Category Archives: ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Έκτακτο Παράρτημα: «Είμαστε Έλληνες»: μια ταινία μικρού μήκους που απέσπασε βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό

Όταν οι μαθητές μεγαλουργούν!
«Μια σταλιά» παιδιά,
(το πιο μικρό πάει Β’ Δημοτικού
και το πιο μεγάλο Γ΄ Γυμνασίου)
αποφάσισαν να καταθέσουν
σκέψεις, συναισθήματα, αξίες,
ολάκερο τον καημό της Ρωμιοσύνης του Πόντου



συμπυκνωμένο σε οκτώ λεπτά (!)
Έγραψαν σενάριο,
σκηνοθέτησαν,
υποδύθηκαν απαιτητικούς ρόλους,
έκαναν γυρίσματα
σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους …
Και το ‘φτιαξαν!
Με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών του σχολείου τους,
του Γυμνασίου Αμαρουσίου «Η Ελληνική Παιδεία».
Έστειλαν το φιλμάκι τους σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό
για τον Ποντιακό Ελληνισμό
και απέσπασαν το 3ο Βραβείο!
Δείτε το …
και αφήστε την καρδιά σας να χτυπήσει στους ρυθμούς των παιδιών
και το δάκρυ να κυλήσει ελεύθερα …
Όσο υπάρχουν τέτοια παιδιά,
όσο υπάρχουν τέτοιοι εκπαιδευτικοί,
όσο υπάρχουν τέτοια σχολεία,
υπάρχει ελπίδα! Υπ.

http://amfoterodexios.blogspot.com/2019/05/blog-post_20.html

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: «Είμαστε Έλληνες»: μια ταινία μικρού μήκους που απέσπασε βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΑΞΙΕΣ-ΡΙΖΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Ο Άρης Βελουχιώτης κάνει Εσπερινό με την Γερόντισσα Ευπραξία στην Ιερά Μονή Καλάμου Αττικής

Βρισκόμαστε γύρω στο 1930. Η Γερόντισσα Ευπραξία, αφού εγκατέλειψε, κάτω από τις συνθήκες που προαναφέραμε, τη μετάνοιά της για να βρεθεί όπου την οδηγήσει ο Θεός, βρίσκεται ηγουμένη στην Ιερά Μονή του Καλάμου με μερικές υποτακτικές.

Πριν πάει η ίδια στη Μονή αυτή οι βοσκοί της περιοχής καταπατούσαν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής.
Η Γερόντισσα ζήτησε από αυτούς να απομακρυνθούν και όπως ήταν φυσικό αντέδρασαν και μίλησαν άσχημα στη Γερόντισσα και κάποια ένας από αυτούς ήλθε στη Μονή οπλισμένος θέλοντας να τη σκοτώσει. Σήκωσε το όπλο και τη σημάδεψε, την ώρα που εκείνη προσευχόταν στον καλό Θεό να τη σώσει. Πριν όμως προλάβει να πατήσει τη σκανδάλη παρέλυσε το χέρι του, το όπλο έπεσε καταγής και ο βοσκός γύρισε στο χωριό και στο σπίτι του παράλυτος.
Την άλλη μέρα ήλθε μαζί με την οικογένειά του και πολλούς χωριανούς στο Μοναστήρι και ζητούσε από τη Γερόντισσα να τον συγχωρήσει γι’ αυτό που πήγε να κάνει και να παρακαλέσει το Θεό να τον κάνει πάλι καλά.
Έτσι και έγινε. Αυτή ως ανεξίκακη παρακάλεσε το Θεό να κάνει καλά το βοσκό, τον παρ’ ολίγον δολοφόνο της. Πράγματι σε λίγο, το παράλυτο χέρι επανήλθε στην πρότερα κατάσταση. Όλοι απορούσαν για τη δύναμη της προσευχής αυτής της Γερόντισσας.
Ακολούθησε ο πόλεμος του ’40. Δύσκολα χρόνια, γεμάτα φόβο και πείνα. Οι υποτακτικές της γερόντισσας Ευπραξίας άρχισαν να γκρινιάζουν και να της λένε ότι θα φύγουν από το Μοναστήρι να πάνε στον κόσμο να βρούνε τροφή.
Εκείνη τις παρακαλούσε να μη φύγουνε και συγχρόνως τις νουθετούσε να έχουν πίστη στην πρόνοια του Θεού. Τις έλεγε ότι δυνατός είναι ο Θεός να τις θρέψει. Αυτές όμως μπρος στο φάσμα της πείνας ολιγοπίστησαν και αποφάσισαν να φύγουνε από το Μοναστήρι για να μην πεθάνουν της πείνας.
Έτσι και έγινε, εντός ολίγου εγκατέλειψαν την Μονή. Η Γερόντισσα προσευχόταν για αυτές με πολύ θέρμη καθώς δεν γνώριζε ούτε που θα πήγαιναν. Πολύ αργότερα έμαθε ότι όλες πέθαναν από την πείνα, ενώ η ίδια παραμένοντας στο Μοναστήρι και ελπίζοντας απόλυτα στην πρόνοια του Θεού επέζησε.
Έκλαψε το χαμό τους, αλλά ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει τι θα κάνει στη ζωή του.
Πέρασαν ένα-ένα τα χρόνια της κατοχής και την κατοχή διαδέχθηκε ο εμφύλιος.
Μια ημέρα, έτσι όπως ήταν μόνη στο μοναστήρι, είδε να έρχονται οι στρατιώτες. Δεξιοί, του Ζέρβα. Του υποδέχθηκε. Εκείνοι ζήτησαν να φάνε και να κοιμηθούν στο Μοναστήρι και η Γερόντισσα δεν αρνήθηκε. Τους παρέθεσε τράπεζα με ό,τι είχε και τους έβαλε να κοιμηθούν. Την επόμενη ημέρα αφού την ευχαρίστησαν έφυγαν. Το απόγευμα κατέφθασαν οι αριστεροί, ο Άρης Βελουχιώτης με την ομάδα του.
Ο Άρης της λέγει:
– Γερόντισσα έχουμε πληροφορίες ότι φιλοξένησες τους Δεξιούς.
– Ναι παιδί μου, του απαντά η Γερόντισσα.
– Το παραδέχεσαι λοιπόν;
– Ναι παιδί μου, έφαγαν και κοιμήθηκαν να ξεκουραστούν το βράδυ που μας πέρασε.
– Και πού είναι λοιπόν, από πού έφυγαν, προς τα πού πήγαν, ρώτησε ο Άρης Βελουχιώτης.
– Από ‘δω σήμερα το πρωί.
– Και πού πήγαν;
– Αυτό δεν το ξέρω παιδί μου.
– Θα μας φιλοξενήσεις και μας γερόντισσα, όπως έκανες με τους άλλους;
– Βεβαίως παιδί μου. Για μένα, όλοι είσαστε παιδιά του Θεού και εγώ σας αισθάνομαι αδελφούς μου. Δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται. Άδικα χύνεται αδελφικό αίμα, ο Θεός να μας ελεήσει.
Η συμπεριφορά της Γερόντισσας τον εντυπωσίασε. Θαύμασε την ειλικρίνειά της, την ευθύτητα, τη φιλοξενία και την αφοβία της. Της λέγει λοιπόν:
– Άκου Γερόντισσα και εγώ πιστεύω στο Θεό και ξέρω από Ακολουθίες της Εκκλησίας. Πάμε μαζί στην Εκκλησία να κάνουμε τον Εσπερινό.
Πράγματι οι δυο τους, ο Άρης και η Γερόντισσα, έκαναν Εσπερινό με ακροατές τους στρατιώτες του Άρη. Έμειναν εκεί, έφαγαν, ξεκουράστηκαν, κοιμήθηκαν και το πρωί εγκατέλειψαν τη Μονή, αφού ευχαρίστησε θερμά ο Άρης και φεύγοντας της είπε:
– Γερόντισσα, ζήτησέ μου κάτι να κάνω για σένα. Έχω εξουσία.
Τότε η Γερόντισσα του είπε:
– Δεν έχω ανάγκη από τίποτε. Για όλα με φροντίζει ο Κύριος, μόνο εάν θες πες αυτούς τους βοσκούς να μην ξαναπατήσουν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής.
Της το υποσχέθηκε με όλη του την καρδιά και έκτοτε, ουδεμία ενόχληση είχε από τους κατοίκους της περιοχής.

Από το βιβλίο «Γερόντισσα Ευπραξία, Βίος και Πολιτεία Οικογένειας Μπρούλη», συγγραφέας Μοναχή Θεοφιλία, σελ.48-51, Α’ έκδοση Ιανουάριος 2015, Ιερά Μονή Αγίου Μηνά, Περιχώρα-Δράμα

https://www.dimokratianews.gr

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Ο Άρης Βελουχιώτης κάνει Εσπερινό με την Γερόντισσα Ευπραξία στην Ιερά Μονή Καλάμου Αττικής

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. (Μία θλιβερή ιστορία από την κατοχή που όμως πρέπει να την ξέρουμε και αυτή. Μία από τις πολλές του καιρού εκείνου)

Κάθε πού θ’ άνέβαινε γιά διακοπές στό χωριό τού παππού ή Ελένη, θά περνούσε πάντα κι’ άπό τό άρχοντόσπιτο τής θείας-Κωνσταντίας.
Ποιος δέν τήν ήξερε έκεϊ έπάνω τήν παλιά άρχόντισσα, μέ τό προγονικό καπετανόσπιτο, τό πάντοτε άνοιχτό γιά περαστικό καί γιά φτωχό καί γιά ξένο!…

Ετούτο τό πυργόσπιτο, ήτανε κάτι άλλο! Μιά ιστορία ολοζώντανη, άληθινή! Μ’ όλα τά παλιά καί τά περασμένα, χρυσογραμμένα στήν καρδιά τής Θείτσας, πού στεκε εκεί, φυλαχτής σέ τούτο, τό σωστό Μουσείο, σπιτικό της! Κι ήξερε τήν ιστορία γιά τό κάθε τί κι είχε νά διηγιέται γιά όλα: Τίς παλιές τις φορεσιές, τά σπαθιά καί τά γιαταγάνια τά κρεμασμένα ολόγυρα στούς τοίχους, χίλια-δυό άσημοσκάλιστα τού σπιτικού στολίδια, κορνιζομένα μετάλλια καί παράσημα, φωτογραφίες σέ βαριές κορνίζες άρχοντοπαππούδων, άρχοντογιαγιάδων… Καπετάνιους μέ τίς σπάθες, κάποιους τής γενιάς σεβάσμιους παπάδες,… δόξες περασμένες- μνήμες άγαπητές!

Ανάμεσα σέ όλ’ αύτά, έχει ξεχωρίσει ή Λένα μιά φωτογραφία, πού δέν έτυχε ποτέ ως τώρα ν’ άκούσει τήν ιστορία της. Κι όλο άναρωτιέται:

-Ποιά νά ναι τάχα αύτή ή όμορφη κοπέλλα, μέ τίς καταστανό-ξανθες πλεξούδες, στεφάνι γύρω στό κεφάλι της, τ’ ώραϊο, σεμνό φουστάνι καί τό χρυσό της σκαλιστό σταυρό, μοναδικό της στόλισμα;

Ποιά νά ναι;… Άχ, αύτή ή γλύκα ή χυμένη στή θωριά της! Ή ματιά της ή άστραφτερή, ή λεβεντοσύνη, ή άρχοντιά πού λάμπει στά σεμνά της χείλη!… Σήμερα δέν κρατιέται! θά ρωτήσει!

Καί νά! Ή καλή γερόντισσα, παίρνει στά χέρια τή φωτογραφία, τή φιλεί, καί καθιστή στήν πολυθρόνα άρχινά τήν πικρή ιστορία:

-Χρόνια καί χρόνια πάνε τώρα. Ή κόρη ή λεβεντοπούλα ή ακριβή μου, ή Αρετή, ήτανε είκοσι χρονώ δασκάλα νιόβγαλτη. -”Ω, άγγελος στή θωριά ήτανε καί στήν καρδιά της!… -Κι ήτανε τά χρόνια έκεϊνα μαύρα καί πικρά στήν Ελλάδα! Συγνεφιά,… κλουβιά, άγχόνες! Θεριά άρπάζανε άθώα παιδιά σάν καί τήν κόρη – μνήμη της αγία – τήν Άρετούλα μου! Κι ήρθανε μιά νύχτα τού Δεκέμβρη, πού στάζε τρομάρα κι άπειλή, νά μοΰ τήν πάρουνε!…

-Άχ!… Γιατί;… Τούς ρωτώ, δαρμένη, ξεσχισμένη άπό τού πόνου τίς νυχιές, τίς δαγκωματιές τίς κοφτερές!… Γιατί; τήν άκριβοκόρη μου μοϋ παίρνετε;… τήν Αρετή;… Πάρτε έμένα, πάρτε τό βιός μου!… Έτσι, νά σάς δώσει ό Θεός χίλια-δυό καλά!…

-Ποιος Θεός!… μ’ άπαντοΰν έκεϊνοι λυσσασμένοι. Καί μ άρπάζουνε καί μένα, μέ τήν Αρετή μαζί, δεμένες, καί μάς πάνε καί τίς δυό, πέρα στό βουνό! Κλωτσιά στό δρόμο! Βουρδουλιά!… Φτάσαμε!… Νά μή στ’ ομολογώ, παιδάκι μου, τί έγινε, κεϊ πέρα!

Σάν μεγαλώσεις καί μεστώσει ή καρδούλα σου, ρώτησε νά τά μάθεις!…

—Πες μου, θείτσα- πές μου!…

-Δέ βαστώ, καρδούλα μου!…

-Θείτσα!…

-…’Ακοΰς;… -«Άθλια! ποιος σοΰ πε νά μαζώνεις τά παιδιά γιά «κατήχηση»!… Ποιος σοϋ ’δωκε τό δίπλωμα νά γενεϊς δασκάλα!… Προδότρα!… Έλα μαζί μας, ειδεμή!…»

Λόγος καί βουρδουλιά, παιδάκι μου!… Ξεσκλίδια έγίνανε τά ρουχαλάκια τού κοριτσιού!… Αίματα, άπό τή μύτη, άπ’ τό κορμάκι του όλο!… Γύρισε καί μέ κοίταξε γλυκά! -Μάρτυρες τού παλιού καιρού, πώς είχε άπ’ τή θωριά σας!

Κι είπε: -«Ή Πατρίδα μοϋ δωκε τό δίπλωμα γιά νά γενώ δασκάλα!… Μά, τήν Ελλάδα κυβερνά ό Θεός! Καί θά συντρίψει κάθε άπιστου τά βέλη!…»

Λυσσοΰν αύτοί!… Ω Παναγιά!… Καρδιά μου, πώς έβάσταξες!… Στά μάτια μου μπροστά, άπόμεινε κουφάρι μόνο, ή θυγατέρα μου, ξεψυχισμένο!…

Θαρρώ, – «Μανούλα – έλέγανε τά λόγια τά στερνά της – Πατρίδα μου γλυκιά!… Χριστέ μου! Παναγιά!… Παιδιά μου Ελληνόπουλα!… Ελληνόπουλά μου!…».

Καί ή ψυχή φτερούγισε ψηλά! Αγγελικά τή σήκωσαν φτερά!…

Σκούπισε τά δάκρυα άπό τά μάτια της ή πικραμένη γερόντισσα καί είπε πάλι:

-Αύτή είναι, Λένη μου, ή θυγατέρα ή ακριβή μου, ή λεβεντοκόρη μου, ή Αρετή!…

Νάτη! Τό «Δίπλωμα» κρατεί στό χέρι όπου τής έδωσε ή Πατρίδα! Καί τό τίμησε! Έμεινε σά Δασκάλα Έλληνίδα, στόν όρκο της πιστή!… Σέ μιά γενιά ηρώων κί αύτή νεώτερη ήρωίδα!…

Ξανασκούπισε τά δάκρυα, ή Μάνα-Κωνσταντία, χάιδεψε τήν Έλενίτσα στά μαλλιά, καί πρόστεσε!

-Η πιό άκριβή χαρά μου είναι, παιδί μου, τούτη ή φωτογραφία!… Μιά ιστορία άληθινή, όπου θά έξηγάει πάντα στά Ελληνόπουλα, «γιατί», ή Ελλάδα, ποτέ της δέν πεθαίνει!…

Ή Ελένη έφυγε. Καί, ήθελε νά γίνει δασκάλα!…..

https://agiameteora.net

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. (Μία θλιβερή ιστορία από την κατοχή που όμως πρέπει να την ξέρουμε και αυτή. Μία από τις πολλές του καιρού εκείνου)

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Μόνο το Βυζάντιο κατέβασε στη γη την ουράνια αρμονία

Το αληθινό Βυζάντιο – Η αρχοντική και βασιλική πολιτεία

Του Φώτη Κόντογλου

Τί ἤτανε, ἀληθινά, ἐκεῖνο τὸ Βυζάντιο, ἐκείνη ἡ Κωνσταντινούπολη; Παραμυθένιος κόσμος! […] Στὰ χρόνια τῶν Βυζαντινῶν «ἡ βασιλεύουσα πόλις» θὰ εἶχε μία ἐξωτικὴ καὶ ἀλλόκοτη μεγαλοπρέπεια. Χίλιοι κουμπέδες (τροῦλλοι) καταχρυσοὶ λαμποκοπούσανε μέσα στὴ βλογημένη αὐτὴ ἀφεντοπολιτεία. Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἁγιὰ Σοφιά, καὶ γύρω της ἤτανε σκορπισμένες οἱ ἄλλες ἐκκλησιὲς μὲ τοὺς χρυσοὺς κουμπέδες, σφαῖρες οὐράνιες, ποὺ λὲς καὶ γυρίζανε γύρω στὸν ἥλιο […]. Τὸ Σαββατόβραδο, κατὰ τὸ δειλινό, ἡ ἀτμόσφαιρα γέμιζε ἀπὸ τὴ γλυκειὰ βουὴ ποὺ κάνανε χιλιάδες καμπάνες καὶ ποὺ ἀνέβαινε σὰν ψαλμωδία ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἁγιασμένη πολιτεία, ἀπὸ τὴ Νέα Σιὼν, «ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων». Πανηγυρικὴ μεγαλοπρέπεια! Μόνο τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία.

Γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ἡ πατρίδα τους ἤτανε ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, καὶ εἴχανε πόθο νὰ τραβήξουνε μέσα σ’ αὐτὴ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, καὶ νὰ τὰ σώσουνε φωτισμένα ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Εὐαγγελίου […]. Στὸ Βυζάντιο ἡ θρησκεία βασίλευε ἀπάνω σὲ ὅλα. Μὲ ὅλη τὴ ζωηρὴ δραστηριότητα ποὺ εἴχανε οἱ Βυζαντινοὶ στὰ ἐγκόσμια, ἡ σκέψη τους καὶ ἡ καρδιά τους ἤτανε πάντα γυρισμένη στὴν ἄλλη ζωή, στὴν αἰώνια ζωή […].

Ἀπάνω στὸ Βυζάντιο ἤτανε γραμμένος ὁ λόγος τοῦ Παύλου: «ὁ καυχώμενος, ἐν Κυρίῳ καυχάσθω». Ὅλες οἱ καρδιές, ἀπὸ τὸν βασιλιὰ ὣς τὸν πιὸ φτωχὸ καντηλανάφτη ἢ βαρκάρη, ἢ στρατιώτη ἢ ξωχάρη, αὐτὰ τὰ λόγια εἴχανε μέσα.

Ἡ προσευχὴ ἤτανε ἡ ζωή τους. Καὶ ἡ τυπικὴ ἀκόμα εὐσέβεια σὲ κάποιους αὐτοκράτορες ἢ ἄρχοντες, δείχνει πὼς ὑποταζόντανε στὸν πνευματικὸ νόμο τῆς θρησκείας κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἤτανε σὲ θέση νὰ τὸν νοιώσουνε καὶ νὰ εὐφρανθοῦνε ἀπὸ τὴ γλυκύτητα «τοῦ ζῶντος ὕδατος τοῦ ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἀκόμα κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν μπορούσανε νὰ νικήσουνε τὴ φυσικὴ κακία τους, ἤτανε εὐλαβεῖς, ἕνα πρᾶγμα παράδοξο.

Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἔκανε κάθε μέρα τὴν προσευχή του, καὶ στὸν πόλεμο φοροῦσε ἀπὸ μέσα, κάτω ἀπὸ τὸν θώρακά του ἕνα παλιοράσο τοῦ θείου του ἀσκητῆ Γεωργίου τοῦ ἐν τῷ Μαλεῷ ποὺ εἶχε ἁγιάσει, γιὰ νὰ τὸν φυλάγει.

Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς ὅποτε ἤτανε νὰ πάγει σὲ καμμιὰ ἐκστρατεία, ἔβαζε τὰ πολεμικὰ σχέδιά του κάτω ἀπὸ τὴν ἁγία Τράπεζα, κι ὅλη τὴ νύχτα προσευχότανε γονατιστὸς ἀπάνω στὰ σκαλοπάτια τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸ πρωὶ ἔπαιρνε τὸ σχέδιο ποὺ ἔβγαινε κάτω ἀπὸ τὸ σκέπασμα τῆς ἁγίας Τράπεζας, γιατί πίστευε πὼς τοῦ τὸ ἔδινε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ.

Ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς γονάτιζε σὰν παιδὶ μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας παρακαλῶντας μὲ δάκρυα νὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς ἕναν ἄγγελο φύλακα ποὺ νὰ τὸν φωτίζει κατὰ τὸν πόλεμο.

Ὅσο σφίγγεται τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τοὺς βαρβάρους, κι ὅσο ἡ ψυχὴ ὑποφέρνει καὶ πονᾶ, τόσο γυρίζει τὰ μάτια του κατὰ τὸν οὐρανό. Ὁ βασιλιᾶς Θεόδωρος Δοῦκας ὁ Λάσκαρις συνέθεσε τὸν Μέγαν Παρακλητικὸ Κανόνα στὴν Παναγία, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ συντριβή, ταπείνωση καὶ πίστη. Ὁ Λέων ὁ Σοφὸς ἐποίησε τὰ ἐξαίσια Ἑωθινὰ ποὺ τὰ ψέλνουνε στὸν ὄρθρο κάθε Κυριακὴ καὶ ὁ γιός του Κωνσταντῖνος φιλοτέχνησε τὰ Ἐξαποστειλάρια. Κι ἄλλοι πολλοὶ βασιλιάδες ψέλνανε ἢ ὑμνογραφούσανε.

Ἀλλὰ καὶ οἱ ὁμιλίες ποὺ κάνανε στοὺς στρατιῶτες καὶ στὸν λαό, εἴχανε κι ἐκεῖνες ὕφος θρησκευτικὸ κι ἤτανε γεμάτες εὐλάβεια καὶ πίστη. Ὁ πικραμένος λόγος ποὺ ἔβγαλε ὁ τελευταῖος βασιλιᾶς τοῦ Βυζαντίου, Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος, ἤτανε σὰν νεκρώσιμο τροπάρι. Τὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ προεικόνιση ἀπάνω στὴ γῆ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὅσο ἤτανε δυνατὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀτέλεια μέσα στὸν κόσμο τῆς φθορᾶς.

Μυστικὰ Ἄνθη, Ἐκδόσεις Ἀδερφῶν Παπαδημητρίου, σ.93-98

https://simeiakairwn.wordpress.com 

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Μόνο το Βυζάντιο κατέβασε στη γη την ουράνια αρμονία

Σχολιάστε

Filed under ΑΞΙΕΣ-ΡΙΖΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Σοκ και Δέος από την επική ομιλία του Χ.Μινάογλου. Η Ιστορία του Ἀνθελληνισμού 1453 – 1821

σχόλιο Γ.Θ : Μετά από αυτή την ομιλία δεν θα είστε οι ίδιοι… 
Βρείτε χρόνο να την παρακολουθήσετε για να μάθετε κρυμμένα μυστικά αιώνων, για να μάθετε γιατί μας μισούν, γιατί μας φοβούνται.
Ασύλληπτα αυτά που θα ακούσετε…

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Σοκ και Δέος από την επική ομιλία του Χ.Μινάογλου. Η Ιστορία του Ἀνθελληνισμού 1453 – 1821

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Γιατί οι Ρωμαίοι μιλούσαν ελληνικά – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Lingua franca ονομάζεται η γλώσσα που μιλούν μεταξύ τους δύο άτομα, χωρίς να είναι η μητρική τους. Η Ρώμη ήταν πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας που επεκτεινόταν με ταχύτατο ρυθμό, ένα εμπορικό κέντρο με περισσότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους.Αν και η τοπική γλώσσα της Ρώμης ήταν τα λατινικά, η Lingua franca – η γλώσσα που χρησιμοποιούσες για να αγοράσεις ή να πουλήσεις και γενικότερα για να γίνεις κατανοητός – ήταν τα «κοινά» αρχαία ελληνικά.Τα αρχαία ελληνικά ήταν επίσης η γλώσσα επιλογής της μορφωμένης αστικής ελίτ της Ρώμης. Οι εκλεπτυσμένοι Ρωμαίοι θεωρούσαν εαυτούς κληρονόμους του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.Η Αινειάδα του Βιργίλιου – το επικό ποίημα που αφηγείται την ίδρυση της Ρώμης – αναφέρει κατηγορηματικά ότι η Ρώμη αποτελεί συνέχεια της μυθικής Ελλάδας για την οποία είχε γράψει ο Όμηρος. Η χρήση των αρχαίων ελληνικών ήταν απαραίτητη. Τα περισσότερα κείμενα που διάβαζε η ανώτερη ρωμαϊκή τάξη ήταν στα αρχαία ελληνικά.Η τέχνη, η αρχιτεκτονική, η φυτοκομία, η μαγειρική και η μόδα που θαύμαζαν ήταν της αρχαίας Ελλάδας και οι περισσότεροι από τους παιδαγωγούς τους ήταν Έλληνες.Ακόμη και τα λατινικά που μιλούσαν δεν ήταν η κλασική γλώσσα που γνωρίζουμε. Στην καθημερινότητά τους οι γηγενείς Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τα επονομαζόμενα «λαϊκά λατινικά».Τα κλασικά λατινικά ήταν η γλώσσα του γραπτού λόγου- και τη χρησιμοποιούσαν επίσης στα δικαστήρια, στις αγορεύσεις και διοίκηση, αλλά όχι ως καθομιλουμένη. Η εκδοχή της καθομιλουμένης ήταν εκείνη που ο ρωμαϊκός στρατός μετέφερε σε όλη την Ευρώπη. Έτσι, τα λαϊκά λατινικά γέννησαν τις ρομαντικές γλώσσες: τα ιταλικά, τα γαλλικά και τα ισπανικά.Όμως τα λαϊκά λατινικά ήταν η καθομιλουμένη μόνο του Λατίου, όχι ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Τα αρχαία ελληνικά ήταν η βασική γλώσσα της ανατολικής αυτοκρατορίας, γύρω από την Κωνσταντινούπολη και τις πόλεις της νότιας Ιταλίας.Το όνομα Νεάπολη είναι στην πραγματικότητα ελληνικό. Σήμερα, η ντόπια διάλεκτος της Νάπολης, τα ναπολιτάνικα, διατηρεί ίχνη των αρχαίων ελληνικών, ενώ τα «γκρίκο» χρησιμοποιούνται ακόμη από 30.000 άτομα στη νότια Ιταλία.Τα νέα ελληνικά και τα γκρίκο συγγενεύουν αρκετά, ώστε όσοι τα μιλούν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο. Τα αρχαία ελληνικά και όχι τα λατινικά ήταν η δημοφιλής γλώσσα του μεσογειακού εμπορίου.Ο όρος lingua franca ήταν ιταλικός- και όχι λατινικός- και περιέγραφε τη συγκεκριμένη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι έμποροι στη Μεσόγειο από τον 11ο ως τον 19ο αιώνα. Βασιζόταν στα ιταλικά και συνδύαζε στοιχεία οξιτανικών, ισπανικών, πορτογαλικών, αρχαίων ελληνικών, γαλλικών και αραβικών, δημιουργώντας μια ευέλικτη διάλεκτο που όλοι μπορούσαν να μιλήσουν και να κατανοήσουν.Lingua Franca δε σημαίνει «γαλλική γλώσσα» αλλά γλώσσα των Φράγκων. Η λέξη «franji»παραμένει μια κοινή αραβική λέξη που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα για να περιγράψει τους Δυτικούς.Βιβλιογραφία: Το βιβλίο ολικής άγνοιας, Τζον Λόϋντ & Τζον Μίτσινσον, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

Πηγή: Γιατί οι Ρωμαίοι μιλούσαν ελληνικά – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν… | Greek National Pride

1. Σ’ αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε.

Αργότερα μπορεί να πη κανείς ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοι σπαραγμοί.

Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτε πρόφαση, αλλά ούτε και την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια.

Με τον πόλεμο, όμως καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρη ευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλους της και να ενισχυθή η ίδια για ν’ ανατρέψη το πολίτευμα.

2. Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις.

Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές.

Αλλ’ όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.

3. Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ’ επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.

4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων.

Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας.

Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.

5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος.

Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο.

Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη.

Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.

6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας.

Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.

7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί.

Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν.

Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού.

Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά.

Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου.

Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι.

Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν’ αγωνίζωνται με λύσσα.

Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη.

Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους.

Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους.

Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις.

Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ
Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82

(Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος)

πηγη

via Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν… | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 20/02/2019 · 2:18 ΜΜ

Ο πρώτος μαθητής που το αίμα του πότισε τη γη της Ελληνικής Κύπρου – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Στις 6 Φεβρουαρίου 1956 οι μαθητές του Γυμνασίου Αμμοχώστου συγκρούστηκαν με τον Αγγλικό στρατό και η κυβέρνηση διέταξε το κλείσιμο του Γυμνασίου.

Την επομένη, 7 Φεβρουαρίου 1956, μαθητές του Γυμνασίου και του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου συγκεντρώθηκαν στην οδό Ερμού .Οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν πραγματικά πυρά εναντίον των μαθητών.

Κατά την αποχώρηση, Άγγλος στρατιώτης στόχευσε και πυροβόλησε τον Πετράκη Γιάλλουρο στο μέρος της καρδιάς.

Ο Πετράκης προχώρησε δέκα βήματα περίπου, φώναξε “ζήτω η ένωση” και έπεσε.

Ήταν ο πρώτος μαθητής που το αίμα του πότισε τη γη της Ελληνικής Κύπρου.

 

via Ο πρώτος μαθητής που το αίμα του πότισε τη γη της Ελληνικής Κύπρου – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

1 σχόλιο

by | 07/02/2019 · 2:36 ΜΜ

Δυο αριστοκράτες έφηβοι Θράκες, 2.700 χρόνων, ευρέθησαν στο… Καζακστάν! | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Στην νυν έκταση του ανατολικού Καζακστάν, σε μια κοιλάδα, στα απομακρυσμένα βουνά Tarbagatai, οι αρχαιολόγοι ανέσκαψαν προσφάτως ένα
νεκροταφείο (τύπου Kurgan, λένε), Εποχής Σιδήρου…
Στον τύμβο II ευρέθησαν τα λείψανα δύο εφήβων, οι οποίοι ζούσαν περίπου2.700 χρόνια πριν! Ανήκαν στους Σάκες (*), που ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους Σκύθες, οι οποίοι κατείχαν μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας από τον 8ο έως τον 2ο αιώνα π.Χ.

Ο τάφος…

Με επί κεφαλής τον Zainolla Samashev, διευθυντή του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας Margulan, η ομάδα προσδιόρισε τα ελάχιστα απομεινάρια μιας νεαρής γυναίκας, περίπου 16 χρόνων, της οποίας ο τάφος είχε συληθεί, και την αδιατάρακτη ταφή ενός σκελετού εφήβου ανδρός, όχι μεγαλύτερου από 19 χρόνων. Ο άνδρας φορούσε ένα χρυσό περιδέραιο (τύπου torc, λένε), γύρω από τον λαιμό του, κρατούσε ένα χάλκινο μαχαιρίδιο και ήταν εξοπλισμένος με μια επιχρυσωμένη ξύλινη φαρέτρα, για βέλη με χάλκινα άκρα. Και οι δύο έφηβοι θάφτηκαν με αριστοκρατική ταφή, καλυμμένοι με χρυσές χάντρες, με χρυσά μικροσκοπικά κεφάλια ελαφιών με υπερμεγέθη κέρατα (**).

Τα κτερίσματα του νεαρού Θράκα…

ΠΗΓΗ: Archaeological Institute of America, Νοέμβριος / Δεκέμβριος2018.

ΣΧΟΛΙΑ Γ. Λεκάκη:

(*) Οι Αμερικανοί λένε πως οι Σάκες / Saka ήταν ένας «νομαδικός περσόφωνος λαός». Οι Σάκες ή Σάκοι, όμως, ήταν Θράκες, άρα Έλληνες, γνωστοί έως Σάι την Κίνα! Ίσως η Σαγκάη να σχετίζεται με αυτούς. Και δεν ήταν ο μόνος αρχαίος θρακικός ελληνικός λαός που είχε φθάσει και κατοικούσε έως την Κίνα…

Οι γραπτές αποδείξεις:

Και εδώ:
ΠΗΓΕΣ: G. DINDORFII «ARISTOPHANIS COMOEDIAE»,
Οξωνία / Οξφόρδη, 1838.

via Δυο αριστοκράτες έφηβοι Θράκες, 2.700 χρόνων, ευρέθησαν στο… Καζακστάν! | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Σχολιάστε

by | 18/11/2018 · 3:10 ΜΜ

Η αυτοθυσία των κατοίκων στην Χαλάστρα που ξήλωσαν τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών τους και τα έκαναν γέφυρα για να περάσει ο ελληνικός στρατός από τον Αξιό! Έτσι πρόλαβαν τους Βούλγαρους που ήθελαν να μπουν πρώτοι στη Θεσσαλονίκη. | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Οι κάτοικοι της Χαλάστρας δημιούργησαν πλωτή γέφυρα για να προλάβει ο ελληνικός στρατός τα Βουλγαρικά στρατεύματα.
Η προσφορά της περιοχής
ήταν τεράστια και στον Μακεδονικό Αγώνα που προηγήθηκε. Αναφορές γίνονται στο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα, «Τα Μυστικά του Βάλτου»…

Αξιός.

Το μεγάλο εμπόδιο Ο ελληνικός στρατός ήταν κουρασμένος, αλλά και πολύ πεισμωμένος.
Οι Βούλγαροι πλησίαζαν στη Θεσσαλονίκη με το ιππικό, ενώ οι Έλληνες προέλαυναν με το πεζικό.
Έπρεπε πάση θυσία να φτάσουν πρώτοι.
Η κούραση, η πείνα και οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν κατάφεραν να τους λυγίσουν.

Ο ποταμός Αξιός όμως τους έκοψε τον δρόμο.
Οι γέφυρες του Αξιού είχαν καταστραφεί από τους Τούρκους και ο ελληνικός στρατός ήταν αδύνατον να διασχίσει το «φουσκωμένο» από την κακοκαιρία ποτάμι.
Οι σκαπανείς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, βρίσκονταν στο Σαραντάπορο και χρειαζόταν πολύς χρόνος για να φτάσουν ως τον Αξιό.


Ακόμα και οι πιο έμπειροι αξιωματικοί του στρατού σήκωσαν τα χέρια ψηλά και θεώρησαν πως όλα είχαν χαθεί.
Η τύχη της Θεσσαλονίκης θα ήταν στα χέρια των Βουλγάρων, αν δεν υπήρχε λαϊκή αποφασιστικότητα.

Μπροστά σε ένα, φαινομενικά άλυτο πρόβλημα, τη λύση έδωσε η αυταπάρνηση των κατοίκων του χωριού Χαλάστρα.
Μέσα στη νύχτα, η ελληνική ψυχή αφυπνίστηκε.
Κάτω από την καταρρακτώδη βροχή, που συνέχιζε ασταμάτητα, οι κάτοικοι με αυτοθυσία έπιασαν δουλειά. Ξήλωσαν από τα σπίτια τους τις πόρτες και τα παράθυρα, για να φτιάξουν γέφυρα. 

Γκρέμισαν τους φράχτες των σπιτιών τους, για να χρησιμοποιήσουν τα ξύλα.
Διέλυσαν τα έπιπλά τους, για να πατήσουν οι Έλληνες στρατιώτες.
Κάποιοι έδωσαν ακόμα και τις βάρκες τους για να βοηθήσουν, που εκείνη την εποχή ήταν μια μικρή περιουσία.

Άνοιξαν τις αποθήκες τους και πήραν οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να βοηθήσει στην ολοκλήρωση της αυτοσχέδιας κατασκευής. 

Βαρέλια, σκοινιά, τραπέζια, κάδρα και άλλα αντικείμενα, έγιναν οι πρώτες ύλες στα χέρια ενός καροποιού, του Ντελικάρη, που τα ένωσε και έφτιαξε αυτοσχέδια, αλλά αποτελεσματική γέφυρα. 

Χάρη στην πολύτιμη βοήθεια των κατοίκων της Χαλάστρας, ο ελληνικός στρατός κατάφερε μέσα σε 48 ώρες να περάσει το μεγαλύτερο εμπόδιο και να φτάσει πρώτος στη Θεσσαλονίκη.
 

 

via Η αυτοθυσία των κατοίκων στην Χαλάστρα που ξήλωσαν τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών τους και τα έκαναν γέφυρα για να περάσει ο ελληνικός στρατός από τον Αξιό! Έτσι πρόλαβαν τους Βούλγαρους που ήθελαν να μπουν πρώτοι στη Θεσσαλονίκη. | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Σχολιάστε

by | 22/10/2018 · 5:41 ΜΜ

Έλληνες Νεομάρτυρες Ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Του π. Κωνσταντίνου Δ. Βαστάκη

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1940

“Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα”
(π. Ιωακείμ Λιόλιας)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΟΛΜΗ» ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2001

«Επορεύοντο χαίροντες… ότι υπέρ τού ονόματος Αυτού (του Χριστού) κατηξιώθησαν ατιμασθήναι» (Πράξ. 5, 41)

   Η στρατευόμενη και ποιμαίνουσα τότε Εκκλησία, πέρα από την κύρια ποιμαντική και λατρευτική της αποστολή, ανέλαβε να στηρίξει και τον Στρατό και τον λαό τού Θεού. Πράγματι, με τον δοξασμένο μας Στρατό συμπορεύθηκε μέχρι την πρώτη γραμμή του μετώπου, κι άφησε εκεί δεκάδες από αγίους κληρικούς της να την εκπροσωπούν και να συμπολεμήσουν με τους γενναίους φαντάρους μας, ως Ιεροκήρυκες και Στρατιωτικοί Ιερείς… Για το λαό δε του Θεού τα έδωσε όλα, ό,τι είχε και δεν είχε.

    Πέρα από την παρηγοριά και ενίσχυσή του στις θλίψεις των ημερών εκείνων, πρωτοστάτησε στον καιρό της φοβερής πείνας για την περίθαλψη των αδυνάτων, ενίσχυσε τις οικογένειες των πολεμιστών και εκείνων που έπεσαν στο πεδίο της τιμής, ίδρυσε δια νόμου την ευεργετική ΕΟΧΑ, περιέλθαψε τραυματίες και αναπήρους, έσωσε Εβραίους, βοήθησε με κάθε τρόπο τους αδικοκαταδικαζομένους αντιστασιακούς μελλοθανάτους και όσους είχαν την ανάγκη τους, συμμετείχε στον αντιστασιακό αγώνα, τόσο στην επάρατη κατοχή όσο και στη μετέπειτα εθνική συμφορά…. και, τέλος, πρόσφερε για την ελευθερία της δούλης Πατρίδας Εκατόμβες Ιερομαρτύρων από τους λειτουργούς της και χιλιάδες Εθνομαρτύρων από τους αγνούς και αθώους πιστούς της.

    Για χάρη της ιστορίας και των νέων μας θα επαναλάβω παρακάτω ειδήσεις από παλαιότερο σχετικό έργο μας, με το υπό διαπραγμάτευση θέμα και με τίτλο: «Η προσφορά της Εκκλησίας στη δεκαετία τον ’40», έκδ. της Εταιρείας Ευρυτάνων Επιστημόνων, Αθήνα 1996, σελ. 75 και εξής:
«Όλοι τότε οι κακούργοι και δυνάστες της δούλης Πατρίδας μας: Γερμανοί, Ιταλοί, Βούλγαροι, Αλβανοτσάμηδες και Ρουμανίζοντες, στους οποίους, ως μη όφειλε, προστέθηκαν δυστυχώς και εκ των ημετέρων αντιστασιακών Κομμουνιστές και Αντικομμουνιστές, συμμάχησαν εναντίον της.

    Συναγωνίζοντο μεταξύ τους για το ποιος απ’ αυτούς θα επινοήσει και θα επιφέρει περισσότερα και ειδεχθέστερα τραύματα και καταστροφές σε ιερούς ναούς, μονές, σκεύη και εικόνες και απανθρώπους βασανισμούς σε αγίους λειτουργούς της. Όσοι λοιπόν εκ των λειτουργών της συλλαμβάνονταν τότε για οποιοδήποτε αντιστασιακό λόγο κι έπεφταν στα απαίσια χέρια τους, σπάνια διέφευγαν τις ομηρίες, τις φυλακίσεις, τους φρικτούς βασανισμούς και εξευτελισμούς προς το ιερατικόν τους σχήμα και, τέλος, και αυτόν τον μαρτυρικό θάνατο. Πάνοπλοι οι παραπάνω εχθροί, χωρίς οίκτο, «σώριαζαν -όπως προσφυώς ελέγχθη- αλύπητα τη ζωή, σαν το πιο φτηνό και άχρηστο πράγμα…».

   Η διαπίστωση αυτή μαρτυρείται: α) στα όσα συνέβαιναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, που, μεταξύ του μαρτυρικού φυλακισμένου λαού, πρώτος στόχος των εχθρών ήσαν οι Ιερείς. Χαϊδάρι…, Νταχάου…., Άουσβιτς., κλπ., όταν ακούονται προξενούν ανατριχίλα και αισθήματα συγκινήσεως για όλους τους φυλακισμένους σ’ αυτά, μεταξύ των οποίων δεκάδες ήσαν και οι «φιλοξενηθέντες» κληρικοί μας. «… Σε όλες τις φυλακές – γράφει ο αείμνηστος Αχιλλέας Κύρρου- ήταν αρκετοί Παπάδες και Καλόγεροι, που είχαν συλληφθεί από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους για τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση, σαν για να αποδείξουν μια φορά ακόμα ότι ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είχε μείνει μακριά από τους Εθνικούς αγώνες τού Ελληνικού λαού».

Και β) στο ότι πέρα από τις κακουχίες των Κληρικών μας στις φυλακές, η Εκκλησία για την απελευθέρωση της Πατρίδας πρόσφερε και πολύ αίμα. «Ιερείς και Μοναχοί που εκρατούντο στις φυλακές ως όμηροι ή ως κατάδικοι, ή που συλλαμβάνονταν για αντίποινα σε κάποια αντιστασιακή δράση [σύμφωνα μάλιστα με το σατανικό γερμανικό εφεύρημα ‘περί συλλογικής ευθύνης’ για όλους τους κατεχόμενους υπ’ αυτών λαούς], βασανίσθηκαν απάνθρωπα και μαρτύρησαν με διάφορους ανατριχιαστικούς τρόπους, όπως οι ένδοξοι Μάρτυρες των πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι Νεομάρτυρες επί τουρκοκρατίας.

   Έτσι, εκ της μακράς φάλαγγας των νέων τούτων Νεομαρτύρων Κληρικών που έμειναν πιστοί στο Χριστό και στην Ελλάδα: «…άλλοι κατακρεουργήθηκαν και διαμελίσθηκαν, άλλοι έμειναν ημέρες μετέωροι στην αγχόνη, άλλους τους έθαψαν ζωντανούς ή τους έριξαν στη φωτιά, τους κρήμνισαν σε χαράδρες και βάραθρα, τους έριξαν στη θάλασσα, τους άρπαξαν στα βουνά και πήγαν μ’ άγνωστο σε μας θάνατο, άλλους τους έσφαξαν, άλλους τους σταύρωσαν, αφού προηγουμένως τους βασάνισαν βάρβαρα…». Όλοι έμειναν «πιστοί άχρι θανάτου». Όλοι «εβάστασαν τα στίγματα τού Κυρίου εν τοις σώμασιν αυτών».

Και για την αλήθεια τού λόγου, ιδού και οι αριθμοί:

   Οι ηττημένοι και καταντροπιασμένοι Ιταλοί στο πόλεμο 1940-41, που αναπάντεχα, χάρη στις πλάτες των προστατών τους, έγιναν και «κατακτητές», χωρίς να ντρέπονται βέβαια για την άδικη θέση που πήραν, θανάτωσαν μαρτυρικά, όπως οι κακούργοι πρόγονοί τους Ρωμαίοι… σαράντα (40) κληρικούς μας.

   Το ίδιο και οι Γερμανοί κατακτητές… Θανάτωσαν με τους πιο φρικιαστικούς τρόπους εκατόν τριάντα (130) κληρικούς μας. Επίσης και οι Αλβανοτσάμηδες με τους Ρουμανίζοντες, άλλοτε βοηθούμενοι ή βοηθώντας τους Γερμανοϊταλούς, θανάτωσαν κι αυτοί είκοσι εννέα (29) κληρικούς μας.

   Ατυχώς -γράφει σύγχρονος ιστορικός, ο Ι. Αναστασάκης στο έργο του: «Η Εκκλησία στη Μάχη της Κρήτης… 1941- 45», Χανιά 1994- ποταμός αίματος των κληρικών μας έρευσε και με τους κομμουνιστές, οι οποίοι με την γνωστή διδασκαλία τους: «Δεν θέλουμε παπάδες, δεν θέλουμε Εκκλησίες…», σκότωσαν κι αυτοί με απάνθρωπους και οικτρούς βασανισμούς διακόσιους σαράντα δύο (242) κληρικούς…

   Με την παράθεση τού παραπάνω αποσπάσματος δεν αποβλέπω να αναξέσω οδυνηρές πληγές… Άλλωστε, και εκ μέρους των αντικομμουνιστικών, δεξιών ανταρτικών ομάδων, φανατικών στρατοδικών και από άλλες ανεξερεύνητες αιτίες της ανώμαλης τότε εποχής, βρήκαν οικτρό, ταπεινωτικό και μαρτυρικό θάνατο τριάντα (30) ακόμη κληρικοί μας.

Παρακάτω παραθέτω, επιλεκτικά και περιληπτικά, αναφορές από το σύγχρονο Συναξάρι που συνέταξα, Ιεροεθνομαρτύρων Κληρικών τού 40, συνδημοσιευόμενο ως Επίμετρον στο προαναφερθέν έργο μας, σελ. 94-160.
Στο μέτωπο έπεσαν: ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας, ο επικαλούμενος «άγιος παπάς», και ο Αρχιμ. Ιερόθεος Μπαζιώτης.

   Στις 9 Μαρτίου 1943, ο Ιερέας π. Δημήτριος Σταμπουλής, εφημέριος Σκοπιάς Φλωρίνης, επειδή αρνήθηκε να λειτουργήσει στο βουλγαρικό – σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα πιεζόμενος από τους όρχαν/τες, παραδόθηκε στους Γερμανούς, οι οποίοι τον απαγχόνισαν μαζί με άλλους πατριώτες (βλ. «Οι θυσίες των Κληρικών της Ελλάδος», έκδ. Ορθ. Ιεραποστ. Αδελφότητος “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”, Αθήναι 1995, σελ. 126-127).
Επίσης στο ίδιο βιβλίο, σελ. 129-130, σημειώνεται ο σταυρικός θάνατος, έπειτα από φρικτούς βασανισμούς, τού ιερέα π. Κωνσταντίνου Τούλια, εφημερίου Σιταριάς Φλωρίνης, την 23 Απριλίου 1943, Μεγάλη Παρασκευή…
Παρόμοιο σταυρικό θάνατο υπέστη επίσης τη Μεγάλη Παρασκευή 11 Απριλίου 1947, ο ιερέας π. Γεώργιος Σκρέκας, εφημέριος Μεγάρχης Τρικάλων.

Ο Κων. Βοβολίνης στο γνωστό βιβλίο του: «Η Εκκλησία εις τον αγώνα της Ελευθερίας» (1453-1953), Αθήναι 1952, σελ. 266-267, αναφέρεται σε 80ντούτη Βορειοηπειρώτη Ιερέα της Δερβιτσάνης, ο οποίος μετά την υποχώρηση τού Στρατού μας (Απρ. 1941) κατεσφάγη από τους Αλβανοτσάμηδες.

Στις 23 Ιουλίου 1943, ο ιερέας εφημέριος τού χωριού Αγία Αναστασία Ιωαννίνων π. Γεώργιος Σιούλης εκάη ζωντανός σε αχυροκαλύβα από τους Γερμανούς, μετά από φρικτά βασανιστήρια, χωρίς να αποτεφρωθεί το μαρτυρικό του σώμα, στο οποίο ευρέθη ανέπαφο από τη φωτιά το μικρό βιβλίο της Καινής Διαθήκης που έφερε μαζί του, οι δε συμμάρτυρές του απετεφρώθησαν παντελώς. Ο Ιεροεθνομάρτυρας τούτος, προ της θυσίας του, είδε να τυφεκίζονται: η σύζυγος – πρεσβυτέρα του, ο υιός του και οι θυγατέρες του…

Στις 3 Ιουλίου 1943, ο Αρχιμ. Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Κοζάνης π. Iωακείμ Λιόλιας συνελήφθη από τους Γερμανούς, ενεκλείσθη στις φοβερές φυλακές της Θεσσαλονίκης, όπου εβασανίζετο απάνθρωπα, απαντώντας στους βασανιστές του με παρρησία: «Βαράτε, είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για τον Χριστό και την Πατρίδα». Τέλος, εξετελέσθη μαζί με άλλους πενήντα (50) αθώους Έλληνες πολίτες.

   Στις 9 Ιουλίου 1944, ο Ιεροδιάκονος – Μοναχός και αδελφός της Ι. Μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού της Μητροπόλεως Κορινθίας συνελήφθη, εβασανίσθη και, τέλος, εσφάγη από αντάρτες αριστερών κομμουνιστικών ομάδων.
Επίσης στις 7 Αυγ. 1948, ο ιερέας Γεώργιος Αρ. Νικόπουλος, εφημέριος Βουτύρου της Μητροπόλεως Καρπενησιού, κατεδικάσθη και εξετελέσθη στη Λαμία, ως θύμα φανατισμού στρατοδικών της εποχής.
Ακόμη, ιερό λείψανο, αποδεικτικό και αντιπροσωπευτικό της μαρτυρικής θυσίας όλων των μαρτυρησάντων ιερέων, είναι επιστήθιος σταυρός που ανήκει στην πατρική μου οικογένεια. Είναι λείψανο που διασώθηκε μέσα στις στάχτες, από τη μαρτυρική θυσία τού μακαριστού πατέρα μου Ιεροδιδασκάλου Οικονόμου Δημητρίου Κ. Βαστάκη, εφημερίου του Μεγάλου Χωριού της Μητροπόλεως Καρπενησιού, ο οποίος τελικά μετά από φρικτούς βασανισμούς εκάη ζωντανός από τους Ιταλούς την παραμονή των Χριστουγέννων, 24-12-1942.

   Η Εκκλησία μας, λοιπόν, «ως πορφύραν και βύσσον με τα αίματα και των νέων τούτων Ιερομαρτύρων στολισαμένη», δίκαια καυχάται ότι και στους πρόσφατους χρόνους οι λειτουργοί της: «εν υπομονή πολλή…, εν στεχωρίαις, εν πληγαίς και φυλακαίς… και εν λιμώ και θλίψει» (Β’ Κορ. 6,4-5, 10,27), συνέβαλαν στην εθνική αντίσταση και απελευθέρωση της Ελληνικής Πατρίδας.

   Τέλος, η Εκκλησία μας δεν αποβλέπει σε δάφνες και υστεροφημίες, από την εκτεθείσα προσφορά της. Η Εκκλησία μας είναι πάντα ένα διαρκές παρόν, όπως και ο Θείος Ιδρυτής της. Και σαν Στρατευομένη που είναι, ένα καθήκον έχει: Να θυσιάζεται… Κι αυτό έκαμε στο μεγάλο ΕΠΟΣ της ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τού ΣΑΡΑΝΤΑ. Κι αυτό εξακολουθεί να κάνει, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

ΠΗΓΗ:

via Έλληνες Νεομάρτυρες Ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

by | 21/10/2018 · 3:18 ΜΜ

Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης για Πίστη, Πατρίδα και Πολιτικούς | Σημεία Καιρών

makrigiannis2b
“ Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάμουν”.

“΄Εβλεπε κάθε τίμιος άνθρωπος την άχλια κατάστασιν της πατρίδος του, έβλεπα κι’ εγώ ο μικρότερος όλα μας τα πράματα παραλυμένα από την Κυβέρνησιν κι’ απ’ ούλες της αρχές, όξω εις το Κράτος κλεψές κι’ άλλες ακαταστασίες. “Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση …………εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη.
Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Τις πρόσοδες της πατρίδας της κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμε τίποτας, σε ‘πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν.

Περισσότερα:  Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης για Πίστη, Πατρίδα και Πολιτικούς | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 06/09/2018 · 5:58 ΜΜ

Ὁ Ἰωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης: Ὁ Ἅγιος αὐτοκράτορας ὡς πρότυπο Ζωῆς καὶ Ἐλευθερίας (ἑορτάζει σήμερα)

Γράφει ὁ Θεοφάνης Μαλκίδης
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἱστορία μίας μεγάλης αὐτοκρατορίας ὅπως ἡ ἀνατολικὴ Ρωμαϊκή, ἡ Βυζαντινή, ὅπως εἶναι περισσότερο γνωστή, δὲν ἔχει γίνει ἀντιληπτὴ στὸ βάθος καὶ στὴν πραγματική της ἀξία. Ἔχει ἄλλοτε ἕνα ἀποσιωπημένο ρόλο καὶ ἄλλοτε ἕνα περιορισμένης προσέγγισης καὶ κατανόησης χῶρο.
Τὸ Βυζάντιο ἀπουσιάζει στὸ σύνολό του καὶ περιορίζεται συνήθως στὶς σκοτεινὲς στιγμὲς τῆς πορείας του. Κάτι ποὺ ἐκπορεύεται, κατὰ τὴ γνώμη μας, ἀπὸ τοὺς σφετεριστὲς τῆς κληρονομιᾶς του στὴ Δύση- ἀπὸ ἐκεῖ ἄλλωστε καὶ ἡ ξένη πρὸς τὴν ἀλήθεια ἀπόδοση τοῦ ὀνόματος «Βυζάντιο»- καὶ τοὺς Νεοέλληνες, οἱ ὁποῖοι προσλαμβάνουν τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὴ Δυτικὴ ὀπτική.
Ἡ ἄγνοια γιὰ τὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία δὲ θὰ μποροῦσε νὰ μὴ…
συμπεριλάβει καὶ τοὺς πρωταγωνιστές του, τοὺς αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι πλὴν ἐξαιρέσεων ἔχουν τεθεῖ στὸ περιθώριο.
Ἡ εἰκόνα, ὅμως ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἶναι τελείως διαφορετική. Αὐτὴ ἡ διαφορετικότητα ἐκφράζεται μὲ τὸν πιὸ κατάλληλο τρόπο, ἴσως μὲ τὸν πιὸ ἀντιπροσωπευτικὸ ἀπὸ τον αυτοκράτορα Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη (Διδυμότειχο 1193- Νυμφαῖο Μικρᾶς Ἀσίας 1254 ), ὁ ὁποίος μετά τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204 κυβερνά ἀπὸ τὸ 1222 ἕως τὸ 1254 τὴ συνέχεια τῆς αὐτοκρατορίας στὴ Νίκαια.
Ὁ Ἰωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης γέννημα τῆς Θρακικῆς γῆς ποὺ ἀνέθρεψε αὐτοκράτορες, ἄρχοντες, εὐγενεῖς, ἡγεμόνες, πατριάρχες καὶ λαὸ τῆς αὐτοκρατορίας, δὲ θυμίζει συνηθισμένο ἀρχηγὸ τοῦ κράτους, ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ γνωστὰ Βυζαντινὰ πρότυπα. Πολεμᾶ, ἐργάζεται καὶ πονᾶ μαζὶ μὲ τὸ λαό. Ἐπικοινωνεῖ διπλωματικὰ ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς Δυτικούς, προκειμένου νὰ πετύχει τὸ στόχο του, ἕνας καὶ μοναδικὸς ἀπὸ τὴν ἄνοδό του στὸ θρόνο, ἡ ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀποτελεῖ σύμβολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος πλέον προτάσσεται ὡς ἔννοια καὶ περιεχόμενο. Δημιουργεῖ τὸ ὑπόβαθρο γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ καθυποτάσσει ξένα καὶ ἑλληνικὰ κύτταρα ἀντίστασης καὶ ἐν δυνάμει ἀμφισβήτησης τῆς κυριαρχίας του. Στηρίζει τοὺς Ἀκρίτες, τὸ λαό, τοὺς φτωχούς, τὴν ἐγχώρια παραγωγή, τὴ μόρφωση, ἀναδιανέμει τὸν δημόσιο πλοῦτο καὶ δημιουργεῖ κοινωνικὲς δομές, σὲ ποσότητα καὶ ποιότητα ποὺ ἐκπλήσσουν ἀκόμη καὶ σήμερα. Εἶναι ὁ ἐλεήμων Αὐτοκράτορας, ὁ ἅγιος.
Ἡ ἀνάδειξη τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Αὐτοκράτορα ἀποτελεῖ ξεχωριστὴ προσπάθεια ἐπανασύνδεσης μὲ τὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, τὴν Ἑλληνικότητα καὶ τὴ Θρακικότητά μας, τὴν Ἐβρίτικη παράδοση καὶ ἱστορία, ποὺ ἀπὸ τὸ παρελθὸν προεκτείνεται στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Συνδέει τὸ ὁρόσημο, τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204, γιὰ τὴ διαμόρφωση τοῦ μεσαιωνικοῦ καὶ νεότερου Ἑλληνισμοῦ, μὲ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη. Αὐτὸς ποὺ προετοίμασε καὶ πέτυχε τὴν ἀναγέννηση καὶ κατόρθωσε νὰ ἐμφυσήσει σὲ ἄρχοντες καὶ λαὸ τὸ θάρρος γιὰ νὰ φτάσουν λίγα χρόνια μετὰ τὸ θάνατό του στὴν ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης.
Ἀπὸ τὴ ζωή του ὡς κυβερνήτη, διπλωμάτη, στρατιωτικοῦ καὶ ἀρχηγοῦ, μέχρι τὴ φιλανθρωπική του δράση καὶ πρώτιστα τὴν ἁγιοσύνη του, μποροῦμε νὰ ἐμπνευστοῦμε καὶ νὰ παραδειγματιστοῦμε, ἰδιαίτερα στὶς σκοτεινὲς μέρες ποὺ ζοῦμε. Εἶναι ὁ βίος καὶ ἡ στάση τοῦ Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη, ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴν ἀνάκτηση τοῦ ἱστορικοῦ μας χώρου, τῆς ταυτότητας, τοῦ τόπου καὶ τῆς μνήμης μας, τῆς Ζωῆς μας καὶ τῆς Ἐλευθερίας μας.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2017/11/blog-post_4.html

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αὔγουστος 1922: Ἡ κορύφωση τῆς τραγωδίας τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Εὐάγγελος Στ. Πονηρός

Σχολικός σύμβουλος θεολόγων

Πειραιῶς, Δ΄ Ἀθηνῶν, Κυκλάδων

Ἡ προκυμαία της Σμύρνης φλεγεται

Προφανῶς δέν ὑπάρχει κανένας ὁ ὁποῖος νά φαντάζεται ὅτι δέν ἔγινε τό φρικιαστικό ἱστορικό γεγονός, τό ὁποῖο ἔχουμε συνηθίσει νά ὀνομάζουμε “μικρασιατική καταστροφή” καί περιλαμβάνει τή σφαγή μεγάλου μέρους τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων, τήν ἀπαγωγή καί ἐξισλαμισμό ἀρκετῶν γυναικῶν καί κοριτσιῶν, τήν κακοποίηση, καταλήστευση καί ἐκδίωξη τῶν περισσοτέρων ἀπό τούς ὑπολοιπομένους. Παρ΄ ὅλα αὐτά ὑπάρχουν κάποιοι, δέν θά ἀναφερθοῦμε σέ ὀνόματα, διότι δέν θέλουμε νά νομισθεῖ ὅτι προβαίνουμε σέ προσωπικές ἐπιθέσεις, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν νά διαδίδουν ἀστήρικτες θεωρίες ὅσον ἀφορᾶ τό ἄν πρέπει ἤ δέν πρέπει νά θυμόμαστε καί ἄν πρέπει καί πῶς πρέπει νά διδάσκουμε τό φρικτό αὐτό γεγονός στά παιδιά μας.

Ἐλπίζουμε δέ, πώς κανένας δέν ἐπιχειρεῖ νά δικαιολογήσει τούς δολοφόνους τῶν χριστιανῶν τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης καί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἡ σφαγή τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ εἶχε ὡς αἰτία τήν τριετή παρουσία τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στή Μικρά Ἀσία. Τέτοιος ἰσχυρισμός θά ἦταν ὄχι ἁπλῶς ἀνιστόρητος, ἀλλά ἐξ ὁλοκλήρου σχιζοφρενικός!!! Διότι: α) Οἱ σποραδικές δολοφονίες ἀμάχων χριστιανῶν Μικρᾶς Ἀσίας καί Ἀνατολικῆς Θράκης ξεκίνησαν τό 1913. β) Ἡ συστηματική σφαγή τῶν χριστιανῶν ξεκίνησε ἀπό τήν νεοτουρκική ἡγεσία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας λίγο πρίν τήν ἔναρξη τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ἐντάθηκε κατά τή διάρκειά του καί διήρκεσε ἕως καί τή λήξη του, γ) Οἱ σποραδικές δολοφονίες χριστιανῶν δέν ἔπαυσαν καί μετά τή λήξη τοῦ πολέμου, δ) Ὁ διάδοχος τοῦ νεοτουρκικοῦ καθεστῶτος καί ἱδρυτής τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ προερχόταν ἀπό τόν κύκλο τῶν Νεοτούρκων καί εἶχε ἔτσι καί ἀλλιῶς πρόγραμμα νά συνεχίσει τό δολοφονικό ἔργο τῶν προκατόχων του Ταλαάτ, Ἐμβέρ καί Τζεμάλ. ε) Θύματα τῶν προμελετημένων καί συστηματικῶν σφαγῶν ὑπῆρξαν καί οἱ Ἀρμένιοι καί Ἀσσύριοι χριστιανοί, πολύ πρίν, ἀλλά καί μετά τήν ἄφιξη τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στή Μικρά Ἀσία. Μήπως ὑπῆρξε ποτέ Ἀρμενικός ἤ Ἀσσυριακός ἀπελευθερωτικός στρατός καί ἡ παρουσία του στή Μικρά Ἀσία ἐγινε αἰτία σφαγῶν καί δέν τό γνωρίζουμε; στ) Ὁ ἑλληνικός στρατός δέν ἔφθασε ποτέ στίς περιοχές τοῦ Πόντου, παρ΄ ὅλα αὐτά ὅμως ἐξοντώθηκε ὁ μισός χριστιανικός πληθυσμός, τόσο ἐπί Ταλαάτ, Ἐμβέρ καί Τζεμάλ, ὅσο καί ἐπί Κεμάλ. ζ) Ἡ ἐκστρατεία τῆς Ἑλλάδος στή Μικρά Ἀσία ὄχι μόνο δέν προκάλεσε, ἀλλά καθυστέρησε ἐπί τρία ἔτη την προαποφασισμένη σφαγή, τούς φρικτούς βασανισμούς, ὅσο καί τήν καταλήστευση καί ἐκδίωξη τοῦ ἐναπομείναντος ἄμαχου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ. Ὑπῆρξε ἐν τέλει ἁμάρτημα τῆς Ἑλλάδος τό γεγονός ὅτι δέν εἶχε ἰκανούς ἡγέτες, οὔτε ἐξασφάλισε ἀληθινούς συμμάχους. Γι΄ αὐτό καί δέν κατάφερε νά ἀποτρέψει τό προμελετημένο ἔγκλημα.

Οἱ ἐγκληματικές ἐπιχειρήσεις ξεκίνησαν ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη. Τίς περιγράφει σέ ἐπίσημη ἐπιστολή του ἀπευθυνόμενη σέ ὅλες τίς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὁ οἰκουμενικός πατριάρχης Γερμανός στίς 29 Μαΐου 1914:

«Ἐπέπρωτο, ὡς δοκεῖ, μετά τάς δαψιλεῖς ἀκριβῶς καί ἀφειδεῖς τελευταίας ταύτας ἐπαγγελίας περί ἰσότητος, δικαιοσύνης, ἐλευθερίας καί ἀδελφότητος πάντων τῶν πολιτῶν καί δή τῶν χριστιανῶν, τῶν οὐδέποτε ἀσφαλείας βεβαίας ἐν τῷ Κράτει τούτῳ ἀπολαυσάντων καί τοσάκις ἐν ταῖς ἐλπίσι καί προσδοκίαις ἀπατηθέντων, ἐπέπρωτο, λέγομεν, νέας πικροτάτας καί δεινοτάτας ἄρξασθαι τοῖς χριστιανοῖς δοκιμασίας καί συμφοράς, οἷαι οὐδέ ἐν τοῖς ζοφεροτέροις χρόνοις ἐσημειώθησαν τῆς δουλείας αὐτῶν. Τά γάρ ἐν τῇ πολυπαθεῖ Θράκῃ ἀπό μηνῶν ἤδη κακούργως καί λῃστρικῶς κατά τοῦ φιλησύχου καί ἀθῴου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ τῇ ἐνοχῇ τῶν ἀρχῶν διαδραματιζόμενα, αἱ φρίκης καί ἀγριότητος καί βαρβαρότητος ἔμπλεοι βιαιοπραγίαι, καταλῃστεύσεις, ἀτιμώσεις καί διωγμοί, καί ὁ μετά τῆς αὐτῆς καί μείζονος ἔτι βιαιότητος καί λῃστρικῆς διαθέσεως ἀρξάμενος ἤδη καί ἐν Μικρᾷ Ἀσία ἀπαίσιος ἐξοντωτικός κατά τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ διωγμός, οὐδεμίαν καταλείπουσιν ἀμφιβολίαν ὅτι οὐχί πλέον μεμονωμένων ἐκρήξεων φανατισμοῦ καί μισαλλοδοξίας κίνδυνοι, οἷοι πολλάκις ἐν τῷ παρελθόντι κατά τάς δυστυχεῖς ταύτας χώρας συνέβαινον τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλά σύστημα ἤδη καί σχέδιον μεμελημένον γενικῆς ἐξοντώσεως καί ὀλέθρου συρρίζου ἀπειλεῖ τόν ὀρθόδοξον ἐν Ἀνατολῇ λαόν. Ἤδη γάρ ἀπό μακροῦ ἤρξατο καί διεξάγεται ἀνήκουστος ἐξοντωτικός διωγμός καί βίαιος ἐκπατρισμός τῶν κατοίκων ὁλοκλήρων κοινοτήτων, χωρίων καί πόλεων ἐν Θράκῃ, οἵτινες, λῃστευόμενοι πρῶτον παντοιοτρόπως ἀμέσως καί ἐμμέσως, καί ποικιλοτρόπως ἐκπτοούμενοι καί βιαζόμενοι, ἐξαναγκάζονται ἵνα γυμνοί καί λιμώττοντες τῆς γενεθλίου χώρας αὐτῶν ἀπέρχωνται, καταλιμπάνοντες τά ἱερά, τούς οἴκους, τούς ἀγρούς, τά ζῷα καί πᾶσαν ἁπαξαπλῶς τήν οἰκιακήν καί λοιπήν περιουσίαν αὐτῶν τοῖς ἔξωθεν, ἐκ παντοίων μερῶν καί τόπων ἐρχομένοις καί τῇ ἀρωγῇ τῶν ἀρχῶν εἰς τά χωρία καί τούς οἴκους τῶν χριστιανῶν ἐγκαθιδρυομένοις μουσουλμάνοις πρόσφυξι. Καί οὕτως ἡ Θρᾴκη, χώρα Εὐρωπαϊκή, ἐπί δύο χιλιετηρίδας τόν χριστιανικόν αὐτῆς χαρακτήρα διατηρήσασα καί μέχρι σήμερον Μητροπόλεις 16 καί πληθυσμόν χριστιανικόν συμπαγέστατον καί ὑπερβαίνοντα μάλιστα τόν μουσουλμανικόν μέχρι πρό ὀλίγου ἀριθμοῦσα καί ἔχουσα, κινδυνεύει μετ΄ ὀλίγον ἐάν τά πράγματα χωρήσωσιν ἀκωλύτως, ὡς βαίνουσι, μεταβληθῆναι τάχιστα εἰς χώραν ἀποκλειστικῶς τουρκικήν καί μουσουλμανικήν, καί ταῦτα ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ὑπάτης ἀκμῆς καί ἰσχύος τῶν χριστιανικῶν Εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων καί ὑπό τά ὄμματα αὐτά τῶν διπλωματικῶν ἀντιπροσώπων αὐτῶν. Ἀλλά καί ἐν Μικρᾷ Ἀσίᾳ ἤδη μετά τῆς αὐτῆς καί μείζονος ἔτι βιαιότητος καί λῃστρικῆς διαθέσεως μεταδέδοται, οὐδενός κωλύοντος, ὁ ἐξοντωτικός κατά τῶν ὀρθοδόξων διωγμός, φωναί δέ ἀπέλπιδες καί ἐκεῖθεν πρός τήν Ἐκκλησίαν συνεχῶς ἤδη καταφθάνουσι, τόν βίαιον ἐκδιωγμόν ἐκ τῆς γενεθλίου χώρας καί τήν ἔλλειψιν πάσης προστασίας ἐκ μέρους τῶν ἀρχῶν τῆς ζωῆς, τιμῆς καί περιουσίας αὐτῶν ἐκτραγωδοῦσαι καί καταγγέλλουσαι·» [1]

Ὁ Πατριάρχης Γερμανός καθιστᾶ ἀπολύτως σαφές διά τῆς ἐπιστολῆς του, ὅτι οἱ διακηρύξεις τοῦ νεοτουρκικοῦ καθεστῶτος “περί  ἰσότητος, δικαιοσύνης, ἐλευθερίας καί ἀδελφότητος πάντων τῶν πολιτῶν”   ἦταν ψευδεῖς καί παραπλανητικές. Τό ἀληθινό πρόσωπο τοῦ καθεστῶτος φάνηκε, ὅταν ξεκίνησε τήν ἐξόντωση ἀμάχου πληθυσμοῦ πρῶτα ἀπό τήν Ἀνατολική Θράκη, αὐτό πρέπει νά τό προσέξουμε ἰδιαίτερα, καί συνέχισε κατόπιν τό ἐγκληματικό του ἔργο στή Μικρά Ἀσία, ἀφοῦ κανένας δέν τό ἐμπόδιζε. Δέν ἐπρόκειτο πλέον γιά μεμονωμένες ἐκρήξεις φανατισμοῦ, ἀλλά γιά ὀργανωμένο σχέδιο γενικῆς ἐξοντώσεως τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ.

Μετά τήν ἔναρξη τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου (28/7/1914) καί τήν εἴσοδο τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας σέ αὐτόν στό πλευρό τῶν κεντρικῶν δυνάμεων (2/8/1914), οἱ διώξεις τῶν χριστιανῶν ἀπό μέρους τῶν Τούρκων ἐντάθηκαν ἀκόμη περισσότερο. Τίς ἐγκληματικές ἐπιχειρήσεις ἐξοντώσεως τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ περιγράφει,   στίς 15/7/1915 καί ὁ μητροπολίτης Καλλιουπόλεως Κωνσταντῖνος. Ἡ περιγραφή τοῦ ἱεράρχου δέν ἀφήνει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι τά γεγονότα δέν ἦταν μεμονωμένα καί τυχαῖα, ἀλλά ὀργανωμένα μέ πλῆρες σχέδιο καί σύστημα ἀπό τό νεοτουρκικό καθεστώς:

«Ἡ ἐξόντωσις τῶν προσφύγων χριστιανῶν εἶνε μεθοδικωτάτη. Ἐάν διά λόγους δῆθεν πολεμικούς ἐκπατρίζωνται οἱ χριστιανοί μόνον, ἠδύναντο νά μείνωσιν εἰς τά μέρη, ἔνθα ἅπαξ μεταφέρονται. Δέν συμβαίνει ὅμως τοῦτο· ἀλλά μόλις διαμείνωσιν ἐπί τινας ἡμέρας εἰς μέρος τι, μετατοπίζονται εἰς ἔτερον, ἵνα ὑφίστανται οὕτω συνεχεῖς διωγμούς καί ταλαιπωρίας, ἵνα ἐξαντλῶνται ἐκ τῶν κοπώσεων καί τῶν μόχθων καί ἵνα ἀποθνήσκωσιν ἐπί ποδός.» [2]

Βλέπουμε λοιπόν ποῦ κατέληγαν οἱ ἀτέρμονες πορεῖες τῶν ἐκτοπισμένων. Κατάληξη ἦταν ὁ θάνατος. Διότι ἡ πορεία συνεχιζόταν ὑπό τήν ἀπειλή τῶν ὅπλων μέχρι τήν ἐξόντωση. Σέ ἄνδρες εὑρισκόμενους σέ στρατεύσιμη ἡλικία ἐπιβλήθηκε ἡ στράτευση, ἀφοῦ πρῶτα τούς ἀπέσπασαν μεγάλα χρηματικά ποσά γιά “ἐξαγορά στρατιωτικῆς θητείας”. Καί τί θητεία ἦταν αὐτή; Καταναγκαστικά ἔργα μέχρι ἐξοντώσεως.

Κι ἐνῷ ἀκόμη ἐξελισσόταν ἡ σφαγή, πρίν δοθεῖ τό τελειωτικό κτύπημα εἰς βάρος τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, σαράντα ἐπιφανεῖς Ἕλληνες, ἐπιστήμονες, λόγιοι, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, ἀπηύθυναν, ἔκκληση στούς διανοουμένους τοῦ πολιτισμένου κόσμου προσπαθώντας νά ἀποτρέψουν τό τελειωτικό κτύπημα εἰς βάρος τῶν χριστιανῶν, τό ὁποῖο ἐρχόταν.

Θά δοῦμε πρῶτα ποιοί ἦταν αὐτοί οἱ σαράντα ἐπιφανεῖς Ἕλληνες:

Ἄννινος Χ., Αὐγέρης Μ., Βλαχογιάννης Ἰ., Βῶκος Γερ., Γρυπάρης Ι., Δούζας Α., Δροσίνης Γ., Ζάχος Α., Θεοδωροπούλου Αὔρα, Θεοτόκης Κ., Ἰακωβίδης Γ., Καζαντζάκης Ν., Καζαντζάκη Γαλ., Καμπάνης Ἀρ., Καμπούρογλους Δ., Καρολίδης Π., Κόκκινος Δ., Κορομηλᾶς Γ., Μαλακάσης Μ., Μαλέας Κ., Μένανδρος Σ., Νικολούδης Θ., Νιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμᾶς Κ., Παπαντωνίου Ζ., Παράσχος Κ., Πασαγιάννης Κ., Πολίτης Φ., Πώπ Γ., Σικελιανός Αγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Ταγκόπουλος Δ., Τσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας Ρ., Χατζιδάκις Γ., Χατζόπουλος Δ., Χορν Π., Σβορῶνος Ι. [3]

Ἱδοῦ καί τό συνταρακτικό αὐτό κείμενο:

«Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως οἱ συγγραφεῖς καί καλλιτέχναι τῆς Ἑλλάδος ἀπευθύνονται πρός τούς διανοουμένους τοῦ πεπολιτισμένου κόσμου ὅπως γνωστοποιήσουν εἰς αὐτούς τήν τραγωδίαν χιλιάδων οἰκογενειῶν τοῦ ἑλληνικοῦ Πόντου. Ξηρά, ἐξηκριβωμένα καί ἀναμφισβήτητα τά γεγονότα εἶναι τά ἑξῆς:

Οἱ Τοῦρκοι ἐφόνευσαν ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς κατοίκους τῆς πόλεως Μερζιφοῦντος, ἀφοῦ τήν ἐλεηλάτησαν καί τήν ἐπυρπόλησαν. Τούς προσπαθήσαντας νά διασωθοῦν ἐτυφέκισαν καί ἐθανάτωσαν καταλαβόντες τάς διόδους.

Μετετόπισαν ὅλον τόν ἄρρενα πληθυσμόν τῶν πόλεων Τριπόλεως, Κερασοῦντος, Ὀρδούς, Οἰνόης, Ἀμισοῦ καί Πάφρας καί καθ΄ ὁδόν κατέσφαξαν τούς πλείστους ἐξ αὐτῶν.

Ἔκλεισαν ἐντός τοῦ ναοῦ τοῦ χωρίου Ἔλεζλη ἐν Σουλού-Τερέ 535 Ἕλληνας καί τούς κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων. Πρώτους ἔσφαξαν 7 ἱερεῖς διά πελέκεως πρό τῆς θύρας τοῦ ναοῦ.

Ἀπηγχόνισαν ἐν Ἀμασείᾳ 168 προκρίτους Ἀμισοῦ καί Πάφρας.

Ἐβίασαν ὅλας ἀνεξαιρέτως τάς γυναίκας, τάς παρθένους καί τά παιδία τῶν ἄνω πόλεων, τάς ὡραιοτέρας δέ παρθένους καί νέους ἔκλεισαν εἰς τά χαρέμια. Πλεῖστα βρέφη ἐφόνευσαν, σφενδονίζοντες αὐτά κατά τῶν τοίχων.

Οἱ ὑπογεγραμμένοι θέτουσι τά ἀνωτέρω ὑπ΄ ὄψιν τῶν διανοουμένων τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς θεωροῦντες ὅτι ὄχι μόνον τά γεγονότα ταῦτα ἀλλά καί ἡ ἀνοχή αὐτῶν ἀποτελεῖ πένθος τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἀθῆναι 22 Νοεμβρίου 1921» [4]

Ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τά πράγματα, οἱ τότε διανοούμενοι καί καλλιτέχνες δέν καταντοῦσαν ὑποχείρια καί νευρόσπαστα μιᾶς πολιτικῆς φατρίας, δέν παρίσταναν τίς celebrities [5], δέν ἀγαποῦσαν πρῶτα ἀπ΄ ὅλα καί πάνω ἀπ΄ ὅλα τούς ἑαυτούς τους, τό χρῆμα καί τή δόξα, δέν τοποθετοῦσαν τίς προσωπικές τους διαφορές πάνω ἀπό τήν ἀγάπη τους γιά τήν πατρίδα! Ὅλα αὐτά εἶναι ἀσθένειες θανάσιμες γιά τή διανόηση, ἀπό τίς ὁποῖες πρέπει νά προφυλάσσεται ὅποιος θέλει νά λέγεται «διανοούμενος» ἤ «καλλιτέχνης». Ἀλλιῶς οὔτε διανοούμενος εἶναι οὔτε καλλιτέχνης, ἀλλιῶς δέν εἶναι παρά ἕνα ἀνδρείκελο. Ἴσως κερδίσει πρόσκαιρη δόξα, ἀλλά ἀπό τό ὑποτιθέμενο “ἔργο” του τίποτε δέν πρόκειται νά ἐπιβιώσει. Ἐδῶ ἀναδύεται καί ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα: Διδάχθηκε ποτέ σέ ἑλληνικό σχολεῖο τό κείμενο αὐτό; Πολύ ἀμφιβάλλουμε.

Καί πᾶμε στό ἐπιστέγασμα τῆς τραγωδίας, τόν ἐμπρησμό, τή σφαγή καί τόν θανάσιμο συνωστισμό στή Σμύρνη κατά τόν φρικτό Αὔγουστο τοῦ 1922. Στίς 27 λοιπόν τοῦ μοιραίου μήνα, τίς πρωινές ὧρες ἐγκαταλείπουν τή Σμύρνη τά τελευταῖα ἑλληνικά στρατιωτικά τμήματα. Τμῆμα ἀτάκτων Τούρκων ἱππέων εἰσέρχεται στήν πόλη γύρῳ στίς 11.00 π.μ. καί κατόπιν ἰσχυρό τμῆμα πεζικοῦ. Ἀμέσως ξεκινοῦν ληστεῖες, κακοποιήσεις, σφαγές τοῦ χριστιανικοῦ, Ἑλληνικοῦ καί Ἀρμενικοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Τήν ἴδια μέρα σφαγιάζεται, κυριολεκτικῶς διαμελίζεται, μέ πρωτοφανή στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος βάρβαρότητα, ὁ ἅγιος ἱερομάρτυρας Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης. Στίς 30/8/1922 ξεκινᾶ ἀπό τήν ἀρμενική συνοικία ὁ ἐμπρησμός τοῦ χριστιανικοῦ τμήματος, ἁρμενικοῦ καί ἑλληνικοῦ, τῆς Σμύρνης. Τό καταστροφικό ἔργο συμπληρώνεται στίς 3/9/1922.

Ὅσον ἀφορᾶ τό ἀπό ποῦ ξεκίνησε καί ποιά μέρη τῆς πόλεως κατέστρεψε ἡ πυρκαϊά, ὅσα περιγράφει σαφέστατα ὁ γενικός πρόξενος τῶν Η.Π.Α. στή Σμύρνη George Horton δέν ἐπιτρέπουν σέ κανέναν νά ἀμφιβάλλει:

«Ἡ πυρκαγιά ἀνάφτηκε στίς παρυφές τῆς Ἀρμενικῆς συνοικίας κατά τή στιγμή πού φυσοῦσε δυνατός ἄνεμος πρός τή μεριά τοῦ χριστιανικοῦ τομέα καί σέ ἀντίθετη κατεύθυνση ἀπό τήν τουρκική συνοικία. Πραγματικά, ἡ τουρκική συνοικία δέν ἔπαθε καμία ἀπολύτως ζημιά καί, σέ ὅλη τή διάρκεια τῶν ἀποτρόπαιων σκηνῶν πού ἀκολούθησαν καί τῶν ἀπρίγραπτων μαρτυρίων πού ὑπέστησαν οἱ χριστιανοί, ἡ μουσουλμανική συνοικία, κατάφωτη καί χαρούμενη, διασκέδαζε μέ χορούς καί τραγούδια.» [6]

Ὅσον ἀφορᾶ τό ποίοι ἦταν οἱ ἐμπρηστές, ὑπάρχουν μαρτυρίες αὐτοπτῶν καί γι΄ αὐτό το ζήτημα. Ἡ μαρτυρία τῆς Ἀμερικανίδας Minnie Mills διευθύντριας τοῦ ἀμερικανικοῦ διακολεγιακοῦ ἰνστιτούτου δεν ἐπιδέχεται ἀμφισβήτηση:

«Ἔβλεπα καθαρά τούς Τούρκους να κουβαλοῦν τούς τενεκέδες μέ τό πετρέλαιο μέσα στά σπίτια, ἀπό τά ὁποῖα ξεπετάγονταν φλόγες ἀμέσως κατόπιν. Δεν ὑπῆρχε οὔτε ἕνας Ἀρμένιος καί τά μόνα ἄτομα πού κυκλοφοροῦσαν ἦταν Τοῦρκοι στρατιῶτες τοῦ τακτικοῦ στρατοῦ με κομψές στολές.» [7]

Ὅμοίως καί ἡ ἐπίσης Ἀμερικανίδα King Birge σύζυγος Ἀμερικανοῦ ἱεραποστόλου καταθέτει ὅτι:

«Ἀνέβηκα στον πύργο τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου στόν Παράδεισο καί, μέ ἕνα ζευγάρι κυάλια ἐκστρατείας, ἔβλεπα καθαρά Τούρκους στρατιῶτες να βάζουν φωτιά στά σπίτια. Τούς ἔβλεπα να  παραμονεύουν στά χωράφια καί νά πυροβολοῦν χριστιανούς. Καθώς  ὁδηγοῦσα ἀπό τόν Παράδεισο στή Σμύρνη, γιά νά φύγω γιά τήν Ἀθήνα, ὁ δρόμος ἦταν γεμάτος πτώματα» [8].

Θύματα στὴν προκυμαία τῆς Σμύρνης

Ἄς δοῦμε ὅμως καί πῶς περιγράφει τά γεγονότα αὐτά, ὄχι ὑπήκοος οὐδετέρου κράτους, ἀλλά μία προσφυγοπούλα, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλη τήν ἀγωνία τοῦ ἀθώου ἀνθρώπου πού τόν καταδιώκουν σάν νά ἦταν κτῆνος. Πρόκειται γιά τήν Ἀρμένια Ἀνζέλ Κουρτιάν [9] ἡ ὁποία περιγράφει τά  ἀποτρόπαια γεγονότα μέ λόγια τά ὁποῖα δέν ἐπιδέχονται ἀντιρρήσεις, οὔτε ἀφήνουν τόπο γιά σαθρές θεωρίες:

«Φτάνουμε πάλι στό ἀκρογιάλι, τό Καί [10]. Ἄχ, Παρθένα μου! Ἐδῶ τά πράγματα ἔχουν ἀγριέψει. Τά πόδια μας πιά δέν πατᾶνε γῆς. Ὅ,τι ἔχει πάρει ὁ καθένας, μά πολύτιμο ἤτανε μά ἀπαραίτητο, τό ἔχει πετάξει. Βλέπεις μπόγους, μπαοῦλα, τσουβάλια γεμάτα, μηχανές, βαλίτσες, πτώματα, ἀκόμα καί ἀρρώστους, πού οἱ δικοί τους εἴχανε πάρει μαζί γιά νά τούς σώσουν, καί μή μπορώντας πιά νά τούς σηκώσουν, τούς ἄφησαν. Τά κτίρια καίγονται, οἱ Τοῦρκοι μέ σπαθιά καί μαχαίρια χτυποῦν χωρίς νά διαλέγουν. Ὁ κόσμος τρέχει, τρέχει τσαλαπατώντας τά πάντα. Σπαραχτικές φωνές. Εἶναι πολλοί πού πέφτουν στή θάλασσα μέ τήν ἐλπίδα νά σωθοῦν. Μπαίνουν, ἄν βροῦνε πλεούμενο, ἀλλά σκαρφαλώνουν τόσοι πολλοί, πού ἀμέσως ἀναποδογυρίζει. Ἄλλους, πού θέλουν ν΄ ἀπομακρυνθοῦν κολυμπώντας, τούς πυροβολοῦν. Οἱ πνιγμένοι εἶναι τόσο πολλοί, πού ἐγώ νομίζω ὅτι, ἄν περπατήσει κανείς ἀπάνω τους, θά πάει στά καράβια. Ἀλλά τά καράβια εἶναι μακριά, καί νά φτάσει κανείς ὥς ἐκεῖ, δέν τόν παίρνουν. Τούς σπρώχνουν ξανά πίσω καί, ἄν ἐπιμένουν, τούς πυροβολοῦν ἤ τούς χύνουν νερά [11]. Εἶναι, βλέπετε, σύμμαχοι τῶν Τούρκων. Περιορίζονται νά βγάζουν ταινίες καί φωτογραφίες! Κάθε τόσο τά φῶτα τῶν προβολέων γλιστροῦν σέ ὅλο τό μῆκος τῆς παραλίας, φωτίζοντας τή συμφορά. Ἐκείνη τή στιγμή οἱ Τοῦρκοι κατεβάζουν τά σπαθιά καί τίς χατζάρες, ὁ κόσμος σηκώνει τά χέρια καί μέ ὅ,τι φωνή ἔχει φωνάζει: «Βοήθεια! Βοήθεια!» Μά τό πληρώνουν ἀκριβά. Μόλις σβήνουν οἱ προβολεῖς, τά χατζάρια πιό λυσσασμένα χτυποῦν, δεξιά-ἀριστερά, ρίχνοντας κορμιά στή γῆς κι ἀνοίγοντας κεφάλια.

Εἶναι νύχτα. Καί μεῖς, μές στό μακελειό, κρατιόμαστε σφιχτά καί οἱ τρεῖς [12], φροντίζοντας νά εἴμαστε στή μέση τοῦ πλήθους. Οὔτε βλέπουμε τί πατᾶμε, συνέχεια ἀνεβοκατεβαίνουμε. Εἶναι κι ἕνας ἄλλος κίνδυνος: ἄν πέσεις, δέ σηκώνεσαι, σέ πατάει ὁ κόσμος. Τέτοιες στιγμές, ἄν τύχαινε νά πέσει καμία ἀπό τίς τρεῖς μας, δέναμε τά χέρια πιό σφιχτά, φωνάζοντας «μή, μήν τήν πατήσετε», καί κάποιο χέρι βρισκότανε νά βοηθήσει. Πόσοι καί πόσοι ἔπεσαν, ἁπλῶς σκοντάφτοντας, γιά νά μή σηκωθοῦν ποτέ πιά. Πέθαναν ποδοπατημένοι. Ὁ κόσμος αὐτή τήν ὥρα, δέν ἔβλεπε τίποτα. Ἦταν σάν τά θηρία πού τρέχουν νά σωθοῦν ὅταν ἁρπάξουν φωτιά τά δάση. Ἀπό τή μιά τά κτήρια καίγονται, ἀπό τήν ἄλλη ἡ θάλασσα γεμάτη πτώματα, πίσω οἱ Τοῦρκοι μέ τά σπαθιά. [13]

Εἶμαι μάρτυρας αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καί ἐφιαλτικῶν καταστάσεων. Ἔτρεχα κι ἐγώ, μαζί μέ ὅλους, μήν ξέροντας ποῦ. Μερικοί ἔτρεξαν σέ μιά ἀποβάθρα καί ἄρχισαν νά πηδᾶνε μέσα σέ μιά μαούνα πού ἦταν ἐκεῖ. Ἡ μαούνα γέμισε. «Ὄχι ἄλλους, θά βουλιάξουμε», φώναζαν καί ἔκαναν κουπιά μέ τά χέρια τους νά ἀπομακρυνθοῦν. Ἐμεῖς κοιτάζαμε. Μερικοί ἔλεγαν: «Αὐτοί γλίτωσαν τό μαχαίρι, ἴσως φτάσουν σέ κανένα πλοῖο νά σωθοῦν». Ἀκούστηκε ἕνας τρομερός κρότος καί ἡ ἀποβάθρα ὑποχώρησε ἀπό τό πολύ βάρος τοῦ κόσμου. Ἑκατοντάδες ἄνθρωποι ἔπεσαν στά βαθιά νερά. Ἡ μαμά μας ἔμεινε ἐμβρόντητη ἐνῶ ἐμεῖς τήν τραβούσαμε ἀπάνω, τό ἕνα της πόδι ἤτανε στό κενό. Ἡ θάλασσα κόχλαζε ἀπό χέρια καί πόδια. Ὅσοι ἦταν κοντά πιάστηκαν γιά νά βγοῦν. Ἀλλά οἱ Τοῦρκοι δέν ἄργησαν νά μαζευτοῦν πιό λυσσασμένοι. Ἄρχισαν νά πυροβολοῦν μέσα στή θάλασσα, ὅσους κολυμποῦσαν. Σ΄ ἕναν, πού εἶχε κατορθώσει νά πιαστεῖ γιά ν΄ ἀνέβει, μέ μιά σπαθιά τοῦ ἔκοψαν καί τά δυό χέρια, πού ἔμειναν σφιχτά γατζωμένα, ἐνῶ ὁ ἴδιος, μέ μάτια γεμάτα τρόμο, χάθηκε στό νερό. Ἐμεῖς τρέχαμε νά σωθοῦμε μέσα στόν κόσμο πού συνέχιζε τό δρόμο του. Γιά μιά στιγμή ἡ Ρόζα φώναξε:

  • Θεέ μου, κοιτάξτε τή μαούνα!

Ὅσοι δέν ξέρανε κολύμπι, εἶχαν ἀνεβεῖ κι ἀπό τό βάρος ἔγειρε κι ἔπεσαν ὅλοι στή θάλασσα. Ἀπό τόν κόσμο αὐτό, κανείς δέ γλίτωσε.» [14]

Ἄραγε ὑπάρχει κάποιος ὁ ὁποῖος ἰσχυρίζεται, ὅτι στή φλεγόμενη Σμύρνη τόν Αὔγουστο τοῦ 1922 συνέβη ἁπλῶς ἕνας κάποιος συνωστισμός, ὅμοιον μ΄ ἐκεῖνον στά ἐμπορικά κέντρα κατά τίς γιορτινές περιόδους; Τέτοιος ἰσχυρισμός θά ἦταν πέραν πάσης λογικῆς, διότι οἱ κακοποιήσεις τίς ὁποῖες ὑπέστησαν ὅσοι χριστιανοί δέν κατόρθωσαν νά ἀποδράσουν ἤ ἔστω νά κρυφθοῦν ἐπιτυχῶς, εἶναι παντελῶς ἀδύνατον νά περιγραφοῦν ἐπαρκῶς, ἐπειδή ἡ σατανική ἐφευρετικότητα τῶν ἐγκληματιῶν καί ἡ ἀπίστευτη ποσότητα τῶν ἐγκλημάτων θά ξεπερνοῦν ἐς ἀεί τήν ἐκφραστική ἰκανότητα ἀκόμη καί τοῦ πλέον δόκιμου συγγραφέως.

Ἄς δοῦμε καί πάλι ὁρισμένες περιγραφές τῆς ἴδιας προσφυγοπούλας:

            «Εἴδαμε τούς Τούρκους πού ἐρχόντουσαν κατά μᾶς. Εἴχαμε παγώσει. Ἡ μαμά, καθισμένη, μέ τά μαῦρα καί τό τσεμπέρι, ἦταν σωστή γριούλα [15].

Ἀλλά αὐτοί εἶχαν σταμπάρει ἕνα κοριτσάκι, 13-14 χρονῶν, πού τούς εἶδε κι αὐτό κι ἔτρεχε κοντά στή γιαγιά της νά κρυφτεῖ. Αὐτή καθότανε ἀπέναντι, κάτω ἀπό ΄να δέντρο. Εἶχε ρίξει κάτι κουρελοῦδες γιά νά προφυλαχτεῖ ἀπό τό κρύο τό βράδυ, καί τώρα καθόταν σκεφτική, χαμένη. Ποιός ξέρει πόσους εἶχε χάσει πού ἦταν ἔτσι ἡ καημένη ἡ γριούλα…

Ἦρθαν κοντά οἱ Τοῦρκοι. Ἤτανε τύφλα στό μεθύσι. Κάτι χοντράνθρωποι, μέ κοιλιές πού ξεχείλιζαν ἀπό τά ζωνάρια τους, ἀξύριστοι, βρώμικοι, ἀπαίσιοι στήν ὄψη. Ἦταν ἑφτά-ὀκτώ. Ἀπό μακριά φάνηκαν κι ἄλλοι πού πήγαιναν ἀλλοῦ. […] Νάτους, ἔρχονται κοντά οἱ Τοῦρκοι, φορᾶνε καί κομπολόγια στό λαιμό τους, σάν κολιέ. Πιάνουνε τή μικρή, τήν ἁρπάζουν ἀπό τίς πλεξίδες καί τή σπρώχνουν κάτω ἀπό τίς κουρελοῦδες. Ἀπό μέσα ἀκούγονται σπαραχτικές φωνές. Δύο ἀπό τούς Τούρκους ἔμειναν ἔξω. Ἡ γριούλα τραβάει τά μαλλιά της, κλείνει τ΄ αὐτιά της νά μήν ἀκούει. Κάνει νά σηκωθεῖ μά τῆς δίνουν μιά κλωτσιά καί πέφτει, σωρό κουβάρι. Κάθεται κάτω σάν πεθαμένη, κατακίτρινη. Ἕνας-ἕνας βγαίνουν καί κουμπώνονται χαχανίζοντας. Μά τί φρίκη! Αὐτά πού φορᾶνε δέν εἶναι κομπολόγια. Εἶναι θηλές ἀπό γυναικεῖα στήθη!

– Τά κτήνη, εἶναι νά τρελαθεῖ κανείς, λέει ἡ γριούλα πού κάθομαι στά πόδια της.

– Ὄχι, οὔτε θέλω νά δῶ – ἡ μαμά ἔχει κατεβάσει τό τσεμπέρι μέχρι κάτω ἀπό τά μάτια της.

– Ποιός ξέρει πόσα κορίτσια φάγανε.

– Θεέ μου, πῶς μπορεῖ ἄνθρωπος σέ ἄνθρωπο νά κάνει τόσο κακό;

Οἱ φωνές ἀπό μέσα ἐξακολουθοῦν πιό σπαραχτικές. Ἡ γριούλα τώρα χτυπᾶ τό κεφάλι της στίς πέτρες. Βγαίνει κι ὁ τελευταῖος κουμπώνοντας τό παντελόνι του κάτω ἀπό τήν κοιλιά του, καί στά ματωμένα χέρια του κρατᾶ δύο μπαλίτσες. Μόλις φεύγουν οἱ Τοῦρκοι ἀνοίγουν οἱ κουρελοῦδες καί βγαίνει τό κακόμοιρο τό παιδί καταματωμένο. Αἱμορραγεῖ σάν βρύση κάτω ἀπό τά σκισμένα ροῦχα. Καί τά στηθάκια του, πού εἶναι ἀρκετά ἀναπτυγμένα, ἔχουν δύο πληγές σάν κόκκινες φωλιές. Ἡ κοπελίτσα κοιτάζει ἕνα γύρω, χαμένη, καί πέφτει μπρούμυτα, μέ μάτια ὀρθάνοιχτα.» [16]

Ὅμως οἱ χριστιανές γυναῖκες καί τά ἀνήλικα κορίτσια, Ἀρμένιες, Ἑλληνίδες, Ἀσσύριες, δέν ἦταν πάντοτε ἀναλώσιμες. Κάποιοι τίς θεώρησαν ἀκόμη καί ἐμπορικῶς ἐκμεταλλεύσιμες!!! Τίς πουλοῦσαν λοιπόν σέ δημοπρασίες, σάν νά ἐπρόκειτο γιά ἄλογα ζῶα!!! Ἄς δοῦμε πῶς περιγράφει καί αὐτοῦ τοῦ εἴδους τά αἴσχη ἡ ἴδια προσφυγοπούλα ἡ Ἀνζέλ Κουρτιάν:

«Μάζευαν τίς ὡραιότερες κοπέλες καί τίς πουλοῦσαν στά σκλαβοπάζαρα γιά τά χαρέμια. Ἄχ, αὐτά τά κορίτσια, τί ἐξευτελισμός! Τίς ἀνέβαζαν ὁλόγυμνες σ΄ ἕνα ψηλό μέρος καί κάνανε πλειστηριασμό. Ὅποιος ἔδινε τά πιό πολλά, τίς ἔπαιρνε. Οἱ καημένες δέν ἤξεραν τί νά κάνουν καί πῶς νά σταθοῦν. Ἄλλες κατακόκκινες ἀπό ντροπή, ἄλλες κατακίτρινες…» [17]

Καί καταλήγει ἡ ἴδια πρόσφυγας καί συγγραφέας:

«Κατηγορῶ τά Μεγάλα Ἔθνη πού ἄφησαν νά γίνουν τόσα ἐγκλήματα. Μᾶλλον τά προκάλεσαν καί κατόπιν παρίσταναν τούς καλούς, κάνοντας [18] ἀγαθοεργίες.» [19]

Ἄς δοῦμε καί πῶς περιγράφει τόν «συνωστισμό» καί τή σφαγή στή Σμύρνη μία ἄλλη προσφυγοπούλα, ἡ Ἑλληνίδα ἔγκριτη λογοτέχνις Ἰφιγένεια Χρυσοχόου [20]:

«Ἀφοῦ τούς πῆραν ὅ,τι εἶχαν, τούς ἀνάγκασαν μέ κοντακιές καί χτυπήματα, ν΄ ἀλλάξουν δρόμο κατά τόν Ἅι Κωνσταντῖνο. Σάν προχώρησαν λίγο, σκόνταψαν σ΄ ἕνα μπουλούκι τούρκικο πού ἔσερνε κοπέλες κι ἄντρες. Ὕστερα κι ἄλλοι Τοῦρκοι κι ἄλλοι, πού σπρώχνουν πρός τό μέρος τους γυναικόπαιδα… Σπρῶξε ἀπ΄ ἐδῶ, σπρῶξε ἀπ΄ ἐκεῖ, καρφώθηκαν στή μέση οἱ χριστιανοί. Τώρα χτυπᾶνε ἀπό παντοῦ. Σάν εἶδε μιά γυναίκα νά σκοτώνουν μπροστά της τήν γκαστρωμένη κόρη της, ἅρπαξε τό χέρι τοῦ Τούρκου. Θεριό ἔγινε ἐκεῖνος. Δίνει μιά στή γυναίκα καί τήν ξαπλώνει κάτω. Αὐτό λές κι ἦταν τό σύνθημα. Ἀμέσως ἀρχίζει ἡ σφαγή. Ἡ Ἰφιάνασσα [21] κι οἱ δικοί της βρίσκονται πιό ἄκρη, κοντά στό δρόμο. Μές στό μακελειό, τά κλάματα, τά ξεφωνητά, ξέφυγαν ἀπ τούς Τούρκους. Τρέχοντας σάν παλαβοί φτάσανε στό Κιαί [22]. Ἐκεῖ ἔσμιξαν μέ τόν κόσμο. Ὅλοι σπρώχνουν καί σπρώχνονται γιά τήν ἀποβάθρα, ὅπου εἶναι ἀραγμένα τά πλοῖα. Ἀπ΄ τήν ἐξάντληση καί τό συνωστισμό, κάθε τόσο κι ἀφήνουν ὅλοι ἀπό κανένα μπόγο. Ὅλα τά πολύτιμα καί τ΄ ἀκριβά τῆς Μικρασίας ἦταν σκορπισμένα στήν παραλία τῆς Σμύρνης. Κανείς γιά τίποτα δέ νιάζεται. Μονάχα, πῶς νά φτάσουν στά καράβια. «Παναγιά μου, βοήθησε νά σωθοῦμε, καί ζητιάνοι ἄς γυρίζουμε σ΄ ὅλη μας τή ζωή». «Χριστέ μου, δῶσε νά φτάσουμε στήν Ἑλλάδα, κι ὅρκο δίνω, σέ μοναστήρι νά κλειστῶ». «Ἄι Λεφτέρη μου, λευτέρωσέ μας, καί τάμα κάνω, ξυπόλητη νἄρχομαι στήν ἐκκλησιά σου, νά σοῦ ἀνάβω τό καντήλι.»

Ἀκόμη λίγο καί κοντεύουν.

Στά πλάγια ἡ θάλασσα λερωμένη, καί τά πτώματα τουμπανιασμένα χτυπολογιοῦνται ἀναμεταξύ τους. Ἀλίμονο, ἄν παραπατήσει κανείς. Δέ θά σηκωθεῖ. Ἀλίμονο ἄν πέσει κανείς στή θάλασσα. Ἐκεῖ θά μείνει.» [23]

Ἐξ ἴσου διαφωτιστική εἶναι καί ἡ μαρτυρία μιᾶς ἀκόμη προσφυγοπούλας, τῆς Φιλιῶς Χαϊδεμένου ἀπό τά Βουρλά τῆς Μικρᾶς Ἀσίας [24]. Ἡ μόνη διαφορά ἀπό τίς προηγούμενες εἶναι, ὅτι ἡ ἀείμνηστη Χαϊδεμένου καί ἡ οἰκογένειά της βρέθηκαν στίς Κλαζομενές, λιμάνι εὑρισκόμενο εἴκοσι χιλιόμετρα δυτικά τῆς Σμύρνης, ἀπό ὅπου μέ χίλιους κινδύνους ἐπιβιβάσθηκαν σέ πλοῖο γιά τήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα:

«Ὅλοι ἤμασταν βρόμικοι καί τά ροῦχα μας εἶχαν κουρελιαστεῖ, ἀλλά ἐμεῖς οἱ κοπέλες πασαλείβαμε τό πρόσωπό μας μέ λάσπη καί βάζαμε ὅ,τι κουρέλια βρίσκαμε στήν πλάτη μας, γιά νά δείχνουμε καμποῦρες καί ἄσχημες, γιά νά γλιτώσουμε τό βιασμό.

Ἦταν τόσος πολύς ὁ κόσμος τῶν ἐξαθλιωμένων ἀνθρώπων, πού οἱ στρατιῶτες, πού ὑποτίθεται πώς μᾶς συνόδευαν, μᾶς ἔχασαν, κι ἐμεῖς τρέξαμε μέ ὄση δύναμη μᾶς εἶχε ἀπομείνει τά πέντε χιλιόμετρα πού μᾶς ἔμεναν μέχρι τή Σκάλα, τό Λεμάν τεμπεσί. Ἐκεῖ βρίσκονταν ἑλληνικά φορτηγά πλοῖα πού τά εἶχαν ἐπιτάξει Ἀμερικανοί καί μερικά ἀμερικανικά. Οἱ Κλαζομενές ἤ Λοιμοκαθαρτήριο, ὅπως λεγόταν ἐπίσης ἤ περιοχή, ἦταν χερσόνησος. Ἐκεῖ ἀρχίσαμε νά μπαίνουμε σέ ὅ,τι πλοῖο βρίσκαμε μπροστά μας, στοιβαγμένοι ὁ ἕνας πάνω στόν ἄλλο. Τά πτώματα στή θάλασσα ἔφθαναν μέχρι τό ὕψος τοῦ μόλου. Πατούσαμε πάνω σέ ἀνθρώπινες σάρκες καί κόκαλα πού εἶχε παρασύρει τό ρεῦμα τοῦ νεροῦ. Δύο μέρες καί δύο νύκτες μείναμε ὄρθιοι στήν παραλία περιμένοντας νά μποῦμε σέ κάποιο πλοῖο. Χιλιάδες κόσμος, ἀπελπισμένος καί ἐξαθλιωμένος, μέ μάτια ἄδεια ἀπ΄ τά ὅσα εἴχαμε δεῖ καί τήν ψυχή ματωμένη ἀπ΄ τόν πόνο τῆς ἀπώλειας τῶν ἀγαπημένων μας. Κάρα ἄδειαζαν πεθαμένους δίπλα μας, ὅπου ἔβρισκαν. Τό βράδυ, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ἄρχιζαν νά βιάζουν καί νά κακοποιοῦν ὅποια γυναίκα ἔβρισκαν, οἱ Ἀμερικανοί ἄναψαν τούς προβολεῖς τῶν πλοίων καί τούς ἔριξαν πάνω μας, γιά νά σταματήσουν κάπως τό κακό. Φωνές ἀκούγονταν: «Τά γυναικόπαιδα νά μπαρκάρουν πρῶτα!» – θαρρεῖς καί ὑπῆρχε καί κανένας ἄνδρας ἀνάμεσά μας…

Κάποτε ἔφτασε κι ἡ δική μου σειρά νά μπῶ στό πλοῖο. Οἱ Ἀμερικανοί μᾶς ἔγνεφαν: «Ἔλα… ἔλα…» δείχνοντάς μας μέ νοήματα νά περάσουν οἱ ὄμορφες πρῶτα! Τήν ὥρα πού κάνω νά περάσω τό συρματόσχοινο πού εἶχαν στήσει οἱ Τοῦρκοι καί νά μπῶ ἀπ΄ τή μεριά πού εἶχαν συρματόσχοινο οἱ Ἀμερικανοί, κάποιος Τοῦρκος μέ τραβάει πίσω. Βάζω ὅλη μου τή δύναμη καί τόν σπρώχνω νά περάσω. Ἐκεῖνος μοῦ δίνει μιά μέ τό ὅπλο του στόν ὦμο  – ἀκόμα μέ πονάει! –, ἀλλά ἐγώ ἔχω ἤδη πιάσει τό χέρι ἑνός Ἀμερικανοῦ, πού μέ τραβάει πρός τό μέρος του. Μέ σπρώχνει σέ μιά βάρκα καί ἀρχίζω νά σκέφτομαι ὅτι μπορεῖ καί νά γλιτώσω τελικά. Ἡ βάρκα ξεκινάει πρός τό καράβι πού θά μᾶς ἀνεβάσουν κι ἐγώ κάνω τό σταυρό μου. Τήν ὥρα πού ἀνέβαινα τή σκάλα γιά νά ἐπιβιβαστῶ στό πλοῖο, ρίχνω μιά ματιά πίσω μου, στά Βουρλά, τήν πατρίδα μου. Τήν εἰκόνα πού εἶδα τήν κουβαλάω μέσα μου μέχρι σήμερα καί θά τήν κουβαλάω μέχρι νά πεθάνω. Καπνοί, φωτιές, ρημαγμένο τοπίο, σκηνές Κόλασης καῖνε τά μάτια μου, καί τ΄ ἀφτιά μου βουΐζουν ἀπ΄ τίς σπαρακτικές κραυγές πού γεμίζουν τό δειλινό. Οἱ ἀκτίνες τοῦ ἥλιου πού δύει πέφτουν πάνω σ΄ αὐτό τόν κρανίου τόπο, πού μέχρι τότε ἦταν ἡ ἀγαπημένη καί ὄμορφη γῆ μου. Τόση ἀγάπη, τόσα γέλια, τόση εὐτυχία πού ἔζησα μέχρι τότε στά ἀγαπημένα μου Βουρλά χάθηκαν γιά πάντα. Δέ θά ξαναδῶ τόν τόπο μου, ἀλλά δέ θά τόν ξεχάσω ποτέ. [25]»

Ὅπως βλέπουμε, ὁ ἐμπρησμός τῆς Σμύρνης ἀπό τούς βαρβάρους ἐπιδρομεῖς δέν ἦταν μοναδικό φαινόμενο. Ὅμως ἡ θλίψη τῆς προσφυγοπούλας γιά τήν καταστροφή τῆς πόλεώς της ἀπό τούς βαρβάρους καί γιά τήν προσφυγιά της δέν σταματᾶ ἐκεῖ. Συνεχίζεται, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλα αὐτά τά δεινά δέν διδάσκονται στή νέα γενιά:

«Ἀπ΄ ὅσο ξέρω, ἡ Μικρασιατική Καταστροφή ἦταν ἡ μεγαλύτερη συμφορά στή σύγχρονη ἑλληνική ἱστορία. Ποτέ ἄλλοτε δέν ἔγινε τόσο μεγάλη ὁμαδική σφαγή, οὔτε κάηκαν τόσες πόλεις καί χωριά. Μόνο οἱ γιαγιάδες καί οἱ παπποῦδες διηγήθηκαν αὐτά τά τραγικά περιστατικά στά ἐγγόνια τους καί τούς ἔμαθαν τί σήμαινε ἑλληνικός μικρασιατικός πολιτισμός. Δέ θά ἔπρεπε ἡ πολιτεία νά φροντίσει ὥστε τά παιδιά μας νά διδαχτοῦν στά σχολεῖα τήν ἀλήθεια γι΄ αὐτή τή μαύρη σελίδα μας; Νά ξέρουν οἱ ὑπεύθυνοι ὅτι κάποια στιγμή θά πρέπει νά λογοδοτήσουν γι΄ αὐτό στά νεαρά βλαστάρια μας, γιατί πρέπει ὡς λαός νά ἔχουμε ρίζες καί παραδόσεις, καί εἰδικά ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πού ἡ ἱστορία μας ξεκινάει ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων καί ὑπῆρξε τόσο καταλυτική γιά ὅλους τούς σύγχρονους λαούς τοῦ κόσμου. Παπάδες πού κρεμάστηκαν ἀπό τούς Τούρκους ἁγιοποιήθηκαν ἀπό τήν ἐκκλησία. Διαβάσαμε γιά τή ζωή καί τό θάνατό τους σέ κάποια βιβλία, ὅπως καί τή ζωή καί τόν πολιτισμό τῶν προσφύγων στίς χαμένες πατρίδες. Ἀλλα τά διαβάσαμε γιατί τό θέλαμε κι ὄχι ἐπειδή κάποιος φρόντισε νά τό μάθουμε στά σχολεῖα μας.» [26]

Ὅμως οἱ μαρτυρίες δέν προέρχονται μόνον ἀπό τούς παθόντες. Ἔχουν διασωθεῖ ἄφθονες ἔγκυρες μαρτυρίες προερχόμενες ἀπό ἐξέχοντες ὑπηκόους τρίτων κρατῶν. Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι καί ὁ γενικός πρόξενος τῶν Η.Π.Α. στή Σμύρνη George Horton, τόν ὁποῖο ἔχουμε ἤδη ἀναφέρει. Horton ἀπαντᾶ στόν ἰσχυρισμό, ὅτι τάχα οἱ Τοῦρκοι ἀνταπέδωσαν τά ἴσα σέ δῆθεν ἑλληνικά ἐγκλήματα. Τήν προπαγανδιστική αὐτή διάδοση ὑπάρχουν ἀτυχῶς ἀκόμη καί σήμερα, ἔστω ἐλάχιστοι, Ἕλληνες οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν μέ ἀφέλεια νά τήν πιστεύουν. Γι΄ αὐτό πρέπει, ὅποιος θέλει νά λέγει ὅτι γνωρίζει ἱστορία καί λέγει τήν ἀλήθεια καί δεν ἐπιδιώκει, συνειδητά ἤ ἀσύνειδα νά διαδίδει ψεύδη, νά διαβάσει μετά μεγίστης προσοχῆς τή μαρτυρία αὐτή:

«Μία ἀπό τίς πιό ἔξυπνες διαδόσεις πού ἔθεσαν ποτέ σέ κυκλοφορία οἱ Τοῦρκοι προπαγανδιστές εἶναι ἐκείνη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ χριστιανοί πού σφάχτηκαν ἦταν τόσο κακοί ὅσο καί οἱ ἐκτελεστές τους, ὅτι δηλαδή τό λάθος ἦταν πενήντα – πενήντα, μισό – μισό. Ἡ θεωρία αὐτή εἶναι ἰδιαίτερα ἑλκυστική στήν ἀγγλοσαξονική αἴσθηση περί δικαίου, ἀπαλλάσσει τούς πρωταγωνιστές ἀπό κάθε περαιτέρω ἐνόχληση ἤ εὐθύνη καί καθησυχάζει τίς συνειδήσεις. Πρέπει ὅμως νά εἶναι κανείς πολύ ἐπιπόλαιος γιά νά δεχθεῖ μιά τέτοια θεωρία, τή στιγμή μάλιστα πού δέν χρειάζεται παρά λίγη σκέψη γιά νά ἀποδείξει πόσο λανθασμένη εἶναι. Πρῶτα – πρῶτα, ἀκόμα κι ἄν ἤθελαν, οἱ χριστιανοί πού βρισκόντουσαν κάτω ἀπό τήν τουρκική κυριαρχία δέν εἶχαν ποτέ τήν εὐκαιρία νά κάνουν σφαγές. Ἄν στή μακρά ἱστορία τῶν σφαγῶν πού πότισαν τήν αὐτοκρατορία μέ αἷμα, σκοτώθηκαν καί μερικοί Τοῦρκοι, τότε ὁ μαθηματικός ὑπολογισμός ὄχι μόνο δέν εἶναι πενήντα πρός πενήντα, ἀλλά οὔτε κἄν ἕνας πρός δέκα χιλιάδες. Ἐπίσης, παρ΄ ὅλα τά ἐλαττώματα τῶν χριστιανῶν σέ ὅλον τόν κόσμο, σέ γενικές γραμμές ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἐπιφέρει βελτιώσεις. Σέ ὅλες τίς πρώην ὀθωμανικές ἐπαρχίες πού πέτυχαν νά ἀποτινάξουν τόν τουρκικό ζυγό – Οὐγγαρία, Βουλγαρία, Σερβία, Ἑλλάδα – ὑπάρχουν ἐλάχιστα, ἴσως καθόλου, περιστατικά σφαγῶν Τούρκων ἀπό χριστιανούς.

Σέ ὅλο τό διάστημα πού συνέβαιναν οἱ τρομακτικές σφαγές, ἐνῷ ἡ Σμύρνη καιγόταν καί πρόσφυγες τραυματισμένοι καί κατεστραμμένοι ξεχύνονταν σέ κάθε λιμάνι τῆς Ἑλλάδας, ἡ συμπεριφορά τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι στίς χιλιάδες τῶν Τούρκων πού κατοικοῦν στή χώρα ἔγραψε ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα καί πιό θαυμαστά κεφάλαια τῆς ἱστορίας της. Δέν ὑπῆρξαν ἀντεκδικήσεις. Οἱ Τοῦρκοι πού κατοικοῦν στήν Ἑλλάδα δέν πειράχτηκαν καθόλου καί καμία θύελλα μίσους ἤ ἀντεκδίκησης δέν ξέσπασε στά κεφάλια τους. Αὐτή ἦταν μιά μεγάλη, ὄμορφη νίκη πού, μέ τόν τρόπο της, φτάνει στό ἐπίπεδο τοῦ Μαραθώνα καί τῆς Σαλαμίνας.

Ἀναρωτιέται κανείς ἄν ἄλλος χριστιανικός λαός θά μποροῦσε νά φερθεῖ καλύτερα. Πραγματικά, ἡ ὅλη συμπεριφορά τῆς Ἑλλάδας, τόσο κατά τή διάρκεια τῶν διωγμῶν τῶν χριστιανῶν στήν Τουρκία ὅσο καί ἀργότερα, ἦταν ἀξιοθαύμαστη. Τό γεγονός αὐτό μαρτυρεῖ καί ἡ μεταχείριση τῶν Τούρκων αἰχμαλώτων πολέμου, ἀλλά καί οἱ ἑλληνικές προσπάθειες γιά τήν περίθαλψη τῶν χιλιάδων προσφύγων, Ἑλλήνων καί μή, πού κατέφυγαν στό ἔδαφός της. Ξέρω τί λέω γιατί βρισκόμουν στήν Ἑλλάδα καί τά εἶδα μέ τά μάτια μου. Δέν νομίζω ὅτι κανείς θά τολμοῦσε νά ἀμφισβητήσει τά γεγονότα αὐτά.

Ἄν οἱ Ἕλληνες, μετά τίς σφαγές τοῦ Πόντου καί τῆς Σμύρνης, εἶχαν σφάξει ὅλους τούς Τούρκους πού ζοῦσαν στήν Ἑλλάδα, τότε ἴσως ὁ ὑπολογισμός νά ἔφτανε τούς πενήντα πρός πενήντα.» [27]

Βεβαιώνει λοιπόν ὁ Horton ὡς οὐδέτερος παρατηρητής, ὅτι τέτοιου εἴδους θεωρίες, σάν αὐτές οἱ ὁποῖες ἀκούονταν στίς μέρες του καί στίς μέρες μας, ὄχι μόνο δέν στέκουν, ἀλλά ὀφείλονται σέ ὀργανωμένη τουρκική προπαγάνδα.

Ὁ τότε πρεσβευτής τῶν ΗΠΑ Henry Morgenthau ἔχει προσθέσει τή δική του μαρτυρία γιά τήν τραγωδία τῶν χριστιανῶν Μικρᾶς Ἀσίας καί Θράκης. Ἡ μαρτυρία αὐτή δέν πρέπει νά ὑποτιμᾶται ἀπό κανέναν. Τό
ὑπογραμμίζω αὐτό, διότι ἤδη ἔχω ἀκούσει ἀφελεῖς ἐρωτήσεις τοῦ τύπου “καί πῶς εἶναι δυνατόν νά γνώριζε ὁ πρέσβυς ὅλα αὐτά, ἀφοῦ συνέβαιναν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά ἀπό τήν ἕδρα του;” Ἡ ἀπάντηση σέ ἐρωτήσεις αὐτοῦ τοῦ τύπου εἶναι: ὁ πρέσβυς, καί μάλιστα μιᾶς μεγάλης δυνάμεως καί μάλιστα σέ περίοδο πολέμου, ἔχει στήν ὑπηρεσία του ὀργανωμένο δίκτυο παροχῆς πληροφοριῶν, τίς ὁποῖες διοχετεύει στό ὑπουργεῖο ἐξωτερικῶν στό ὁποῖο ὑπάγεται. Ἔξ ἄλλου λαμβάνουν οἱ πρεσβεῖες καί τά προξενεῖα αὐθόρμητες ἀναφορές καί καταθέσεις ἀκόμη καί ἁπλῶν ὑπηκόων τῶν κρατῶν στά ὁποῖα ἀνήκουν καί τίς ὁποῖες ἀξιοποιοῦν ἀνάλογα. Λέγει λοιπόν ὁ πρέσβυς κατά τό τέλος τοῦ βιβλίου του, ἀφοῦ πρῶτα ἔχει περιγράψει ἀρκετές λεπτομέρειες ἀπό τά τραγικά αὐτά γεγονότα:

“Μοναδικός σκοπός γιά τόν ὁποῖο ἐπιμένω σ΄ αὐτά τά φρικιαστικά γεγονότα εἶναι ὅτι χωρίς αὐτές τίς λεπτομέρειες τό ἀγγλόφωνο ἀναγνωστικό κοινό δέν θά μποροῦσε νά σχηματίσει ἀκριβή ἰδέα γιά τό ἔθνος πού ἀποκαλοῦμε Τούρκους. Ἔχω παραλείψει τίς πιό φρικτές λεπτομέρειες γιατί μία πλήρης ἐξιστόρηση τῶν σαδιστικῶν ὀργίων, θύματα τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν οἱ Ἀρμένιοι, ἄντρες καί γυναῖκες, δέν θά ἦταν δυνατό νά δημοσιευθεῖ στήν Ἀμερική. Ἐγκλήματα πού μόνο τό πιό διεστραμμένο ἔνστικτο μπορεῖ νά φανταστεῖ, μέθοδοι βασανισμοῦ, πού μόνο ἡ πιό μοχθηρή φαντασία μπορεῖ νά συλλάβει, ἔπλητταν καθημερινά αὐτόν τό ἄτυχο λαό. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ἡ παγκόσμια ἱστορία δέν ἔχει νά ἐπιδείξει πιό φρικτό ἐπεισόδιο. […] Οἱ Ἀρμένιοι δέν ἦταν ὁ μόνος λαός πού ἐπλήγη ἀπό τό δόγμα: “Ἡ Τουρκία στούς Τούρκους”. Τά ὅσα διηγήθηκα θά μποροῦσαν νά εἰπωθοῦν, μέ μερικές τροποποιήσεις καί γιά τούς Ἕλληνες καί γιά τούς Σύρους. Στήν πραγματικότητα οἱ Ἕλληνες ὑπῆρξαν τά πρῶτα θύματα τοῦ σχεδίου τουρκοποίησης.” [28]

Ὥστε λοιπόν, ὅσα τρομερά περιγράφει στό βιβλίο του δέν εἶναι καί τά τρομερότερα, τά ὁποῖα παρέλειψε ἐπειδή τά ἀμερικανικά ἤθη τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 δέν ἐπέτρεπαν τή δημοσίευσή τους! Κι ὅμως ἐμφανίζονται μερικοί, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀκούουν τέτοιου εἴδους φρικιαστικές μαρτυρίες ἀντιτείνουν ὡς ἐπιχείρημα τήν ἀπίστευτου μεγέθους βλακεία τους καί λέγουν: «αὐτά πάντα γίνονται στούς πολέμους». Ἀλλά στίς 6 καί 7 Σεπτεμβρίου 1955 δέν ὑπῆρχε ἐμπόλεμη κατάσταση. Παρ΄ ὅλα αὐτά μέ προμελετημένα καί καλά σχεδιασμένα μέχρι τήν τελευταία λεπτομέρεια ἐπεισόδια, τά ὁποῖα διήρκεσαν μόλις ὀκτώ ὧρες, δολοφονήθηκαν 37 Ἕλληνες [29], βιάσθηκαν καί κακοποιήθηκαν φρικτά τοὐλάχιστον 200 Ἑλληνίδες [30] ἡλικίας ἀπό 6 ἕως καί 80 ἐτῶν, ἑκατοντάδες ἀνύποπτοι Ἕλληνες ξυλοκοπήθηκαν ἀπό μανιασμένους ὄχλους χωρίς νά γνωρίζουν γιατί [31], καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς ἤ ὑπέστησαν ἐκτεταμένες ζημίες 94 ἑλληνικές Ἐκκλησίες καί παρεκκλήσια [32], καταληστεύθηκαν [33] καί καταστράφηκαν 4.500 καταστήματα, καταληστεύθηκαν καί καταστράφηκαν 2.500 κατοικίες [34]. Τό ὅτι ἦταν προμελετημένα καί σχεδιασμένα τά ἐπεισόδια ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ἑξῆς: α) Oἱ τουρκικές ἀρχές δέν εἶχαν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στόν τουρκικό πληθυσμό τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί μετέφεραν σιδηροδρομικῶς στήν πόλη Τούρκους τῆς ἀνατολῆς, ὥστε νά ἀποτελέσουν τίς πλέον ἀξιόπιστες ὁμάδες κρούσεως. β) Οἱ δολοφόνοι καί καταστροφεῖς ἐξοπλίζονταν μέ διαρρηκτικά ἐργαλεῖα ἀπό στρατιωτικά φορτηγά. γ) Οἱ ὁμάδες τῶν ἐπιδρομέων εἶχαν ἐπί κεφαλῆς ἀξιωματικούς τοῦ στρατοῦ ἤ τῆς ἀστυνομίας μέ πολιτική περιβολή, οἱ ὁποῖοι τούς χορηγοῦσαν διαταγές βάσει ἐπιτελικοῦ σχεδίου. δ) Ὅλα αὐτά δέν ἔγιναν τυχαῖα, ἀλλά χρησιμοποιήθηκε ἡ κακοποίηση τοῦ ἄμαχου ὁμογενειακοῦ πληθυσμοῦ ὡς μέσο πιέσεως, ὥστε νά ἐκβιασθεῖ ἡ Ἑλλάδα καί νά δεχθεῖ ὡς ἰσότιμο συνομιλητή τήν Τουρκία στίς διπλωματικές διαπραγματεύσεις γιά τήν Κύπρο.

Ὑπάρχουν βέβαια καί μερικοί φέροντες ἑλληνική ταυτότητα, οἱ ὁποῖοι ἀντιτείνουν δῆθεν παιδαγωγικά ἐπιχειρήματα, ὥστε νά στηρίξουν τήν μή διδασκαλία τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν γεγονότων. Ἰσχυρίζονται λοιπόν ὅτι: «δέν εἶναι παιδαγωγικῶς σωστό νά διδάσκονται φρικιαστικές λεπτομέρειες σέ παιδιά!» Θά συμφωνήσουμε μόνον ὡς πρός τό ὅτι δέν πρέπει νά διδάσκονται φρικιαστικές λεπτομέρειες σέ παιδιά μικρῆς ἡλικίας. Ὅμως γενικά εἶναι δυνατόν νά διδαχθοῦν, ὅτι βασανίσθηκε μεγάλο μέρος τοῦ ἄμαχου χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων καί ἐξοντώθηκε ἐπίσης μεγάλο μέρος του, ὅπως ἐπίσης καί ὅτι στερήθηκε τίς περιουσίες του, τούς κόπους ὁλοκλήρων γενεῶν. Ὅλα αὐτά θά ὁδηγήσουν τήν ἱστορική μνήμη τῶν παιδιῶν μετά τήν ἐνηλικίωσή τους, ὥστε νά ἀναζητήσουν καί τίς λεπτομέρειες, ὅλες τίς φρικιαστικές λεπτομέρειες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν στίς πηγές. Καί πρέπει νά εἶναι σέ θέση οἱ Ἕλληνες νά γνωρίζουν, διότι σέ κανένα ἔθνος δέν πρέπει νά ἀπαγορεύεται νά μελετᾶ τήν ἱστορία του!

Κάποιοι ἄλλοι κατηγοροῦν γιά μίσος ὅποιον διδάσκει, γράφει ἤ ἔστω θυμᾶται αὐτά τά γεγονότα! Οἱ ἄνθρωποι ὅμως αὐτοί δέν εἶναι σέ θέση νά κατανοήσουν δύο πράγματα: α) Ὅτι δύναται κάποιος νά διδάσκει τήν ἱστορία του, νά γράφει γι΄ αὐτήν ἤ ἔστω νά τήν θυμᾶται χωρίς νά μισεῖ. β) Ὅτι ὅποιο ἔθνος περιφρονεῖ καί λησμονεῖ τήν ἴδια του τήν ἱστορία, καταδικάζει ἑαυτό σέ ἀφανισμό.

Δέν θά ἐξετάσουμε τό ἐνδεχόμενο νά ὑπάρχουν τυχόν συνειδητοί προδότες μεταξύ τῶν Ἑλλήνων. Προδότες ἕτοιμοι νά ξεπουλήσουν τήν ἱστορική μας μνήμη καί συνείδηση ἔναντι τριάκοντα ἀργυρίων – τέτοιο ἐνδεχόμενο τό ἀπευχόμεθα. Τό ἐνδεχόμενο ὅμως νά ὑπάρχουν κάποιοι οἱ ὁποῖοι μέ ὁποιαδήποτε ἀνάξια λόγου πρόφαση ἐπίτηδες ξεχνοῦν καί κάποιοι οἱ ὁποῖοι ζοῦν ζωή ἐπιπόλαιη καί ἀπαξιοῦν νά γνωρίσουν, παραμένει ἀνοικτό. Ὅποιος λοιπόν ἐπίτηδες ξεχνᾶ, ἀλλά κι ὅποιος δέ θέλει νά γνωρίζει καί ζῆ μιά ἐπιπόλαιη ζωή ἀνεγκέφαλου καί ἀπολύτως χειραγωγούμενου καταναλωτικοῦ ὄντος εὐχαριστημένου μέσα σέ πράγματα ἐπιφανειακά καί ἀσήμαντα, κάποιες φορές καί τελείως ἀνόητα, παθαίνει ἐν τέλει τρισχειρότερα ἀπ΄ ὅσα ἔπαθαν οἱ παλαιότεροι! Ἄς μελετήσουν λοιπόν τίς πηγές καί ἄς μάθουν οἱ νεότεροι κι ἄς ξαναθυμηθοῦν οἱ παλαιότεροι αὐτά τά τραγικά συμβάντα τῆς ἱστορίας μας.

[1] Μαύρη Βίβλος διωγμῶν καί μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ (1914-1918), Οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον, Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, Ἐν Κωνσταντινουπόλει 1919, σ. 357-8.

[2] Μαύρη Βίβλος διωγμῶν καί μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ (1914-1918), Οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον, Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, Ἐν Κωνσταντινουπόλει 1919, σ. 91-2.

[3] Ὁ Ἰ. Σβορῶνος σημειώνει παραπλεύρως τῆς ὑπογραφῆς του: «Μεθ΄ ὅλης τῆς πικρίας μου διά τήν κυρίως ὑπό τῆς Γαλλίας καί ὑπό οὐδενός αἰσθήματος ἤ συμφέροντος ἀνθρωπίνου, δικαιολογουμένην ἐγκατάλειψιν εἰς σφαγήν τῶν χριστιανῶν.»

[4] Κωνσταντῖνος Ἐμμ. Φωτιάδης, Ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, μέρος Β΄, ἔκδ. Realnews, Ἀθήνα 2013, σ. 206-7.

[5] Ὁ ὅρος αὐτός πιστεύουμε ὅτι ἁρμόζει σέ διασημότητες οἱ ὁποῖες ζοῦν μία κενόδοξη ζωή ἐπιδιώκοντας φήμη καί πλούτη, ἀδιαφορώντας γιά τά προβλήματα τῆς κοινωνίας καί τῆς ἀνθρωπότητας.

[6] George Horton, Ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας, μετάφραση καί σχόλια Β. Γ. Σολομωνίδου, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», 5η ἔκδοση, Ἀθήνα 2002, σ. 111.

[7] Ἔνθ΄ ἀνωτέρω, σ. 133.

[8] Ἔνθ΄ ἀνωτέρω, σ. 133-4.

[9] Γενν. 1912.

[10] Γαλλική λέξη, ἡ ὁποία σημαίνει «προκυμαία».

[11] Διευκρίνιση δική μας: Ἀπό ἄλλες μαρτυρίες, αὐτοπτῶν ἤ ἀκόμη καί παθόντων, γνωρίζουμε ὅτι δέν ἐπρόκειτο ἁπλῶς γιά νερό, ἀλλά γιά καυτό νερό, σέ κάποιες μάλιστα περιπτώσεις ἐπρόκειτο γιά καυτό λάδι!

[12] Διευκρίνιση δική μας: Ἡ συγγραφέας, ἡ ἀδελφή της καί ἡ μητέρα τους.

[13] Διευκρίνιση δική μας: Ἡ ἐπισήμανση τοῦ κειμένου εἶναι δική μας προκειμένου νά καταδειχθεῖ τί εἴδους “συνωστισμός” συνέβη στή Σμύρνη τόν μοιραῖο ἐκεῖνο Αὔγουστο τοῦ 1922.

[14] Τά τετράδια τῆς Ἀνζέλ Κουρτιάν (Μνῆμες ἀπό τή Μικρασία, 1915-1924), Ἐπιμέλεια – Πρόλογος Κατερίνα Πλασσαρᾶ, ἐκδ. Πλέθρον, Ἀθήνα 1980, σ. 180-182.

[15] Διευκρίνιση δική μας: Ὅπως θά δοῦμε καί παρακάτω σέ ἀφήγηση ἄλλης προσφυγοπούλας, ἀρκετές νέες μεταμφιέζονταν σέ γριές, ὥστε νά διαφύγουν τήν προσοχή τῶν ὑποψηφίων βιαστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦσαν καί ἐπετίθεντο στά ἀνυπεράπιστα θύματά τους, ὅπως ἐπιτίθεται τό ἁρπακτικό κτῆνος ἤ ὄρνεο – διότι ὅποιος προβαίνει σέ τέτοιου εἴδους πράξεις παραιτεῖται ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἰδιότητά του. Ὅμως τά τεχνάσματα αὐτά δέν ἀπέδιδαν πάντοτε, διότι ὑπῆρχαν καί κτηνάνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κακοποιοῦσαν ἀδιακρίτως νέες ἤ ἡλικιωμένες.

[16] Τά τετράδια τῆς Ἀνζέλ Κουρτιάν (Μνῆμες ἀπό τή Μικρασία, 1915-1924), Ἐπιμέλεια – Πρόλογος Κατερίνα Πλασσαρᾶ, ἐκδ. Πλέθρον, Ἀθήνα 1980, σ. 196-7.

[17] Ἔνθ΄ ἀνωτέρω, σ. 96.

[18] Καί ἐδῶ ἡ ὑπογράμμιση καί ἐπισήμανση εἶναι δική μας.

[19] Ἔνθ΄ ἀνωτέρω, σ. 96.

[20] 1909-2008.

[21] Διευκρίνιση δική μας: Ὑπό αὐτό τό ὄνομα ὑποκρύπτει ἡ συγγραφέας τόν ἑαυτό της.

[22] Διευκρίνιση δική μας: Καί πάλι ἡ προκυμαία τῆς Σμύρνης.

[23] Ἰφιγένεια Χρυσοχόου, Πυρπολημένη γῆ, ἐκδ. Γκόνη, Ἀθῆναι 1973, σ. 261-2.

[24] 1899-2007.

[25] Φιλιώ Χαϊδεμένου, Τρεῖς αἰῶνες, μιά ζωή, Γιαγιά Φιλιώ ἡ Μικρασιάτισσα, ἐκδ. Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Λιβάνη, Ἀθήνα 2005, σ. 136-138.

[26] Φιλιώ Χαϊδεμένου, Τρεῖς αἰῶνες, μιά ζωή, Γιαγιά Φιλιώ ἡ Μικρασιάτισσα, ἐκδ. Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Λιβάνη, Ἀθήνα 2005, σ. 167-8.

[27] George Horton, Ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας, μετάφραση καί σχόλια Β. Γ. Σολομωνίδου, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», 5η ἔκδοση, Ἀθήνα 2002, σ. 233-4.

[28] Henry Morgenthau, Τά μυστικά τοῦ Βοσπόρου, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος – Ἐκστρατεία Καλλίπολης – Διωγμοί Ἑλλήνων – Γενοκτονία Ἀρμενίων, μετάφρ. Ἰ. Κασεσιάν, ἐκδ. Τροχαλία, Ἀθήνα ἄ.ἔ. σ. 236-238.

[29] Σπύρος Βρυώνης, Ὁ μηχανισμός τῆς καταστροφῆς, Τό τουρκικό πογκρόμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καί ὁ ἀφανισμός τῆς ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, Ἀθήνα 2007, σ. 677-678.

[30] Ὑπῆρξε μάλιστα ἡ φήμη, ὅτι οἱ βιασμοί ἀνῆλθαν στούς 2.000. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι κατέστη ἀδύνατον νά ὑπάρξει ἐπίσημη καί ἀξιόπιστη καταμέτρηση τῶν θυμάτων τῆς συγκεκριμένης ἐγκληματικῆς πράξεως, διότι ὁ βιασμός ἦταν, τότε ἀλλά συχνά καί τώρα, τό μοναδικό ἔγκλημα γιά τό ὁποῖο τό θῦμα ντρέπεται καί αἰσθάνεται ἐξευτελισμένο καί γι΄ αὐτό προτιμᾶ νά μή τόν καταγγείλει.

[31] Μᾶλλον πρέπει νά ὑποθέσουμε, ὅτι γνώριζαν πώς ἡ μόνη αἰτία τῶν ἀπίστευτων βασανιστηρίων τά ὁποῖα ὑφίσταντο ἦταν ἡ ἰδιότητά τους ὡς Ἑλλήνων καί χριστιανῶν.

[32] Σπύρος Βρυώνης, Ὁ μηχανισμός τῆς καταστροφῆς, Τό τουρκικό πογκρόμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καί ὁ ἀφανισμός τῆς ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης, ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, Ἀθήνα 2007, σ. 599-602. Ἡ κτηνωδία τῶν ἐπιδρομέων ἔφθασε σέ τέτοιο σημεῖο, ὥστε ἔσκαψαν πρόσφατους τάφους Ἑλλήνων καί μαχαίρωσαν ἐπανειλημμένως πτώματα!

[33] «Αὐτόπτης μάρτυρας, ὁ ὁποῖος ἔζησε ὅλα τά γεγονότα ἀπό κοντά, μεταξύ τῶν ἄλλων εἶδε γαλατά νά ἀδειάζει τά δοχεῖα μέ τό γάλα του, νά τά γεμίζει μέ ρολόγια καί κοσμήματα, πού εἶχε ἁρπάξει ἐκείνη τή στιγμή, καί νά τά μεταφέρει στό σπίτι του». Συμεών Σολταρίδης, Ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόμος α΄, γ΄ ἔκδοση, ἐκδ. Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 37.

[34] πρβλ Συμεών Σολταρίδης, Ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόμος α΄, γ΄ ἔκδοση, ἐκδ. Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 89, 160.

Πηγή: Αὔγουστος 1922: Ἡ κορύφωση τῆς τραγωδίας τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ( 1/2 )

Ἐπιμέλεια –παρουσίαση τῆς Ρ/Φ ἐκπομπῆς Ἀλέξανδρος Τρομπούκης Ὑπτγος ε.α.

Μετατροπή Ρ/Φ ἐκπομπῆς σέ βίντεο ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ.

H 29η Μαΐου 1453 ὑπῆρξε ἡ ἀποφράς ἡμέρα τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς
Αὐτοκρατορίας ἤ Ρωμανίας (Βυζάντιο). Μιά θλιβερή ἡμέρα τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὁ
Ἀλέξανδρος Τρομπούκης Ὑπτγος ἐ.α. μᾶς ἀναπτύσσει τό θέμα τῆς ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.

Τό θέμα αὐτό θά παρουσιασθεῖ σέ δύο ἐκπομπές.
Ἡ πρώτη ἐκπομπή εἶναι ἀφιερωμένη στά πρό τῆς πολιορκίας γεγονότα, στήν
ὀχύρωση τῆς Πόλης, στίς δυνάμεις τῶν ἀντιπάλων κλπ.

Μιά ἐκπομπή ἀπό τά ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ τοῦ Ρ/Φ σταθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Βεροίας – Ναούσης καί Καμπανίας « ΠΑΥΛΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ» (26/5/2005).

Το αλίευσα ΕΔΩ

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Επιμέλεια –παρουσίαση της Ρ/Φ εκπομπής Χρήστος Τσακούμης.
Μετατροπή Ρ/Φ εκπομπής σε βίντεο ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ.

Θα ακούσουμε δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στην ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.
H 29η Μαΐου 1453 υπήρξε η αποφράς ημέρα της Ανατολική Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Ρωμανίας (Βυζάντιο). Μια θλιβερή ημέρα του ελληνισμού.
Η λαϊκή μούσα θρήνησε αυτό το τραγικό γεγονός, με αναρίθμητα τραγούδια.

Ακούγονται τα τραγούδια:
1. Τρία καράβια φεύγουνε
2. Αγιά Σοφιά μοιρολογά
3. Γιατί πουλί μ΄δεν κελαηδείς
4. Θέλω ν΄ανέβω σε βουνό

Μια εκπομπή από την ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ του Ρ/Φ της Εκκλησίας της Ελλάδος (28-05-2006).

  Το αλίευσα ΕΔΩ 

Σχολιάστε

Filed under ΑΞΙΕΣ-ΡΙΖΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ.

Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου.

Επιμέλεια –παρουσίαση Χρήστος Τσακούμης

Η 25η Μαρτίου είναι μια ημέρα συνδεδεμένη με την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.

Είναι μια εορτή διπλή, είναι η ημέρα που στον άμβωνα της Αγίας Λαύρας υψώθηκε το 1821 το Λάβαρο της επαναστάσεως.

Είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, του μοναδικού προσώπου στην
ιστορία που κατάφερε να επιβληθεί τόσο πολύ και τόσο απόλυτα στις
ανθρώπινες καρδιές.

Είναι μια εκπομπή αφιερωμένη στην εθνική μας επέτειο.

Θα ακούσουμε ιστορικά τραγούδια, τραγούδια που μιλούν για αντρειοσύνη και
εξυμνούν τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου.

Ακούγονται τα τραγούδια:
1. Γιορτάζει η Παναγιά γιορτάζει και η πατρίδα.
2. Η Λένη του Μπότσαρη .
3. Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λεν τ΄αηδόνια.
4. Παρασκευή ξημέρωμα.
5. Τ΄ Ανδρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει
6. Σε ψηλά βουνά.
7. Τρεις καλογήροι κρητικοί .
8. Φύσα μαΐστρο δροσερέ.
9. Λαλούδι της Μονεμβασιάς.

Μια εκπομπή από την ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ του Ρ/Φ της Εκκλησίας της Ελλάδος (25-3-2006).

Το αλίευσα ΕΔΩ

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΄40

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η μάχη των οχυρών – 1941- «Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται.»

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ! ο Αγνωστος Αριστος Στρατιώτης ! Διηνέκης : Ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Διηνέκης : Ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ
Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε όλοι οι Έλληνες μία σπάνια και ηρωική μορφή, έναν «Άριστο» κατά τον Ηρόδοτο, ένα πρόσωπο που δεν το αναφέρει η Ιστορία που μαθαίνουν τα ελληνόπουλα, ενώ θα έπρεπε να το μαθαίνουν πρώτο.
Ας δούμε τι αναφέρει ο Ηρόδοτος, ο πατέρας της ελληνικής Ιστορίας μαζί με τον Θουκυδίδη. Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Το Zωντανό Iστολόγιο » Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε

Φαίνεται ότι κάποτε ενήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός. Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, εσήμαινε ότι είσαι Τούρκος. Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα».Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε …

Πηγή: Το Zωντανό Iστολόγιο » Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΛΑΝΟΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 18/03/15

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Θεοφάνης Μαλκίδης, Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Αρέσει σε %d bloggers: