Category Archives: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Φυσική και Πνευματική Γνώση: Αστροναύτες και Παραδεισοναύτες – Το Zωντανό Iστολόγιο

«Ήρθαν μια φορά στο Καλύβι μερικοί φοιτητές φορτωμένοι με βιβλία και μου λένε: “Ήρθαμε, Γέροντα, να συζητήσουμε για την Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός, δεν επιτρέπει την γνώση;”. “Ποιά γνώση;”, τους λέω, “αυτή που αποκτιέται με το μυαλό;”. “Ναι”, μου λένε. “Μα, αυτή η γνώση”, τους λέω, “σε πάει μέχρι το φεγγάρι· δεν σε ανεβάζει στον Θεό!”.

Καλές είναι οι εγκεφαλικές δυνάμεις που ανεβάζουν τον άνθρωπο στην σελήνη, με δισεκατομμύρια έξοδα καυσίμων κ.λπ., αλλά καλύτερες είναι οι πνευματικές δυνάμεις που ανεβάζουν τον άνθρωπο στον Θεό, που είναι ο προορισμός του· και, με λίγα “καύσιμα”: με ένα παξιμάδι!

Ρώτησα μια φορά έναν Αμερικάνο που ήρθε στην Καλύβη: “Τί κατόρθωμα κάνατε σαν έθνος μεγάλο που είστε;”. “Πήγαμε στο φεγγάρι!”, μου απάντησε. “Πόσο μακριά είναι;”, τον ρωτάω. “Ας πούμε, μισό εκατομμύριο χιλιόμετρα”, μου λέει. “Πόσα εκατομμύρια ξοδέψατε για να πάτε στο φεγγάρι;”. “Από το 1950 μέχρι τώρα”, μου λέει, “έχουμε ξοδέψει ποταμούς δολλαρίων”. Τον ρωτάω: “Στον Θεό, πήγατε; Πόσο μακριά είναι ο Θεός;”. Μου λέει: “Ο Θεός, είναι πολύ μακριά!”. Του λέω: “Εμείς, όμως, με ένα παξιμάδι πάμε στον Θεό!”.

Η φυσική γνώση βοηθάει να αποκτήσουμε την πνευματική γνώση. Όταν όμως ο άνθρωπος παραμένει στην φυσική γνώση, παραμένει στην φύση και δεν ανεβαίνει στον Ουρανό. Δηλαδή, παραμένει στον επίγειο παράδεισο που ποτιζόταν από τον Τίγρη και τον Ευφράτη (πρβλ. Γέν. β΄ 10–14) και χαίρεται την όμορφη φύση με τα ζώα, αλλά δεν ανεβαίνει στον ουράνιο Παράδεισο να χαρεί με τους Αγγέλους και τους Αγίους.

Για να ανεβούμε στον ουράνιο Παράδεισο, είναι απαραίτητη η πίστη στον Νοικοκύρη του Παραδείσου· για να Τον αγαπήσουμε, να αναγνωρίσουμε την αμαρτωλότητά μας, να ταπεινωθούμε, για να Τον γνωρίσουμε και να συνομιλήσουμε μαζί Του προσευχόμενοι και να Τον δοξάζουμε όταν Αυτός μας βοηθάει και όταν μας δοκιμάζει.

Καλότυχοι –λένε οι κοσμικοί άνθρωποι– οι Αστροναύτες που γυρίζουν στον αέρα, άλλοτε έξω και άλλοτε από μέσα στο φεγγάρι. Μακάριοι, όμως, είναι οι εξαϋλωμένοι του Χριστού “Παραδεισοναύτες” που ανεβαίνουν στον Θεό και περιτριγυρίζουν ταχτικά στον Παράδεισο, την μόνιμή τους κατοικία· με το πιο “ταχύτερο μέσο” και δίχως πολλά καύσιμα παρά μονάχα με ένα παξιμάδι!

Μακάριοι, όσοι δοξάζουν τον Θεό και για το φεγγάρι που τους φέγγει και περπατούν την νύχτα. Μακαριότεροι, όμως, είναι αυτοί που το έχουν καταλάβει ότι, ούτε το φως του φεγγαριού είναι του φεγγαριού, αλλά ούτε και το δικό τους πνευματικό φως είναι δικό τους, αλλά του Θεού. Μα, είτε σαν καθρέπτης γυαλίζουν είτε σαν απλό γυαλί γυαλίζουν, εάν δεν πέσουν οι ακτίνες του Ήλιου επάνω τους, δεν είναι δυνατόν να γυαλίζουν!…».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)

Πηγές: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου:
(1) «Λόγοι Α΄ – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», 3ο μέρος, κεφ. 1ο, σελ. 214–215, Μάρτιος 19992·
(2) «Επιστολές», Επιστ. στ΄, σελ. 233, Αύγουστος 19941· Ιερό Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.]

Αναδημοσίευση από Τό Ειλητάριον

Εικόνα: Shelly Corbett Photography στο Flickr cc

Πηγή: Φυσική και Πνευματική Γνώση: Αστροναύτες και Παραδεισοναύτες – Το Zωντανό Iστολόγιο

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Η δύναμη του πνευματικού αγώνα


Από το Γεροντικό
Έβαλε κάποτε στο νου της μια γυναίκα της αμαρτίας καί στοιχημάτισε με τους φίλους της, πως θα το πετύχαινε να παρασύρει στα δίχτυα της τον Ερημίτη, που ζούσε στο βουνό, μακριά από την πόλη καί που όλοι έλεγαν γι’ αυτόν πως ήταν άγιος άνθρωπος.

Φόρεσε ένα πυκνό πέπλο, που έκρυβε την ομορφιά της κι’ ανέβηκε στο βουνό. Οι φίλοι της την περίμεναν στα μισά του δρόμου. Όταν βράδιασε, χτύπησε την πόρτα της σπηλιάς του Ερημίτη. Εκείνος όταν την είδε, ταράχτηκε…
Πώς βρέθηκε τάχα γυναίκα τέτοια ώρα σ’ αυτή την έρημο;
Πλάνη σου είναι τούτη, διάβολε, συλλογίστηκε.
Τη ρώτησε ποια ήταν καί τί γύρευε. Εκείνη έβαλε τα κλάματα.
Ώρες ολόκληρες πλανιέμαι σ’ αυτές τις ερημιές, Αββά. Έχασα το δρόμο καί τη συντροφιά μου κι’ ούτε κατάλαβα πώς βρέθηκα εδώ. Μα για τ’ όνομα του Θεού, μη με αφήσεις να με φάνε τα θηρία.
Ο Ερημίτης βρέθηκε σε δίλημμα. Να βάλει γυναίκα στην κατοικία του; Τέτοιο πράγμα δεν του είχε συμβεί ποτέ. Μα ν’ αφήσει πάλι το πλάσμα του Θεού να φαγωθεί από τα θηρία; Αυτό θα ήταν απάνθρωπο, σχεδόν έγκλημα.
Νικήθηκε, τέλος, από την συμπάθεια καί την έβαλε μέσα. Εκείνη τότε τράβηξε δήθεν με αφέλεια το πέπλο της καί του φανέρωσε τα θέλγητρά της. Ο πειρασμός άρχιζε να φλογίζει τον αγωνιστή, αφού η πράξη δεν ήταν πια δύσκολη. Έριξε κατά γης μερικά ξερά φύλλα κι’ είπε στη γυναίκα να πλαγιάσει, ενώ αυτός τράβηξε στο βάθος της σπηλιάς.
Γονάτισε κι’ έκανε θερμή προσευχή. Απόψε συλλογίστηκε, έχω να δώσω την πιο σκληρή μάχη εναντίον του ορατού καί αόρατου εχθρού. Ή θα νικήσω ή θα χάσω όλους μου τους κόπους.
Όσο προχωρούσε η νύχτα τόσο η φλόγα της επιθυμίας τον έκαιγε. Για μια στιγμή ένοιωσε να λυγίζει η αντίστασή του καί τρόμαξε.
Αυτοί, πού μολύνουν το σώμα με αμαρτωλές πράξεις, πηγαίνουν στην κόλαση, είπε σχεδόν φωναχτά. Για κάνε δοκιμή, αν θα αντέχεις στη βασανιστική φωτιά. Άναψε το λυχνάρι του κι’ έβαλε το δάχτυλό του στη φλόγα. Μα η άλλη φλόγα δεν τον άφηνε να νοιώσει τον πόνο από το κάψιμο. Αφού αχρηστεύθηκε το πρώτο δάχτυλο, έβαλε στη φλόγα του λυχναριού το δεύτερο, το τρίτο… Μέχρι να ξημερώσει έκαψε καί τα πέντε δάχτυλα του χεριού του.
Εκείνη η αθλία παρακολουθούσε κρυφά τον υπεράνθρωπο αγώνα του δούλου του Θεού καί, βλέποντας τον να καίει με πείσμα όλα του τα δάχτυλα το ένα πίσω από το άλλο, τόσο πολύ ταράχτηκε, που από τον τρόμο της ξεψύχησε. Οι φίλοι της στό μεταξύ έκαναν αιφνιδιασμό στη σπηλιά του ερημίτη για να γελάσουν σε βάρος του. Τον βρήκαν όμως απ’ έξω να προσεύχεται.
Μήπως φάνηκε από δω χτες βράδυ καμιά γυναίκα; τον ρώτησαν.
Μέσα είναι καί κοιμάται, τους αποκρίθηκε εκείνος. Μπήκαν μέσα καί τη βρήκαν νεκρή.
Αββά, πέθανε, φώναξαν τρομαγμένοι. Εκείνος τότε ξεσκέπασε το χέρι του καί τους έδειξε τα δάχτυλά του.
Για δέστε δω, τί μου έκανε η θυγατέρα του διαβόλου; Η εντολή του Χριστού όμως με προστάζει να κάνω καλό αντί κακού. Στάθηκε καί προσευχήθηκε πάνω από το άψυχο σώμα καί την επανέφερε στη ζωή.

http://inpantanassis.blogspot.gr
http://epanosifi.blogspot.com 

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Η δύναμη του πνευματικού αγώνα

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Απορία με το κοσμικό πνεύμα…

 

Ρώτησε ένας άνθρωπος με το «πνεύμα του κόσμου» ένα νεαρό παλικάρι:

– Καλά, βρε παιδί μου! Συ το πιστεύεις, ότι με τη θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός; Σε πόσους ανθρώπους μπορεί να μπει πια… Αφού είναι ένας!

Ο νεαρός έμεινε για λίγο συλλογισμένος. Και μετά του απάντησε ως εξής:

– Εδώ μένεις;

– Ναι!

– Πόσα παράθυρα έχει η πόλη μας;

– Δεν τα μέτρησα. Αλλά πολλά. Εκατοντάδες χιλιάδες. Εκατομμύρια!
– Από τα παράθυρα αυτά, δεν μπαίνει στα σπίτια μας ο ήλιος;

– Ναι, βέβαια!

– Μα πόσους ήλιους έχουμε;

– Ένα. Μόνον ένα!

Τον ρώτησε λοιπόν το έξυπνο παλικάρι:

– Και πώς γίνεται και ο ένας ήλιος μπαίνει σε τόσες χιλιάδες σπίτια, από τόσα παράθυρα;

Κάτι πήγε να ψελλίσει ο άλλος, αλλά δεν βρήκε λόγια.

Έτσι ο νεαρός του εξήγησε:

– Κοίταξε… Σκέψου καλύτερα μήπως έχεις λάθος λογισμό. Σε σύγκριση με τον ήλιο, ο Θεός είναι πολύ πιο μεγάλος! Και πιο σοφός! Και πιο δυνατός! Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Και δεν είναι καθόλου λογικό και σωστό κάτι που το θεωρείς τόσο φυσικό για τον ήλιο, να το βρίσκεις αδύνατο και απαράδεκτο για το Θεό. Εφόσον λοιπόν ο Θεός είναι ασύγκριτα πιο μεγάλος από τον ήλιο, όλα Του είναι δυνατά και όλα τα μπορεί!

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Πηγή: http://www.agiotopia.gr

Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Απορία με το κοσμικό πνεύμα…

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Τον άγγιξε η Αγία Τριάδα κι έμεινε άφθαρτος. ”Άνθρωπε θείων επιθυμιών, το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου.”

Η εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον Άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ
Εορτάζει στις 30 Αυγούστου και στις 17 Απριλίου (ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του)

Κατά το 1508, που ο Όσιος Αλέξανδρος συμπλήρωνε τον 23ο χρόνο στην έρημο κι ενώ ήταν στο ερημικό κελί του μια νύχτα και κατά τη συνήθεια του προσευχόταν, ξαφνικά στο σημείο που βρισκόταν έλαμψε ένα μεγάλο φως. Ο Όσιος ξαφνιάστηκε και σκέφτηκε: «Τι να σημαίνει αυτό;» Και αμέσως είδε τρεις ανθρώπους να έρχονται προς αυτόν ντυμένοι με λαμπρά, λευκά ενδύματα. Ήταν ωραιότατοι και αγνοί, λάμποντας περισσότερο απ’ τον ήλιο και αστράφτοντας με μια ανέκφραστη ουράνια δόξα. Καθένας τους κρατούσε στο χέρι κι ένα σκήπτρο.

Όταν τους είδε ο Όσιος έτρεμε ολόκληρος, γιατί τον κατέλαβε φόβος και τρόμος. Και μόλις συνήλθε λίγο προσπάθησε να τους προσκυνήσει μέχρι το έδαφος. Εκείνοι όμως τον έπιασαν απ’ το χέρι, τον σήκωσαν και του είπαν:

– Έχε πίστη, μακάριε, και μη φοβάσαι.

Και ο Άγιος είπε:
-Κύριοί μου, εάν βρήκα κάποια χάρη ενώπιον σας, πέστε μου ποιοι είστε που, ενώ έχετε τόση δόξα και λαμπρότητα, καταδεχθήκατε να έρθετε προς το δούλο σας, γιατί ποτέ μου δεν είδα κανένα με τέτοια δόξα όπως εσείς.

Εκείνοι του απάντησαν:

–Μη φοβάσαι, άνθρωπε θείων επιθυμιών, γιατί το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου και όπως σου προείπα πολλές φορές έτσι και τώρα σου λέω ότι πρέπει να φτιάξεις εκκλησία, να συγκεντρώσεις αδελφούς και να δημιουργήσεις μοναστήρι, γιατί με σένα ευδόκησα να σώσω πολλές ψυχές και να τους φέρω στην επίγνωση της αλήθειας.

Ακούγοντας αυτά ο Όσιος γονάτισε και πλημμυρισμένος από δάκρυα είπε:
– Κύριέ μου, ποιος είμαι εγώ ο αμαρτωλός, ο χειρότερος απ’ όλους τους ανθρώπους, που θα ήμουν άξιος ν’ αναλάβω τέτοιες ευθύνες, σαν κι αυτές για τις οποίες μου μίλησες; Είμαι αδύνατος για ν’ αποδεχτώ τέτοια αποστολή. Γιατί εγώ ο ανάξιος δεν ήρθα σ’ αυτόν τον τόπο για να κάνω αυτά που με προστάζεις, αλλά μάλλον για να κλάψω τις αμαρτίες μου.

Μόλις είπε αυτά ο Όσιος κειτόταν κάτω στο έδαφος και ο Κύριος τον έπιασε πάλι απ’ το χέρι, τον σήκωσε και του είπε:

-Σήκω όρθιος, πάρε θάρρος και δύναμη και κάνε όλα όσα σε πρόσταξα.

Ο Όσιος απάντησε:
– Κύριε μου, μη θυμώνεις μαζί μου που τόλμησα να σου αντιμιλήσω – πες μου, σε τίνος το όνομα θέλεις να τιμάται η εκκλησία που η αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος θέλει να χτιστεί σ’ αυτόν τον τόπο;

Και ο Κύριος είπε στον Όσιο:

– Όπως βλέπεις τον Έναν να σου μιλάει με τρία Πρόσωπα, φτιάξε την εκκλησία στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας Τριάδος «εν μια τη ουσία». Σου αφήνω την ειρήνη Μου και η ειρήνη Μου που σου χαρίζω θα είναι μαζί σου.

Και ξαφνικά ο Όσιος είδε τον Κύριο με απλωμένα φτερά να βαδίζει στο έδαφος, σαν να περπατούσε με τα πόδια, και μετά έγινε άφαντος.

Ο όσιος Αλέξανδρος ήταν συνεπαρμένος από πολλή χαρά και φόβο και ευχαρίστησε θερμά γι’ αυτό το Θεό, που τόσο αγαπάει το ανθρώπινο γένος. Μετά άρχισε να σκέπτεται πώς και πού θα χτίσει την εκκλησία. Αφού σκέφτηκε πολύ και προσευχήθηκε γι’ αυτό στο Θεό, άκουσε ξαφνικά μια μέρα μια φωνή να του μιλάει από ψηλά. Κοιτάζοντας προς τα πάνω ο Όσιος είδε έναν άγγελο του Θεού που φορούσε μανδύα και κουκούλι να στέκεται στον αέρα με απλωμένα φτερά και με τον ίδιο τρόπο που άλλοτε εμφανίστηκε στο μεγάλο Παχώμιο, με τα χέρια του τεντωμένα προς τον ουρανό να λέει: «Είς Άγιος, είς Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν». Και μετά είπε στον Όσιο:

– Αλέξανδρε, ας χτιστεί η εκκλησία σ’ αυτόν τον τόπο στο όνομα του Κυρίου που εμφανίστηκε σε σένα με τρία πρόσωπα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της αδιαιρέτου Τριάδος.

Και λέγοντας αυτά σημείωσε στον τόπο εκείνο το σημείο του σταυρού με το χέρι του και έγινε άφαντος. Ο Όσιος ευφράνθηκε πολύ με το όραμα αυτό, δοξολόγησε το Θεό που δεν παρείδε τη δέησή του και στο σημείο αυτό τοποθέτησε ένα σταυρό. Η φήμη του ως αγιασμένου ασκητή εξαπλώθηκε γρήγορα και πολλοί μοναχοί μαζεύτηκαν γύρω του, ενώ ο απλός λαός τον τιμούσε ως άγιο όταν ήταν εν ζωή. Ο Όσιος, έζησε συνολικά 85 χρόνια και αναπαύτηκε στις 30 Αυγούστου του 1533.
Από τον βίο του αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ.

Το θαυμαστό άφθαρτο λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ ανακομίσθηκε στις 17 Απριλίου το 1641. Όταν επικράτησε ο άθεος κομμουνισμός στη Ρωσία, το «απήγαγαν» και το έκλεισαν στο «επιστημονικό εργαστήριο» της Ακαδημίας Πολέμου Πετρουπόλεως, για… πειραματισμούς και στη συνέχεια το πέταξαν σε μια αποθήκη.. Μετα την τελευταία εύρεση του, όταν το Λείψανο μετεφέρθη στον Ναό της Μονής του, η ροή του ευώδους μύρου ήταν τόσο ισχυρή, ώστε πετούσαν μέλισσες κοντά στα πόδια του Αγίου. Μυροβλύζει και θαυματουργεί. Εικόνες του Αγίου, οι οποίες ευλογήθηκαν στην λειψανοθήκη, άρχισαν ομοίως να αναδίδουν είτε μύρο είτε ευωδία.
Ο Ηγούμενος μας πληροφορεί ότι πριν από λίγο καιρό ο Άγιος σήκωσε με τα χέρια του ένα βρέφος, που έπεσε από τη μητέρα του στη Λάρνακα, και το έβαλε στην αγκαλιά της μπρος στα έκπληκτα μάτια Μοναχών και Προσκυνητών.» (έ. Α, σ. 7-8).

https://iconandlight.wordpress.com

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Τον άγγιξε η Αγία Τριάδα κι έμεινε άφθαρτος. ”Άνθρωπε θείων επιθυμιών, το Άγιο Πνεύμα ευαρεστήθηκε να κατοικήσει σε σένα για την αγνότητα της καρδιάς σου.”

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Η Βασιλική μας άφησε για τον ουρανό … αλλά με χαροποιόν πένθος


Θες να δεις έναν φωτεινό άνθρωπο;
Βάλε ένα ποτήρι δροσερό νερό δίπλα σου.
Πάρε ένα πακέτο χαρτομάντιλα…
Και κάτσε να δεις…Άφησε για σήμερα τα σήριαλ που βλέπεις στην τηλεόραση.
Κι αν είναι κάτι για να δεις απόψε,
δες τη Βάσω…..

Στην Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας Γαλιλαία νοσηλευόταν η Βάσω. Εκεί την γνώρισα σχεδόν τυχαία και την άλλη μέρα της πήρα συνέντευξη. Λίγες μέρες μετά μας άφησε. Στο τέλος του βίντεο στην κηδεία της είναι εντυπωσιακό το πως διατήρησε την ευκαμψία της, πέρα από όλα τα άλλα, αυτό το θαυμαστό γεγονός είναι και σαν μια σφραγίδα πιστοποίησης για την αλήθεια και την βαρύτητα των πραγμάτων που μας λέει.

Τριποδάκης Παύλος

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Η Βασιλική μας άφησε για τον ουρανό … αλλά με χαροποιόν πένθος

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Ακούμε ένα ουρλιαχτό, μια κραυγή! Πεταχτήκαμε όλοι πάνω!! Παναγία μου, σκοτώνει τον γέροντα Εφραίμ!!

ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ «Ο γέροντας Νίκων διηγείται σύγχρονες συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων» Απόσπασμα από την ομιλία του γέροντα Νίκωνα με θέμα «Τα Μυστήρια»

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Ακούμε ένα ουρλιαχτό, μια κραυγή! Πεταχτήκαμε όλοι πάνω!! Παναγία μου, σκοτώνει τον γέροντα Εφραίμ!!

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ – ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

«Ο γέροντας Νίκων διηγείται σύγχρονες συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων»

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ – ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Προσευχή χαροκαμένης μάνας στην Παναγία: «Δεν είμαι χαζή να χάσω την Ανάσταση του γιού Σου…» – Το Zωντανό Iστολόγιο

Μια μάνα χάνει το 42χρονο γιό της Μεγάλο Σάββατο απόγευμα, προσεύχεται στην Παναγία να την ενισχύσει και πηγαίνει στην Ανάσταση.

Εξιστόρηση θαυμαστού, σύγχρονου περιστατικού στην Θεσσαλία από τον π. Στυλιανό Τσιπούρα στον τηλεοπτικό σταθμό TV100 Θεσσαλονίκη, εκπομπή «Πεδίο Ιδεών» (youtube).

Το περιστατικό είναι καταγεγραμμένο στο βιβλίο του Διονυσίου Μακρή «Όπως μιλάει ο Θεός».

Η συνολική τηλεοπτική εκπομπή είναι διαθέσιμη εδώ.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Πηγή: Προσευχή χαροκαμένης μάνας στην Παναγία: «Δεν είμαι χαζή να χάσω την Ανάσταση του γιού Σου…» – Το Zωντανό Iστολόγιο

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Το θαύμα που κατέγραψε ένας πρωθυπουργός…


Ήταν παραμονή του Αγίου Στεφάνου και στον πολιούχο της πόλεως του Μεσολογγίου, του Αγίου Σπυρίδωνα, μια οικογένεια παρακαλεί τον ιερέα να ξενυχτήσει το παράλυτο παιδί τους μέσα στην εκκλησία.Με ικεσίες, παρακλήσεις και πολύ πίστη για ένα θαύμα.
Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του, εκεί που δεν το χωράει ο νούς του να βλέπει το παιδί του, το ίδιο του το σπλάχνο να μην μπορεί να περπατήσει και ειδικά εκείνες τις παλεές εποχές αυτό γινόταν πιο δύσκολο μιας και δεν μπορούσε να έχει ειδικές φροντίδες αυτό το παιδί από κανέναν πέραν αυτής, των γονιών του.Και τι θα απογίνονταν αν οι γονείς έφευγαν από την ζωή; Ποιος θα διακονούσε με τόση αγάπη και υπομονή το παράλυτο παιδάκι τους; Ποιος;
Ο Ιερέας δέχεται και τους επιτρέπει να »ξενυχτήσουν» το παιδί μέσα στον ναό. Τους αποχαιρετά ευχόμενος να πιάσουν οι παρακλήσεις τους.
Όλη την νύχτα ξάγρυπνοι οι γονείς, γονατιστοί, με ικεσίες προς τον Πανάγαθο Θεό μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος, του προστάτου της πόλεως τους, αυτουνού που άκουγε κάθε μέρα τα παρακάλια τους.
Του ζήταγαν για ακόμη μια φορά να μεσιτεύσει στον Θεό να κάνει καλά το παιδί τους.
Και ω του θαύματος !!!!! εκεί κάπου στα ξημερώματα το παιδί ξαπλωμένο και ανήμπορο όπως ήταν να σταθεί στα πόδια του, μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα, βλέπει τον Άγιο Σπυρίδωνα να βγαίνει από την εικόνα του να του απλώνει το χέρι δίνοντάς του κάτι, σαν ένα μικρό κομμάτι αντίδωρου έμοιαζε, και να του λέει σήκω.
«Σήκω και περπάτα, μπορείς, είσαι καλά τώρα»
Το παιδί σηκώνεται και ξαφνικά το βλέπουν οι γονείς του να περπατά, άρχισαν τα κλάματα. Αυτήν την φορά δάκρυα χαράς κύλισαν στα ξάγρυπνα πρόσωπά τους.
Δεν πίστευαν στα μάτια τους και όταν ρώτησαν το παιδί τους τι έγινε αυτό τους είπε τι είχε δεί.
Γονατιστοί ευχαριστούσαν τον Θεό μα και τον Άγιο που πραγματοποίησε την μεγαλύτερη ευχή τους, να γιάνει το παιδί που τόσο αγαπούσαν.
Το θαύμα αυτό έγινε ξημερώνοντας του Αγίου Στεφάνου, δυστυχώς ο χρόνος μα και τα λοιπά στοιχεία δεν διεσώθησαν.
Διασώθηκε όμως η καταγραφή αυτού του θαύματος από τον έναν πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τον Σπυρίδωνα Τρικούπη.
Όχι μόνο κατέγραψε το θαύμα αλλά συνέταξε και ειδική ακολουθία για το γεγονός αυτό προς τιμήν του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αγίου Στεφάνου ανήμερα της μνήμης του οποίο έγινε το θαύμα.
Από τότε και κάθε χρόνο ψάλετε ανήμερα του Αγίου Στεφάνου αυτή η ακολουθία που συνέταξε ένας πρωθυπουργός και εκείνη την ημέρα σαν σήμερα δηλαδή στο Μεσολόγγι έχουν την λεγόμενη Μονοεκκλησία.
Τελείται δηλαδή (εκτός αν πέσει ημέρα Κυριακή) Θεία Λειτουργία μόνο στον μητροπολιτικό ναό της πόλης, αυτόν του Αγίου Σπυρίδωνος παρευρισκόμενων όλων των ιερέων της πόλεως και σύσσωμου του πληρώματος της εκκλησίας.
Ενώ περίλαμπρο προσκυνητάρι με την εικόνα του μαρτυρίου του πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου κοσμεί τον ναό.
Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε εν τοις Αγίοις σου.

Του Σπύρου Συμεών για την romfea
https://proskynitis.blogspot.com/

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Το θαύμα που κατέγραψε ένας πρωθυπουργός…

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τι λέει ο διάβολος σε κάθε διαζύγιο


Όταν έχουμε ένα διαζύγιο, άσχετα από τις αιτίες του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του σατανά.
Λέει ο διάβολος:
– Βλέπεις Ναζωραίε, τους στεφάνωσες, όμως εγώ τους κέρδισα, εγώ τους χώρισα!
Αυτό πρέπει να εγκολπωθεί καλά στο μυαλό κάθε ανθρώπου πριν παντρευτεί, ότι δεν πρέπει να χωρίσουν ποτέ!
Όταν 2 άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ και μετά χωρίζουν, είναι σαν να βάζουν το διάβολο στη μέση.
Το Ευαγγέλιο λέει, ότι η μοναδική αιτία χωρισμού είναι η μοιχεία.
Δεν διατάζει ο Χριστός να χωρίσει ρητώς το αντρόγυνο, αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, για να μην γίνει αργότερα κανένα άλλο μεγαλύτερο αμάρτημα π.χ. δολοφονία του συζύγου.
Μακάριος όμως είναι ο/η σύζυγος, που για την αγάπη του Χριστού μας, υπομένει το σταυρό αυτόν και δεν ζητά να χωρίσει.
Εκείνοι όμως που δεν συγχωρούν τον σύζυγό τους, για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, αύριο που θα πάνε στον εξομολόγο, πως θα ζητήσουν από το Θεό να τους συγχωρέσει τις αμαρτίες τους;

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

https://orthodoxia.online

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Τι λέει ο διάβολος σε κάθε διαζύγιο

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Μα, να ψιθυρίζεις την ευχή ακόμα και στη λαϊκή;

EΛΕΓΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ
Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:
« Κάποτε, πρίν πολλά χρόνια, ἡ Πρεσβυτέρα μου πῆγε στή λαϊκή ἀγορά, σέρνοντας μέ τό ἕνα χέρι τό καροτσάκι καί μέ τό ἄλλο χέρι κρατώντας ἕνα κομποσχοινάκι ἔλεγε ἀπό μέσα της τήν Εὐχή. Καί ξαφνικά τήν πλησίασε μία ἀγριεμένη γυναῖκα καί ἄρχισε νά τῆς φωνάζη δυνατά:
—Τί λές, μωρή, μέσα σου συνεχῶς; Τί λές; Τί κρατᾶς στό χέρι σου;
Καί μέ τά μάτια γουρλωμένα συνέχισε:
—Γιατί τά ἔχεις μαζί μου; Τί σοῦ ἔκανα; Μέ καῖς…, μέ καῖς! Τό ξέρεις;
—Ἐγώ!;, τῆς ἀπαντᾶ ἡ Πρεσβυτέρα. Οὔτε κἄν σέ ξέρω, ἀδελφούλα μου!
Καί πράγματι, δέν τήν ἤξερε! Καί ἐκείνη τῆς γύρισε τήν πλάτη καί ἀγριεμένη ἔφυγε βρίζοντας…
Ὁ Θεός νά τή λυπηθῆ! ».

Πηγή

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Μα, να ψιθυρίζεις την ευχή ακόμα και στη λαϊκή;

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έκτακτο Παράρτημα: Ιρακινός Χριστιανός: Ο ISIS με έκαψε τρεις φορές αλλά σώθηκα χάρη στον Ιησού

Ένας ιρακινός χριστιανός μοιράζεται την ιστορία του σύμφωνα με την οποία φυλακίστηκε από τον ISIS, που προσπάθησε να τον κάψει ζωντανό τρεις φορές, αλλά το σώμα του δεν κάηκε….

Η ιστορία του προέρχεται από ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Καρδιές και χέρια: Ιράκ» από τον Sean Feucht μέσα από το έργο Light A Candle Project.

Ο ιρακινός χριστιανός, ο οποίος δήλωσε ότι ο Ιησούς του φανερώθηκε δύο φορές στα όνειρά του, θυμάται να φυλακίζεται από το ISIS, να βασανίζεται και να καίγεται τρεις φορές από την τρομοκρατική ομάδα.

Ο άνδρας, ένας Yazidi, εξομολοεγείται την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ του Sean Feucht.

«Οι Γιάζιντς … ήταν πραγματικά στοχευμένοι από τνο ISIS για γενοκτονία … βιάστηκαν, χτυπήθηκαν, εκτελέστηκαν», δήλωσε ο Feucht στο Fox News. «Ο ISIS δεν θέλησε καν να τους φυλακίσει, απλώς ήθελαν να τους σκοτώσουν, να τους εξαφανίσουν από το χάρτη».

Ο Feucht πήρε συνέντευξη από τον άνδρα που δεν κατονομάστηκε, μέσω του μη κερδοσκοπικού έργου Light A Candle, που πηγαίνει σε όλα τα μέρη του κόσμου, αλλά κυρίως στο Ιράκ, όπου το Ισλαμικό Κράτος βρισκόταν στο κατακόρυφο της βιαιότητας του.

Ο Sean Feucht, ο ιδρυτής του The Light A Candle Project, είπε στον ιρακινό χριστιανό που βασανίστηκε από το ISIS ότι ο Ιησούς εμφανίστηκε σε αυτόν στα όνειρά του επειδή τον αγαπά. Η ιστορία του ήταν η πρώτη…. υπερφυσική συνάντηση που «τεκμηριώθηκε» σε ένα επερχόμενο ντοκιμαντέρ που ονομάζεται «Καρδιες και Χέρια: Ιράκ».

«Μου μίλησε», μοιράστηκε ο διωκόμενος Χριστιανός, αναφέροντας τον Ιησού στα όνειρά του.

Ο Φέουτς του είπε: «Ο Ιησούς εμφανίστηκε δύο φορές σε σας σε ένα όνειρο επειδή σε αγαπά.»

Ο άντρας είπε ότι ακόμη ότι τον έπεσε θύμα λιθοβολισμού και πως τα μέλη του ISIS τον έλουσαν με 20 γαλόνια βενζίνης. Αλλά παρόλο που πήγαν να τον κάψουν ζωντανό, είπε ότι επέζησε ανεξήγητα χωρίς τραυματισμό.

«Και με έκαψαν, αλλά δεν κάηκα», είπε.

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Ιρακινός Χριστιανός: Ο ISIS με έκαψε τρεις φορές αλλά σώθηκα χάρη στον Ιησού

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY


ΤΟΥ NIKOLAI KOLCHURISKY
Eϊνε ένα Αυγουστιάτικο πρωϊνό και ή ομίχλη, έχει πέσει πάνω στα όμορφα χωράφια του χωριού. Μιά ξύλινη εκκλησία προβάλλει. Μπαίνω μέσα κι ακούω τις όμορφες μελωδίες ψάλλουν τρεις ηλικιωμένες γυναίκες μέ καθαρές και ζεστές φωνές. Ή θεία λειτουργίο τελείται μέσα σε μιά ήσυχη ατμόσφαιρα. Βρίσκoμαι στην περιοχή του Μordvinian πού απέχει 220 μίλια νοτιοανατολικά της Μόσχας.
Στο χωριό ΒOLSHOYE IGNATOVO υπάρχει ή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είνε ένα χωριό ξεχασμένο στο χρόνο, μέ σπιτάκια φτωχικά και μικρά κι όμως, σ’ αυτό τό χωριό, μακριά άπό τις μεγάλε πόλεις, συρρέουν πολλοί πιστοί. Τί άραγε τραβούσε τόσους πιστούς νά ‘ρθούν νά εκκλησιαστούν σε αύτη τή μικρή, φτωχική, ξύλινη εκκλησία;
Είνε τό σκήνωμα ενός νεομάρτυρα. Στις άρχές τού εικοστού αιώνα έζησε εκεί ό πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Podgorsky, πού υπηρέτησε ώς εφημέριος στο γειτονικό χωριό Kirzhemany Υπήρξε ζηλωτής εφημέριος ό όποιος, άν κάι είχε στην κατοχή του πολλά χωράφια, δέν δι­έθεσε ποτέ τα χρήματα πού κέρδιζε στά δέκα του παιδιά, αλλά στήν ανέγερσι σχολείων, στά όποια μάλιστα δίδασκε ό ίδιος ανάγνωσι και γραφή.
Τό­σο ό π. Κωνσταντίνος όσο και ή πρεσβυτέρα του ήταν πολύ αγαπητοί άπό τούς κατοίκους της πε­ριοχής. Λέγεται ότι ό ίδιος είχε προικισθή μέ τό διορατικό χάρισμα νά βλέπη τις κρυμμένες αμαρ­τίες των εξομολογουμένων, νά τις αποκαλύπτε και έτσι νά τούς φέρνη όλους σέ μετάνοια.
Ή Όκτωβριανή επανάστασι έφτασε και στήν Τransvolga.. Ό ειλικρινής και ευθύς π. Κωνσταν­τίνος δέν άλλαξε τίποτα άπό τή ζωή του μπρο­στά στούς νέους άρχοντες και όταν πληροφορή­θηκε τον φρικτό θάνατο της βασιλικής οικογένει­ας αποφάσισε νά τελέση παννυχίδες. Οί απεσταλμένοι του κόμματος ενημερώθηκαν αμέσως γιά τήν κίνησί του αυτή.
Ό π. Κωνσταντίνος ήταν προφανώς ένας από τούς άνθρώπους πού θά τούς δημιουργούσε πρόβλημα στά σχέδια πού είχαν προκειμένου νά κατεδαφίσουν τις έκκλησίες.
Έκτος όμως άπό τά μνημόσυνα πού τέλεσε, συνέβη κάτι άκόμη, τό οποίο έξώργισε τούς αντιπροσώπους τής εξουσίας. Ήταν ή θεία λειτουρ­γία πού τελέσθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1918. Εκείνη τήν ήμέρα οι απεσταλμένοι των επαναστατών είχαν έρθει στο Κirzhemany όχι μόνο γιά νά γιορτάσουν τήν πρώτη επέτειο τής Όκτωβριανής επαναστάσεως, αλλά κάι γιατί είχαν τήν έντολή νά συλλέξουν ένα μέρος από τή σοδειά των αγροτών γιά τις ανάγκες των επαναστατών. Οί περισσότεροι κάτοικοι του χωριού δέν ενθουσιάστηκαν μέ τήν ιδέα τής γιορτής αυτής, και έτσι παρευρέθηκαν στήν Θ. Λειτουργία προς τιμήν του άγιου Δημητρίου. Ήταν τέτοια ή μανία των απεσταλμένων όταν έμαθαν τό συμβάν, πού έ­φτασαν στο σημείο νά συλλέξουν όλη τή σο­δειά των αγροτών, ακόμα κι αύτών πού οί γυιοί τους υπηρετούσαν στον κόκκινο στρατό.
Τήν επόμενη μέρα τό στρατιωτικό προλετα­ριάτο ώρμησε στήν έκκλησία και σχίζοντας τά ρούχα του π. Κωνσταντίνου τον έσυραν έξω στούς δρόμους μέ τά εσώρρουχα και άρχισαν νά τον ξυλοκοπούν βιαίως. Τον χτύπησαν γιά αρκετές ώρες, όπως χαρακτηριστικά διηγήθηκαν αργότερα στά παιδιά και στά εγγόνια τους κάτοικοι του χωριού. Άν και ό π. Κωνσταντίνος ήταν αρκετά δυνατός και θά μπορούσε τουλάχιστον ν’ αντισταθή, έν τούτοις επέλεξε νά υπομείνη ώς τό τέλος τό μαρτύριο.
Λίγο αργότερα, μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα τον εξανάγκασαν νά ζευτή ό ίδιος ένα κάρρο και τον περιέφεραν έτσι σ’ ολόκληρο τό χω­ριό. Όλοι οί κάτοικοι του χωριού από τό φόβο κλείστηκαν στα σπίτια τους και δεν τολμούσαν νά βγούν ούτε καν έξω άπ’ τήν πόρτα τους.
Όταν ό π. Κωνσταντίνος δεν είχε άλλες δυ­νάμεις γιά νά συνέχιση νά σέρνη τό κάρρο, του φόρεσαν ένα κολλάρο αλόγου στο λαιμό και τον ωδήγησαν στο χωριό, χωρίς βέβαια νά σταματή­σουν νά τον χτυπούν αλύπητα μ’ ένα μαστίγιο άλλά και με οτιδήποτε άλλο βρισκόταν μπρο­στά τους. Τέλος, τον έσυραν κρατώντας τον άπ’ τά μαλλιά μέχρι τήν αυλή της εκκλησίας και τον σταύρωσαν στις πόρτες της.
Τό σώμα του πα­τρός Κωνσταντίνου είχε εμφανή τά σημάδια του ξυλοδαρμού (τό κρανίο του σπασμένο, ένα δάχτυλο αποκομμένο από τό πολύ ξύλο και πολλά σημάδια άπό τις μαστιγώσεις).
Τήν έπόμενη μέρα ό νεωκόρος και ό φύλα­κας της εκκλησίας βρήκαν τό σώμα του καρφω­μένο στήν πόρτα και τό κατέβασαν. Τον έντυ­σαν μέ τά ιερατικά του άμφια και τον εναπόθε­σαν μέσα σ’ ένα ξύλινο φέρετρο, βάζοντας μέ­σα ένα Εύαγγέλιο και τά καρφιά μέ τά όποια τον είχαν σταυρώσει.
Οί απεσταλμένοι του κόμματος απαγόρευσαν τήν ταφή του στο κοιμητήριο, και έτσι τον έθαψαν σ’ ένα χωράφι. Ή δικαιοσύνη του Θεού όμως ενήργησε γρήγορα γιά τις απάνθρωπες πράξεις τών απεσταλμένων κ’ έτσι δεν πρόλα­βαν νά επιστρέψουν στο προορισμό τους· σκο­τώθηκαν πέφτοντας μέσα στον πάγο μαζί μέ τήν αμαξά τους.
Αυτή ή φρικτή ιστορία είχε σχεδόν σβηστή από τις μνήμες τών άνθρώπων. Ή πλειονότη­τα τών αυτοπτών μαρτύρων φοβούνταν ακόμα και νά κάνουν κάποια νύξι γιά τό γεγονός. Όμως τήν ίδια στιγμή υπήρχαν κάποιοι πού διηγήθη­καν τήν ιστορία στα παιδιά και στά εγγόνια τους, δείχνοντάς τους τό σημείο τής ταφής. Υπήρξαν πολλοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί πού κατά καιρούς τοποθετούσαν κάποιο σταυρό στο ση­μείο πού ετάφη ό π. Κωνσταντίνος, αλλά οί αρχές κάθε φορά τον έβγαζαν.
Τό 1992 ό πατήρ Αλέξανδρος Nikitin, εφημέ­ριος του ναού τών Αρχαγγέλων, ήθελε νά βρή τον τάφο τοΰ πατρός Κωνσταντίνου, γιατί ειχε άκούσει διάφορες διηγήσεις. Τελικά, κατάφερε νά βρή τήν τοποθεσία τό 2001, όταν ή ανεψιά μιάς πνευματικής κόρης του π. Κωνσταντίνου υπέδειξε τό μέρος τής ταφής.
Δεν θυμόνταν βέβαια τό άκριβές μέρος, άλ­λά στις 13 Ιουνίου συνέβη κάτι θαυμαστό. Μετά από τήν τέλεσι μιάς παννυχίδας, βρήκαν άμέσως τό σημείο τής ταφής του. Είχαν απομακρύνει μόνο τήν πρασινάδα από τον τόπο, όταν ξεχύ­θηκε μιά θεσπέσια ευωδία. Τότε αντίκρυσαν τό εξής καταπλητικό θέαμα· μπροστά τους, σέ βά­θος έξι ποδιών, βρίσκονταν ανέπαφο ολόκληρο τό φέρετρο.
Όταν τό άνοιξαν, βρήκαν τό σώμα του πατρός Κωνσταντίνου, από τό οποίο αναδύονταν ή ευωδία αυτή, άθικτο, ντυμένο μέ τά ιερατικά του άμφια, και κρατώντας στά χέ­ρια του ακέραιο τό Εύαγγέλιο. Τά σημάδια από τά χτυπήματα ήταν ακόμη εμφανή στο σώμα του, και στά χέρια του υπήρχαν οί τρύπες από τά καρφιά. Μέσα στο φέρετρο βρέθηκαν επί­σης και τά τέσσερα μεγάλα καρφιά μέ τά οποία τον είχαν σταυρώσει. Ό ιατροδικαστής, πού βρέ­θηκε εκεί, διαπίστωσε μέ ευκολία, άν και είχαν περάσει 83 όλοκληρα χρονιά, την αιτία θανά­του, πού ήταν ή ακατάσχετη αιμορραγία.
Ή ευωδία συνέχιζε νά υπάρχη μετά από αρκετό καιρό και τό μόνο πού άλλαξε ήταν τό χρώμα του σκηνώματος, τό όποιο από λευκό έγινε σκούρο καφέ, κάτι τό όποιο συμβαίνει με όλα τά άγια λείψανα. «Υστερα άπό μικρό χρο­νικό διάστημα και με την ευλογία του επισκό­που, τό σώμα του π. Κωνσταντίνου ετάφη στο ιερό βήμα της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μι­χαήλ, στο Bolshoye Ignatovo. Τό σπασμένο δάχτυλο του όμως κρατήθηκε ξεχωριστά και το­ποθετήθηκε μέσα σε μιά ειδική μικρή λειψανο­θήκη, ή οποία φυλάσσεται στο ιερό του ναού τοϋ Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Όταν επισκέφθηκα τό ναό, ό π. Αλέξανδρος μου έφερε τή λειψανοθήκη και έγώ έπεσα στά γόνατα νά προσκυνήσω, άν και δεν είχε αγιοποιηθή επίσημα από τήν Εκκλησία. Αισθάνθη­κα τήν ευωδία νά εξέρχεται από τό λείψανο (μιά ευωδία πού, όπως μάς είπε ό π. Αλέξαν­δρος, έχει μείνει αναλλοίωτη από τήν πρώτη μέρα) και είχα τήν αίσθησι οτι προσκυνούσα τό δάχτυλο ενός ζωντανού άνθρώπου, αφού ήταν ακόμη μαλακό.
Τά λείψανα του πατρός Κωνσταντίνου άρχι­σαν νά θεραπεύουν ακόμη και άνθρώπους πού έπασχαν άπό μή ιάσιμες άσθένειες, όπως παι­δική εγκεφαλική παραλυσία, επιληψία και καρ­κίνο. Ό π. Άλεξάνδρος διηγείται ένα περιστα­τικό πού συνέβη μπροστά στά μάτια του. Ένα παιδάκι πού έπασχε άπό εγκεφαλική παραλυ­σία μεταφέρθηκε με τό αναπηρικό του καρροτσάκι μπροστά στο φέρετρο γιά νά προσκυνήση τά λείψανα. Μόλις προσκύνησε και απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τό σκήνωμα, τό παιδί σηκώθηκε άπό τό καρροτσάκι και περπά­τησε πηγαίνοντας τώρα μόνο του νά προσκυνήση τά λείψανα γιά δεύτερη φορά.
Ό π. Αλέξανδρος έχει γίνει μάρτυρας πολ­λών τέτοιων περιστατικών πού ύπήρχε θαυμα­τουργική επέμβασι και ίασι πολλών ασθενών και μέχρι στιγμής έχει καταγράψει 1.024 τέτοι­ες περιπτώσεις.
Τό μοναδικό εμπόδιο πού υπάρχει ώστε νά αγιοποιηθή ό π. Κωνσταντίνος είνε ή έλλειψι έγγράφων πού νά μαρτυρούν οτι ήταν θύμα του διωγμού τού 1918. Υπάρχει μόνο ή προ­φορική παράδοσι, αλλά ό π. Αλέξανδρος δεν ανησυχεί- «όταν επιτρέψη ό Θεός, όλα θά γί­νουν», λέει χαρακτηριστικά. Ή άλήθεια μιλά μόνη της…

Πηγή· αγγλόφωνο περιοδικά «ORTHODOX WORD»
μετάφρασις- ϊ. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]
https://apantaortodoxias.blogspot.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

H “προφητεία” του Μητροπολίτη Πειραιώς για το πως ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας οδηγεί στην «Κοσοβοποίηση» της Θράκης (ΒΙΝΤΕΟ)

μμ

Όταν ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ φώναζε από το 2016 για τον κίνδυνο «Κοσοβοποίησης» της Θράκης κάποιοι τον χαρακτήριζαν γραφικό και επεδίωκαν να τον απαξιώσουν.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, βρισκόμαστε ενώπιον αυτού του μεγάλου κινδύνου, μετά τα αποτελέσματα της κυριακάτικης κάλπης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα, είχε το γεγονός πως ο δυναμικός Ιεράρχης είχε συσχετίσει την πρόταση Τσίπρα τότε για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας με την «Κοσοβοποίηση» της Θράκης.

Μέσω επιστολής του προς τον Αλέξη Τσίπρα ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ανέλυε το 2016 με τρόπο σαφή τους κίνδυνους που ελλοχεύουν και τα προβλήματα που θα προκύψουν εάν τελικώς προχωρήσει ο περιβόητος διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους.

Μεταξύ άλλων σε αυτήν την επιστολή αναφερόταν και στην Θράκη και στο καθεστώς των μουφτήδων:

Σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο αντιμετωπίζει διεθνώς το πολύ ευαίσθητο νομικό θέμα του διορισμού αντί της εκλογής από την Μουσουλμανική μειονότητα, στηριζόμενο στο γεγονός ότι οι Μουσουλμανικές Μουφτείες είναι δημόσιες υπηρεσίες του Κράτους και έχει το Δημόσιο την αρμοδιότητα του διορισμού των ασκούντων την σχετική δικαιοδοσία.

Εάν η Κυβέρνηση δεν έχει πρόβλημα με την «εκλογή» των Μουφτήδων από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής η «Κοσοβοποίηση» της Θράκης θα είναι θέμα ολίγων μηνών”.

Ενώ σε συνέντευξή του προς το τέλος του ιδίου έτους επαναλαμβάνε:

Για να υπάρξει χωρισμός, πρέπει να υπάρχει γάμος. Γάμος Ορθόδοξης Εκκλησίας και Ελληνικής Πολιτείας δεν υπάρχει. Αν η Εκκλησία μετατραπεί από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ, όπως αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι σήμερα επιθυμούν, τότε οι μουφτήδες της Θράκης θα ορίζονται από το Τουρικό και όχι από το Ελληνικό κράτος, άρα θα ξεκινήσει η κοσοβοποίηση της Θράκης”

https://www.pentapostagma.gr/2019/05/h-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b9.html

 

Σχολιάστε

Filed under ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Είδε τα μεγάλα πεύκα της περιοχής να λυγίζουν, και την Παναγία ντυμένη στα λευκά να εισέρχεται εντός του Ναού

Σε νεαρή ηλικία ο Ηράκλης Βασιλείου καθώς βοηθούσε με την βόσκηση των προβάτων της οικογένειας στην περιοχή της Παναγίας Ελεούσας,που βρίσκεται μεταξύ Γιαλούσας και Ριζοκαρπάσου, στην κατεχόμενη Καρπασία, έζησε ένα θαύμα.

Είδε τα μεγάλα πεύκα της περιοχής να λυγίζουν,και την Παναγία ντυμένη στα λευκά να περνά από μέσα και να προχωρεί και να εισέρχεται εντός του Ναού.

Πρόσφυγας πλέον,έβαλε στόχο να κτίση ένα ξωκλήσι για την Παναγία.Μόνος και με βοήθεια απο το παιδιά του έκτισε ένα μικρό ναό στην Μεγαλόχαρη, την Παναγία Έλεούσα.

Μετά έκτισε ακόμα ένα,της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και τώρα βρίσκεται στο στάδιο κτισίματος και τρίτου ναού.Βρίσκονται όλα λίγο έξω από το χωριό Κελλιά ,της επαρχίας Λάρνακας.

Πρέπει να τονίσω ότι ότι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος είναι με δικά του έξοδα.Χρήματα που αφήνουν οι πιστοί πηγαίνουν όλα στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στα Κελλιά.

Η Εκκλησία της Παναγίας Ελεούσας στην κατεχόμενη Καρπασία μας. Βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση εξαιτίας της τουρκικής εισβολής

Το ξωκλήσι που έχει κτίσει ο Ηράκλης και που το επισκέπτονται εκατοντάδες πιστοί

Το ξωκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που έκτισε ο Ηράκλης, με ένα ιδιαίτερο φόντο.Η πρόσβαση γίνεται από μιά ξύλινη σκάλα και γέφυρα πάνω από τον ποταμό των Ρινιών.

Η είσοδος του ναού του Τιμίου Προδρόμου και Αγίου Σπυρίδωνα που άρχισε να κτίζει ο Ηράκλης

Απο το facebook

Πηγή: Προσκυνητής

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

O πρώην Ταλιμπάν που βαπτίστηκε στον Άγιο Όρος: Διαβάστε την εκπληκτική ιστορία του


Ο Αχμέτ γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό στο Αφγανιστάν σε περίοδο πολέμου. Το παζλ των παιδικών του αναμνήσεων αποτελείται από σκόνη, φτώχεια, υποχρεωτική ισλαμική εκπαίδευση, πόλεμο, θάνατο.

«Δεν θυμάμαι πια ποιός πολεμούσε με ποιόν, υπήρχε ένας συνεχής πόλεμος», λέει χαρακτηριστικά.

Για χρόνια βρισκόταν στους χώρους των ταλιμπάν. Φανατικός μουσουλμάνος ανήκε στο «ριζοσπαστικό» Ισλάμ. Μέχρι που αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον να αντέξει αυτό το είδος ζωής – τη δυστυχία, τη φτώχεια, τη βία, τον πόνο και τη μυρωδιά του θανάτου που έβλεπε παντού γύρω του.

Στα 23 ταξίδεψε στα αδιάβατα βουνά στο Πακιστάν και στη συνέχεια στο Ιράν. Εργάστηκε δύο χρόνια εκεί «χωρίς έγγραφα» και τελικά έφτασε στην ακτή της Μικράς Ασίας στην Τουρκία, η οποία γι ‘αυτόν ήταν η πύλη στον παράδεισο της Δύσης.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ πριν από εννέα χρόνια, με ένα φουσκωτό στρώμα από αυτά που τα παιδιά παίζουν στις παραλίες, με δύο κουπιά και τέσσερα μπουκάλια νερό, πήδηξε στη θάλασσα λίγο έξω από τη Λέσβο.

«Η θάλασσα ήταν μαύρη,το κρύο τσουχτερό και φυσούσε πολύ. Δε γνώριζα καλό κολύμπι, τα κύματα έμοιαζαν βουνό. Μου πήρε περίπου δέκα ώρες να φθάσω στην απόκρυμνη ακτή με τα βράχια, ήμουν σε απόγνωση επειδή δεν ήξερα αν θα μπορούσα να αναρριχηθώ, ήταν πολύ κοφτερά … Τελικά ανέβηκα περπάτησα αρκετά και ο πρώτο άνθρωπος που συνάντησα ήταν μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα με μαντήλι στο κεφάλι. Δεν την κατάλαβα και δεν με κατάλαβε… Με νοήματα μου έδειξε το δρόμο προς έναν πλακόστρωτο δρόμο και μου έδωσε μερικά νομίσματα για να πάρω το λεωφορείο προς την πόλη. Βρέθηκα σε ένα μικρό κέντρο υποδοχής για τους μετανάστες. Έμαθα ελληνικά και δούλεψα σε διάφορες δουλειές μέχρι να βρω μια κανονική δουλειά σε μια εταιρεία που τοποθετούσε ηλιακούς συλλέκτες. Με πλήρωσαν καλά, απέκτησα ασφάλιση και έκανα τα χαρτιά μου για πολιτικό άσυλο. Εργάστηκα στην ίδια εταιρεία στην Αθήνα για έξι χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια μετά την εργασία πήγαινα στην εκκλησία – κάτι με τραβούσε εκεί. Μου χάριζε ηρεμία, ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Χριστό. Βρήκα μια Καινή Διαθήκη. Άρχισα να το διαβάζω. Αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω Χριστιανός. Έφυγα από την Αθήνα όταν η εταιρεία έκλεισε και πήγα στην επαρχία όπου απασχολήθηκα σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Λίγο πριν το Πάσχα το 2013, αποφάσισα να ζητήσω να γίνω Χριστιανός », λέει ο ίδιος.

«Ήταν Τετάρτη 5 Ιουνίου, όταν βρέθηκα στον Άθωνα να κοιτάζω προς την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου… Ήταν η μέρα που έγινα χριστιανός και πήρα το όνομα Αλέξανδρος.»

 

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΚΤΙΝΕΣ: Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνος Καραστάθης

Ο αείμνηστος καθηγητής Τρεμπέλας γράφει: «Το θαύμα οφείλεται μεν σε υπερφυσική αιτία, αφ’ ης όμως συντελεσθεί, καθίσταται πλέον ιστορικό γεγονός και ανήκει στην Ιστορία.

 

Διότι και το θαύμα γίνεται σε τόπο και σε χρόνο, όπως όλα τα ιστορικά γεγονότα, και διενεργείται ενώπιον αυτοπτών, των οποίων η μαρτυρία καταγράφεται στις δέλτους της Ιστορίας. Εντεύθεν ορθώς παρατηρεί ο Leibniz (System theol, init), ότι ¨εάν τα εις προγενεστέρας εποχάς συντελεσθέντα θαύματα αναφέρονται μεθ’ όλων των αποδείξεων, αι οποίαι μας χρησιμεύουν συνήθως δια να στηρίξουμε την αλήθεια προγενεστέρων γεγονότων, οφείλουμε να πιστεύουμε ταύτα, ως εάν είχαν λάβει χώρα επί των ημερών μας¨».1 Τα οράματα δεν αναφέρονται σπάνια στην Εκκλησιαστική ιστορία.*

*Οράματα έχουν δει οι Προφήτες Ιεζεκιήλ, Ησαΐας και Δανιήλ, οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ο άγιος Νήφων, ο άγιος Μηνάς και άλλοι πολλοί ακόμα Άγιοι. Ο Newman υπενθυμίζει τα θεϊκά σημεία, που αναφέρονται στην αγία Γραφή, και που προηγήθηκαν της καταστροφής της Βαβυλώνας και της Ιερουσαλήμ, της πρώτης με τη σημείωση στον τοίχο της αίθουσας συμποσίων και της δεύτερης με τους οιωνούς πάνω από τον ουρανό της. (Richardson, Prolegomena on Eus., Section 4. Appearance of the Cross in the sky to Constantine).

Αλλά τι είναι ιστορικότητα;

«Ιστορικότητα είναι α) η ιδιότητα ενός γεγονότος να αποτελεί μέρος ή να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της Ιστορίας και β) να το αποτελεί κάτι πραγματικό γεγονός, να μαρτυρείται από πηγές (Λεξικό Μπαμπινιώτη).

Μολονότι σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό το όραμα του Κών/νου έχει διαδραματίσει ύψιστο ρόλο στη διαμόρφωση της Ιστορίας, άρα διαθέτει ιστορικότητα, εμείς, μη αρκούμενοι στην κάλυψη που παρέχει το πρώτο μέρος του ορισμού, αναζητήσαμε και μαρτυρίες έγκυρων πηγών, διότι οι άθεοι ή οι ορθολογιστές της Δύσης, καθώς διδάχτηκαν από τους παγανιστές, αμφισβητούν έντονα το όραμα, ή το εξηγούν ως δήθεν πολιτικό ελιγμό του αυτοκράτορα να προσεταιριστεί τους χριστιανούς, ή κάνουν λόγο για ένα τυχαίο σχηματισμό των νεφών, ή για «παραήλιο» ή για «άλω» του φεγγαριού, ή για θέση αστεριών (μέσα στο καταμεσήμερο), ή για φωτεινούς δακτυλίους του ηλίου κ.ο.κ.

Οι μαρτυρίες είναι οι εξής:

α) Ο επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος ο Παμφίλου, φίλος του Κων/νου, που έγραψε μετά το θάνατο του αυτοκράτορα το βιβλίο του «Εις Βίον μακαρίου Κωνσταντίνου του Βασιλέως», αναφέρει ότι ο Κων/νος επιβεβαίωσε το περιστατικό του οράματος στον ίδιο ενόρκως.2 Ο ίδιος ιστορικός δίνει την πληροφορία ότι το όραμα το είδε και ο στρατός του Κωνσταντίνου.3 Ο ίδιος επίσης παρέχει πολλές και χαρακτηριστικές πληροφορίες για το όραμα και σημειώνει ότι το μήνυμα «εν τούτω νίκα» ήταν στα ελληνικά. Μας πληροφορεί ακόμα ότι ο Θεός πολλές φορές αξίωσε τον Κων/νο να ιδεί θεϊκά σημεία, τα οποία του παρείχαν πρόγνωση για όσα έμελλε να συμβούν.4

β) Ο Λακτάντιος, χριστιανός ρήτορας, που ως ο δάσκαλος του Κρίσπου, πρωτότοκου γυιού του Κων/νου, είχε στενές σχέσεις με το παλάτι, αναφέρει ότι «ο Κωνσταντίνος προειδοποιήθηκε σε ένα όνειρο να χαράξει το ουράνιο σημείο του Θεού (caeleste signum dei) πάνω στις ασπίδες των στρατιωτών του και έτσι να ενταχθούν στη μάχη».5 Ποιο είναι το «ουράνιο σημείο» αν όχι το όραμα του Κωνσταντίνου;

γ) Σε ένα από τα διασωζόμενα «σπαράγματα» από την Εκκλησιαστική ιστορία του Φιλοστόργιου, που αναφέρονται στο μαρτυρικό θάνατο του Αγίου Αρτεμίου και που διασώζει ο Ιωάννης ο Μοναχός, τουτ’ έστιν ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στο βιβλίο του «Μαρτύριον του αγίου Αρτεμίου» (passio Sancti Artemii), άγιος Αρτέμιος, συνδιαλεγόμενος λίγο προ του μαρτυρίου του με το φονέα του Ιουλιανό τον Παραβάτη, του δίνει της εξής απόκριση σε κατηγορία του κατά του Μεγάλου Κωνσταντίνου: «Απέκλινε δε (ο Κωνσταντίνος) προς τον Χριστόν, ουρανόθεν εκείνου καλέσαντος, ότε την προς τον Μαξέντιον δριμείάν τε και βαρυτάτην διηγωνίσατο μάχην, δείξας αυτώ το του σταυρού σημείον μεσούσης ημέρας, υπέρ τον ήλιον ταις αυγαίς εξαστράπτον, και γράμμασιν αστροτύπως Ρωμαϊκής διασημήνας αυτώ την του πολέμου νίκην˙ ημείς τε γαρ αυτοί το σημείον εθεασάμεθα τω πολέμω παρόντες, και τα γράμματα υπανέγνωμεν˙ αλλά και το στρατόπεδον άπαν τεθέατο, και πολλοί τούτου μάρτυρες εν τω σω στρατοπέδω τυγχάνουσιν, ει γε άρα ερωτήσαι θελήσειας.».6
Ο Φιλοστόργιος, που γεννήθηκε το 368 μ. Χ., δηλαδή μόλις επτά χρόνια μετά το μαρτύριο του αγίου Αρτεμίου, έχει αρυσθεί τις πληροφορίες του από ανθρώπους που έζησαν τα παραπάνω γεγονότα και επομένως αυτές δέον να θεωρούνται έγκυρες.

δ) Ο ποιητής Οπτατιανός (σύγχρονος του Κων/νου) σε πανηγυρικό του λόγο προς τιμήν του Μ. Κων/νου το 326 στα Vicenalia ονομάζει και αυτός το όραμα του Σταυρού caeleste signum «ουράνιο σημείο».7

ε) Ο Ναζάριος, ένας ομιλητής σύγχρονος του Κων/νου, σε ομιλία του προς τιμήν του αυτοκράτορα Κων/νου, που εν ήταν παρών, κάνει λόγο για ορισμένο απροσδιόριστο οιωνό, που γέμισε τους στρατιώτες του Κων/νου με φόβο και ανησυχία, αλλά και τους ενθάρρυνε στον αγώνα: «Ποιος Θεός, ποια θεία παρουσία ενθάρρυνε εσένα, ώστε όταν όλοι οι σύντροφοί σου στα όπλα και οι διοικητές όχι μονάχα μυστικές ανησυχίες, άλλ’ ανοιχτούς φόβους είχαν του οιωνού, ακόμα ενάντια στις συμβουλές των ανθρώπων, ενάντια στις προειδοποιήσεις των ιερέων, εσύ έπραξες σύμφωνα με την αντίληψή σου, ώστε να έρθει η ώρα της παράδοσης;».8

στ) Ο Ρουφίνος (345 – 410 μ. Χ.) συγγραφέας και αυτός του 4ου αιώνα, αναφέρει την εμφάνιση του Σταυρού.

ε) Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (329 -390 μ. Χ.) στο Δεύτερο Στηλιτευτικό του κατά του Ιουλιανού Λόγο σαφώς υπαινίσσεται το όραμα του Μ. Κωνσταντίνου. Αναλυτικά τα πράγματα έχουν ως εξής:
Ο Αποστάτης αυτοκράτορας, προφανώς για να ικανοποιήσει τους Εβραίους, συμμάχους του στον αγώνα του κατά των χριστιανών, διέταξε να ξαναχτιστεί ο Ναός του Σολομώντος. Οι εργασίες εκσκαφής θεμελίων προχωρούσαν, όταν αιφνιδίως φλόγες αναπήδησαν μέσα από τα ανασκαμμένα θεμέλια του Ναού, που άλλους από τους εκεί εργαζόμενους κατέκαψαν και άλλους ακρωτηρίασαν, βάζοντας τελικά άδοξα και οριστικό τέλος στις εργασίες. Ο άγιος Γρηγόριος ομιλεί για θαύμα και ευθύς αμέσως κάνει λόγο και για ένα άλλο προγενέστερο θαύμα, «ο δε έτι τούτου παραδοξότερον και περιφανέστερον, έστη φως εν τω ουρανώ τον σταυρόν περιγράφον, και το πρότερον επί γης ατιμαζόμενον τοις αθέοις και σχήμα και όνομα νυν εν ουρανώ δείκνυται πάσιν επίσης, και γίνεται τρόπαιον τω Θεώ της κατά των ασεβών νίκης, τροπαίου παντός υψηλότερον».9 Δηλαδή: «Από αυτό (το θαύμα των φλογών) πιο παράδοξο ακόμα και πιο ξακουστό στάθηκε το φως στον ουρανό, που σχηματίζει τον Σταυρό, και εκείνο, που πρωτύτερα ατιμαζόταν από τους άθεους και ως σχήμα όνομα, τώρα στον ουρανό δείχνεται απ’ όλους επίσης, και υπό του Θεού γίνεται τρόπαιον νίκης κατά των ασεβών, υψηλότερο κάθε άλλου τροπαίου».

Τα γεγονότα του Ναού συνέβησαν κατά το 361. Τίθεται τώρα το ερώτημα: Άραγε ο άγιος Γρηγόριος θυμίζει στους ακροατές του το φωτεινό Σταυρό που ο Κων/νος είχε δει σε όραμα και που όλοι της εποχής τους είχαν ακουστά από τις διηγήσεις των παλαιοτέρων, ή το φωτεινό Σταυρό που είχαν δει στον ουρανό οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ λίγα χρόνια νωρίτερα (το 346).

Αλλά ο Σταυρός κατέστη «τρόπαιον τω Θεώ της κατά των ασεβών νίκης, τροπαίου παντός υψηλότερον» στη μάχη της Μουλβίας και στους μετέπειτα πολέμους του Κων/νου. Ο μεγάλος Ιεράρχης λοιπόν υπαινίσσεται το όραμα του Κων/νου. Και τούτη η πληροφορία του έχει ξεχωριστή σημασία για την έρευνα, επειδή ο Γρηγόριος υπήρξε ένας από τους κοντινότερους χρονικά προς τον Κων/νο συγγραφείς, μετά το Λακτάντιο, τον Ευσέβιο, τον Οπτατιανό και το Ναζάριο, και σύγχρονος του Ιουλιανού.*

*Για τα γεγονότα του ναού του Σολομώντος κάνουν λόγο στα βιβλία τους και οι Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Θεοδώρητος, Φιλοστόργιος, ο Εβραίος Ραββίνος Γεδαλίας και ο φίλος του Ιουλιανού παγανιστή Αμμιανός Μαρκελλίνος (332 – 400). Οι ορθολογιστές πάντως αποδίδουν τις φλόγες του ανασκαφέντος τόπου σε αέρια της γης.

στ) Ο Σωζομενός (πέθανε το 433 μ. Χ.) αρχικά αναφέρει ότι ο Κων/νος είδε στ’ όνειρό του το σημείο του Σταυρού (όναρ είδε εν τω ουρανώ σελαγίζειν) και έπειτα, ίσως από επιρροή του Ευσεβίου, τον οποίο αναφέρει, μιλάει για την εμφάνιση στον ουρανό.10

ζ) Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (380 – 439 μ. Χ.), αφού κάνει λόγο για το όραμα του Σταυρού, προσθέτει: «Αυτός τε (δηλαδή ο Κων/νος) τοις οικείοις σχεδόν απιστών οφθαλμοίς, ηρώτα και τους παρόντας, ει και αυτοί της αυτής απολαύουσιν όψεως, Των δε συμφωνησάντων, ανερρώνυτο μεν ο βασιλεύς επί τη θεία και θαυμαστή φαντασία».11

η) Ο Γελάσιος Καισαρείας (β’ μισό του 5ου αιώνα μ. Χ.) αναφέρει τα εξής για το όραμα: «Ούτω δε κεκριμένης της μάχης και της πρατάξεως ισορρόπω ούσης, ουρανόθεν ο Θεός Κων/νον οπλίζει, δείξας αυτώ το σωτήριον του Σταυρού σύμβολον φωτοειδώς εν ουρανώ. Γράμματα δε έμυσε της όψεως την δύναμιν, λέγοντα «τούτω νίκα». Τούτο το διήγημα τοις μεν απίστοις μύθος είναι δοκεί και πλάσμα, τοις δε ημετέροις δόγμασι κεχαρισμένον. Τοις δε αληθή πιστεύειν συνειθισμένοις, εναργής του πράγματος η απόδειξις».12
Αλλά στο όραμα του Σταυρού αναφέρονται ακόμη και μεταγενέστεροι συγγραφείς:

Ο Ζωναράς (1042 – 1130 μ. Χ.) αναφέρεται σε τρεις άλλες θεοσημίες του Κων/νου: Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που είχε με το Λικίνιο ή με το Μαξέντιο, πρόσεξε κάποιον οπλισμένο καβαλάρη που, αντί για σημαία, κρατούσε το σύμβολο του Σταυρού και προπορευόταν της παρατάξεώς του. Άλλη μια φορά είδε στην Αδριανούπολη δύο νεαρούς να θερίζουν τις φάλαγγες των εχθρών. Κάποτε στην περιοχή του Βυζαντίου, ενώ ήταν νύχτα και όλοι κοιμούνταν, του φάνηκε πως άστραψε γύρω από το στρατόπεδό του. Από τα σημάδια αυτά οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι οι επιτυχίες και οι νίκες του είχαν θεϊκή προέλευση.13
Και ο βυζαντινός λόγιος Νικηφόρος Κάλλιστος (1250 – 1330 μ. Χ.) κάνει λόγο τια το Όραμα.14

Πέρα από τις μαρτυρίες, υπάρχουν και κάποια λογικά συμπεράσματα ενός κοινού νου, που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, στο ότι δηλαδή το Όραμα του Κων/νου υπήρξε ένα πραγματικό γεγονός:

α. Η πλήρης μεταστροφή του Κων/νου στο Χριστιανισμό μετά τη μάχη της Μουλβίας (για την οποία γίνεται εκτενής λόγος στο επόμενο κεφάλαιο) είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μας, η μεγαλύτερη απόδειξη της ιστορικότητας του οράματος.

β. Ποτέ ένας εχέφρων αυτοκράτορας δε θα επιδίωκε να προσεταιρισθεί για στήριξή του μια μικρή μειοψηφία χριστιανών στρατιωτών του, προκαλώντας συγχρόνως εναντίον του την εχθρότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των παγανιστών, αν δεν συνέβαινε κάτι πολύ συνταρακτικό, που να ωθούσε τον Κων/νο σ’ αυτή την απόφαση. Ο ευφυέστατος και συνετός Κων/νος ποτέ δε θα διακινδύνευε την πειθαρχία στο στράτευμά του, διατάζοντας τους στρατιώτες του να αναγράψουν στις ασπίδες τους το Μονόγραμμα του Χριστού, καθ’ ήν στιγμήν το 85-99% αυτών ήταν παγανιστές, αν δεν αντλούσε δύναμη και ελπίδα από αυτό το θεϊκό σημάδι και οι στρατιώτες του δεν ενστερνίζονταν το νόημα της ενέργειάς του αυτής ή είχαν παντελή άγνοια του θεϊκού συμβάντος και’ αυτό. Το φαινόμενο ήταν πέραν των ορίων της φύσης, ήταν ένα θαύμα, και επηρέασε βαθύτατα τον αυτοκράτορα.

γ. Η αναμνηστική επιγραφή της μεγάλης νίκης του κατά του Μαξέντιου, που γράφηκε στην αψίδα (για την οποία γίνεται λόγος παρακάτω) καθ’ υπόδειξη του ιδίου, περιλαμβάνει την έκφραση: «Instinctu Divinitatis et magnitudine mentis». (Με θεία παρώθηση και τη μεγάλη φρόνησή του).

δ. Ο στυγερός διώκτης των χριστιανών Λικίνιος, διαδίδοντα ότι μίλησε με Άγγελο, ο οποίος του δίδαξε τάχα μια προσευχή πριν από τη μάχη του με το Μαξιμίνο, καθώς μας ενημερώνει ο Λακτάντιος,15 φανερώνει πως ήταν ενημερωμένος για το όραμα του Κων/νου, ότι γνώριζε για τη βαθύτατη απήχηση που είχε αυτό το υπερκόσμιο γεγονός στο λαό και στο στράτευμα του Κων/νου κα ότι θέλησε, αντιγράφοντάς τον, να κλέψει λίγη δόξα από εκείνον…

Αλλά και από τους συγγραφείς των νεότερων χρόνων πολλοί αποδέχονται το όραμα ως πραγματικό γεγονός. ένας σημαντικός θεολόγος της Δύσης, ο Schaff, σε μια σειρά σκέψεων και προβληματισμών πάνω στο θέμα του συγκεκριμένου οράματος, όπου διαλαμβάνει και μια σειρά ενστάσεων των ορθολογιστών επί του θέματος, έναντι των οποίων επιχειρεί να αρθρώσει συμβιβαστικές λύσεις, τελικά καταλήγει:

«Ότι το όραμα επισημάνθηκε ως υπερφυσικής προελεύσεως, ειδικά μετά από την ευτυχή επιτυχία, είναι φυσικό και συμβατό με τις επικρατούσες ιδέες της εποχής. Ο Τερτυλλιανός και άλλοι Πατέρες πριν από τη Σύνοδο της Νικαίας και μετά από αυτή απέδωσαν πολλές μεταβολές στα νυχτερινά όνειρα και οράματα. Ο Κων/νος και οι φίλοι του αναφέρουν τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του, όπως τη γνώση της προσέγγισης των εχθρικών στρατευμάτων, την ανακάλυψη του Παναγίου Τάφου, την ίδρυση τη Κων/πόλεως, στη θεία αποκάλυψη μέσω οραμάτων και ονείρων.

Εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι ν’ αρνηθούμε στο ελάχιστο τη σύνδεση του οράματος του σταυρού με την επέμβαση της Θείας Πρόνοιας, η οποία έλεγξε αυτή την αξιοπρόσεκτη κρίσιμη καμπή της Ιστορίας. Η ίδια η Βίβλος επικυρώνει τη γενική θεωρία των θεόσταλτων και προφητικών ονείρων και τα νυκτερινά οράματα, μέσω των οποίων οι θείες αποκαλύψεις γνωστοποιούνται στους ανθρώπους.16

Πολλοί ακόμα ιστορικοί αποδέχονται την ιστορικότητα του οράματος, αλλά και πολλοί την αρνούνται.*

*Ο Βέλγος ιστορικός Gregoire βλέπει το όραμα και με μεταστροφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου ως μεταθανάτιο ξαναγράψιμο των γεγονότων από τον Ευσέβιο. Ο Murdock (στις σημειώσεις του στη μετάφραση του Mosheim) προβάλλει και τούτη την αξιοπρόσεκτη παρατήρηση: «Εάν το θαύμα του φωτεινού Σταυρού είναι μια πραγματικότητα, ο Θεός ο ίδιος έχει εγκρίνει τη χρήση του Σταυρού ως ορισμένο σύμβολο της θρησκεία μας, έτσι ώστε δεν υπάρχει καμιά δεισιδαιμονία στη χρήση από αυτό, αλλά οι Καθολικοί είναι σωστοί, και οι Προτεστάντες σ’ ένα λάθος σ’ αυτό το θέμα!». Ο Murdock λησμόνησε μονάχα ν’ αναφέρει ότι και οι Ορθόδοξοι έχουν στη λατρεία τους το Σταυρό. Και ότι ο Σταυρός – γι’ αυτούς κατ’ εξοχήν – είναι το κορυφαίο σύμβολο πίστεως, θυσίας και αγιασμού, και κατά τον Απόστολο Παύλο «τοις σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού» (Α’ Κοριν. 1, 17).

Υποσημειώσεις.

  1. Π. Τρεμπέλα, «Τα θαύματα, εν Αλεξανδρεία», 1917, «Ιησούς ο από Ναζαρέτ, σελ. 193-221).
  2. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28.
  3. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1 κεφ. 28.
  4. Ευσ’. Β. Κ. Λόγ. 1, κεφ. 47, και Ευσ’. Τριακονταετηρικός κεφ. 11.
  5. Λακτ. Περί των θαν. Των διωκτών κεφ. 44.
  6. Ιωάννου Δαμασκηνού, Artemii Passio, P. G. 96 σελ. 1293
  7. Οπτατ. Panegyr 6 (326), caelestis = ο εξ ουρανού, θεϊκός
  8. Ναζάρ Panegyr. Λατ. 10
  9. Γρηγ. Θεολ. Β. Στηλ. 4 (Κ.Π.Ε.) 35
  10. Σωζομ. Εκκλ. ιστ. Βιβλ. 1, κεφ. 3.
  11. Σωκρ. Εκκλ. ιστ. Βιβ. 1, κεφ. 2
  12. Γελάσ’. εκκλ. ιστ. Βιβλ. 1, κεφ. 4 τόμος 85, σελ. 1204.
  13. Ζων. Βιβ. 13, κεφ. 1, σελ. 56.
  14. P. G. 146, σελ. 16.
  15. Λακτ. Περί των θανάτων των διωκτών, κεφ. 46.
  16. Schaff, Philip History of the Christian Church, Volume, III Nicene and Post – Nicene Christianity A. D. 311-600, Vol, III, Chapt, I. p. 19-23.

Από το βιβλίο: Μέγας Κωνσταντίνος : Κατηγορίες και αλήθεια, του Κωνσταντίνου Καραστάθη. Αθήναι, Απρίλιος του 2012 Εκδόσεις “ΑΘΩΣ”. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη. Ορθόδοξη Πορεία

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ: Περί της ιστορικότητος του οράματος (Εν Τούτω νίκα) του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Τα προφητικά λόγια του Αγίου Πορφυρίου για τον ηγέτη που θα εμπνεύσει και θα ενώσει τον κόσμο στο καλό | Σημεία Καιρών

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καί ὁ σπουδαῖος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

Ὁ γέροντας εἶχε καί τό προφητικό χάρισμα, ἀλλά σπάνια μιλοῦσε γιά μελλοντικά γεγονότα. Πάντα μέ σύνεση καί προσοχή τό ἔκανε σέ ἐξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Ὁ π. Πορφύριος κάνει λόγο γιά ἕναν πολύ σπουδαῖο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θά βγεῖ μέσα ἀπό τή συμφορά γιά νά συνεγείρει καί νά ἑνώσει τόν κόσμο στό καλό (Κλείτου Ἰωαννίδου, «ὁ Γέρων Πορφύριος», Ἀθήνα 1993, σελ. 233).

Μιλᾶ γιά ἕναν νέο ἡγέτη τοῦ Ἔθνους, γιά ἕνα σπουδαῖο καί τρανό παλληκάρι, πού θά ἔχει ἀκλόνητη ὀρθόδοξη πίστη καί Ἰησοῦ Χριστό στήν καρδιά του. Ὁ ἡγέτης αὐτός θά ἐμπνεύσει, θά συνεγείρει καί θά ἐνθουσιάσει χιλιάδες νέους χριστιανούς, πού τώρα εἶναι σκορποχώρι, ἀνακατεμένοι μέ τά ἁρπαχτικά τοῦ αἰῶνος τούτου.

yiorgosthalassis.blogspot.com

*****

*Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης – Μαρτυρίες» – Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος»

-Μια φορά επισκέφτηκα τον Άγιο Πορφύριο και μιλήσαμε για την Ελλάδα και τους πολιτικούς της. Τότε μου είπε το εξής, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:

«Θα έρθει μετά από χρόνια ένα παλικάρι που θα είναι πάρα πολύ πιστό στον Θεό και θα μας κυβερνήσει. Θα έρθει ένα παλικάρι και θα φέρει όλη τη νεολαία κοντά στον Χριστό».

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒       ΕΔΩ

Πηγή: Τα προφητικά λόγια του Αγίου Πορφυρίου για τον ηγέτη που θα εμπνεύσει και θα ενώσει τον κόσμο στο καλό | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: -Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου, γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου


~ Κάποτε ένας ιερεύς που ήταν αγνός σαν κρύσταλλο, καθαρός και αμίαντος από κάθε τι αισχρό, ρυπαρό και σαρκικό, βρέθηκε, ακούτε τώρα; βρέθηκε ο εν λόγω ιερεύς ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες στο κελί μιας συνοδείας στο Άγιον Όρος που του πρόσφερε ολοκάρδια φιλοξενία Το πρώτο βράδυ αφού αγρύπνησε με πολλά πολλά δάκρυα, κατάκοπος και καταπονεμένος, ξάπλωσε για λίγο να αναπαυθεί γιατί ύστερα από λίγο θα έπρεπε να σηκωθεί με το τάλαντο για τη μετα-μεσονύχτια Θεία Λειτουργία.
Εντελώς απροσδόκητα βλέπει μια τεράστια λευκή γάτα, από το πουθενά, να πηδάει και να γαντζώνεται στον ώμο του και να βυθίζει τα νύχια της στο λαιμό του και κυρίως στις καρωτίδες με σκοπό να τις ξεσχίσει. Του κόπηκε η αναπνοή και μόνο όταν φώναξε “Παναγία μου σώσε με”, απηλλάγη αυθόρμητα από τη σατανική της παρουσία.
Το ανέφερε την επομένη στο Γέροντα της συνοδείας και κείνος με την μακρόχρονη πείρα του, του απάντησε ότι ο διάβολος ήθελε να τον εκδικηθεί, αφ’ ενός μεν γιατί διατηρούσε την ψυχοσωματική του αγνότητα και κατά δεύτερον διότι δεν γόγγυσε στις πολλαπλές θλίψεις, πειρασμούς και τους διωγμούς που είχε στη ζωή.
Αυτό συνέβη επί τρεις-τέσσερις συνεχείς νύχτες αλλά λυτρώνονταν πάντοτε με τη βοήθεια της Παναγίας και μάλιστα της Φοβεράς Προστασίας την οποία επικαλείτο. – Φοβερά Προστασία είναι μια εικόνα η οποία υπάρχει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.
Την τετάρτη νύχτα μετά τον πειρασμό εμφανίζεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως, ως φωτοδόχος λαμπάδα, μια υπέροχη γυναίκα, ψηλή, με βασιλική μεγαλοπρέπεια, ολόλαμπρη και με απερίγραπτο το κάλλος του προσώπου της. Και ευθύς αμέσως διεξήχθη ο εξής διάλογος:
Του είπε -όπως καταλάβατε ήταν η Παναγία-
-Μη φοβάσαι. Εγώ σε προστατεύω
-Και ποια είσαι εσύ, άκουσε τον εαυτό του να ρωτάει, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγήσει εκ των υστέρων αν μιλούσε με το στόμα του ή με το νου του. Εγώ σχέσεις με γυναίκες δεν έχω, ούτε είχα και ποτέ, εσύ γυναίκα πώς βρέθηκες εδώ;
Ήταν ακόμα ζαλισμένος απ’ το εκτυφλωτικό φως.
Γι’ αυτό και μιλούσε σαν να ήταν μεθυσμένος.
-Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου.
Και προσθέτει:
-Εγώ είμαι εκείνη που τους καταξιωμένους διακόνους, πρεσβυτέρους και επισκόπους ενδύω με θεοΰφαντα ιερατικά άμφια, τα οποία λαμβάνω από τον ουράνιον θρόνον του Υιού μου όταν πρόκειται αυτοί να λειτουργήσουν.
Εξακολουθεί ο ιερεύς:
-Και το όνομά σου ποιό είναι;
-Αυτό που επικαλείσαι στις προσευχές σου κάθε μέρα.
Και χάθηκε η φωτοδόχος λαμπάδα, που έλαμψε ως θεϊκό όραμα πλημμυρίζοντας την ύπαρξή του και τον γύρω χώρο από χιλιάδες αρώματα και μύρο.
Όσο όμως τα διηγείτο αυτά ο εν λόγω ιερεύς, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτόν του από τους λυγμούς της συντριβής που ένοιωθε, τις ευχαριστίες και του φόβου προς τον Θεόν. Αυτή η συντριβή ήταν σε τέτοιο βαθμό που χωρίς κι εγώ να το καταλάβω, και τα δικά μου μάτια πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης προς τον Θεόν του διδώναι κατά το μέτρον της δωρεάς Του τοιαύτα τοις ιερεύσι.

π. Ευθύμιος Μερτζάνης

πηγή: www.facebook.com
https://simeiakairwn.wordpress.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: -Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου. Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου, γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών


Η συγκλονιστική ιστορία της ζωής του Εβραίου π. Τζέημς Μπερνστάϊν, που έπειτα από πολλές αναζητήσεις βρήκε τον δρόμο του Θεού και σήμερα είναι κληρικός στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ.

H ζωή του π. Τζέημς Μπερνστάϊν, ενός ορθόδοξου κληρικού της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, θα μπορούσε να αποτελεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό ιδανικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.
Ο ίδιος, μεγαλωμένος στην Αμερική και γαλουχημένος με τις εβραϊκές παραδόσεις, πέρασε από ατέλειωτα σκαμπανεβάσματα και πολλές διακυμάνσεις, ώστε, τελικά, βρήκε τις απαντήσειςσε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του στην ορθόδοξη πίστη.

Ο πατέρας του, ο Ισαάκ, γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα το 1909, στην Αγία Γη, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου και ανδρώθηκε ακολουθώντας την ιουδαϊκή θρησκεία. Μάλιστα, θέλησε να αφιερωθεί και να γίνει ραβίνος. Το 1941 και ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο ραβίνος και η σύζυγός του, μαζί με τα παιδιά τους, αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Διάλεξαν το τελευταίο πλοίο, που είχε προορισμό την Αμερική, και ταξίδεψαν μέσω της Αιγύπτου και της νότιας οδού της Αφρικής, καθώς στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό Ωκεανό καιροφυλακτούσαν πολεμικά πλοία και υποβρύχια.

Ο Αρνολντ, όπως ήταν το όνομα του π. Τζέημς, πρωτοβλέπει το φως αυτού του κόσμου στις 6 Μαΐου 1946 στο Λάνσινγκ της Πολιτείας του Μίσιγκαν. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να είχε τελειώσει, αφήνοντας πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και αναρίθμητα ανοιχτά τραύματα, ωστόσο η πίστη του πατέρα του Αρνολντ άρχισε να κλονίζεται εξαιτίας της τραγικής μεταχείρισης που υπέστησαν οι Εβραίοι από τον Χίτλερ.

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ

Η οικογένεια μετακομίζει στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, σε μια μη εβραϊκή συνοικία. Παρά τις αντιξοότητες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος, συνεχίζουν να πηγαίνουν στην εβραϊκή Συναγωγή. Ο νεαρός Αρνολντ διακρίνεται για το κοφτερό μυαλό του. Ασχολείται με το σκάκι, καταφέρνοντας να βγει πρωταθλητής σε όλη την Αμερική σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Λίγα χρόνια αργότερα αναδεικνύεται πρώτος, τρεις στις τέσσερις χρονιές, σε πρωτάθλημα σκακιού που έγινε μεταξύ των λυκείων της Νέας Υόρκης. Εκείνη την περίοδο βιώνει μια κατάσταση που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Πέφτει στα χέρια του η Καινή Διαθήκη, την οποία διαβάζει και επηρεάζεται τόσο πολύ, ώστε επιθυμεί να μεταστραφεί στον προτεσταντισμό. Πλέον, ως ευαγγελικός προτεστάντης, ζει το 1967, για έναν χρόνο, στην πατρίδα του πατέρα του, το Ισραήλ, στα σύνορα της Ιερουσαλήμ και της Βηθλεέμ, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Εξι Ημερών. Οταν τελειώνουν οι εχθροπραξίες, μετακομίζει στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στην πατρογονική εστία της οικογένειάς του, μένοντας μαζί με Αραβες χριστιανούς. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ο Αρνολντ αποφασίζει να σπουδάσει οικονομικά στο Queens College του City University of New York, από όπου και παίρνει το πτυχίο του το 1970.

Η πορεία της ζωής τον βρίσκει, όχι πολύ αργότερα, στο Σαν Φρανσίσκο, όπου πήγε για να ιδρύσει μια νέα ευαγγελική προτεσταντική εκκλησία. Ακριβώς εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε ενεργά με μια πνευματική κίνηση της εποχής, που ονομαζόταν Κίνημα του Ιησού. Παραμένοντας στην Πολιτεία της Καλιφόρνιας, έγινε κληρικός της Ευαγγελικής Προτεσταντικής Εκκλησίας το 1975, από την οποία αποχώρησε το 1981 μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους, με σκοπό να βαπτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί.
Από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ βρέθηκε και πάλι στην ανατολική πλευρά, στη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης, εκεί όπου μεγάλωσε. Πλέον, ήξερε ποιος ήταν και τι ήθελε να κάνει στο υπόλοιπο της ζωής του.

ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Το 1985 αποφάσισε να φοιτήσει στο Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου, από όπου το 1989 έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Θεολογία. Δεν ήταν όμως μόνον ο ίδιος που επέστρεψε στα θρανία για να εμπλουτίσει τις γνώσεις και την εμπειρία του. Η σύζυγός του Μάρθα συνέχισε τις σπουδές της, παίρνοντας και αυτή μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, με την ειδικότητα της μαίας.
Ο Αμερικανοεβραίος ορθόδοξος θεολόγος δεν επιθυμούσε μόνο να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός, αλλά είχε και τη ζέση να γίνει λειτουργός του Υψίστου.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

Ετσι, στις 10 Ιουλίου του 1988 χειροτονήθηκε ιερέας της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, και διακόνησε επί τρία συναπτά έτη στην Ενορία του Αγίου Αντωνίου στο Νιου Τζέρσι.
Εναν χρόνο αργότερα ο π. Τζέημς βρέθηκε στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον, κοντά στα σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά, όπου έως σήμερα συνεχίζει να διακονεί ως ιερέας στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ. Μάλιστα, με τη βαθιά εμπειρία του, τις παραινέσεις και τις νουθεσίες του συνέβαλε με πολύ ουσιαστικό τρόπο στη μεταστροφή μιας μεγάλης κοινότητας προτεσταντών στην Ορθοδοξία!

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
http://www.dimokratianews.gr
http://yiorgosthalassis.blogspot.com
https://ellasnafs.blogspot.com/

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο Μουσουλμάνος υπέρμαχος του Χριστιανισμού!


Γεμάτο τὸ καινούργιο μεγάλο Παν­επιστημιακὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Ἕ­βρου. Οἱ γιατροὶ ἀγωνίζονται φιλότιμα νὰ βοηθήσουν κάθε λογῆς ἀρρώστους, χωρὶς διάκριση.Ὄχι μόνο τοὺς Χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Θράκης.
Μπροστά τους βλέπουν τὸν ἄνθρωπο ποὺ πονεῖ καὶ ὑποφέρει. Καὶ κάνουν ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι τους γιὰ νὰ τὸν ἀνακουφίσουν.

Ἐκεῖνες τὶς μέρες – πλησίαζαν πα­ρα­­­­μο­νὲς τῶν Χριστουγέννων – μπῆκε στὸ Νο­­σοκομεῖο μὲ φρικτοὺς πόνους στὸ ἕνα νεφρό του ὁ κ. Δημητρός, συνταξιοῦχος ἀγροφύλακας. Οἱ γιατροὶ διέγνωσαν ὅτι ἔπρεπε νὰ χειρουργηθεῖ ἐπειγόντως. Αὐ­­τὸ καὶ ἔγινε. Καὶ τώρα μετεγχειρητικά, μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς χειρου­ργη­μέ­νους ἀρρώστους, μένει σ’ ἕνα θάλαμο τοῦ Νοσοκομείου γιὰ νὰ τὸν παρακολουθοῦν οἱ γιατροὶ καὶ γιὰ ἄλλες ἰατρικὲς ἐξετάσεις ποὺ ἔκριναν ἀναγκαῖες. Κοντά του, τοῦ συμπαραστέκεται ἡ πιστὴ σύζυγός του καὶ εὐ­σεβὴς Χριστιανή, ἡ Ἀμαλία.

Τὴ δεύτερη μέρα μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μιὰ συγγενὴς τοῦ διπλανοῦ τους ἀρρώστου ἔφερε γλυκὰ νὰ κεράσει ὅλους στὸ θάλαμο. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων, ἀλλὰ καὶ Τετάρτη, ἡμέρα νηστείας, καὶ τὰ γλυκὰ ἦταν ἀρ­τύσιμα, τῆς εἶπε ἡ Ἀμαλία:

–Κυρία μου, εὐχαριστῶ πολύ, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ μὴν πάρω, γιατὶ νηστεύω. Ἐγὼ ἄλλωστε δὲν εἶμαι ἄρρωστη. Οἱ ἄρρωστοι μποροῦν νὰ πάρουν ἐλεύθερα. Γιὰ τοὺς ὑγιεῖς γιὰ τὶς μέρες αὐτὲς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει νηστεία.

–Τί χαζὰ πράγματα εἶναι αὐτά; πετάχτηκε ὁ ἄρρωστος ἀπὸ τὸ ἀπέναντι κρεβάτι, ποὺ παρακολουθοῦσε τὴ σκηνή. Τί θὰ πεῖ νηστεία καὶ γιατί νηστεύετε;
–Γιατί εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἀπάντησε ἀμέσως ἐκείνη. Γιὰ τὴ νηστεία ἀναφέρει σὲ πολλὰ σημεῖα της ἡ Ἁγία Γραφή. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἀκόμη ἐποχὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας νήστευαν οἱ Χριστιανοί. Καὶ πολλοὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχή τους ἔκαναν καὶ θαύματα!

–Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς λές; ἀπάντησε ἔντονα ὁ ἄλλος. Τὰ θαύματα τὰ κάνει ἡ ἐπιστήμη. Τί δουλειὰ ἔχει ἡ προσευχή; Ἐδῶ ποὺ εἴμαστε, οἱ γιατροί μας κάνουν θαύματα! Μᾶς ξαναφέρνουν στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ χεῖλος τοῦ θανάτου. Αὐτὰ μάλιστα! Εἶναι θαύματα. Ὄχι τὰ ἄλλα ποὺ μοῦ λές. Μὴν ἀκοῦς τί λένε οἱ παπάδες, ποὺ θέλουν νὰ κάνουν χρυσὲς δουλειές!

–Δὲν σταματᾶτε ἐπὶτέλους, κύριε, τὴν πάρλα; φώναξε ἕνας ἀπὸ τὸ ἀκραῖο κρεβάτι. Κάνατε καζάνι τὸ κεφάλι μας. Ἐδῶ εἶναι Νοσοκομεῖο. Θέλουμε λίγη ἡσυχία ἐπὶτέλους! Ἀμὰν πιά!

–Νὰ μὲ συγχωρεῖτε, πετάχτηκε κι ὁ ἄρ­­ρωστος ποὺ δὲν εἶχε μιλήσει καθόλου ὣς τότε. Κάτι ὅμως θέλω νὰ σᾶς πῶ κι ἐγώ. Δὲν μιλάω καλὰ τὰ Ἑλληνικά, γιατὶ εἶμαι Μουσουλμάνος. Ἤθελα λοιπὸν νὰ ρωτήσω τὸν κύριο ποὺ εἶπε ὅτι δὲν ὑ­πάρχουν θαύματα: Δὲν πιστεύει στὸ Θεό; Ἐγὼ ποὺ μὲ βλέπετε, δούλευα τρι­­άντα ὁλόκληρα χρόνια στὰ καράβια. Γύρισα ὅλο τὸν κόσμο. Μιὰ μέρα μᾶς ἔπιασε μεγάλη τρικυμία μεσοπέλαγα. Ἄλλοι ἔκλαιγαν, ἄλλοι φώναζαν· «βοήθεια, χανόμαστε!», ἄλλοι ἔβριζαν. Δυό – τρεῖς πιστοὶ Χριστιανοὶ πῆραν τὶς εἰκό­νες τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ γονάτισαν μπροστά τους, καὶ προσεύχονταν. Καὶ πρὶν καλά-καλὰ τελειώσουν τὴν προσευχή τους, ἡ θάλασσα ἔγινε λάδι, ἄνοιξε ὁ οὐρανὸς καὶ βγῆκε ὁ ἥλιος. Γλυτώσαμε, εἶπε, κι ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του ἀπὸ χαρά.

Ἔκανε μάλιστα καὶ τὸν σταυρό του μὲ δάκρυα στὰ μάτια, κι ἂς ἦταν Μουσουλμάνος!

–Δὲν ἦταν θαῦμα αὐτό; πρόσθεσε καὶ σώπασε.

–Μαίρη, ὁ Μουσουλμάνος μᾶς ἔβαλε γυαλιά, εἶπε ἡ πιστὴ Ἀμαλία. Ὁ Χριστια­νὸς βρίζει καὶ δὲν πιστεύει, κι ὁ Μουσουλμάνος γίνεται καὶ δάσκαλός μας!

–Ἔχεις δίκαιο, ἀγαπητὴ Ἀμαλία. Ὅμως δὲν τὸν ρωτᾶς μὲ τρόπο, γιατί δὲν βαφτίζεται νὰ γίνει κι αὐτὸς Χριστιανός;

–Τὸν ρώτησα, Μαίρη μου, χθὲς ποὺ ἤμασταν μόνοι καὶ βρῆκα κάποια εὐκαιρία.

–Μοῦ φαίνεστε καλὸς ἄνθρωπος, τοῦ εἶπα, κύριε Ἰμπραήμ – ἔτσι τὸν λένε. Γιατί δὲν γίνεστε καὶ σεῖς Χριστιανός, ὅ­πως ἐμεῖς, ὥστε νὰ λατρεύετε τὸν ἀ­λη­θινὸ Θεὸ καὶ προπάντων νὰ κοινωνᾶτε καὶ σεῖς μαζί μας τὸ Ἅγιο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ; Θὰ νιώθετε εὐτυχισμένος, κύριε Ἰμπραήμ, καὶ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ προπάντων στὴν ἄλλη, στὸν Παράδεισο, μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους, μὲ τοὺς Ἀγγέλους καὶ μὲ τὴν Παναγία μας!

–Καὶ τί σοῦ εἶπε, Ἀμαλία μου;

–Εἶναι πολὺ δύσκολο καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μου. Θὰ κινδυνέψει ἡ ζωὴ ὅλων μας. Πάντως, βαθιὰ μέσα μου τὸ θέλω.

–Ἂν τὸ άποφασίσετε, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κύριε Ἰμπραήμ, ἐγὼ μὲ τὸν ἄν­­τρα μου θὰ γίνουμε νουνοί σας, κουμπάροι. Καὶ μὴ φοβάστε, ὁ Θεὸς ὁ παν­το­δύναμος θὰ σᾶς προστατέψει. Ὑπάρχουν τέτοια παραδείγματα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρώην Μουσουλμάνοι ἔγιναν καὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.
–Μακάρι! εἶπε, καὶ ξανάκανε τὸν σταυρό του, Μαίρη μου!

–Νὰ προσευχηθοῦμε πρίν, Ἀμαλία μου, γιὰ νὰ κάνει γι’ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἕνα ἀκόμη θαῦμα καὶ νὰ βαπτιστεῖ.

http://www.osotir.org/el/keimena/alithines-istories/item/36579-mousoulmanos

 

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο Μουσουλμάνος υπέρμαχος του Χριστιανισμού!

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι …

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αρέσει σε %d bloggers: