Category Archives: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Το θαύμα που κατέγραψε ένας πρωθυπουργός…


Ήταν παραμονή του Αγίου Στεφάνου και στον πολιούχο της πόλεως του Μεσολογγίου, του Αγίου Σπυρίδωνα, μια οικογένεια παρακαλεί τον ιερέα να ξενυχτήσει το παράλυτο παιδί τους μέσα στην εκκλησία.Με ικεσίες, παρακλήσεις και πολύ πίστη για ένα θαύμα.
Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του, εκεί που δεν το χωράει ο νούς του να βλέπει το παιδί του, το ίδιο του το σπλάχνο να μην μπορεί να περπατήσει και ειδικά εκείνες τις παλεές εποχές αυτό γινόταν πιο δύσκολο μιας και δεν μπορούσε να έχει ειδικές φροντίδες αυτό το παιδί από κανέναν πέραν αυτής, των γονιών του.Και τι θα απογίνονταν αν οι γονείς έφευγαν από την ζωή; Ποιος θα διακονούσε με τόση αγάπη και υπομονή το παράλυτο παιδάκι τους; Ποιος;
Ο Ιερέας δέχεται και τους επιτρέπει να »ξενυχτήσουν» το παιδί μέσα στον ναό. Τους αποχαιρετά ευχόμενος να πιάσουν οι παρακλήσεις τους.
Όλη την νύχτα ξάγρυπνοι οι γονείς, γονατιστοί, με ικεσίες προς τον Πανάγαθο Θεό μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος, του προστάτου της πόλεως τους, αυτουνού που άκουγε κάθε μέρα τα παρακάλια τους.
Του ζήταγαν για ακόμη μια φορά να μεσιτεύσει στον Θεό να κάνει καλά το παιδί τους.
Και ω του θαύματος !!!!! εκεί κάπου στα ξημερώματα το παιδί ξαπλωμένο και ανήμπορο όπως ήταν να σταθεί στα πόδια του, μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα, βλέπει τον Άγιο Σπυρίδωνα να βγαίνει από την εικόνα του να του απλώνει το χέρι δίνοντάς του κάτι, σαν ένα μικρό κομμάτι αντίδωρου έμοιαζε, και να του λέει σήκω.
«Σήκω και περπάτα, μπορείς, είσαι καλά τώρα»
Το παιδί σηκώνεται και ξαφνικά το βλέπουν οι γονείς του να περπατά, άρχισαν τα κλάματα. Αυτήν την φορά δάκρυα χαράς κύλισαν στα ξάγρυπνα πρόσωπά τους.
Δεν πίστευαν στα μάτια τους και όταν ρώτησαν το παιδί τους τι έγινε αυτό τους είπε τι είχε δεί.
Γονατιστοί ευχαριστούσαν τον Θεό μα και τον Άγιο που πραγματοποίησε την μεγαλύτερη ευχή τους, να γιάνει το παιδί που τόσο αγαπούσαν.
Το θαύμα αυτό έγινε ξημερώνοντας του Αγίου Στεφάνου, δυστυχώς ο χρόνος μα και τα λοιπά στοιχεία δεν διεσώθησαν.
Διασώθηκε όμως η καταγραφή αυτού του θαύματος από τον έναν πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τον Σπυρίδωνα Τρικούπη.
Όχι μόνο κατέγραψε το θαύμα αλλά συνέταξε και ειδική ακολουθία για το γεγονός αυτό προς τιμήν του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αγίου Στεφάνου ανήμερα της μνήμης του οποίο έγινε το θαύμα.
Από τότε και κάθε χρόνο ψάλετε ανήμερα του Αγίου Στεφάνου αυτή η ακολουθία που συνέταξε ένας πρωθυπουργός και εκείνη την ημέρα σαν σήμερα δηλαδή στο Μεσολόγγι έχουν την λεγόμενη Μονοεκκλησία.
Τελείται δηλαδή (εκτός αν πέσει ημέρα Κυριακή) Θεία Λειτουργία μόνο στον μητροπολιτικό ναό της πόλης, αυτόν του Αγίου Σπυρίδωνος παρευρισκόμενων όλων των ιερέων της πόλεως και σύσσωμου του πληρώματος της εκκλησίας.
Ενώ περίλαμπρο προσκυνητάρι με την εικόνα του μαρτυρίου του πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου κοσμεί τον ναό.
Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε εν τοις Αγίοις σου.

Του Σπύρου Συμεών για την romfea
https://proskynitis.blogspot.com/

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Το θαύμα που κατέγραψε ένας πρωθυπουργός…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τι λέει ο διάβολος σε κάθε διαζύγιο


Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά.
Λέει ο διάβολος:
– Βλέπεις Ναζωραίε, τους στεφάνωσες, όμως εγώ τους κέρδισα, εγώ τους χώρισα!
Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!
Όταν 2 άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.
Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.
Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.
Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.
Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

https://orthodoxia.online

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τι λέει ο διάβολος σε κάθε διαζύγιο

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Μα, να ψιθυρίζεις την ευχή ακόμα και στη λαϊκή;

EΛΕΓΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ
Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:
« Κάποτε, πρίν πολλά χρόνια, ἡ Πρεσβυτέρα μου πῆγε στή λαϊκή ἀγορά, σέρνοντας μέ τό ἕνα χέρι τό καροτσάκι καί μέ τό ἄλλο χέρι κρατώντας ἕνα κομποσχοινάκι ἔλεγε ἀπό μέσα της τήν Εὐχή. Καί ξαφνικά τήν πλησίασε μία ἀγριεμένη γυναῖκα καί ἄρχισε νά τῆς φωνάζη δυνατά:
—Τί λές, μωρή, μέσα σου συνεχῶς; Τί λές; Τί κρατᾶς στό χέρι σου;
Καί μέ τά μάτια γουρλωμένα συνέχισε:
—Γιατί τά ἔχεις μαζί μου; Τί σοῦ ἔκανα; Μέ καῖς…, μέ καῖς! Τό ξέρεις;
—Ἐγώ!;, τῆς ἀπαντᾶ ἡ Πρεσβυτέρα. Οὔτε κἄν σέ ξέρω, ἀδελφούλα μου!
Καί πράγματι, δέν τήν ἤξερε! Καί ἐκείνη τῆς γύρισε τήν πλάτη καί ἀγριεμένη ἔφυγε βρίζοντας…
Ὁ Θεός νά τή λυπηθῆ! ».

Πηγή

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Μα, να ψιθυρίζεις την ευχή ακόμα και στη λαϊκή;

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Ιρακινός Χριστιανός: Ο ISIS με έκαψε τρεις φορές αλλά σώθηκα χάρη στον Ιησού

Ένας ιρακινός χριστιανός μοιράζεται την ιστορία του σύμφωνα με την οποία φυλακίστηκε από τον ISIS, που προσπάθησε να τον κάψει ζωντανό τρεις φορές, αλλά το σώμα του δεν κάηκε….

Η ιστορία του προέρχεται από ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Καρδιές και χέρια: Ιράκ» από τον Sean Feucht μέσα από το έργο Light A Candle Project.

Ο ιρακινός χριστιανός, ο οποίος δήλωσε ότι ο Ιησούς του φανερώθηκε δύο φορές στα όνειρά του, θυμάται να φυλακίζεται από το ISIS, να βασανίζεται και να καίγεται τρεις φορές από την τρομοκρατική ομάδα.

Ο άνδρας, ένας Yazidi, εξομολοεγείται την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ του Sean Feucht.

«Οι Γιάζιντς … ήταν πραγματικά στοχευμένοι από τνο ISIS για γενοκτονία … βιάστηκαν, χτυπήθηκαν, εκτελέστηκαν», δήλωσε ο Feucht στο Fox News. «Ο ISIS δεν θέλησε καν να τους φυλακίσει, απλώς ήθελαν να τους σκοτώσουν, να τους εξαφανίσουν από το χάρτη».

Ο Feucht πήρε συνέντευξη από τον άνδρα που δεν κατονομάστηκε, μέσω του μη κερδοσκοπικού έργου Light A Candle, που πηγαίνει σε όλα τα μέρη του κόσμου, αλλά κυρίως στο Ιράκ, όπου το Ισλαμικό Κράτος βρισκόταν στο κατακόρυφο της βιαιότητας του.

Ο Sean Feucht, ο ιδρυτής του The Light A Candle Project, είπε στον ιρακινό χριστιανό που βασανίστηκε από το ISIS ότι ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν στα όνειρά του επειδή τον αγαπά. Η ιστορία του ήταν η πρώτη…. υπερφυσική συνάντηση που «τεκμηριώθηκε» σε ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ που ονομάζεται «Καρδιες και Χέρια: Ιράκ».

«Μου μίλησε», μοιράστηκε ο διωκόμενος Χριστιανός, αναφέροντας τον Ιησού στα όνειρά του.

Ο Φέουτς του είπε: «Ο Ιησούς εμφανίστηκε δύο φορές σε σας σε ένα όνειρο επειδή σε αγαπά.»

Ο άντρας είπε ότι ακόμη ότι τον έπεσε θύμα λιθοβολισμού και πως τα μέλη του ISIS τον έλουσαν με 20 γαλόνια βενζίνης. Αλλά παρόλο που πήγαν να τον κάψουν ζωντανό, είπε ότι επέζησε ανεξήγητα χωρίς τραυματισμό.

«Και με έκαψαν, αλλά δεν κάηκα», είπε.

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Ιρακινός Χριστιανός: Ο ISIS με έκαψε τρεις φορές αλλά σώθηκα χάρη στον Ιησού

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY


ΤΟΥ NIKOLAI KOLCHURISKY
Eϊνε ένα Αυγουστιάτικο πρωϊνό και ή ομίχλη, έχει πέσει πάνω στα όμορφα χωράφια του χωριού. Μιά ξύλινη εκκλησία προβάλλει. Μπαίνω μέσα κι ακούω τις όμορφες μελωδίες ψάλλουν τρεις ηλικιωμένες γυναίκες μέ καθαρές και ζεστές φωνές. Ή θεία λειτουργίο τελείται μέσα σε μιά ήσυχη ατμόσφαιρα. Βρίσκoμαι στην περιοχή του Μordvinian πού απέχει 220 μίλια νοτιοανατολικά της Μόσχας.
Στο χωριό ΒOLSHOYE IGNATOVO υπάρχει ή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είνε ένα χωριό ξεχασμένο στο χρόνο, μέ σπιτάκια φτωχικά και μικρά κι όμως, σ’ αυτό τό χωριό, μακριά άπό τις μεγάλε πόλεις, συρρέουν πολλοί πιστοί. Τί άραγε τραβούσε τόσους πιστούς νά ‘ρθούν νά εκκλησιαστούν σε αύτη τή μικρή, φτωχική, ξύλινη εκκλησία;
Είνε τό σκήνωμα ενός νεομάρτυρα. Στις άρχές τού εικοστού αιώνα έζησε εκεί ό πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Podgorsky, πού υπηρέτησε ώς εφημέριος στο γειτονικό χωριό Kirzhemany Υπήρξε ζηλωτής εφημέριος ό όποιος, άν κάι είχε στην κατοχή του πολλά χωράφια, δέν δι­έθεσε ποτέ τα χρήματα πού κέρδιζε στά δέκα του παιδιά, αλλά στήν ανέγερσι σχολείων, στά όποια μάλιστα δίδασκε ό ίδιος ανάγνωσι και γραφή.
Τό­σο ό π. Κωνσταντίνος όσο και ή πρεσβυτέρα του ήταν πολύ αγαπητοί άπό τούς κατοίκους της πε­ριοχής. Λέγεται ότι ό ίδιος είχε προικισθή μέ τό διορατικό χάρισμα νά βλέπη τις κρυμμένες αμαρ­τίες των εξομολογουμένων, νά τις αποκαλύπτε και έτσι νά τούς φέρνη όλους σέ μετάνοια.
Ή Όκτωβριανή επανάστασι έφτασε και στήν Τransvolga.. Ό ειλικρινής και ευθύς π. Κωνσταν­τίνος δέν άλλαξε τίποτα άπό τή ζωή του μπρο­στά στούς νέους άρχοντες και όταν πληροφορή­θηκε τον φρικτό θάνατο της βασιλικής οικογένει­ας αποφάσισε νά τελέση παννυχίδες. Οί απεσταλμένοι του κόμματος ενημερώθηκαν αμέσως γιά τήν κίνησί του αυτή.
Ό π. Κωνσταντίνος ήταν προφανώς ένας από τούς άνθρώπους πού θά τούς δημιουργούσε πρόβλημα στά σχέδια πού είχαν προκειμένου νά κατεδαφίσουν τις έκκλησίες.
Έκτος όμως άπό τά μνημόσυνα πού τέλεσε, συνέβη κάτι άκόμη, τό οποίο έξώργισε τούς αντιπροσώπους τής εξουσίας. Ήταν ή θεία λειτουρ­γία πού τελέσθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1918. Εκείνη τήν ήμέρα οι απεσταλμένοι των επαναστατών είχαν έρθει στο Κirzhemany όχι μόνο γιά νά γιορτάσουν τήν πρώτη επέτειο τής Όκτωβριανής επαναστάσεως, αλλά κάι γιατί είχαν τήν έντολή νά συλλέξουν ένα μέρος από τή σοδειά των αγροτών γιά τις ανάγκες των επαναστατών. Οί περισσότεροι κάτοικοι του χωριού δέν ενθουσιάστηκαν μέ τήν ιδέα τής γιορτής αυτής, και έτσι παρευρέθηκαν στήν Θ. Λειτουργία προς τιμήν του άγιου Δημητρίου. Ήταν τέτοια ή μανία των απεσταλμένων όταν έμαθαν τό συμβάν, πού έ­φτασαν στο σημείο νά συλλέξουν όλη τή σο­δειά των αγροτών, ακόμα κι αύτών πού οί γυιοί τους υπηρετούσαν στον κόκκινο στρατό.
Τήν επόμενη μέρα τό στρατιωτικό προλετα­ριάτο ώρμησε στήν έκκλησία και σχίζοντας τά ρούχα του π. Κωνσταντίνου τον έσυραν έξω στούς δρόμους μέ τά εσώρρουχα και άρχισαν νά τον ξυλοκοπούν βιαίως. Τον χτύπησαν γιά αρκετές ώρες, όπως χαρακτηριστικά διηγήθηκαν αργότερα στά παιδιά και στά εγγόνια τους κάτοικοι του χωριού. Άν και ό π. Κωνσταντίνος ήταν αρκετά δυνατός και θά μπορούσε τουλάχιστον ν’ αντισταθή, έν τούτοις επέλεξε νά υπομείνη ώς τό τέλος τό μαρτύριο.
Λίγο αργότερα, μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα τον εξανάγκασαν νά ζευτή ό ίδιος ένα κάρρο και τον περιέφεραν έτσι σ’ ολόκληρο τό χω­ριό. Όλοι οί κάτοικοι του χωριού από τό φόβο κλείστηκαν στα σπίτια τους και δεν τολμούσαν νά βγούν ούτε καν έξω άπ’ τήν πόρτα τους.
Όταν ό π. Κωνσταντίνος δεν είχε άλλες δυ­νάμεις γιά νά συνέχιση νά σέρνη τό κάρρο, του φόρεσαν ένα κολλάρο αλόγου στο λαιμό και τον ωδήγησαν στο χωριό, χωρίς βέβαια νά σταματή­σουν νά τον χτυπούν αλύπητα μ’ ένα μαστίγιο άλλά και με οτιδήποτε άλλο βρισκόταν μπρο­στά τους. Τέλος, τον έσυραν κρατώντας τον άπ’ τά μαλλιά μέχρι τήν αυλή της εκκλησίας και τον σταύρωσαν στις πόρτες της.
Τό σώμα του πα­τρός Κωνσταντίνου είχε εμφανή τά σημάδια του ξυλοδαρμού (τό κρανίο του σπασμένο, ένα δάχτυλο αποκομμένο από τό πολύ ξύλο και πολλά σημάδια άπό τις μαστιγώσεις).
Τήν έπόμενη μέρα ό νεωκόρος και ό φύλα­κας της εκκλησίας βρήκαν τό σώμα του καρφω­μένο στήν πόρτα και τό κατέβασαν. Τον έντυ­σαν μέ τά ιερατικά του άμφια και τον εναπόθε­σαν μέσα σ’ ένα ξύλινο φέρετρο, βάζοντας μέ­σα ένα Εύαγγέλιο και τά καρφιά μέ τά όποια τον είχαν σταυρώσει.
Οί απεσταλμένοι του κόμματος απαγόρευσαν τήν ταφή του στο κοιμητήριο, και έτσι τον έθαψαν σ’ ένα χωράφι. Ή δικαιοσύνη του Θεού όμως ενήργησε γρήγορα γιά τις απάνθρωπες πράξεις τών απεσταλμένων κ’ έτσι δεν πρόλα­βαν νά επιστρέψουν στο προορισμό τους· σκο­τώθηκαν πέφτοντας μέσα στον πάγο μαζί μέ τήν αμαξά τους.
Αυτή ή φρικτή ιστορία είχε σχεδόν σβηστή από τις μνήμες τών άνθρώπων. Ή πλειονότη­τα τών αυτοπτών μαρτύρων φοβούνταν ακόμα και νά κάνουν κάποια νύξι γιά τό γεγονός. Όμως τήν ίδια στιγμή υπήρχαν κάποιοι πού διηγήθη­καν τήν ιστορία στα παιδιά και στά εγγόνια τους, δείχνοντάς τους τό σημείο τής ταφής. Υπήρξαν πολλοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί πού κατά καιρούς τοποθετούσαν κάποιο σταυρό στο ση­μείο πού ετάφη ό π. Κωνσταντίνος, αλλά οί αρχές κάθε φορά τον έβγαζαν.
Τό 1992 ό πατήρ Αλέξανδρος Nikitin, εφημέ­ριος του ναού τών Αρχαγγέλων, ήθελε νά βρή τον τάφο τοΰ πατρός Κωνσταντίνου, γιατί ειχε άκούσει διάφορες διηγήσεις. Τελικά, κατάφερε νά βρή τήν τοποθεσία τό 2001, όταν ή ανεψιά μιάς πνευματικής κόρης του π. Κωνσταντίνου υπέδειξε τό μέρος τής ταφής.
Δεν θυμόνταν βέβαια τό άκριβές μέρος, άλ­λά στις 13 Ιουνίου συνέβη κάτι θαυμαστό. Μετά από τήν τέλεσι μιάς παννυχίδας, βρήκαν άμέσως τό σημείο τής ταφής του. Είχαν απομακρύνει μόνο τήν πρασινάδα από τον τόπο, όταν ξεχύ­θηκε μιά θεσπέσια ευωδία. Τότε αντίκρυσαν τό εξής καταπλητικό θέαμα· μπροστά τους, σέ βά­θος έξι ποδιών, βρίσκονταν ανέπαφο ολόκληρο τό φέρετρο.
Όταν τό άνοιξαν, βρήκαν τό σώμα του πατρός Κωνσταντίνου, από τό οποίο αναδύονταν ή ευωδία αυτή, άθικτο, ντυμένο μέ τά ιερατικά του άμφια, και κρατώντας στά χέ­ρια του ακέραιο τό Εύαγγέλιο. Τά σημάδια από τά χτυπήματα ήταν ακόμη εμφανή στο σώμα του, και στά χέρια του υπήρχαν οί τρύπες από τά καρφιά. Μέσα στο φέρετρο βρέθηκαν επί­σης και τά τέσσερα μεγάλα καρφιά μέ τά οποία τον είχαν σταυρώσει. Ό ιατροδικαστής, πού βρέ­θηκε εκεί, διαπίστωσε μέ ευκολία, άν και είχαν περάσει 83 όλοκληρα χρονιά, την αιτία θανά­του, πού ήταν ή ακατάσχετη αιμορραγία.
Ή ευωδία συνέχιζε νά υπάρχη μετά από αρκετό καιρό και τό μόνο πού άλλαξε ήταν τό χρώμα του σκηνώματος, τό όποιο από λευκό έγινε σκούρο καφέ, κάτι τό όποιο συμβαίνει με όλα τά άγια λείψανα. «Υστερα άπό μικρό χρο­νικό διάστημα και με την ευλογία του επισκό­που, τό σώμα του π. Κωνσταντίνου ετάφη στο ιερό βήμα της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μι­χαήλ, στο Bolshoye Ignatovo. Τό σπασμένο δάχτυλο του όμως κρατήθηκε ξεχωριστά και το­ποθετήθηκε μέσα σε μιά ειδική μικρή λειψανο­θήκη, ή οποία φυλάσσεται στο ιερό του ναού τοϋ Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Όταν επισκέφθηκα τό ναό, ό π. Αλέξανδρος μου έφερε τή λειψανοθήκη και έγώ έπεσα στά γόνατα νά προσκυνήσω, άν και δεν είχε αγιοποιηθή επίσημα από τήν Εκκλησία. Αισθάνθη­κα τήν ευωδία νά εξέρχεται από τό λείψανο (μιά ευωδία πού, όπως μάς είπε ό π. Αλέξαν­δρος, έχει μείνει αναλλοίωτη από τήν πρώτη μέρα) και είχα τήν αίσθησι οτι προσκυνούσα τό δάχτυλο ενός ζωντανού άνθρώπου, αφού ήταν ακόμη μαλακό.
Τά λείψανα του πατρός Κωνσταντίνου άρχι­σαν νά θεραπεύουν ακόμη και άνθρώπους πού έπασχαν άπό μή ιάσιμες άσθένειες, όπως παι­δική εγκεφαλική παραλυσία, επιληψία και καρ­κίνο. Ό π. Άλεξάνδρος διηγείται ένα περιστα­τικό πού συνέβη μπροστά στά μάτια του. Ένα παιδάκι πού έπασχε άπό εγκεφαλική παραλυ­σία μεταφέρθηκε με τό αναπηρικό του καρροτσάκι μπροστά στο φέρετρο γιά νά προσκυνήση τά λείψανα. Μόλις προσκύνησε και απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τό σκήνωμα, τό παιδί σηκώθηκε άπό τό καρροτσάκι και περπά­τησε πηγαίνοντας τώρα μόνο του νά προσκυνήση τά λείψανα γιά δεύτερη φορά.
Ό π. Αλέξανδρος έχει γίνει μάρτυρας πολ­λών τέτοιων περιστατικών πού ύπήρχε θαυμα­τουργική επέμβασι και ίασι πολλών ασθενών και μέχρι στιγμής έχει καταγράψει 1.024 τέτοι­ες περιπτώσεις.
Τό μοναδικό εμπόδιο πού υπάρχει ώστε νά αγιοποιηθή ό π. Κωνσταντίνος είνε ή έλλειψι έγγράφων πού νά μαρτυρούν οτι ήταν θύμα του διωγμού τού 1918. Υπάρχει μόνο ή προ­φορική παράδοσι, αλλά ό π. Αλέξανδρος δεν ανησυχεί- «όταν επιτρέψη ό Θεός, όλα θά γί­νουν», λέει χαρακτηριστικά. Ή άλήθεια μιλά μόνη της…

Πηγή· αγγλόφωνο περιοδικά «ORTHODOX WORD»
μετάφρασις- ϊ. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]
https://apantaortodoxias.blogspot.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

H “προφητεία” του Μητροπολίτη Πειραιώς για το πως ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας οδηγεί στην «Κοσοβοποίηση» της Θράκης (ΒΙΝΤΕΟ)

μμ

Όταν ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ φώναζε από το 2016 για τον κίνδυνο «Κοσοβοποίησης» της Θράκης κάποιοι τον χαρακτήριζαν γραφικό και επεδίωκαν να τον απαξιώσουν.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, βρισκόμαστε ενώπιον αυτού του μεγάλου κινδύνου, μετά τα αποτελέσματα της κυριακάτικης κάλπης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα, είχε το γεγονός πως ο δυναμικός Ιεράρχης είχε συσχετίσει την πρόταση Τσίπρα τότε για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας με την «Κοσοβοποίηση» της Θράκης.

Μέσω επιστολής του προς τον Αλέξη Τσίπρα ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ανέλυε το 2016 με τρόπο σαφή τους κίνδυνους που ελλοχεύουν και τα προβλήματα που θα προκύψουν εάν τελικώς προχωρήσει ο περιβόητος διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους.

Μεταξύ άλλων σε αυτήν την επιστολή αναφερόταν και στην Θράκη και στο καθεστώς των μουφτήδων:

Σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο αντιμετωπίζει διεθνώς το πολύ ευαίσθητο νομικό θέμα του διορισμού αντί της εκλογής από την Μουσουλμανική μειονότητα, στηριζόμενο στο γεγονός ότι οι Μουσουλμανικές Μουφτείες είναι δημόσιες υπηρεσίες του Κράτους και έχει το Δημόσιο την αρμοδιότητα του διορισμού των ασκούντων την σχετική δικαιοδοσία.

Εάν η Κυβέρνηση δεν έχει πρόβλημα με την «εκλογή» των Μουφτήδων από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής η «Κοσοβοποίηση» της Θράκης θα είναι θέμα ολίγων μηνών”.

Ενώ σε συνέντευξή του προς το τέλος του ιδίου έτους επαναλαμβάνε:

Για να υπάρξει χωρισμός, πρέπει να υπάρχει γάμος. Γάμος Ορθόδοξης Εκκλησίας και Ελληνικής Πολιτείας δεν υπάρχει. Αν η Εκκλησία μετατραπεί από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ, όπως αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι σήμερα επιθυμούν, τότε οι μουφτήδες της Θράκης θα ορίζονται από το Τουρικό και όχι από το Ελληνικό κράτος, άρα θα ξεκινήσει η κοσοβοποίηση της Θράκης”

https://www.pentapostagma.gr/2019/05/h-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b9.html

 

Σχολιάστε

Filed under ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Είδε τα μεγάλα πεύκα της περιοχής να λυγίζουν, και την Παναγία ντυμένη στα λευκά να εισέρχεται εντός του Ναού

Σε νεαρή ηλικία ο Ηράκλης Βασιλείου καθώς βοηθούσε με την βόσκηση των προβάτων της οικογένειας στην περιοχή της Παναγίας Ελεούσας,που βρίσκεται μεταξύ Γιαλούσας και Ριζοκαρπάσου, στην κατεχόμενη Καρπασία, έζησε ένα θαύμα.

Είδε τα μεγάλα πεύκα της περιοχής να λυγίζουν,και την Παναγία ντυμένη στα λευκά να περνά από μέσα και να προχωρεί και να εισέρχεται εντός του Ναού.

Πρόσφυγας πλέον,έβαλε στόχο να κτίση ένα ξωκλήσι για την Παναγία.Μόνος και με βοήθεια απο το παιδιά του έκτισε ένα μικρό ναό στην Μεγαλόχαρη, την Παναγία Έλεούσα.

Μετά έκτισε ακόμα ένα,της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και τώρα βρίσκεται στο στάδιο κτισίματος και τρίτου ναού.Βρίσκονται όλα λίγο έξω από το χωριό Κελλιά ,της επαρχίας Λάρνακας.

Πρέπει να τονίσω ότι ότι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος είναι με δικά του έξοδα.Χρήματα που αφήνουν οι πιστοί πηγαίνουν όλα στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στα Κελλιά.

Η Εκκλησία της Παναγίας Ελεούσας στην κατεχόμενη Καρπασία μας. Βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση εξαιτίας της τουρκικής εισβολής

Το ξωκλήσι που έχει κτίσει ο Ηράκλης και που το επισκέπτονται εκατοντάδες πιστοί

Το ξωκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που έκτισε ο Ηράκλης, με ένα ιδιαίτερο φόντο.Η πρόσβαση γίνεται από μιά ξύλινη σκάλα και γέφυρα πάνω από τον ποταμό των Ρινιών.

Η είσοδος του ναού του Τιμίου Προδρόμου και Αγίου Σπυρίδωνα που άρχισε να κτίζει ο Ηράκλης

Απο το facebook

Πηγή: Προσκυνητής

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

O πρώην Ταλιμπάν που βαπτίστηκε στον Άγιο Όρος: Διαβάστε την εκπληκτική ιστορία του


Ο Αχμέτ γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό στο Αφγανιστάν σε περίοδο πολέμου. Το παζλ των παιδικών του αναμνήσεων αποτελείται από σκόνη, φτώχεια, υποχρεωτική ισλαμική εκπαίδευση, πόλεμο, θάνατο.

«Δεν θυμάμαι πια ποιός πολεμούσε με ποιόν, υπήρχε ένας συνεχής πόλεμος», λέει χαρακτηριστικά.

Για χρόνια βρισκόταν στους χώρους των ταλιμπάν. Φανατικός μουσουλμάνος ανήκε στο «ριζοσπαστικό» Ισλάμ. Μέχρι που αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον να αντέξει αυτό το είδος ζωής – τη δυστυχία, τη φτώχεια, τη βία, τον πόνο και τη μυρωδιά του θανάτου που έβλεπε παντού γύρω του.

Στα 23 ταξίδεψε στα αδιάβατα βουνά στο Πακιστάν και στη συνέχεια στο Ιράν. Εργάστηκε δύο χρόνια εκεί «χωρίς έγγραφα» και τελικά έφτασε στην ακτή της Μικράς Ασίας στην Τουρκία, η οποία γι ‘αυτόν ήταν η πύλη στον παράδεισο της Δύσης.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ πριν από εννέα χρόνια, με ένα φουσκωτό στρώμα από αυτά που τα παιδιά παίζουν στις παραλίες, με δύο κουπιά και τέσσερα μπουκάλια νερό, πήδηξε στη θάλασσα λίγο έξω από τη Λέσβο.

«Η θάλασσα ήταν μαύρη,το κρύο τσουχτερό και φυσούσε πολύ. Δε γνώριζα καλό κολύμπι, τα κύματα έμοιαζαν βουνό. Μου πήρε περίπου δέκα ώρες να φθάσω στην απόκρυμνη ακτή με τα βράχια, ήμουν σε απόγνωση επειδή δεν ήξερα αν θα μπορούσα να αναρριχηθώ, ήταν πολύ κοφτερά … Τελικά ανέβηκα περπάτησα αρκετά και ο πρώτο άνθρωπος που συνάντησα ήταν μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα με μαντήλι στο κεφάλι. Δεν την κατάλαβα και δεν με κατάλαβε… Με νοήματα μου έδειξε το δρόμο προς έναν πλακόστρωτο δρόμο και μου έδωσε μερικά νομίσματα για να πάρω το λεωφορείο προς την πόλη. Βρέθηκα σε ένα μικρό κέντρο υποδοχής για τους μετανάστες. Έμαθα ελληνικά και δούλεψα σε διάφορες δουλειές μέχρι να βρω μια κανονική δουλειά σε μια εταιρεία που τοποθετούσε ηλιακούς συλλέκτες. Με πλήρωσαν καλά, απέκτησα ασφάλιση και έκανα τα χαρτιά μου για πολιτικό άσυλο. Εργάστηκα στην ίδια εταιρεία στην Αθήνα για έξι χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια μετά την εργασία πήγαινα στην εκκλησία – κάτι με τραβούσε εκεί. Μου χάριζε ηρεμία, ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Χριστό. Βρήκα μια Καινή Διαθήκη. Άρχισα να το διαβάζω. Αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω Χριστιανός. Έφυγα από την Αθήνα όταν η εταιρεία έκλεισε και πήγα στην επαρχία όπου απασχολήθηκα σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Λίγο πριν το Πάσχα το 2013, αποφάσισα να ζητήσω να γίνω Χριστιανός », λέει ο ίδιος.

«Ήταν Τετάρτη 5 Ιουνίου, όταν βρέθηκα στον Άθωνα να κοιτάζω προς την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου… Ήταν η μέρα που έγινα χριστιανός και πήρα το όνομα Αλέξανδρος.»

 

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΚΤΙΝΕΣ: Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνος Καραστάθης

Ο αείμνηστος καθηγητής Τρεμπέλας γράφει: «Το θαύμα οφείλεται μεν σε υπερφυσική αιτία, αφ’ ης όμως συντελεσθεί, καθίσταται πλέον ιστορικό γεγονός και ανήκει στην Ιστορία.

 

Διότι και το θαύμα γίνεται σε τόπο και σε χρόνο, όπως όλα τα ιστορικά γεγονότα, και διενεργείται ενώπιον αυτοπτών, των οποίων η μαρτυρία καταγράφεται στις δέλτους της Ιστορίας. Εντεύθεν ορθώς παρατηρεί ο Leibniz (System theol, init), ότι ¨εάν τα εις προγενεστέρας εποχάς συντελεσθέντα θαύματα αναφέρονται μεθ’ όλων των αποδείξεων, αι οποίαι μας χρησιμεύουν συνήθως δια να στηρίξουμε την αλήθεια προγενεστέρων γεγονότων, οφείλουμε να πιστεύουμε ταύτα, ως εάν είχαν λάβει χώρα επί των ημερών μας¨».1 Τα οράματα δεν αναφέρονται σπάνια στην Εκκλησιαστική ιστορία.*

*Οράματα έχουν δει οι Προφήτες Ιεζεκιήλ, Ησαΐας και Δανιήλ, οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ο άγιος Νήφων, ο άγιος Μηνάς και άλλοι πολλοί ακόμα Άγιοι. Ο Newman υπενθυμίζει τα θεϊκά σημεία, που αναφέρονται στην αγία Γραφή, και που προηγήθηκαν της καταστροφής της Βαβυλώνας και της Ιερουσαλήμ, της πρώτης με τη σημείωση στον τοίχο της αίθουσας συμποσίων και της δεύτερης με τους οιωνούς πάνω από τον ουρανό της. (Richardson, Prolegomena on Eus., Section 4. Appearance of the Cross in the sky to Constantine).

Αλλά τι είναι ιστορικότητα;

«Ιστορικότητα είναι α) η ιδιότητα ενός γεγονότος να αποτελεί μέρος ή να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της Ιστορίας και β) να το αποτελεί κάτι πραγματικό γεγονός, να μαρτυρείται από πηγές (Λεξικό Μπαμπινιώτη).

Μολονότι σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό το όραμα του Κών/νου έχει διαδραματίσει ύψιστο ρόλο στη διαμόρφωση της Ιστορίας, άρα διαθέτει ιστορικότητα, εμείς, μη αρκούμενοι στην κάλυψη που παρέχει το πρώτο μέρος του ορισμού, αναζητήσαμε και μαρτυρίες έγκυρων πηγών, διότι οι άθεοι ή οι ορθολογιστές της Δύσης, καθώς διδάχτηκαν από τους παγανιστές, αμφισβητούν έντονα το όραμα, ή το εξηγούν ως δήθεν πολιτικό ελιγμό του αυτοκράτορα να προσεταιριστεί τους χριστιανούς, ή κάνουν λόγο για ένα τυχαίο σχηματισμό των νεφών, ή για «παραήλιο» ή για «άλω» του φεγγαριού, ή για θέση αστεριών (μέσα στο καταμεσήμερο), ή για φωτεινούς δακτυλίους του ηλίου κ.ο.κ.

Οι μαρτυρίες είναι οι εξής:

α) Ο επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος ο Παμφίλου, φίλος του Κων/νου, που έγραψε μετά το θάνατο του αυτοκράτορα το βιβλίο του «Εις Βίον μακαρίου Κωνσταντίνου του Βασιλέως», αναφέρει ότι ο Κων/νος επιβεβαίωσε το περιστατικό του οράματος στον ίδιο ενόρκως.2 Ο ίδιος ιστορικός δίνει την πληροφορία ότι το όραμα το είδε και ο στρατός του Κωνσταντίνου.3 Ο ίδιος επίσης παρέχει πολλές και χαρακτηριστικές πληροφορίες για το όραμα και σημειώνει ότι το μήνυμα «εν τούτω νίκα» ήταν στα ελληνικά. Μας πληροφορεί ακόμα ότι ο Θεός πολλές φορές αξίωσε τον Κων/νο να ιδεί θεϊκά σημεία, τα οποία του παρείχαν πρόγνωση για όσα έμελλε να συμβούν.4

β) Ο Λακτάντιος, χριστιανός ρήτορας, που ως ο δάσκαλος του Κρίσπου, πρωτότοκου γυιού του Κων/νου, είχε στενές σχέσεις με το παλάτι, αναφέρει ότι «ο Κωνσταντίνος προειδοποιήθηκε σε ένα όνειρο να χαράξει το ουράνιο σημείο του Θεού (caeleste signum dei) πάνω στις ασπίδες των στρατιωτών του και έτσι να ενταχθούν στη μάχη».5 Ποιο είναι το «ουράνιο σημείο» αν όχι το όραμα του Κωνσταντίνου;

γ) Σε ένα από τα διασωζόμενα «σπαράγματα» από την Εκκλησιαστική ιστορία του Φιλοστόργιου, που αναφέρονται στο μαρτυρικό θάνατο του Αγίου Αρτεμίου και που διασώζει ο Ιωάννης ο Μοναχός, τουτ’ έστιν ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στο βιβλίο του «Μαρτύριον του αγίου Αρτεμίου» (passio Sancti Artemii), άγιος Αρτέμιος, συνδιαλεγόμενος λίγο προ του μαρτυρίου του με το φονέα του Ιουλιανό τον Παραβάτη, του δίνει της εξής απόκριση σε κατηγορία του κατά του Μεγάλου Κωνσταντίνου: «Απέκλινε δε (ο Κωνσταντίνος) προς τον Χριστόν, ουρανόθεν εκείνου καλέσαντος, ότε την προς τον Μαξέντιον δριμείάν τε και βαρυτάτην διηγωνίσατο μάχην, δείξας αυτώ το του σταυρού σημείον μεσούσης ημέρας, υπέρ τον ήλιον ταις αυγαίς εξαστράπτον, και γράμμασιν αστροτύπως Ρωμαϊκής διασημήνας αυτώ την του πολέμου νίκην˙ ημείς τε γαρ αυτοί το σημείον εθεασάμεθα τω πολέμω παρόντες, και τα γράμματα υπανέγνωμεν˙ αλλά και το στρατόπεδον άπαν τεθέατο, και πολλοί τούτου μάρτυρες εν τω σω στρατοπέδω τυγχάνουσιν, ει γε άρα ερωτήσαι θελήσειας.».6
Ο Φιλοστόργιος, που γεννήθηκε το 368 μ. Χ., δηλαδή μόλις επτά χρόνια μετά το μαρτύριο του αγίου Αρτεμίου, έχει αρυσθεί τις πληροφορίες του από ανθρώπους που έζησαν τα παραπάνω γεγονότα και επομένως αυτές δέον να θεωρούνται έγκυρες.

δ) Ο ποιητής Οπτατιανός (σύγχρονος του Κων/νου) σε πανηγυρικό του λόγο προς τιμήν του Μ. Κων/νου το 326 στα Vicenalia ονομάζει και αυτός το όραμα του Σταυρού caeleste signum «ουράνιο σημείο».7

ε) Ο Ναζάριος, ένας ομιλητής σύγχρονος του Κων/νου, σε ομιλία του προς τιμήν του αυτοκράτορα Κων/νου, που εν ήταν παρών, κάνει λόγο για ορισμένο απροσδιόριστο οιωνό, που γέμισε τους στρατιώτες του Κων/νου με φόβο και ανησυχία, αλλά και τους ενθάρρυνε στον αγώνα: «Ποιος Θεός, ποια θεία παρουσία ενθάρρυνε εσένα, ώστε όταν όλοι οι σύντροφοί σου στα όπλα και οι διοικητές όχι μονάχα μυστικές ανησυχίες, άλλ’ ανοιχτούς φόβους είχαν του οιωνού, ακόμα ενάντια στις συμβουλές των ανθρώπων, ενάντια στις προειδοποιήσεις των ιερέων, εσύ έπραξες σύμφωνα με την αντίληψή σου, ώστε να έρθει η ώρα της παράδοσης;».8

στ) Ο Ρουφίνος (345 – 410 μ. Χ.) συγγραφέας και αυτός του 4ου αιώνα, αναφέρει την εμφάνιση του Σταυρού.

ε) Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (329 -390 μ. Χ.) στο Δεύτερο Στηλιτευτικό του κατά του Ιουλιανού Λόγο σαφώς υπαινίσσεται το όραμα του Μ. Κωνσταντίνου. Αναλυτικά τα πράγματα έχουν ως εξής:
Ο Αποστάτης αυτοκράτορας, προφανώς για να ικανοποιήσει τους Εβραίους, συμμάχους του στον αγώνα του κατά των χριστιανών, διέταξε να ξαναχτιστεί ο Ναός του Σολομώντος. Οι εργασίες εκσκαφής θεμελίων προχωρούσαν, όταν αιφνιδίως φλόγες αναπήδησαν μέσα από τα ανασκαμμένα θεμέλια του Ναού, που άλλους από τους εκεί εργαζόμενους κατέκαψαν και άλλους ακρωτηρίασαν, βάζοντας τελικά άδοξα και οριστικό τέλος στις εργασίες. Ο άγιος Γρηγόριος ομιλεί για θαύμα και ευθύς αμέσως κάνει λόγο και για ένα άλλο προγενέστερο θαύμα, «ο δε έτι τούτου παραδοξότερον και περιφανέστερον, έστη φως εν τω ουρανώ τον σταυρόν περιγράφον, και το πρότερον επί γης ατιμαζόμενον τοις αθέοις και σχήμα και όνομα νυν εν ουρανώ δείκνυται πάσιν επίσης, και γίνεται τρόπαιον τω Θεώ της κατά των ασεβών νίκης, τροπαίου παντός υψηλότερον».9 Δηλαδή: «Από αυτό (το θαύμα των φλογών) πιο παράδοξο ακόμα και πιο ξακουστό στάθηκε το φως στον ουρανό, που σχηματίζει τον Σταυρό, και εκείνο, που πρωτύτερα ατιμαζόταν από τους άθεους και ως σχήμα όνομα, τώρα στον ουρανό δείχνεται απ’ όλους επίσης, και υπό του Θεού γίνεται τρόπαιον νίκης κατά των ασεβών, υψηλότερο κάθε άλλου τροπαίου».

Τα γεγονότα του Ναού συνέβησαν κατά το 361. Τίθεται τώρα το ερώτημα: Άραγε ο άγιος Γρηγόριος θυμίζει στους ακροατές του το φωτεινό Σταυρό που ο Κων/νος είχε δει σε όραμα και που όλοι της εποχής τους είχαν ακουστά από τις διηγήσεις των παλαιοτέρων, ή το φωτεινό Σταυρό που είχαν δει στον ουρανό οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ λίγα χρόνια νωρίτερα (το 346).

Αλλά ο Σταυρός κατέστη «τρόπαιον τω Θεώ της κατά των ασεβών νίκης, τροπαίου παντός υψηλότερον» στη μάχη της Μουλβίας και στους μετέπειτα πολέμους του Κων/νου. Ο μεγάλος Ιεράρχης λοιπόν υπαινίσσεται το όραμα του Κων/νου. Και τούτη η πληροφορία του έχει ξεχωριστή σημασία για την έρευνα, επειδή ο Γρηγόριος υπήρξε ένας από τους κοντινότερους χρονικά προς τον Κων/νο συγγραφείς, μετά το Λακτάντιο, τον Ευσέβιο, τον Οπτατιανό και το Ναζάριο, και σύγχρονος του Ιουλιανού.*

*Για τα γεγονότα του ναού του Σολομώντος κάνουν λόγο στα βιβλία τους και οι Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Θεοδώρητος, Φιλοστόργιος, ο Εβραίος Ραββίνος Γεδαλίας και ο φίλος του Ιουλιανού παγανιστή Αμμιανός Μαρκελλίνος (332 – 400). Οι ορθολογιστές πάντως αποδίδουν τις φλόγες του ανασκαφέντος τόπου σε αέρια της γης.

στ) Ο Σωζομενός (πέθανε το 433 μ. Χ.) αρχικά αναφέρει ότι ο Κων/νος είδε στ’ όνειρό του το σημείο του Σταυρού (όναρ είδε εν τω ουρανώ σελαγίζειν) και έπειτα, ίσως από επιρροή του Ευσεβίου, τον οποίο αναφέρει, μιλάει για την εμφάνιση στον ουρανό.10

ζ) Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (380 – 439 μ. Χ.), αφού κάνει λόγο για το όραμα του Σταυρού, προσθέτει: «Αυτός τε (δηλαδή ο Κων/νος) τοις οικείοις σχεδόν απιστών οφθαλμοίς, ηρώτα και τους παρόντας, ει και αυτοί της αυτής απολαύουσιν όψεως, Των δε συμφωνησάντων, ανερρώνυτο μεν ο βασιλεύς επί τη θεία και θαυμαστή φαντασία».11

η) Ο Γελάσιος Καισαρείας (β’ μισό του 5ου αιώνα μ. Χ.) αναφέρει τα εξής για το όραμα: «Ούτω δε κεκριμένης της μάχης και της πρατάξεως ισορρόπω ούσης, ουρανόθεν ο Θεός Κων/νον οπλίζει, δείξας αυτώ το σωτήριον του Σταυρού σύμβολον φωτοειδώς εν ουρανώ. Γράμματα δε έμυσε της όψεως την δύναμιν, λέγοντα «τούτω νίκα». Τούτο το διήγημα τοις μεν απίστοις μύθος είναι δοκεί και πλάσμα, τοις δε ημετέροις δόγμασι κεχαρισμένον. Τοις δε αληθή πιστεύειν συνειθισμένοις, εναργής του πράγματος η απόδειξις».12
Αλλά στο όραμα του Σταυρού αναφέρονται ακόμη και μεταγενέστεροι συγγραφείς:

Ο Ζωναράς (1042 – 1130 μ. Χ.) αναφέρεται σε τρεις άλλες θεοσημίες του Κων/νου: Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που είχε με το Λικίνιο ή με το Μαξέντιο, πρόσεξε κάποιον οπλισμένο καβαλάρη που, αντί για σημαία, κρατούσε το σύμβολο του Σταυρού και προπορευόταν της παρατάξεώς του. Άλλη μια φορά είδε στην Αδριανούπολη δύο νεαρούς να θερίζουν τις φάλαγγες των εχθρών. Κάποτε στην περιοχή του Βυζαντίου, ενώ ήταν νύχτα και όλοι κοιμούνταν, του φάνηκε πως άστραψε γύρω από το στρατόπεδό του. Από τα σημάδια αυτά οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι οι επιτυχίες και οι νίκες του είχαν θεϊκή προέλευση.13
Και ο βυζαντινός λόγιος Νικηφόρος Κάλλιστος (1250 – 1330 μ. Χ.) κάνει λόγο τια το Όραμα.14

Πέρα από τις μαρτυρίες, υπάρχουν και κάποια λογικά συμπεράσματα ενός κοινού νου, που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, στο ότι δηλαδή το Όραμα του Κων/νου υπήρξε ένα πραγματικό γεγονός:

α. Η πλήρης μεταστροφή του Κων/νου στο Χριστιανισμό μετά τη μάχη της Μουλβίας (για την οποία γίνεται εκτενής λόγος στο επόμενο κεφάλαιο) είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μας, η μεγαλύτερη απόδειξη της ιστορικότητας του οράματος.

β. Ποτέ ένας εχέφρων αυτοκράτορας δε θα επιδίωκε να προσεταιρισθεί για στήριξή του μια μικρή μειοψηφία χριστιανών στρατιωτών του, προκαλώντας συγχρόνως εναντίον του την εχθρότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των παγανιστών, αν δεν συνέβαινε κάτι πολύ συνταρακτικό, που να ωθούσε τον Κων/νο σ’ αυτή την απόφαση. Ο ευφυέστατος και συνετός Κων/νος ποτέ δε θα διακινδύνευε την πειθαρχία στο στράτευμά του, διατάζοντας τους στρατιώτες του να αναγράψουν στις ασπίδες τους το Μονόγραμμα του Χριστού, καθ’ ήν στιγμήν το 85-99% αυτών ήταν παγανιστές, αν δεν αντλούσε δύναμη και ελπίδα από αυτό το θεϊκό σημάδι και οι στρατιώτες του δεν ενστερνίζονταν το νόημα της ενέργειάς του αυτής ή είχαν παντελή άγνοια του θεϊκού συμβάντος και’ αυτό. Το φαινόμενο ήταν πέραν των ορίων της φύσης, ήταν ένα θαύμα, και επηρέασε βαθύτατα τον αυτοκράτορα.

γ. Η αναμνηστική επιγραφή της μεγάλης νίκης του κατά του Μαξέντιου, που γράφηκε στην αψίδα (για την οποία γίνεται λόγος παρακάτω) καθ’ υπόδειξη του ιδίου, περιλαμβάνει την έκφραση: «Instinctu Divinitatis et magnitudine mentis». (Με θεία παρώθηση και τη μεγάλη φρόνησή του).

δ. Ο στυγερός διώκτης των χριστιανών Λικίνιος, διαδίδοντα ότι μίλησε με Άγγελο, ο οποίος του δίδαξε τάχα μια προσευχή πριν από τη μάχη του με το Μαξιμίνο, καθώς μας ενημερώνει ο Λακτάντιος,15 φανερώνει πως ήταν ενημερωμένος για το όραμα του Κων/νου, ότι γνώριζε για τη βαθύτατη απήχηση που είχε αυτό το υπερκόσμιο γεγονός στο λαό και στο στράτευμα του Κων/νου κα ότι θέλησε, αντιγράφοντάς τον, να κλέψει λίγη δόξα από εκείνον…

Αλλά και από τους συγγραφείς των νεότερων χρόνων πολλοί αποδέχονται το όραμα ως πραγματικό γεγονός. ένας σημαντικός θεολόγος της Δύσης, ο Schaff, σε μια σειρά σκέψεων και προβληματισμών πάνω στο θέμα του συγκεκριμένου οράματος, όπου διαλαμβάνει και μια σειρά ενστάσεων των ορθολογιστών επί του θέματος, έναντι των οποίων επιχειρεί να αρθρώσει συμβιβαστικές λύσεις, τελικά καταλήγει:

«Ότι το όραμα επισημάνθηκε ως υπερφυσικής προελεύσεως, ειδικά μετά από την ευτυχή επιτυχία, είναι φυσικό και συμβατό με τις επικρατούσες ιδέες της εποχής. Ο Τερτυλλιανός και άλλοι Πατέρες πριν από τη Σύνοδο της Νικαίας και μετά από αυτή απέδωσαν πολλές μεταβολές στα νυχτερινά όνειρα και οράματα. Ο Κων/νος και οι φίλοι του αναφέρουν τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του, όπως τη γνώση της προσέγγισης των εχθρικών στρατευμάτων, την ανακάλυψη του Παναγίου Τάφου, την ίδρυση τη Κων/πόλεως, στη θεία αποκάλυψη μέσω οραμάτων και ονείρων.

Εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι ν’ αρνηθούμε στο ελάχιστο τη σύνδεση του οράματος του σταυρού με την επέμβαση της Θείας Πρόνοιας, η οποία έλεγξε αυτή την αξιοπρόσεκτη κρίσιμη καμπή της Ιστορίας. Η ίδια η Βίβλος επικυρώνει τη γενική θεωρία των θεόσταλτων και προφητικών ονείρων και τα νυκτερινά οράματα, μέσω των οποίων οι θείες αποκαλύψεις γνωστοποιούνται στους ανθρώπους.16

Πολλοί ακόμα ιστορικοί αποδέχονται την ιστορικότητα του οράματος, αλλά και πολλοί την αρνούνται.*

*Ο Βέλγος ιστορικός Gregoire βλέπει το όραμα και με μεταστροφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου ως μεταθανάτιο ξαναγράψιμο των γεγονότων από τον Ευσέβιο. Ο Murdock (στις σημειώσεις του στη μετάφραση του Mosheim) προβάλλει και τούτη την αξιοπρόσεκτη παρατήρηση: «Εάν το θαύμα του φωτεινού Σταυρού είναι μια πραγματικότητα, ο Θεός ο ίδιος έχει εγκρίνει τη χρήση του Σταυρού ως ορισμένο σύμβολο της θρησκεία μας, έτσι ώστε δεν υπάρχει καμιά δεισιδαιμονία στη χρήση από αυτό, αλλά οι Καθολικοί είναι σωστοί, και οι Προτεστάντες σ’ ένα λάθος σ’ αυτό το θέμα!». Ο Murdock λησμόνησε μονάχα ν’ αναφέρει ότι και οι Ορθόδοξοι έχουν στη λατρεία τους το Σταυρό. Και ότι ο Σταυρός – γι’ αυτούς κατ’ εξοχήν – είναι το κορυφαίο σύμβολο πίστεως, θυσίας και αγιασμού, και κατά τον Απόστολο Παύλο «τοις σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού» (Α’ Κοριν. 1, 17).

Υποσημειώσεις.

  1. Π. Τρεμπέλα, «Τα θαύματα, εν Αλεξανδρεία», 1917, «Ιησούς ο από Ναζαρέτ, σελ. 193-221).
  2. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28.
  3. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28.
  4. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1, κεφ. 47, και Ευσ’. Τριακονταετηρικός κεφ. 11.
  5. Λακτ. Περί των θαν. Των διωκτών κεφ. 44.
  6. Ιωάννου Δαμασκηνού, Artemii Passio, P. G. 96 σελ. 1293
  7. Οπτατ. Panegyr 6 (326), caelestis = ο εξ ουρανού, θεϊκός
  8. Ναζάρ Panegyr. Λατ. 10
  9. Γρηγ. Θεολ. Β. Στηλ. 4 (Κ.Π.Ε.) 35
  10. Σωζομ. Εκκλ. ιστ. Βιβλ. 1, κεφ. 3.
  11. Σωκρ. Εκκλ. ιστ. Βιβ. 1, κεφ. 2
  12. Γελάσ’. εκκλ. ιστ. Βιβλ. 1, κεφ. 4 τόμος 85, σελ. 1204.
  13. Ζων. Βιβ. 13, κεφ. 1, σελ. 56.
  14. P. G. 146, σελ. 16.
  15. Λακτ. Περί των θανάτων των διωκτών, κεφ. 46.
  16. Schaff, Philip History of the Christian Church, Volume, III Nicene and Post – Nicene Christianity A. D. 311-600, Vol, III, Chapt, I. p. 19-23.

Από το βιβλίο: Μέγας Κωνσταντίνος : Κατηγορίες και αλήθεια, του Κωνσταντίνου Καραστάθη. Αθήναι, Απρίλιος του 2012 Εκδόσεις “ΑΘΩΣ”. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη. Ορθόδοξη Πορεία

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ: Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Τα προφητικά λόγια του Αγίου Πορφυρίου για τον ηγέτη που θα εμπνεύσει και θα ενώσει τον κόσμο στο καλό | Σημεία Καιρών

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καί ὁ σπουδαῖος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

Ὁ γέροντας εἶχε καί τό προφητικό χάρισμα, ἀλλά σπάνια μιλοῦσε γιά μελλοντικά γεγονότα. Πάντα μέ σύνεση καί προσοχή τό ἔκανε σέ ἐξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Ὁ π. Πορφύριος κάνει λόγο γιά ἕναν πολύ σπουδαῖο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θά βγεῖ μέσα ἀπό τή συμφορά γιά νά συνεγείρει καί νά ἑνώσει τόν κόσμο στό καλό (Κλείτου Ἰωαννίδου, «ὁ Γέρων Πορφύριος», Ἀθήνα 1993, σελ. 233).

Μιλᾶ γιά ἕναν νέο ἡγέτη τοῦ Ἔθνους, γιά ἕνα σπουδαῖο καί τρανό παλληκάρι, πού θά ἔχει ἀκλόνητη ὀρθόδοξη πίστη καί Ἰησοῦ Χριστό στήν καρδιά του. Ὁ ἡγέτης αὐτός θά ἐμπνεύσει, θά συνεγείρει καί θά ἐνθουσιάσει χιλιάδες νέους χριστιανούς, πού τώρα εἶναι σκορποχώρι, ἀνακατεμένοι μέ τά ἁρπαχτικά τοῦ αἰῶνος τούτου.

yiorgosthalassis.blogspot.com

*****

*Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης – Μαρτυρίες» – Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος»

-Μια φορά επισκέφτηκα τον Άγιο Πορφύριο και μιλήσαμε για την Ελλάδα και τους πολιτικούς της. Τότε μου είπε το εξής, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:

«Θα έρθει μετά από χρόνια ένα παλικάρι που θα είναι πάρα πολύ πιστό στον Θεό και θα μας κυβερνήσει. Θα έρθει ένα παλικάρι και θα φέρει όλη τη νεολαία κοντά στον Χριστό».

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒       ΕΔΩ

Πηγή: Τα προφητικά λόγια του Αγίου Πορφυρίου για τον ηγέτη που θα εμπνεύσει και θα ενώσει τον κόσμο στο καλό | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: -Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου, γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου


~ Κάποτε ένας ιερεύς που ήταν αγνός σαν κρύσταλλο, καθαρός και αμίαντος από κάθε τι αισχρό, ρυπαρό και σαρκικό, βρέθηκε, ακούτε τώρα; βρέθηκε ο εν λόγω ιερεύς ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες στο κελί μιας συνοδείας στο Άγιον Όρος που του πρόσφερε ολοκάρδια φιλοξενία Το πρώτο βράδυ αφού αγρύπνησε με πολλά πολλά δάκρυα, κατάκοπος και καταπονεμένος, ξάπλωσε για λίγο να αναπαυθεί γιατί ύστερα από λίγο θα έπρεπε να σηκωθεί με το τάλαντο για τη μετα-μεσονύχτια Θεία Λειτουργία.
Εντελώς απροσδόκητα βλέπει μια τεράστια λευκή γάτα, από το πουθενά, να πηδάει και να γαντζώνεται στον ώμο του και να βυθίζει τα νύχια της στο λαιμό του και κυρίως στις καρωτίδες με σκοπό να τις ξεσχίσει. Του κόπηκε η αναπνοή και μόνο όταν φώναξε “Παναγία μου σώσε με”, απηλλάγη αυθόρμητα από τη σατανική της παρουσία.
Το ανέφερε την επομένη στο Γέροντα της συνοδείας και κείνος με την μακρόχρονη πείρα του, του απάντησε ότι ο διάβολος ήθελε να τον εκδικηθεί, αφ’ ενός μεν γιατί διατηρούσε την ψυχοσωματική του αγνότητα και κατά δεύτερον διότι δεν γόγγυσε στις πολλαπλές θλίψεις, πειρασμούς και τους διωγμούς που είχε στη ζωή.
Αυτό συνέβη επί τρεις-τέσσερις συνεχείς νύχτες αλλά λυτρώνονταν πάντοτε με τη βοήθεια της Παναγίας και μάλιστα της Φοβεράς Προστασίας την οποία επικαλείτο. – Φοβερά Προστασία είναι μια εικόνα η οποία υπάρχει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.
Την τετάρτη νύχτα μετά τον πειρασμό εμφανίζεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως, ως φωτοδόχος λαμπάδα, μια υπέροχη γυναίκα, ψηλή, με βασιλική μεγαλοπρέπεια, ολόλαμπρη και με απερίγραπτο το κάλλος του προσώπου της. Και ευθύς αμέσως διεξήχθη ο εξής διάλογος:
Του είπε -όπως καταλάβατε ήταν η Παναγία-
-Μη φοβάσαι. Εγώ σε προστατεύω
-Και ποια είσαι εσύ, άκουσε τον εαυτό του να ρωτάει, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγήσει εκ των υστέρων αν μιλούσε με το στόμα του ή με το νου του. Εγώ σχέσεις με γυναίκες δεν έχω, ούτε είχα και ποτέ, εσύ γυναίκα πώς βρέθηκες εδώ;
Ήταν ακόμα ζαλισμένος απ’ το εκτυφλωτικό φως.
Γι’ αυτό και μιλούσε σαν να ήταν μεθυσμένος.
-Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου.
Και προσθέτει:
-Εγώ είμαι εκείνη που τους καταξιωμένους διακόνους, πρεσβυτέρους και επισκόπους ενδύω με θεοΰφαντα ιερατικά άμφια, τα οποία λαμβάνω από τον ουράνιον θρόνον του Υιού μου όταν πρόκειται αυτοί να λειτουργήσουν.
Εξακολουθεί ο ιερεύς:
-Και το όνομά σου ποιό είναι;
-Αυτό που επικαλείσαι στις προσευχές σου κάθε μέρα.
Και χάθηκε η φωτοδόχος λαμπάδα, που έλαμψε ως θεϊκό όραμα πλημμυρίζοντας την ύπαρξή του και τον γύρω χώρο από χιλιάδες αρώματα και μύρο.
Όσο όμως τα διηγείτο αυτά ο εν λόγω ιερεύς, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτόν του από τους λυγμούς της συντριβής που ένοιωθε, τις ευχαριστίες και του φόβου προς τον Θεόν. Αυτή η συντριβή ήταν σε τέτοιο βαθμό που χωρίς κι εγώ να το καταλάβω, και τα δικά μου μάτια πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης προς τον Θεόν του διδώναι κατά το μέτρον της δωρεάς Του τοιαύτα τοις ιερεύσι.

π. Ευθύμιος Μερτζάνης

πηγή: www.facebook.com
https://simeiakairwn.wordpress.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: -Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου, γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών


Η συγκλονιστική ιστορία της ζωής του Εβραίου π. Τζέημς Μπερνστάϊν, που έπειτα από πολλές αναζητήσεις βρήκε τον δρόμο του Θεού και σήμερα είναι κληρικός στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ.

H ζωή του π. Τζέημς Μπερνστάϊν, ενός ορθόδοξου κληρικού της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, θα μπορούσε να αποτελεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό ιδανικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.
Ο ίδιος, μεγαλωμένος στην Αμερική και γαλουχημένος με τις εβραϊκές παραδόσεις, πέρασε από ατέλειωτα σκαμπανεβάσματα και πολλές διακυμάνσεις, ώστε, τελικά, βρήκε τις απαντήσειςσε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του στην ορθόδοξη πίστη.

Ο πατέρας του, ο Ισαάκ, γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα το 1909, στην Αγία Γη, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου και ανδρώθηκε ακολουθώντας την ιουδαϊκή θρησκεία. Μάλιστα, θέλησε να αφιερωθεί και να γίνει ραβίνος. Το 1941 και ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο ραβίνος και η σύζυγός του, μαζί με τα παιδιά τους, αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Διάλεξαν το τελευταίο πλοίο, που είχε προορισμό την Αμερική, και ταξίδεψαν μέσω της Αιγύπτου και της νότιας οδού της Αφρικής, καθώς στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό Ωκεανό καιροφυλακτούσαν πολεμικά πλοία και υποβρύχια.

Ο Αρνολντ, όπως ήταν το όνομα του π. Τζέημς, πρωτοβλέπει το φως αυτού του κόσμου στις 6 Μαΐου 1946 στο Λάνσινγκ της Πολιτείας του Μίσιγκαν. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να είχε τελειώσει, αφήνοντας πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και αναρίθμητα ανοιχτά τραύματα, ωστόσο η πίστη του πατέρα του Αρνολντ άρχισε να κλονίζεται εξαιτίας της τραγικής μεταχείρισης που υπέστησαν οι Εβραίοι από τον Χίτλερ.

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ

Η οικογένεια μετακομίζει στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, σε μια μη εβραϊκή συνοικία. Παρά τις αντιξοότητες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος, συνεχίζουν να πηγαίνουν στην εβραϊκή Συναγωγή. Ο νεαρός Αρνολντ διακρίνεται για το κοφτερό μυαλό του. Ασχολείται με το σκάκι, καταφέρνοντας να βγει πρωταθλητής σε όλη την Αμερική σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Λίγα χρόνια αργότερα αναδεικνύεται πρώτος, τρεις στις τέσσερις χρονιές, σε πρωτάθλημα σκακιού που έγινε μεταξύ των λυκείων της Νέας Υόρκης. Εκείνη την περίοδο βιώνει μια κατάσταση που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Πέφτει στα χέρια του η Καινή Διαθήκη, την οποία διαβάζει και επηρεάζεται τόσο πολύ, ώστε επιθυμεί να μεταστραφεί στον προτεσταντισμό. Πλέον, ως ευαγγελικός προτεστάντης, ζει το 1967, για έναν χρόνο, στην πατρίδα του πατέρα του, το Ισραήλ, στα σύνορα της Ιερουσαλήμ και της Βηθλεέμ, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Εξι Ημερών. Οταν τελειώνουν οι εχθροπραξίες, μετακομίζει στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στην πατρογονική εστία της οικογένειάς του, μένοντας μαζί με Αραβες χριστιανούς. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ο Αρνολντ αποφασίζει να σπουδάσει οικονομικά στο Queens College του City University of New York, από όπου και παίρνει το πτυχίο του το 1970.

Η πορεία της ζωής τον βρίσκει, όχι πολύ αργότερα, στο Σαν Φρανσίσκο, όπου πήγε για να ιδρύσει μια νέα ευαγγελική προτεσταντική εκκλησία. Ακριβώς εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε ενεργά με μια πνευματική κίνηση της εποχής, που ονομαζόταν Κίνημα του Ιησού. Παραμένοντας στην Πολιτεία της Καλιφόρνιας, έγινε κληρικός της Ευαγγελικής Προτεσταντικής Εκκλησίας το 1975, από την οποία αποχώρησε το 1981 μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους, με σκοπό να βαπτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί.
Από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ βρέθηκε και πάλι στην ανατολική πλευρά, στη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης, εκεί όπου μεγάλωσε. Πλέον, ήξερε ποιος ήταν και τι ήθελε να κάνει στο υπόλοιπο της ζωής του.

ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Το 1985 αποφάσισε να φοιτήσει στο Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου, από όπου το 1989 έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Θεολογία. Δεν ήταν όμως μόνον ο ίδιος που επέστρεψε στα θρανία για να εμπλουτίσει τις γνώσεις και την εμπειρία του. Η σύζυγός του Μάρθα συνέχισε τις σπουδές της, παίρνοντας και αυτή μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, με την ειδικότητα της μαίας.
Ο Αμερικανοεβραίος ορθόδοξος θεολόγος δεν επιθυμούσε μόνο να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός, αλλά είχε και τη ζέση να γίνει λειτουργός του Υψίστου.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

Ετσι, στις 10 Ιουλίου του 1988 χειροτονήθηκε ιερέας της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, και διακόνησε επί τρία συναπτά έτη στην Ενορία του Αγίου Αντωνίου στο Νιου Τζέρσι.
Εναν χρόνο αργότερα ο π. Τζέημς βρέθηκε στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον, κοντά στα σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά, όπου έως σήμερα συνεχίζει να διακονεί ως ιερέας στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ. Μάλιστα, με τη βαθιά εμπειρία του, τις παραινέσεις και τις νουθεσίες του συνέβαλε με πολύ ουσιαστικό τρόπο στη μεταστροφή μιας μεγάλης κοινότητας προτεσταντών στην Ορθοδοξία!

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
http://www.dimokratianews.gr
http://yiorgosthalassis.blogspot.com
https://ellasnafs.blogspot.com/

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο Μουσουλμάνος υπέρμαχος του Χριστιανισμού!


Γεμάτο τὸ καινούργιο μεγάλο Παν­επιστημιακὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Ἕ­βρου. Οἱ γιατροὶ ἀγωνίζονται φιλότιμα νὰ βοηθήσουν κάθε λογῆς ἀρρώστους, χωρὶς διάκριση.Ὄχι μόνο τοὺς Χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Θράκης.
Μπροστά τους βλέπουν τὸν ἄνθρωπο ποὺ πονεῖ καὶ ὑποφέρει. Καὶ κάνουν ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι τους γιὰ νὰ τὸν ἀνακουφίσουν.

Ἐκεῖνες τὶς μέρες – πλησίαζαν πα­ρα­­­­μο­νὲς τῶν Χριστουγέννων – μπῆκε στὸ Νο­­σοκομεῖο μὲ φρικτοὺς πόνους στὸ ἕνα νεφρό του ὁ κ. Δημητρός, συνταξιοῦχος ἀγροφύλακας. Οἱ γιατροὶ διέγνωσαν ὅτι ἔπρεπε νὰ χειρουργηθεῖ ἐπειγόντως. Αὐ­­τὸ καὶ ἔγινε. Καὶ τώρα μετεγχειρητικά, μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς χειρου­ργη­μέ­νους ἀρρώστους, μένει σ’ ἕνα θάλαμο τοῦ Νοσοκομείου γιὰ νὰ τὸν παρακολουθοῦν οἱ γιατροὶ καὶ γιὰ ἄλλες ἰατρικὲς ἐξετάσεις ποὺ ἔκριναν ἀναγκαῖες. Κοντά του, τοῦ συμπαραστέκεται ἡ πιστὴ σύζυγός του καὶ εὐ­σεβὴς Χριστιανή, ἡ Ἀμαλία.

Τὴ δεύτερη μέρα μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μιὰ συγγενὴς τοῦ διπλανοῦ τους ἀρρώστου ἔφερε γλυκὰ νὰ κεράσει ὅλους στὸ θάλαμο. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων, ἀλλὰ καὶ Τετάρτη, ἡμέρα νηστείας, καὶ τὰ γλυκὰ ἦταν ἀρ­τύσιμα, τῆς εἶπε ἡ Ἀμαλία:

–Κυρία μου, εὐχαριστῶ πολύ, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ μὴν πάρω, γιατὶ νηστεύω. Ἐγὼ ἄλλωστε δὲν εἶμαι ἄρρωστη. Οἱ ἄρρωστοι μποροῦν νὰ πάρουν ἐλεύθερα. Γιὰ τοὺς ὑγιεῖς γιὰ τὶς μέρες αὐτὲς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει νηστεία.

–Τί χαζὰ πράγματα εἶναι αὐτά; πετάχτηκε ὁ ἄρρωστος ἀπὸ τὸ ἀπέναντι κρεβάτι, ποὺ παρακολουθοῦσε τὴ σκηνή. Τί θὰ πεῖ νηστεία καὶ γιατί νηστεύετε;
–Γιατί εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀπάντησε ἀμέσως ἐκείνη. Γιὰ τὴ νηστεία ἀναφέρει σὲ πολλὰ σημεῖα της ἡ Ἁγία Γραφή. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἀκόμη ἐποχὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας νήστευαν οἱ Χριστιανοί. Καὶ πολλοὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχή τους ἔκαναν καὶ θαύματα!

–Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς λές; ἀπάντησε ἔντονα ὁ ἄλλος. Τὰ θαύματα τὰ κάνει ἡ ἐπιστήμη. Τί δουλειὰ ἔχει ἡ προσευχή; Ἐδῶ ποὺ εἴμαστε, οἱ γιατροί μας κάνουν θαύματα! Μᾶς ξαναφέρνουν στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ χεῖλος τοῦ θανάτου. Αὐτὰ μάλιστα! Εἶναι θαύματα. Ὄχι τὰ ἄλλα ποὺ μοῦ λές. Μὴν ἀκοῦς τί λένε οἱ παπάδες, ποὺ θέλουν νὰ κάνουν χρυσὲς δουλειές!

–Δὲν σταματᾶτε ἐπὶτέλους, κύριε, τὴν πάρλα; φώναξε ἕνας ἀπὸ τὸ ἀκραῖο κρεβάτι. Κάνατε καζάνι τὸ κεφάλι μας. Ἐδῶ εἶναι Νοσοκομεῖο. Θέλουμε λίγη ἡσυχία ἐπὶτέλους! Ἀμὰν πιά!

–Νὰ μὲ συγχωρεῖτε, πετάχτηκε κι ὁ ἄρ­­ρωστος ποὺ δὲν εἶχε μιλήσει καθόλου ὣς τότε. Κάτι ὅμως θέλω νὰ σᾶς πῶ κι ἐγώ. Δὲν μιλάω καλὰ τὰ Ἑλληνικά, γιατὶ εἶμαι Μουσουλμάνος. Ἤθελα λοιπὸν νὰ ρωτήσω τὸν κύριο ποὺ εἶπε ὅτι δὲν ὑ­πάρχουν θαύματα: Δὲν πιστεύει στὸ Θεό; Ἐγὼ ποὺ μὲ βλέπετε, δούλευα τρι­­άντα ὁλόκληρα χρόνια στὰ καράβια. Γύρισα ὅλο τὸν κόσμο. Μιὰ μέρα μᾶς ἔπιασε μεγάλη τρικυμία μεσοπέλαγα. Ἄλλοι ἔκλαιγαν, ἄλλοι φώναζαν· «βοήθεια, χανόμαστε!», ἄλλοι ἔβριζαν. Δυό – τρεῖς πιστοὶ Χριστιανοὶ πῆραν τὶς εἰκό­νες τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ γονάτισαν μπροστά τους, καὶ προσεύχονταν. Καὶ πρὶν καλά-καλὰ τελειώσουν τὴν προσευχή τους, ἡ θάλασσα ἔγινε λάδι, ἄνοιξε ὁ οὐρανὸς καὶ βγῆκε ὁ ἥλιος. Γλυτώσαμε, εἶπε, κι ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του ἀπὸ χαρά.

Ἔκανε μάλιστα καὶ τὸν σταυρό του μὲ δάκρυα στὰ μάτια, κι ἂς ἦταν Μουσουλμάνος!

–Δὲν ἦταν θαῦμα αὐτό; πρόσθεσε καὶ σώπασε.

–Μαίρη, ὁ Μουσουλμάνος μᾶς ἔβαλε γυαλιά, εἶπε ἡ πιστὴ Ἀμαλία. Ὁ Χριστια­νὸς βρίζει καὶ δὲν πιστεύει, κι ὁ Μουσουλμάνος γίνεται καὶ δάσκαλός μας!

–Ἔχεις δίκαιο, ἀγαπητὴ Ἀμαλία. Ὅμως δὲν τὸν ρωτᾶς μὲ τρόπο, γιατί δὲν βαφτίζεται νὰ γίνει κι αὐτὸς Χριστιανός;

–Τὸν ρώτησα, Μαίρη μου, χθὲς ποὺ ἤμασταν μόνοι καὶ βρῆκα κάποια εὐκαιρία.

–Μοῦ φαίνεστε καλὸς ἄνθρωπος, τοῦ εἶπα, κύριε Ἰμπραήμ – ἔτσι τὸν λένε. Γιατί δὲν γίνεστε καὶ σεῖς Χριστιανός, ὅ­πως ἐμεῖς, ὥστε νὰ λατρεύετε τὸν ἀ­λη­θινὸ Θεὸ καὶ προπάντων νὰ κοινωνᾶτε καὶ σεῖς μαζί μας τὸ Ἅγιο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ; Θὰ νιώθετε εὐτυχισμένος, κύριε Ἰμπραήμ, καὶ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ προπάντων στὴν ἄλλη, στὸν Παράδεισο, μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους, μὲ τοὺς Ἀγγέλους καὶ μὲ τὴν Παναγία μας!

–Καὶ τί σοῦ εἶπε, Ἀμαλία μου;

–Εἶναι πολὺ δύσκολο καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μου. Θὰ κινδυνέψει ἡ ζωὴ ὅλων μας. Πάντως, βαθιὰ μέσα μου τὸ θέλω.

–Ἂν τὸ άποφασίσετε, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κύριε Ἰμπραήμ, ἐγὼ μὲ τὸν ἄν­­τρα μου θὰ γίνουμε νουνοί σας, κουμπάροι. Καὶ μὴ φοβάστε, ὁ Θεὸς ὁ παν­το­δύναμος θὰ σᾶς προστατέψει. Ὑπάρχουν τέτοια παραδείγματα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρώην Μουσουλμάνοι ἔγιναν καὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.
–Μακάρι! εἶπε, καὶ ξανάκανε τὸν σταυρό του, Μαίρη μου!

–Νὰ προσευχηθοῦμε πρίν, Ἀμαλία μου, γιὰ νὰ κάνει γι’ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἕνα ἀκόμη θαῦμα καὶ νὰ βαπτιστεῖ.

http://www.osotir.org/el/keimena/alithines-istories/item/36579-mousoulmanos

 

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο Μουσουλμάνος υπέρμαχος του Χριστιανισμού!

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι …

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Συγνώμη Κύριε

Συγνώμη Κύριε …όλοι σε Σταυρώσαμε.Όλοι σε Σταυρώνουμε… αφού για όλους μας Σταυρώθηκες.Όλοι σε Σταυρώσαμε με τα λάθη μας.Συγνώμη Κύριε

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Συγνώμη Κύριε

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: H αξία της βραδινής Προσευχής του Αποδείπνου

Έλεγε ότι το Απόδειπνο είναι μία ομπρέλα, η οποία ανοίγει και σκεπάζει όλη την οικογένεια από τα κακά πνεύματα που υπάρχουν τη νύχτα, ότι απωθεί και τούς κλέφτες ακόμη, και σε θωρακίζει ο Θεός μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.Σε μία γυναίκα, μάλιστα, είχε επιμείνει όχι μόνο στην πρωινή προσευχή, τότε που είμαστε ξεκούραστοι, αλλά και στη βραδινή, παρά την κόπωση της ημέρας που προηγήθηκε.Της τόνισε: «Το Απόδειπνο θα προσπαθείς να το λες κάθε βράδυ με τα παιδιά σου, και πάντα θα διαβάζει ο ένας δυνατά, ενώ οι άλλοι θα συνοδεύουν…Ήταν όμως με κατανόηση προς τον άλλο. Έτσι, όταν η ίδια τον ρώτησε τι να κάνει με τα παιδιά της, αφού λόγω της ηλικίας και των μαθημάτων τους δεν μπορούσαν να συμμετέχουν, της είπε:– Τότε ας το κάνει ο καθένας μόνος του, προκειμένου να μη γίνεται καθόλου. Και αν δεν μπορείτε να κάνετε όλο το Απόδειπνο, τότε πείτε τον 50ό ψαλμό του Δαβίδ («Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα ελεός Σου…»)».Aποφθέγματα του γέροντος Αμβροσίου Λάζαρηarchangelosmichail.gr

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: H αξία της βραδινής Προσευχής του Αποδείπνου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τα τρύπια παπούτσια είναι τα παράσημά του

Πηγαίναμε προσκύνημα από την Κεφαλλονιά στον Όσιο Δαυίδ στην Εύβοια και ο π. Γεράσιμος στο λεωφορείο, έξω από το Ξυλόκαστρο, πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να λέει:«Δύο πτυχία πήρε ο τότε Παναγιώτης Βαγενάς, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Κερκύρας Πολύκαρπος, της Νομικής και της Θεολογίας, από ευκατάστατη οικογένεια ήταν, ο πατέρας του συμβολαιογράφος εδώ στο Ξυλόκαστρο. Οι γονείς περίμεναν μιαν ανάλογη πορεία για τον Παναγιώτη, αλλά αυτός τους δήλωσε ότι θα φορέσει ράσο.‘Ο δρόμος του άγαμου κληρικού που επιλέγεις, γιε μου, να ξέρεις μόνο ότι δεν έχει επιστροφή’, είπε ο πατέρας ακούγοντας την απόφαση του παιδιού του. Και σίγουρα έλεγε αλήθεια. Και εκείνος ο δρόμος ήταν δρόμος θυσίας, αγάπης, αυταπάρνησης. Κάποιοι από σας θα θυμάστε, υπηρέτησε και ως θεολόγος παλιά στο Γυμνάσιο Κεραμειών και για δύο χρόνια τοποτηρητής Επίσκοπος Κεφαλληνίας.Ήμουν δίπλα του την Κυριακή 25 Μαρτίου 1984 κατά τη διάρκεια της λιτανείας της Ευαγγελίστριας στα Φαρακλάτα, όταν υπέστη καρδιακό επεισόδιο καιέπεσε νεκρός, ενδεδυμένος την Αρχιερατική στολή.Τα παπούτσια του ήταν τρύπια και κάποιοι πρότειναν:»Γρήγορα να του τα αλλάξουμε… Δεσπότης με τρύπια παπούτσια…»Κι εγώ φώναξα:»Όχι, τα τρύπια παπούτσια είναι τα παράσημά του.Να μην του τα αλλάξουμε. Αυτά είναι η δόξα του»» .

Πηγήhttps://amfoterodexios.blogspot.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τα τρύπια παπούτσια είναι τα παράσημά του

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Εμπειρία της Θείας Χάριτος…μέσα σε ένα απλό σουβλατζίδικο της γειτονιάς! (Αληθινό περιστατικό) – el Romio

Μᾶς ἀνέφερε ἕνας Ἁγιορείτης Μοναχός: Λίγες ἡμέρες πρὶν ,πέρασε ἀπὸ τὸ καλύβι μας ἕνα νέο καὶ ἁπλὸ παιδὶ . Μὲ μεγάλη ἀπορία μου ἀνέφερε ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονὸς ποὺ ἔζησε σὲ ἕνα σουβλατζίδικο στὴν πόλη ὅπου καὶ διαμένει.

Συνέχεια στην Πηγή

Πηγή: Εμπειρία της Θείας Χάριτος…μέσα σε ένα απλό σουβλατζίδικο της γειτονιάς! (Αληθινό περιστατικό) – el Romio

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ένα θαυμαστό γεγονός: Ο ασπασμός της χειρός του Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη από τον Γέροντα Κύριλλο

Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας Κύριλλος, πρὶν μερικὰ χρόνια, μπροστὰ ἀπὸ τὴ λάρνακα τοῦ ἄφθαρτου Γέροντα Βησαρίωνος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀγάθωνος στὴν Οἴτη.
Παρόντες ἦταν, ἐκτὸς ἀπὸ ἐμένα, τὴν ἀδελφή μου Σοφία, τὸ σύζυγό της Κωνσταντῖνο, καὶ ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀγάθωνος Γέρων Δαμασκηνός. Ἐπίσης, ὁ συνοδὸς τοῦ Γέροντος Κυρίλλου πατὴρ Γαβριήλ, νῦν Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Ὁσίου Δαβίδ, καὶ ὁ ἱερέας τῆς Ὑπάτης Δημήτριος Καραγιάννης.

Λίγο ἐνωρίτερα εἴχαμε τελέσει, ὅλοι μαζί, Θεία Λειτουργία στὸ μετόχι τοῦ Μεγάλου Μετεώρου στὴν Ὑπάτη καὶ εἴχαμε μαζί μας τὴν τιμία Κάρα τοῦ Ὁσίου Δαβίδ. Τὴν εἶχε φέρει ὁ Γέροντας μὲ τοὺς πατέρες στὴ Λαμία.
Ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνος, ὁ Γέροντας μας διηγήθηκε τὰ ἀκόλουθα

Συνέχεια στην Πηγή

 

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ένα θαυμαστό γεγονός: Ο ασπασμός της χειρός του Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη από τον Γέροντα Κύριλλο

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σαν δηλητηριώδες φίδι | Πεμπτουσία

20160228-2
Πόσο μικρόψυχοι είναι ορισμένοι χριστιανοί, οι οποίοι παρ’ ότι αναγνωρίζουν τον Χριστό ως αναστάντα και πανένδοξο Κύριο, ωστόσο στην καρδιά τους διατηρούν την αμφιβολία, σαν ένα δηλητηριώδες φίδι, που τους δηλητηριάζει καθημερινά και ενταφιάζει τη ζωή τους στο αιώνιο σκοτάδι.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

via Σαν δηλητηριώδες φίδι | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 28/02/2019 · 8:13 ΜΜ

Γεμίζει αηδία | Πεμπτουσία

20160227-2
Όταν επιτελούμε ένα έργο απρόθυμα, γεννιέται σύντομα μέσα μας αντίσταση και ένα αίσθημα αηδίας, και κατόπιν η ζωή μας γεμίζει από αντίσταση και αηδία για καθετί, και τα χρόνια περνούν με το να γερνάμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

via Γεμίζει αηδία | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 27/02/2019 · 7:30 ΜΜ

Ο Άγιος Πορφύριος για το Γάμο και την επιλογή συντρόφου | Σημεία Καιρών

Σχετική εικόνα

Αναστολές μπροστά στο γάμο

Σε ένα φίλο, που δυσκολεύθηκε πολύ να παντρευτεί, ο Γέροντας απεκάλυψε ότι το βαθύτερο αίτιο των μακρόχρονων αναστολών του μπροστά στο γάμο, ήταν ένα καταπιεσμένο στο ασυνείδητό του, αποτυχημένο εφηβικό αίσθημα.

Του είπε: «Αγάπησες εκείνη με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, την έκανες ιδανικό της ζωής σου, τραυματίστηκες με την αδιαφορία της, διχάσθηκες.

Προσπαθούσες να βρεις, στο πρόσωπο κάθε κοπέλας, που σε προξένευαν, το πρόσωπο εκείνης και επειδή αυτό ήταν αδύνατο, η καρδιά σου έμενε κλειστή». Με τη βοήθεια του Γέροντα, συνειδητοποίησε το κρυμμένο του εμπόδιο, ελευθερώθηκε οριστικά απ’ αυτό κι έτσι μπόρεσε να δημιουργήσει δική του οικογένεια.

Τον πίεζαν να κάνει οικογένεια

Οι γονείς του τον πίεζαν να κάνει οικογένεια. Αυτό του δημιουργούσε κάποιον εκνευρισμό και προσέφυγε πάλι στο Γέροντα. Εκείνος, πολύ φυσικά, σαν να βρισκόταν μέσα στο σπίτι του, του επανέλαβε αυτολεξεί, όσα οι γονείς του τού έλεγαν σχετικά:

«Τώρα οι γονείς σου σού λένε – ΄Ως πότε θα μένεις έτσι; Είναι καιρός κι εσύ να νοικοκυρευθείς, ν’ ανοίξεις δικό σου σπίτι, με τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου. Αν μείνεις έτσι, ποιός θα σε κοιτάξει στα γηρατειά;΄

Μην τους παρεξηγείς, έχουν κι αυτοί δίκαιο από τη δική τους πλευρά. Αν ήσουν κι εσύ στη θέση τους, έτσι θα μιλούσες. Αυτοί βλέπουν τα πραγματικά κοσμικά, θέλουν να ζήσεις καλά και να έχεις καλά γεράματα. Λίγοι όμως είναι εκείνοι, που κάνουν οικογένεια και τους εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και κάνουν κακά γεράματα; Το παν είναι να αγαπήσει ο άνθρωπος το Χριστό και όλα τα άλλα προβλήματα τακτοποιούνται». Ο γνωστός μου, μου εξέφρασε το θαυμασμό του για το Γέροντα, ο οποίος με πολλή διάκριση, τον προσανατόλισε προς το «μείζον» συμφέρον του, άλλα και δικαιολόγησε με κατανόηση τη στάση των γονέων του και τη δική του.

Θα δυσκολευθείς πολύ να προσαρμοσθείς μαζί της

Ήταν Μάρτιος του 1972, όταν ένα πνευματικό παιδί του π. Πορφυρίου τον επισκέφθηκε στον Άγιο Νικόλαο, στα Καλλίσια Αττικής, για να τον συμβουλευθεί για ένα προσωπικό του θέμα.

Ο Παππούλης τον υποδέχθηκε με ιδιαίτερη χαρά, γιατί τον υπεραγαπούσε και τον θεωρούσε σαν ένα μέλος της οικογενείας του. Το ίδιο, ακριβώς συνέβαινε και από την άλλη πλευρά. Υπεράνω όλων ο Παππούλης!

Αφού μίλησαν αρκετές ώρες για πολλά και διάφορα, όπως συνέβαινε πάντα, ο Παππούλης του λέει:

-Πές μου τώρα και το θέμα σου, που τόσο σε απασχολεί.

-Έλα, ευλογημένε, λέγε…

Πράγματι! Την εποχή εκείνη, ο νεαρός (τότε), είχε γνωρίσει μία κοπέλα και πριν προχωρήσει στην επισημοποίηση του δεσμού αυτού, ήθελε να πάρει τη γνώμη του Παππούλη. Το ίδιο έκανε σε κάθε του πρόβλημα. Εάν δεν έπαιρνε το πράσινο φως από τον Γέροντα, δεν προχωρούσε κάτω από καμία πίεση.

Διηγήθηκε, λοιπόν, στον π. Πορφύριο το πρόβλημά του, με όλες τις λεπτομέρειες και ζήτησε τη γνώμη του.

-Έχεις μια φωτογραφία της κοπέλας; λέει – δώσε μου την.

Την έδωσε. Την κοίταξε για πολλή ώρα, χωρίς να μιλά.

-Τί βλέπετε, Παππούλη; Γιατί δεν μιλάτε τόση ώρα; Είναι καλή ή όχι;

-Πολύ καλή είναι! Μόνο που είναι πολύ δραστήρια και αεικίνητη και εσύ θα δυσκολευθείς πολύ να προσαρμοσθείς μαζί της.

-Ε! τότε να της δώσω… απολυτήριο.

-Όχι! Γιατρίνα ήθελες, γιατρίνα πήρες. Γιατρίνα ζήτησες από το Θεό, γιατρίνα σου έδωσε! Ό,τι ζήτησες, αυτό σου έδωσε! Τι «απολυτήρια» μου λές τώρα; Άντε, και οι δικοί σου την αγαπάνε πολύ. Και οι δικοί σου χαίρονται ιδιαίτερα. Θέλουν, πριν πεθάνουν, να σε δούν ευτυχισμένο και τακτοποιημένο! Προχώρα! Και εγώ θα κάνω πολλή προσευχή. Θα την κάνω και εκείνη δικό μου παιδί, όπως έχω εσένα! Θα έρχεσθε να με βλέπετε μαζί, πολύ συχνά, και εγώ θα χαίρομαι και θα σας αγαπάω και θα σας καμαρώνω! Αφού ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπάω! Και εγώ ξέρω, πως και εσύ με αγαπάς πολύ. Να είσθε ευλογημένοι! Όλα θα πάνε καλά, συν Θεώ!

Έτσι και έγινε! Η γνωριμία κατέληξε σε γάμο. Η κοπέλα έγινε πνευματικό παιδί του Παππούλη, και μάλιστα από τα καλύτερα! Γι’ αυτό και την υπεραγαπούσε.

Όμως, το ζευγάρι αυτό άρχισε τη ζωή του με θλίψεις, αγωνίες, στενοχώριες και ταλαιπωρίες. Βάσανα πολλά. Συνέπεια όλων των βασάνων τους ήταν η κοπέλα να στερηθεί την πολυπόθητη μητρότητα. Και παρά τις διαβεβαιώσεις του Παππούλη την διακατείχε έντονη αγωνία, η οποία την ωθούσε σε επώδυνες και πολυδάπανες εξετάσεις. Ο Παππούλης όμως επέμενε: θα κάνεις παιδί!

Πράγματι! Έκανε ένα χαριτωμένο αγοράκι, φωτισμένο από το Θεό και ευλογημένο από το ίδιο το χέρι του Παππούλη!

Άξίζει να σημειωθεί, ότι το ζευγάρι αυτό έκανε ένα μόνο παιδί. Γι’ αυτό και ο π. Πορφύριος έλεγε: θα κάνεις παιδί! Δεν είπε θα κάνεις παιδιά! Εάν πρόσεχε κανείς τα λόγια του, έβγαζε πολύ εύκολα τα συμεράσματά του. Η λεπτομέρεια αυτή αποτελούσε των κώδικα των αποκρυπτογραφήσεων, των όσων ελέγοντο από το Γέροντα.

Όταν ο π. Πορφύριος είδε για πρώτη φορά το νεογέννητο παιδί, είπε στους γονείς του: Αυτό είναι το παιδί των προσευχών!

…και ανασυγκρότησε το διαλυμένο γάμο του

Ο Γέρων Πορφύριος ενδιαφερόταν πολύ για τα ανδρόγυνα, απ’ ότι έχω υπόψη μου. Αναρίθμητα ανδρόγυνα, που είχαν προβλήματα, με αποτέλεσμα ο γάμος τους να φθάνει στη διάλυση, βοήθησε με τα χαρίσματα που είχε, και τα επανένωσε.

Θυμούμαι τη συγκινητική περίπτωση, όταν πήγαινε κάπου μ’ ένα ταξί. Στο δρόμο έκανε με τον οδηγό τον ακόλουθο διάλογο:

-Έχεις γυναίκα;

-Ναι, έχω.

-Πόσα χρόνια ζείτε χωριστά;

-Πέντε.

Προχώρησε ο διάλογος. Και το αποτέλεσμα… ευχάριστο. Ο οδηγός του ταξί τόσο πολύ εντυπωσιάστηκε απ’ αυτά που του είπε εκείνος ο άγνωστός του ιερέας, ώστε αμέσως πήγε και βρήκε τη γυναίκα του κι ανασυγκρότησε το διαλυμένο γάμο του.

Μεταξύ γάμου και αγαμίας

Ήμασταν μια συντροφιά, 6-7 φίλοι, όλοι άγαμοι τότε και, καθισμένοι κάτω από ένα πεύκο, ακούγαμε, ένα καλοκαιρινό απόγευμα, το Γέροντα να μας μιλά σχετικά: «Μη σας βασανίζει το πρόβλημα να διαλέξετε μεταξύ γάμου και αγαμίας. Άλλοτε έρχονται μέρες, που αισθάνεσθε ψυχικές και σαρκικές επιθυμίες για γάμο, κι άλλοτε αυτές οι επιθυμίες υποχωρούν, γιατί αισθάνεσθε θείες επιθυμίες, ανώτερες από το γάμο. Όταν έρχονται φιλήδονοι πειρασμοί, μην προσπαθείτε να τους διώξετε με βία, γιατί ο σατανάς επωφελείται και τους κάνει πιο ελκυστικούς και σας βλάπτει. Είναι καλύτερα να τους αντιμετωπίζετε ήρεμα και να τους μετατρέπετε από αμαρτωλούς σε αγνούς. Να λέτε: Μπορεί να παντρευτούμε και να απολαύσουμε τις συζυγικές ηδονές, όπως θέλει ο Χριστός.

Όταν πάλι σας έρχονται οι επιθυμίες παρθενίας, να τις δέχεσθε με ευγνωμοσύνη, καλλιεργώντας μυστικά την τέχνη του αγιασμού. Κάποτε η ζυγαριά θα γείρει σε μιά πλευρά. Άλλοι προσπαθούν να αγιασθούν πολεμώντας τα πάθη και τις αμαρτίες τους, κι άλλοι αγαπώντας το Χριστό και το θέλημά Του. Οι πρώτοι πετυχαίνουν λίγα πράγματα, γιατί ο αγώνας τους γίνεται πολύ ψυχρός και σκληρός. Οι δεύτεροι πετυχαίνουν περισσότερα, γιατί αγαπώντας το Χριστό, τα αμαρτωλά πάθη χάνουν τη γοητεία και τη δύναμη τους μπροστά στη χαρά της αγάπης του Χριστού που αισθάνονται. Όταν ξημερώσει και μπει στο δωμάτιο μας το φώς του ήλιου, τα σκοτάδια  φεύγουν αναγκαστικά».

Ο Γέροντας σταμάτησε να μιλά και φαινόταν πώς κάτι σκεφτόταν. Έπειτα ξαναμίλησε: «Ίσως δε θα έπρεπε να σας το πώ αυτό, αλλά θα σας το πώ. Μπορεί κανείς να φτάσει σε προχωρημένη ηλικία και να αμφιταλαντεύεται ακόμα μεταξύ γάμου και αγαμίας και να του κάνει τότε ο σατανάς την πιο σκληρή επίθεση: να του βάλει στην ψυχή τον πανικό της αγαμίας και τότε με αγωνία ν’ αρχίσει να αναζητά σύζυγο, να βάζει ανθρώπους να του βρούν, εκείνοι να γελούν μαζί του κι αυτός να μπαίνει πλέον σε μιά κατάσταση ψυχικής αρρώστιας.

Γι’ αυτό σας λέω, μην κολλάτε σ’ αυτό το ερώτημα: γάμος ή αγαμία. Αντί να φθείρεσθε, προσπαθώντας μάταια να δώσετε εσείς απάντηση για τον εαυτό σας, δώστε όλη την προσπάθεια σας στο να αγαπήσετε ολόψυχα το Χριστό, κι Εκείνος θα σας δώσει, στον κατάλληλο χρόνο, την απάντηση που ταιριάζει στην ψυχή σας και που  θα την δεχθείτε χωρίς βία και στεναχώρια, αλλά ήσυχα και με ευχαρίστηση. Έτσι θα απαλαγείτε για πάντα από αυτό το ερώτημα και θα βαδίσετε ένα δρόμο, δοξάζωντας το Θεό».

(Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, εκδόσ. Ι.Μ. Μεταμορφώσεως Μήλεσι)

πηγή: sostis.gr

via Ο Άγιος Πορφύριος για το Γάμο και την επιλογή συντρόφου | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 25/02/2019 · 4:10 ΜΜ
Αρέσει σε %d bloggers: