόεδρο και διευθύνων σύμβουλο. Τον Ιούλιο του 1997, η ομόρρυθμη εταιρεία μετατρέπεται σε ανώνυμη με την επωνυμία “Βυρσοδεψία Ι. & Γ. Γιακουμάκη Α.Ε.-Βιομηχανία Δέρματος”.

Εικόνα 7 Επεξεργασμένα δέρματα στο βυρσοδεψείο του Γ.Γιακουμάκη

Στο βυρσοδεψείο της οικογένειας Γιακουμάκη καταλήγουν τα δέρματα από τα σφαγεία. Εκεί, έπειτα από την απαιτούμενη επεξεργασία, γίνονται φύλλα. “Τα δέρματα τα προμηθευόμαστε όχι μόνο από τα τοπικά σφαγεία, αλλά κάνουμε και εισαγωγές από ολόκληρο τον κόσμο, γιατί τα ντόπια δεν επαρκούν. Για την ακρίβεια, παίρνουμε ακατέργαστα δέρματα και να τα επεξεργαζόμαστε”. Και συνέχισε λέγοντας “Τα είδη δέρματος που επεξεργαζόμαστε προέρχονται από μοσχάρια, κατσίκια, αρνιά και λιγότερο από χοιρινά“.

Στο συγκεκριμένο βυρσοδεψείο επεξεργάζονται 10 τόνους από ακατέργαστα δέρματα, διαφόρων ειδών την εβδομάδα, τα οποία πωλούνται εντός και εκτός Ελλάδας. “Προμηθεύουμε με δέρματα βιοτεχνίες παραγωγής δερματίνων ειδών σε όλη την Ελλάδα. Επιπλέον, εξάγουμε ημικατεργασμένα δέρματα στην Ιταλία, σε μορφή wet blue και στην Κίνα. Επίσης, το εργοστάσιο του ελληνικού στρατού αγοράζει από εμάς το δέρμα για την κατασκευή των αρβύλων“. Ωστόσο, στο βυρσοδεψείο δέχονται κατά καιρούς και παραγγελίες, καθώς όπως μας επεσήμανε ο κος Γιακουμάκης, το δέρμα είναι φυσικό προϊόν και υπάρχουν ορισμένα ιδιαίτερα είδη.

Ποια όμως είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το βυρσοδεψείο όλα αυτά τα χρόνια; “Καταρχήν υπάρχει μεγάλη προκατάληψη, σε ό,τι αφορά τα βυρσοδεψία. Όλοι θεωρούν ότι μυρίζουν και ότι χρησιμοποιούν χημικά. Αυτό όμως είναι μύθος, καθώς τα απόβλητα του βυρσοδεψείου είναι οργανικά. Η κατεργασία των δερμάτων γίνεται με φυτικές σταμίνες και όχι με οξείδια χρωμίου, τα οποία είναι επιβαρυντικά για το περιβάλλον. Το δικό μας βυρσοδεψείο είναι το μοναδικό στην Ελλάδα, το οποίο διαθέτει διαρκή άδεια λειτουργίας, γιατί τα απόβλητα και τα νερά καταλήγουν στον βιολογικό καθαρισμό βιομηχανικών λημμάτων”, δήλωσε ο κος Γιακουμάκης.

Εικόνα 8 Τα ντόπια δέρματα δεν επαρκούν σημειώνει ο κ. Γ. Γιακουμάκης

Και πρόσθεσε: “Λόγω και της θεσμικής μου θέσης, ως Πρόεδρος στο Επιμελητήριο Ρεθύμνου διαπιστώνω, ότι το ελληνικό κράτος κοροϊδεύει τους επιχειρηματίες του κλάδου μας, γιατί δεν έχει θεσπίσει τις χρήσεις γης. Δηλαδή, δεν έχουν οριστεί βιομηχανικές ζώνες, ώστε να γνωρίζει ο κάθε επιχειρηματίας που μπορεί να αναπτύξει μία δραστηριότητα και που όχι“.

Ο κος Γιακουμάκης αναφέρθηκε και στο φορολογικό καθεστώς που επικρατεί. “Στο ελληνικό κράτος δεν υπάρχει σταθερό φορολογικό σύστημα. Πραγματοποιείς μία επένδυση και δε ξέρεις με ποιο τρόπο θα φορολογηθείς. Φανταστείτε ότι το 1970, η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα σε παραγωγή και εξαγωγή παπουτσιών στην Αμερική και τώρα τόσο ο κλάδος της βυρσοδεψίας όσο και της υποδηματοποιίας έχουν εξαφανιστεί. Αυτή τη στιγμή, οι Έλληνες έμποροι αγοράζουν δερμάτινα είδη από την Τουρκία, τα οποία είναι φτιαγμένα από ελληνικά δέρματα. Στα παραπάνω προβλήματα προστέθηκε και η έλλειψη οικονομικής ρευστότητας από τις τράπεζες που επέφερε η οικονομική κρίση”.

Ο κος Γιακουμάκης συνεχίζει τη δουλειά του βυρσοδέψη πλέον από ρομαντισμό, όπως μας ανέφερε. Ωστόσο, δεν παρέλειψε να μας μιλήσει και για τα μελλοντικά του σχέδια “Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το έντονο πρόβλημα ρευστότητας, καθώς δεν προβλέπεται να αλλάξει η κατάσταση στην εσωτερική αγορά”.

Σημείωση 5: Πληθυσμός της Ελλάδας.

Ίσως ξενίζει η διαπίστωση αυτή του Σωτήρη Σοφιανόπουλου. Ο προβληματισμός άπτεται του σημαντικότερου ίσως προβλήματος της Ελλάδας ήτοι του δημογραφικού[10]. Αυτό που εννοεί ο Σ.Σ. με την ανωτέρω διαπίστωση είναι ό,τι: αν χρησιμοποιήσουμε ως κριτήριο τον πληθυσμό ανά έκταση (ήτοι την πυκνότητα του πληθυσμού) των κρατών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει πληθυσμό άνω των 15-20 εκατομμυρίων Ελλήνων. Αυτό όμως δεν έγινε και ο κύριος λόγος (για τα νοικοκυριά) ήταν ο οικονομικός, ίσως για κάποιους να ήταν η πρόφαση. Πάντως είτε ως πρόσχημα είτε ως βασικός λόγος για τους περισσότερους -εντός του πλαισίου αυτού- λαμβάνεται η απόφαση του να μην κάνει κάποιος πολυμελή οικογένεια.

Δίνουμε δυο παραδείγματα:

-Η Ολλανδία είναι 3,2 φορές μικρότερη σε έκταση από την Ελλάδα (δηλαδή 41.543 τετρ.χλμ με την Ελλάδα να είναι 132.000 τετρ.χλμ) και έχει πυκνότητα πληθυσμού 414,5 κατοίκους ανά τετρ.χλμ. έναντι 81,6 κατοίκων της Ελλάδας.

-Η Ιταλία έχει έκταση 301.230 τ.χλμ, δηλαδή είναι 2,3 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα σε έκταση, έχει πληθυσμό 6 φορές αυτόν της Ελλάδας, ήτοι 60.421.000 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 200,6 κάτοικοι ανά τ.χλμ.

Η αδυναμία ανάπτυξης της οικονομίας μας από τον μεσοπόλεμο και μετά με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και ιδιαίτερα από το 1972 και μετά, που ξεκίνησε η πλήρης αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας (με ευθύνη του κρατικού μηχανισμού) είχε ως αποτέλεσμα: α. την μετανάστευση των πιο παραγωγικών ηλικιών τις δεκαετίες του ’60 και ’70 και –την μνημονιακή περίοδο- από το 2009 έως και σήμερα 2018, β. τις εκτρώσεις κατά εκατοντάδες χιλιάδες ετησίως γ. την απόφαση των ζευγαριών για ολιγοτεκνία, με την πολυτεκνία να θεωρείται εξαίρεση.

 

[1] Βλέπε βιβλίο: ‘’Οι ‘’Άγνωστες’’ πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία’’, Σωτ. Α. Σοφιανόπουλος, Αθήνα 2003.

[2] Για περισσότερα στοιχεία μελετήστε τις αντίστοιχες καρτέλες της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής εδώ http://www.statistics.gr/el/statistics/-/publication/SPK33/-

[3] Για περισσότερα στοιχεία μελετήστε το αντίστοιχο Δελτίο τύπου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής εδώ

[4] Το πλήρες άρθρο από το οποίο αντλήσαμε πολλά στοιχεία μπορείτε να βρείτε εδώ. Επιπλέον στοιχεία σχετικά με το ιστορικό της προσπάθειας υπάρχουν κι εδώ.

[5] Ενδεικτική βιβλιογραφία: Επιχειρείν αλλά ΕλληΝικά!, Πρωτοπαπαδάκης Ιωάννης, Εκδόσεις Σταμούλη, Αθήνα (2010).

-Η Οικονομία της νεότερης Ελλάδας 1821-1912, Διονύσιος Κοντογιώργης, Αθήνα (2013) κ.α.

[6] Συγκλονιστικό είναι το βιβλίο που έγραψε ο ένας εκ των ιδρυτών της Πειραϊκής Πατραϊκής, ο Χριστόφορος Κατσάμπας. Στο βιβλίο διηγείται τα παιδικά του χρόνια, το όραμα του, την φιλία του και συνεργασία με τον αδελφικό του φίλο Σταμούλη Στράτο, τις δυσκολίες της Κατοχής, όλες τις τολμηρές πρωτοβουλίες που ανέπτυξαν προκειμένου δυο άνθρωποι με θέληση να στήσουν μια από τις μεγαλύτερες κλωστοϋφαντουργίες στην Ευρώπη και στον κόσμο. Η πρώτη προτεραιότητα που έδωσαν οι ιδρυτές ήταν στον άνθρωπο. Ήταν κοντά στους εργαζομένους τους, τους επιβράβευαν ενώ πολλοί εξ’ αυτών με έξοδα της εταιρείας σπούδασαν στην Γερμανία και αλλού και εξειδικεύθηκαν. Γυρίζοντας πίσω το ανταπέδωσαν με την εργασία τους, τις βιομηχανικές καινοτομίες κλπ. Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό και φέρει τον τίτλο: «Πιστεύοντας εις το μέλλον. Το χρονικό μιας προσπάθειας» (Αθήνα 1966). Δυστυχώς είναι πλέον δυσεύρετο. Θα ήταν ευτύχημα να επανεκδοθεί ώστε νέοι που έχουν αγάπη για την πατρίδα και την δημιουργία να εμπνευστούν.

[7] Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε μια από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις της Πειραϊκής Πατραϊκής https://www.youtube.com/watch?v=9YYKNuBAmZk

[8] Ένα σχετικό βίντεο για την παραγωγή της λανολίνης, όπως αυτή γίνεται στην Αυστραλία, μπορείτε να δείτε εδώ https://www.youtube.com/watch?v=JlD7LOOkGqA

[9] Την συνέντευξη που έλαβε από τον κο Γιακουμάκη η δημοσιογράφος Ευαγγελία Κακλειδάκη μπορείτε να διαβάσετε στο επιχειρώ.gr εδώ http://www.epixeiro.gr/article/1811

[10] Βλέπε σχετικό τεύχος περιοδικού της ΕΡΩ με αφιέρωμα στο Δημογραφικό (τεύχος αρ.35, Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2018)

via Πρόβατα και αίγες – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 1:53 ΜΜ

Για το καλό της Πατρίδας μας!

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν όποτε ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.Πηγή : Ενοριακή ζωή

Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πω παρακάτω. Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα. Και του είπε:
“Γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ”. Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Κατόπιν βλέπω τον καστανά που έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται. Σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Λίγη ώρα μετά συνέρχεται, σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά: “Πως να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο” και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω από το γόνατα. Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός. Έχουν περάσει από τότε περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλικίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει “τας κεκανονισμένας τιμάς” που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται. Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το Σχολείο για το Έπος του 1940. Για το καλό της Πατρίδας μας!

Πηγή: https://ekdoseisxrysopigi.blogspot.com/2018/11/blog-post_3.html

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

 

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 12:51 ΠΜ

Eάν κάνουν αυτά τα πράγματα με το κινητό σου φαντάσου τι θα κάνουν με το τσιπακι εγκέφαλου

Eάν κάνουν αυτά τα πράγματα με το κινητό σου φαντάσου τι θα κάνουν με το τσιπακι εγκέφαλου

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/11/e.html

via Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 12:45 ΠΜ

Δείτε το οπωσδήποτε – Εξευτελίζουν τους καθηγητές που τους απέβαλαν – H απάντηση των μαθητών που αποβλήθηκαν μετά το «Μακεδονία Ξακουστή»


Την 28η Οκτωβρίου
Βέβαιοι ότι δεν έκαναν τίποτα κακό, εμφανίζονται οι μαθητές του Λυκείου στο Γέρακα, που αποβλήθηκαν από το σχολείο με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων,
καθώς κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου, τραγούδησαν το «Μακεδονία Ξακουστή» και φώναξαν συνθήματα των ειδικών δυνάμεων.
Βέβαιοι ότι δεν έκαναν τίποτα κακό, εμφανίζονται οι μαθητές του Λυκείου στο Γέρακα, που αποβλήθηκαν από το σχολείο με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων, καθώς κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου, τραγούδησαν το «Μακεδονία Ξακουστή» και φώναξαν συνθήματα των ειδικών δυνάμεων.
Ενας εκ των έξι συνολικά μαθητών που αποβλήθηκαν από το 1ο ΓΕΛ μιλώντας στο notioanatolika.gr δήλωσε ότι θέλησαν να παρελάσουν τραγουδώντας το συγκεκριμένο τραγούδι «χωρίς να προσβάλλουμε καμία εθνικότητα, κανένα λαό, χωρίς να εκπροσωπούμε κάποια κόμματα ή οργανώσεις. Εκπροσωπούσαμε καθαρά τους εαυτούς μας σαν Έλληνες και μαθητές λυκείου».
«Δεν θεωρώ δικαιολογημένη την ποινή που μας επιβλήθηκε. Δεν συμφωνεί κανείς με αυτήν, ούτε οι μαθητές, ούτε ο σύλλογος γονέων, ούτε ο δήμαρχος της περιοχής» πρόσθεσε ο ίδιος μαθητής.
«Θέλαμε χρόνια να το κάνουμε αυτό μας τρέναραν όμως κάποιοι καθηγητές με εξαίρεση δύο, οι οποίοι μας παρότρυναν να το κάνουμε. Φέτος είμαστε στην τελευταία τάξη και είμαστε πιο κατασταλαγμένοι, γνωρίζουμε τί θέλουμε, ξέρουμε τα “πιστεύω” μας», συμπλήρωσε για να καταλήξει:
«Το Μακεδονικό είναι ένα μείζον ζήτημα της εποχής. Ως… πατριωτάκια μας εκφράζει και θέλαμε να πούμε τη γνώμη μας σε μια παρέλαση. Στην οποία δεν εκπροσωπούσαμε το 1ο ΓΕΛ αλλά την πατρίδα μας της Ελλάδα και τιμούσαμε τους προγόνους που έχουν κάνει ό,τι έχουν κάνει για μας».
Πληροφορίες αναφέρουν ότι πριν από την παρέλαση οι μαθητές είχαν αναφέρει στους καθηγητές τι πρόκειται να κάνουν και βέβαια τους απαγορεύτηκε με αποτέλεσμα αρχικά να έρθουν σε αντιδικία με τους δασκάλους τους.
Στο τέλος όμως αποφάσισαν να αψηφίσουν τους διδάσκοντες, και φυσικά δέχτηκαν τις συνέπειες που ήταν η αποβολή. Η επίσημη αιτιολογία ήταν ότι εγκατέλειψαν τον σχηματισμό της παρέλασης. Την Πέμπτη μάλιστα, κάποιοι συμμαθητές των αποβληθέντων προχώρησαν σε κατάληψη, διαμαρτυρόμενοι για την τιμωρία των νεαρών.
Το θέμα προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην περιοχή, αλλά τόσο ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, όσο και οι εκπαιδευτικοί δεν θέλησαν να μιλήσουν για το ζήτημα μιας και αποτελεί πάγια θέση τους να λύνουν τα ζητήματα όπως προβλέπει η εκπαιδευτική «δεοντολογία» δηλαδή με τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος για την ομαλή λειτουργία των σχολείων.

via Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 12:34 ΠΜ