Category Archives: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Εύκολα καταρρέει και συντρίβεται | Πεμπτουσία

20151122-3
Σοφία είναι το να ζει κανείς με ευαγγελική «ευταξία», με ευαγγελική «ακρίβεια». Αφροσύνη πάλι είναι το να ζει κάποιος διασκεδάζοντας ατάκτως, αναλώνοντας την ψυχή του σε αμαρτίες και πάθη. Σοφός είναι εκείνος που χτίζει το οικοδόμημα της ψυχής του στην τήρηση των ιερών εντολών του Ευαγγελίου. Άφρων είναι εκείνος που πράττει το αντίθετο. Γιατί όλα όσα οικοδομούνται επάνω στον Ιησού Χριστό αντέχουν σε όλες τις καταιγίδες και φουρτούνες και στα δεινά των πειρασμών, της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Ό,τι πάλι οικοδομείται δίχως Χριστό και ερήμην του Χριστού και ενάντια στον Χριστό, εύκολα καταρρέει και συντρίβεται μόλις φανούν οι φουρτούνες των πειρασμών, των αμαρτιών και των παθών, μα κυρίως όταν φανούν ο άνεμος του θανάτου και του δαιμονισμού.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

via Εύκολα καταρρέει και συντρίβεται | Πεμπτουσία

Advertisements

Σχολιάστε

by | 22/11/2018 · 11:00 ΜΜ

Την δέχεται | Πεμπτουσία

20151119-3
Αν θέλεις να προσευχηθείς, πρέπει να γίνεις ελεήμων άνθρωπος. Ελεήμων με όλη την έκταση της λέξεως. Όταν ο άνθρωπος πει ένα καλό λόγο στον άλλο άνθρωπο η προσφέρει κάτι η δώσει μία ελεημοσύνη, τότε αυτή η κατάσταση κινεί την ψυχή του στην προσευχή. Ο ελεήμων άνθρωπος είναι αποδεδειγμένο ότι, όταν σταθεί εις προσευχή, η προσευχή του κινείται προς τον Θεό, ο οποίος την δέχεται.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

via Την δέχεται | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 20/11/2018 · 12:32 ΠΜ

Φλογίζεται η καρδιά | Πεμπτουσία

Όταν λες την ευχή συνεχώς και επισκιάσει η Χάρις του Θεού, τότε θερμαίνεται η ψυχή σου από θεία αγάπη και φλογίζεται η καρδιά σου, και μόνον το όνομα του Χριστού θέλει να μελετά συνεχώς, και αυτό να είναι η μόνη πνοή σου και η ζωή σου.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής

via Φλογίζεται η καρδιά | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 18/11/2018 · 3:12 ΜΜ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: ΑΠΑΝΤΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (Σε μορφή pdf)

ΑΠΑΝΤΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (Σε μορφή pdf)

 

ΑΠΑΝΤΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

(Σε μορφή pdf)

ΤΟΜΟΣ 1: ΠΕΡΙ ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Α’-Ε’
ΤΟΜΟΣ 2: ΚΑΤΑ ΑΝΟΜΟΙΩΝ- ΠΕΡΙ ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟΥ, ΛΟΓΟΣ ΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 2: ΚΑΤΑ ΑΝΟΜΟΙΩΝ- ΠΕΡΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ζ’-ΙΒ’
ΤΟΜΟΣ 3: ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΤΟΜΟΣ 3: ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΒΑΒΥΛΑΝ, ΚΑΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ Α’
ΤΟΜΟΣ 4: ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΒΑΒΥΛΑΝ, ΚΑΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ Β’
ΤΟΜΟΣ 4: ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ Α’-Δ’
ΤΟΜΟΣ 5: ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ Ε’-Η’
ΤΟΜΟΣ 6: ΠΕΡΙ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ Α’-ΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 7: ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ Α’-Η’
ΤΟΜΟΣ 8: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥΣ ΣΥΝΕΙΣΑΚΤΟΥΣ
ΤΟΜΟΣ 8: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΑΣ ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ ΜΗ ΣΥΝΟΙΚΕΙΝ ΑΝΔΡΑΣΙΝ
ΤΟΜΟΣ 8: ΕΙΣ ΝΕΩΤΕΡΑΝ ΧΗΡΕΥΣΑΣΑΝ
ΤΟΜΟΣ 8: ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΝΔΡΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 9: ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-Ζ’
ΤΟΜΟΣ 10: ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΟΜΙΛΙΑΙ Η’-Θ’
ΤΟΜΟΣ 10: ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ Θ’-ΙΒ’
ΤΟΜΟΣ 10: ΕΙΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΝ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 11: ΕΙΣ ΘΕΟΔΩΡΟΝ ΕΚΠΕΣΟΝΤΑ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 11: ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΥ
ΤΟΜΟΣ 12: ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΝΥΞΕΩΣ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 12: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΒΙΟΝ Α’
ΤΟΜΟΣ 13: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΒΙΟΝ Β’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 14: ΛΟΓΟΣ ΕΝ ΤΑΙΣ ΚΑΛΑΝΔΑΙΣ
ΤΟΜΟΣ 14: ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟΝ Α’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 15: ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟΝ Δ’-Ζ’
ΤΟΜΟΣ 16: ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ Α’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 17: ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ Δ’-Θ’
ΤΟΜΟΣ 18: ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ Ι’-ΙΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 19: ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ ΙΖ’-ΚΑ’
ΤΟΜΟΣ 20: ΠΕΡΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΟΝΤΩΝ
ΤΟΜΟΣ 20: ΠΕΡΙ ΜΗ ΚΟΙΝΟΛΟΓΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ
ΤΟΜΟΣ 20: ΠΕΡΙ ΜΗ ΑΠΟΓΝΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΤΑ ΕΧΘΡΩΝ
ΤΟΜΟΣ 20: ΟΜΙΛΙΑ ΛΕΧΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 20: ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
ΤΟΜΟΣ 20: ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΓΟΤΘΟΥΣ
ΤΟΜΟΣ 20: ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΠΑΛΑΙΑΣ ΠΕΤΡΑΣ
ΤΟΜΟΣ 21: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Α’
ΤΟΜΟΣ 22: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Β’
ΤΟΜΟΣ 23: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
ΤΟΜΟΣ 24: ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΑΥΤΩΝ
ΤΟΜΟΣ 24: ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΛΕΑΖΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΥΣ
ΤΟΜΟΣ 24: ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ Α’-Ζ’
ΤΟΜΟΣ 25: ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΜΗ ΑΔΙΚΟΥΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ 25: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΕΝΤΑΣ
ΤΟΜΟΣ 26: ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ Α’
ΤΟΜΟΣ 26: ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
ΤΟΜΟΣ 26: ΟΤΑΝ ΗΛΘΕΝ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ
ΤΟΜΟΣ 27: ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ Β’
ΤΟΜΟΣ 28: ΠΡΟΣ ΣΤΑΓΕΙΡΙΟΝ ΛΟΓΟΙ Α’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 29: ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ
ΤΟΜΟΣ 29: ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΝ
ΤΟΜΟΣ 29: ΟΤΕ ΗΛΘΕΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 29: ΕΠΑΝΕΛΘΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΣ ΕΞΟΡΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 29: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
ΤΟΜΟΣ 29: ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΑΒΡΑΑΜ
ΤΟΜΟΣ 29: ΠΑΤΕΡ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ
ΤΟΜΟΣ 30: ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Α’-Δ’
ΤΟΜΟΣ 30: ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΟΥ
ΤΟΜΟΣ 31: ΠΕΡΙ ΑΝΝΗΣ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-Ε’
ΤΟΜΟΣ 31: ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑΝ ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 32: ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
ΤΟΜΟΣ 32: Ο ΠΕΤΡΟΣ ΕΙΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΝ
ΤΟΜΟΣ 32: ΟΤΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
ΤΟΜΟΣ 32: ΟΤΙ ΕΚ ΡΑΘΥΜΙΑΣ Η ΚΑΚΙΑ
ΤΟΜΟΣ 32: ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ
ΤΟΜΟΣ 32: Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
ΤΟΜΟΣ 33: ΠΕΡΙ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΔΑΜ
ΤΟΜΟΣ 33: ΠΕΡΙ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ
ΤΟΜΟΣ 33: «ΠΑΥΛΟΣ ΚΛΗΤΟΣ…»
ΤΟΜΟΣ 33: «ΕΓΩ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ…»
ΤΟΜΟΣ 33: «Ο ΜΕΝ ΘΕΡΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥΣ…»
ΤΟΜΟΣ 33: «Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ ΕΩΣ ΑΡΤΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ…»
ΤΟΜΟΣ 34: ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΖΙΑΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-ΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 34: «ΚΥΡΙΕ ΟΥΧΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ…»
ΤΟΜΟΣ 34: Η ΘΛΙΨΙΣ ΑΠΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗΝ
ΤΟΜΟΣ 35: ΧΑΙΡΕΤΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΥΛΑΝ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 35: ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΘΕΣΜΟΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ Α’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 36: Η ΑΣΑΦΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 36: ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ
ΤΟΜΟΣ 36: ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΝΕΦΕΛΗΝ
ΤΟΜΟΣ 36: ΠΕΡΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ
ΤΟΜΟΣ 37: ΠΕΡΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ Α’-Γ’
ΤΟΜΟΣ 37: «ΕΑΝ ΠΕΙΝΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΟΥ…»
ΤΟΜΟΣ 37: ΠΕΡΙ ΧΗΡΕΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 38: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ
ΤΟΜΟΣ 38: ΕΓΚΩΜΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΟΔΩΡΟΝ
ΤΟΜΟΣ 38: ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ
ΤΟΜΟΣ 38: «ΟΦΕΛΟΝ ΑΝΕΙΧΕΣΘΕ ΜΟΥ…»
ΤΟΜΟΣ 38: ΠΕΡΙ ΔΙΑΔΟΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
ΤΟΜΟΣ 38: «ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΦ’ ΕΑΥΤΟΥ ΠΟΙΕΙ Ο ΥΙΟΣ…»
ΤΟΜΟΣ 38: «ΕΝ ΕΣΧΑΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙΡΟΙ ΧΑΛΕΠΟΙ»
ΤΟΜΟΣ 39: ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ Α’-Ε’
ΤΟΜΟΣ 39: ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ Ή ΚΑΤΑ ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑΣ ΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 39: ΕΙΣ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ
ΤΟΜΟΣ 39: ΠΕΡΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ
ΤΟΜΟΣ 39: ΕΠΙΣΤΕΥΣΑ ΔΙ’ Ο ΕΛΑΛΗΣΑ
ΤΟΜΟΣ 39: ΔΕΙ ΓΑΡ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ…
ΤΟΜΟΣ 40: ΠΕΡΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ 41: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-Ζ’
ΤΟΜΟΣ 42: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Η’-ΙΔ’
ΤΟΜΟΣ 43: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΙΕ’-ΙΘ’
ΤΟΜΟΣ 44: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Κ’-ΚΔ’
ΤΟΜΟΣ 45: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΚΕ’-ΚΘ’
ΤΟΜΟΣ 46: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Λ’-ΛΕ’
ΤΟΜΟΣ 47: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΛΣΤ’-ΜΑ’
ΤΟΜΟΣ 48: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΜΒ’-ΜΖ’
ΤΟΜΟΣ 49: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΜΗ’-ΝΕ’
ΤΟΜΟΣ 50: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΝΣΤ’-ΞΑ’
ΤΟΜΟΣ 51: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΞΒ’-ΞΖ’
ΤΟΜΟΣ 52: ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ, ΛΟΓΟΙ Α’-Θ’
ΤΟΜΟΣ 53: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ Γ’-Ζ’
ΤΟΜΟΣ 54: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ Η’-ΙΒ’
ΤΟΜΟΣ 54: ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΨΑΛΜΟΝ ΜΑ’
ΤΟΜΟΣ 55: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΜΓ’-ΜΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 56: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΜΖ’-ΜΘ’
ΤΟΜΟΣ 56: ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΨΑΛΜΟΝ ΡΗ’
ΤΟΜΟΣ 57: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΘ’-ΡΙΕ’
ΤΟΜΟΣ 58: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΙΣΤ’-ΡΙΖ’
ΤΟΜΟΣ 58: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΙΘ’-ΡΚΘ’
ΤΟΜΟΣ 59: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΛ’-ΡΛΗ’
ΤΟΜΟΣ 60: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΛΘ’-ΡΜΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 61: ΟΜΙΛΙΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΡΜΖ’-ΡΝ’
ΤΟΜΟΣ 61: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ Α’-Β’
ΤΟΜΟΣ 62: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ Γ’-Η’
ΤΟΜΟΣ 63: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-ΙΒ’
ΤΟΜΟΣ 64: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΙΓ’-ΚΓ’
ΤΟΜΟΣ 65: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΚΔ’-ΛΣΤ’
ΤΟΜΟΣ 66: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΛΖ’-ΝΑ’
ΤΟΜΟΣ 67: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΝΒ’-ΞΔ’
ΤΟΜΟΣ 68: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΞΕ’-ΟΖ’
ΤΟΜΟΣ 69: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΟΗ’-?’
ΤΟΜΟΣ 70: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
ΤΟΜΟΣ 71: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-ΙΖ’
ΤΟΜΟΣ 72: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΙΗ’-ΛΕ’
ΤΟΜΟΣ 73: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΛΣΤ’-ΝΑ’
ΤΟΜΟΣ 74: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΝΒ’-Ο’
ΤΟΜΟΣ 75: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΟΑ’-ΠΗ’
ΤΟΜΟΣ 76: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’-ΙΔ’
ΤΟΜΟΣ 77: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΙΕ’-ΚΖ’ (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ)
ΤΟΜΟΣ 78: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΚΗ’-ΜΑ’
ΤΟΜΟΣ 79: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΟΜΙΛΙΑΙ ΜΒ’-ΝΕ’

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

ΤΟΜΟΣ 77: Απουσιάζει ο τόμος 77

ΤΟΜΟΣ 79: λείπουν οι σελίδες 50-51, 54-55, 58-59, 62-63 λόγω τυπογραφικού λάθους

http://users.sch.gr/aiasgr/Paterika_keimena

via ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: ΑΠΑΝΤΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (Σε μορφή pdf)

Σχολιάστε

by | 13/11/2018 · 7:41 ΜΜ

Έκτακτο Παράρτημα: Με κάλεσαν να αγιάσω κάποιο διαμέρισμα. Η οικοδέσποινα παραπονέθηκε για την παρουσία ενός ξένου στο σπίτι


σχόλιο Γ.Θ : Ετοιμαστείτε να ανατριχιάσετε…

Με κάλεσαν να αγιάσω κάποιο διαμέρισμα. Η οικοδέσποινα παραπονέθηκε για την παρουσία ενός ξένου στο σπίτι. Όταν είμαι στην κουζίνα ή στην κρεβατοκάμαρα, αισθάνομαι μια συγκεκριμένη οντότητα που είναι παρούσα κοντά, μερικές φορές αισθάνομαι ακόμη και την ανάσα αυτής της ουσίας.

Από φόβο, η γυναίκα με προσκάλεσε να αγιάσω το διαμέρισμα.
Πήγα στο σπίτι, κοίταξα γύρω και είδα ότι στη γωνία δίπλα από τις εικόνες υπήρχε μια καραμέλα-φυλακτό. Στην ερώτησή μου «τι είναι αυτό;», η οικοδέσποινα απάντησε ότι πριν από πολλά χρόνια ένας φίλος της το έδωσε για ευτυχία στον φίλο της όταν μετακόμισε σε αυτήν και έτσι έγινε απόκτημα της οικογένειας.

Έπρεπε να εξηγήσω στη γυναίκα ότι σε αυτό το μικρό σπίτι υπήρχε δαιμόνιο που έγινε μέλος της οικογένειας και κινείται μαζί της παντού.

«Αν θέλετε ο δαίμονας να φύγει από το σπίτι σας», της είπα, «πρέπει να κάψετε το φυλακτο . Πρέπει να κάνετε μια επιλογή, είτε εικόνες είτε φυλακτα».

Η οικοδέσποινα έβγαλε αμέσως το φυλακτο , αγιασε το διαμέρισμα και μετά η οντότητα που έζησε στο σπίτι και τρομαζε την οικοδέσποινα εξαφανίστηκε και δεν ενόχλησε κανέναν άλλο.
Το Πιστευτε ή όχι, αλλά είναι πραγματικότητα. Μην παίζετε με κακά πνεύματα.

(Priest Andrei Barabash)

https://apantaortodoxias.blogspot.com 

via Έκτακτο Παράρτημα: Με κάλεσαν να αγιάσω κάποιο διαμέρισμα. Η οικοδέσποινα παραπονέθηκε για την παρουσία ενός ξένου στο σπίτι

Σχολιάστε

by | 13/11/2018 · 7:38 ΜΜ

Τι ευχαριστεί τον Θεό; | Πεμπτουσία

20151113-1
Τίποτε δεν ευχαριστεί τον Θεό τόσο πολύ, όσο το να μην ανταποδίδουμε κακό αντί κακού.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

via Τι ευχαριστεί τον Θεό; | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 13/11/2018 · 7:12 ΜΜ

Είσαι ένας διαχειριστής | Πεμπτουσία

20151112-3

«Αυτά που σου έδωσε ο Θεός δίνεις. Αν θέλει ο Θεός να σου τα πάρει, σε δύο λεπτά σου τα παίρνει. Αυτά που σου έδωσε ο Θεός μέσα από την πρόνοιά Του, δίνεις κι εσύ στον αδελφό σου. Δεν είναι δικά σου, σου τα έδωσε ο Θεός, ούτε μαζί σου θα τα πάρεις, είσαι ένας διαχειριστής, δεν μπορεί να τα έχεις μαζί σου αιώνια. Οπότε φρόντισε να τα κάνεις επενδύσεις σωστές.»

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

via Είσαι ένας διαχειριστής | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 12/11/2018 · 11:53 ΜΜ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Συγκλονιστικό Θαύμα του Αγίου Μηνά στα χρόνια της Βασιλεύουσας

σχόλιο Γ.Θ : Εφάμιλλο με το θρυλικό θαύμα των ημερών μας στο μοναστήρι της Σεϊντανάγιας στην Συρία.
Στη Κωνσταντινούπολη υπήρχε Ναός του Αγίου μεγαλοπρεπής και επιβλητικός. Έτρεχαν από όλα τα περίχωρα και γιόρταζαν εκεί στη γιορτή του τον Άγιο. Ένας θεοφοβούμενος Χριστιανός, που θα πήγαινε στο πανηγύρι, επήρε μαζί του και αρκετά χρήματα. Στο δρόμο κατέλυσε το βράδυ σε ένα ξενοδοχείο.
Ο ξενοδόχος κατάλαβε, ότι ο ξένος είχε χρήματα, γι’ αυτό,
τα μεσάνυχτα, σηκώθηκε και τον σκότωσε. Για να μη τον πιάσουν όμως έκοψε το σώμα και έβαλε τα κομμάτια σ’ ένα σακί. Το έκρυψε δε μέσα στο κελάρι, ώσπου να βρει καιρό να το εξαφανίσει. Αλλά το πρωί παρουσιάζεται ο Άγιος Μηνάς, σαν στρατιώτης καβαλάρης και τον έρωτά:
—Πού είναι ο ξένος, που ήλθε, χθες το βράδυ και έμεινε στο ξενοδοχείο σου;
—Δεν ήλθε κανένας ξένος ψες, του λέγει. Ορκίζομαι, ότι έχω τόσες ημέρες να δω ξένο, να ξεπεζέψει εδώ.
Τότε ο Άγιος κατέβηκε από το άλογό του, μπήκε στο κελάρι, βρήκε το σακί και του λέγει:
—Τούτο εδώ τί είναι;
Ο ξενοδόχος τα έχασε. Κατάλαβε, ότι δεν έμεινε μυστικό το έγκλημα και νομίζοντας, ότι ο Άγιος είναι στρατιώτης βασιλικός, τον παρακαλούσε μετά δακρύων να μη φανερώσει το πράγμα. Τότε ο Άγιος επήρε τα μέλη του σώματος και έβαλε το καθένα στη θέση του. Έκανε προσευχή και ανέστησε τον νεκρό, λέγοντάς του:
—Δός δόξα τω Θεώ.
Ο αναστημένος σαν να ξύπνησε από τον ύπνο, σκέφτηκε πόσα είχε πάθη από τον ξενοδόχο και δόξασε τον Θεό. Ευχαριστούσε δε και τον Άγιο, που τον νόμιζε στρατιώτη.
Τότε ο Άγιος γύρισε στο ξενοδόχο και του είπε να του φέρει τα χρήματα, που του πήρε. Όταν τα έφερε, τα πήρε και τα έδωσε στο δικαιούχο και του είπε:
—Αδελφέ, πήγαινε στο δρόμο σου και να ευχαριστείς το Θεό.
Κατόπιν μίλησε σκληρά προς τον ξενοδόχο και του είπε:
—Ο Θεός να σε συγχωρήσει γι αυτό. Αλλά πρόσεξε, από εδώ και εις το έξης να μην ξανακάνεις τέτοιο πράγμα.
Έπειτα από αυτά καβαλίκεψε το άλογό του και εξαφανίστηκε από μπροστά τους. Τότε κατάλαβαν, ότι ο Στρατιώτης ήταν ο Άγιος Μηνάς, στη πανηγύρι του όποιου πήγαινε ο ξένος να προσκυνήσει.
Τούτο το θαύμα σε μερικούς ίσως φανεί απίστευτο, αλλά το θαύμα είναι θαύμα και στην δύναμη του Θεού δεν είναι τίποτε αδύνατο.
Άλλωστε έχουμε και άλλους Αγίους, όπως π.χ. τον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα, που ανέστησαν νεκρούς.

via ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Συγκλονιστικό Θαύμα του Αγίου Μηνά στα χρόνια της Βασιλεύουσας

Σχολιάστε

by | 11/11/2018 · 8:58 ΜΜ

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΄40

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Αθανάσιος Λεμεσού για τους Κρυπτοχριστιανούς της Τουρκίας!

Συγκλονιστική παρέμβαση του Λεμεσού Αθανασίου για τους Κρυπτοχριστιανούς!

via Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Αθανάσιος Λεμεσού για τους Κρυπτοχριστιανούς της Τουρκίας!

Σχολιάστε

by | 25/10/2018 · 12:38 ΠΜ

Έλληνες Νεομάρτυρες Ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Του π. Κωνσταντίνου Δ. Βαστάκη

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1940

“Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα”
(π. Ιωακείμ Λιόλιας)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΟΛΜΗ» ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2001

«Επορεύοντο χαίροντες… ότι υπέρ τού ονόματος Αυτού (του Χριστού) κατηξιώθησαν ατιμασθήναι» (Πράξ. 5, 41)

   Η στρατευόμενη και ποιμαίνουσα τότε Εκκλησία, πέρα από την κύρια ποιμαντική και λατρευτική της αποστολή, ανέλαβε να στηρίξει και τον Στρατό και τον λαό τού Θεού. Πράγματι, με τον δοξασμένο μας Στρατό συμπορεύθηκε μέχρι την πρώτη γραμμή του μετώπου, κι άφησε εκεί δεκάδες από αγίους κληρικούς της να την εκπροσωπούν και να συμπολεμήσουν με τους γενναίους φαντάρους μας, ως Ιεροκήρυκες και Στρατιωτικοί Ιερείς… Για το λαό δε του Θεού τα έδωσε όλα, ό,τι είχε και δεν είχε.

    Πέρα από την παρηγοριά και ενίσχυσή του στις θλίψεις των ημερών εκείνων, πρωτοστάτησε στον καιρό της φοβερής πείνας για την περίθαλψη των αδυνάτων, ενίσχυσε τις οικογένειες των πολεμιστών και εκείνων που έπεσαν στο πεδίο της τιμής, ίδρυσε δια νόμου την ευεργετική ΕΟΧΑ, περιέλθαψε τραυματίες και αναπήρους, έσωσε Εβραίους, βοήθησε με κάθε τρόπο τους αδικοκαταδικαζομένους αντιστασιακούς μελλοθανάτους και όσους είχαν την ανάγκη τους, συμμετείχε στον αντιστασιακό αγώνα, τόσο στην επάρατη κατοχή όσο και στη μετέπειτα εθνική συμφορά…. και, τέλος, πρόσφερε για την ελευθερία της δούλης Πατρίδας Εκατόμβες Ιερομαρτύρων από τους λειτουργούς της και χιλιάδες Εθνομαρτύρων από τους αγνούς και αθώους πιστούς της.

    Για χάρη της ιστορίας και των νέων μας θα επαναλάβω παρακάτω ειδήσεις από παλαιότερο σχετικό έργο μας, με το υπό διαπραγμάτευση θέμα και με τίτλο: «Η προσφορά της Εκκλησίας στη δεκαετία τον ’40», έκδ. της Εταιρείας Ευρυτάνων Επιστημόνων, Αθήνα 1996, σελ. 75 και εξής:
«Όλοι τότε οι κακούργοι και δυνάστες της δούλης Πατρίδας μας: Γερμανοί, Ιταλοί, Βούλγαροι, Αλβανοτσάμηδες και Ρουμανίζοντες, στους οποίους, ως μη όφειλε, προστέθηκαν δυστυχώς και εκ των ημετέρων αντιστασιακών Κομμουνιστές και Αντικομμουνιστές, συμμάχησαν εναντίον της.

    Συναγωνίζοντο μεταξύ τους για το ποιος απ’ αυτούς θα επινοήσει και θα επιφέρει περισσότερα και ειδεχθέστερα τραύματα και καταστροφές σε ιερούς ναούς, μονές, σκεύη και εικόνες και απανθρώπους βασανισμούς σε αγίους λειτουργούς της. Όσοι λοιπόν εκ των λειτουργών της συλλαμβάνονταν τότε για οποιοδήποτε αντιστασιακό λόγο κι έπεφταν στα απαίσια χέρια τους, σπάνια διέφευγαν τις ομηρίες, τις φυλακίσεις, τους φρικτούς βασανισμούς και εξευτελισμούς προς το ιερατικόν τους σχήμα και, τέλος, και αυτόν τον μαρτυρικό θάνατο. Πάνοπλοι οι παραπάνω εχθροί, χωρίς οίκτο, «σώριαζαν -όπως προσφυώς ελέγχθη- αλύπητα τη ζωή, σαν το πιο φτηνό και άχρηστο πράγμα…».

   Η διαπίστωση αυτή μαρτυρείται: α) στα όσα συνέβαιναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, που, μεταξύ του μαρτυρικού φυλακισμένου λαού, πρώτος στόχος των εχθρών ήσαν οι Ιερείς. Χαϊδάρι…, Νταχάου…., Άουσβιτς., κλπ., όταν ακούονται προξενούν ανατριχίλα και αισθήματα συγκινήσεως για όλους τους φυλακισμένους σ’ αυτά, μεταξύ των οποίων δεκάδες ήσαν και οι «φιλοξενηθέντες» κληρικοί μας. «… Σε όλες τις φυλακές – γράφει ο αείμνηστος Αχιλλέας Κύρρου- ήταν αρκετοί Παπάδες και Καλόγεροι, που είχαν συλληφθεί από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους για τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση, σαν για να αποδείξουν μια φορά ακόμα ότι ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είχε μείνει μακριά από τους Εθνικούς αγώνες τού Ελληνικού λαού».

Και β) στο ότι πέρα από τις κακουχίες των Κληρικών μας στις φυλακές, η Εκκλησία για την απελευθέρωση της Πατρίδας πρόσφερε και πολύ αίμα. «Ιερείς και Μοναχοί που εκρατούντο στις φυλακές ως όμηροι ή ως κατάδικοι, ή που συλλαμβάνονταν για αντίποινα σε κάποια αντιστασιακή δράση [σύμφωνα μάλιστα με το σατανικό γερμανικό εφεύρημα ‘περί συλλογικής ευθύνης’ για όλους τους κατεχόμενους υπ’ αυτών λαούς], βασανίσθηκαν απάνθρωπα και μαρτύρησαν με διάφορους ανατριχιαστικούς τρόπους, όπως οι ένδοξοι Μάρτυρες των πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι Νεομάρτυρες επί τουρκοκρατίας.

   Έτσι, εκ της μακράς φάλαγγας των νέων τούτων Νεομαρτύρων Κληρικών που έμειναν πιστοί στο Χριστό και στην Ελλάδα: «…άλλοι κατακρεουργήθηκαν και διαμελίσθηκαν, άλλοι έμειναν ημέρες μετέωροι στην αγχόνη, άλλους τους έθαψαν ζωντανούς ή τους έριξαν στη φωτιά, τους κρήμνισαν σε χαράδρες και βάραθρα, τους έριξαν στη θάλασσα, τους άρπαξαν στα βουνά και πήγαν μ’ άγνωστο σε μας θάνατο, άλλους τους έσφαξαν, άλλους τους σταύρωσαν, αφού προηγουμένως τους βασάνισαν βάρβαρα…». Όλοι έμειναν «πιστοί άχρι θανάτου». Όλοι «εβάστασαν τα στίγματα τού Κυρίου εν τοις σώμασιν αυτών».

Και για την αλήθεια τού λόγου, ιδού και οι αριθμοί:

   Οι ηττημένοι και καταντροπιασμένοι Ιταλοί στο πόλεμο 1940-41, που αναπάντεχα, χάρη στις πλάτες των προστατών τους, έγιναν και «κατακτητές», χωρίς να ντρέπονται βέβαια για την άδικη θέση που πήραν, θανάτωσαν μαρτυρικά, όπως οι κακούργοι πρόγονοί τους Ρωμαίοι… σαράντα (40) κληρικούς μας.

   Το ίδιο και οι Γερμανοί κατακτητές… Θανάτωσαν με τους πιο φρικιαστικούς τρόπους εκατόν τριάντα (130) κληρικούς μας. Επίσης και οι Αλβανοτσάμηδες με τους Ρουμανίζοντες, άλλοτε βοηθούμενοι ή βοηθώντας τους Γερμανοϊταλούς, θανάτωσαν κι αυτοί είκοσι εννέα (29) κληρικούς μας.

   Ατυχώς -γράφει σύγχρονος ιστορικός, ο Ι. Αναστασάκης στο έργο του: «Η Εκκλησία στη Μάχη της Κρήτης… 1941- 45», Χανιά 1994- ποταμός αίματος των κληρικών μας έρευσε και με τους κομμουνιστές, οι οποίοι με την γνωστή διδασκαλία τους: «Δεν θέλουμε παπάδες, δεν θέλουμε Εκκλησίες…», σκότωσαν κι αυτοί με απάνθρωπους και οικτρούς βασανισμούς διακόσιους σαράντα δύο (242) κληρικούς…

   Με την παράθεση τού παραπάνω αποσπάσματος δεν αποβλέπω να αναξέσω οδυνηρές πληγές… Άλλωστε, και εκ μέρους των αντικομμουνιστικών, δεξιών ανταρτικών ομάδων, φανατικών στρατοδικών και από άλλες ανεξερεύνητες αιτίες της ανώμαλης τότε εποχής, βρήκαν οικτρό, ταπεινωτικό και μαρτυρικό θάνατο τριάντα (30) ακόμη κληρικοί μας.

Παρακάτω παραθέτω, επιλεκτικά και περιληπτικά, αναφορές από το σύγχρονο Συναξάρι που συνέταξα, Ιεροεθνομαρτύρων Κληρικών τού 40, συνδημοσιευόμενο ως Επίμετρον στο προαναφερθέν έργο μας, σελ. 94-160.
Στο μέτωπο έπεσαν: ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας, ο επικαλούμενος «άγιος παπάς», και ο Αρχιμ. Ιερόθεος Μπαζιώτης.

   Στις 9 Μαρτίου 1943, ο Ιερέας π. Δημήτριος Σταμπουλής, εφημέριος Σκοπιάς Φλωρίνης, επειδή αρνήθηκε να λειτουργήσει στο βουλγαρικό – σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα πιεζόμενος από τους όρχαν/τες, παραδόθηκε στους Γερμανούς, οι οποίοι τον απαγχόνισαν μαζί με άλλους πατριώτες (βλ. «Οι θυσίες των Κληρικών της Ελλάδος», έκδ. Ορθ. Ιεραποστ. Αδελφότητος “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”, Αθήναι 1995, σελ. 126-127).
Επίσης στο ίδιο βιβλίο, σελ. 129-130, σημειώνεται ο σταυρικός θάνατος, έπειτα από φρικτούς βασανισμούς, τού ιερέα π. Κωνσταντίνου Τούλια, εφημερίου Σιταριάς Φλωρίνης, την 23 Απριλίου 1943, Μεγάλη Παρασκευή…
Παρόμοιο σταυρικό θάνατο υπέστη επίσης τη Μεγάλη Παρασκευή 11 Απριλίου 1947, ο ιερέας π. Γεώργιος Σκρέκας, εφημέριος Μεγάρχης Τρικάλων.

Ο Κων. Βοβολίνης στο γνωστό βιβλίο του: «Η Εκκλησία εις τον αγώνα της Ελευθερίας» (1453-1953), Αθήναι 1952, σελ. 266-267, αναφέρεται σε 80ντούτη Βορειοηπειρώτη Ιερέα της Δερβιτσάνης, ο οποίος μετά την υποχώρηση τού Στρατού μας (Απρ. 1941) κατεσφάγη από τους Αλβανοτσάμηδες.

Στις 23 Ιουλίου 1943, ο ιερέας εφημέριος τού χωριού Αγία Αναστασία Ιωαννίνων π. Γεώργιος Σιούλης εκάη ζωντανός σε αχυροκαλύβα από τους Γερμανούς, μετά από φρικτά βασανιστήρια, χωρίς να αποτεφρωθεί το μαρτυρικό του σώμα, στο οποίο ευρέθη ανέπαφο από τη φωτιά το μικρό βιβλίο της Καινής Διαθήκης που έφερε μαζί του, οι δε συμμάρτυρές του απετεφρώθησαν παντελώς. Ο Ιεροεθνομάρτυρας τούτος, προ της θυσίας του, είδε να τυφεκίζονται: η σύζυγος – πρεσβυτέρα του, ο υιός του και οι θυγατέρες του…

Στις 3 Ιουλίου 1943, ο Αρχιμ. Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Κοζάνης π. Iωακείμ Λιόλιας συνελήφθη από τους Γερμανούς, ενεκλείσθη στις φοβερές φυλακές της Θεσσαλονίκης, όπου εβασανίζετο απάνθρωπα, απαντώντας στους βασανιστές του με παρρησία: «Βαράτε, είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για τον Χριστό και την Πατρίδα». Τέλος, εξετελέσθη μαζί με άλλους πενήντα (50) αθώους Έλληνες πολίτες.

   Στις 9 Ιουλίου 1944, ο Ιεροδιάκονος – Μοναχός και αδελφός της Ι. Μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού της Μητροπόλεως Κορινθίας συνελήφθη, εβασανίσθη και, τέλος, εσφάγη από αντάρτες αριστερών κομμουνιστικών ομάδων.
Επίσης στις 7 Αυγ. 1948, ο ιερέας Γεώργιος Αρ. Νικόπουλος, εφημέριος Βουτύρου της Μητροπόλεως Καρπενησιού, κατεδικάσθη και εξετελέσθη στη Λαμία, ως θύμα φανατισμού στρατοδικών της εποχής.
Ακόμη, ιερό λείψανο, αποδεικτικό και αντιπροσωπευτικό της μαρτυρικής θυσίας όλων των μαρτυρησάντων ιερέων, είναι επιστήθιος σταυρός που ανήκει στην πατρική μου οικογένεια. Είναι λείψανο που διασώθηκε μέσα στις στάχτες, από τη μαρτυρική θυσία τού μακαριστού πατέρα μου Ιεροδιδασκάλου Οικονόμου Δημητρίου Κ. Βαστάκη, εφημερίου του Μεγάλου Χωριού της Μητροπόλεως Καρπενησιού, ο οποίος τελικά μετά από φρικτούς βασανισμούς εκάη ζωντανός από τους Ιταλούς την παραμονή των Χριστουγέννων, 24-12-1942.

   Η Εκκλησία μας, λοιπόν, «ως πορφύραν και βύσσον με τα αίματα και των νέων τούτων Ιερομαρτύρων στολισαμένη», δίκαια καυχάται ότι και στους πρόσφατους χρόνους οι λειτουργοί της: «εν υπομονή πολλή…, εν στεχωρίαις, εν πληγαίς και φυλακαίς… και εν λιμώ και θλίψει» (Β’ Κορ. 6,4-5, 10,27), συνέβαλαν στην εθνική αντίσταση και απελευθέρωση της Ελληνικής Πατρίδας.

   Τέλος, η Εκκλησία μας δεν αποβλέπει σε δάφνες και υστεροφημίες, από την εκτεθείσα προσφορά της. Η Εκκλησία μας είναι πάντα ένα διαρκές παρόν, όπως και ο Θείος Ιδρυτής της. Και σαν Στρατευομένη που είναι, ένα καθήκον έχει: Να θυσιάζεται… Κι αυτό έκαμε στο μεγάλο ΕΠΟΣ της ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τού ΣΑΡΑΝΤΑ. Κι αυτό εξακολουθεί να κάνει, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

ΠΗΓΗ:

via Έλληνες Νεομάρτυρες Ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

by | 21/10/2018 · 3:18 ΜΜ

Άχρηστη σπατάλη χρόνου | Πεμπτουσία

Εκείνος που προσεύχεται πρέπει να επιθυμεί διακαώς πνευματικές ευλογίες, όπως η άφεση των αμαρτιών, η καθαρότητα της καρδιάς, ο αγιασμός, η πρόοδος στην αρετή για την οποία εύχεται. Διαφορετικά η προσευχή του θα είναι άκαρπη, άχρηστη σπατάλη χρόνου και λόγων.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

via Άχρηστη σπατάλη χρόνου | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 19/10/2018 · 2:31 ΜΜ

Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι (Άγιος Πορφύριος)

Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι (Άγιος Πορφύριος)Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι. Οι γονείς πρέπει να δοθούνε στην αγάπη του Θεού. Πρέπει να γίνουμε άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους. Να βάζουμε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμό κι αγάπη στα παιδιά. Και η χαρά που θα τους έλθει, η αγιοσύνη που θα τους έχει επισκεφθεί, θα εξακοντίσει στα παιδιά την Χάρη. Για την κακή συμπεριφορά των παιδιών φταίνε γενικά οι γονείς. Δεν τα σώζουν ούτε οι συμβουλές, ούτε η πειθαρχία, ούτε η αυστηρότητα. Αν δεν αγιάζονται οι γονείς, αν δεν αγωνίζονται, κάνουν μεγάλα λάθη και μεταδίδουν το κακό που έχουν μέσα τους. Αν οι γονείς δεν ζουν ζωή αγία, αν δεν μιλούν με αγάπη, ο διάβολος ταλαιπωρεί τους γονείς με τις αντιδράσεις των παιδιών. Η αγάπη, η ομοψυχία, η καλή συνεννόηση των γονέων είναι ό,τι πρέπει για τα παιδιά. Μεγάλη ασφάλεια και σιγουριά…Τα φερσίματα των παιδιών έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων. Όταν τα παιδιά πληγώνονται απ’ την κακή μεταξύ των γονέων τους συμπεριφορά, χάνουν δυνάμεις και διάθεση, να προχωρήσουν στην πρόοδο. Κακοχτίζονται και το οικοδόμημα της ψυχής τους κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να γκρεμισθεί. Να σας πω και δύο παραδείγματα.Είχαν έλθει δυο κοπελίτσες σ’ εμένανε κι η μια είχε κάτι πολύ άσχημα βιώματα και με ρωτούσαν που οφείλονται. Και τους είπα:– Είναι απ’ το σπίτι, απ’ τους γονείς σας.Κι όπως την «έβλεπα» την μια, λέω:– Εσύ απ’ την μητέρα σου τα έχεις κληρονομήσει αυτά.– Κι όμως, λέει, οι γονείς μας είναι τόσο τέλειοι άνθρωποι. Είναι χριστιανοί, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν, που μπορεί να πει κανείς, ζήσαμε μέσα στη θρησκεία. Εκτός… αν φταίει η θρησκεία, απαντάει εκείνη.Τους λέω:– Τίποτα δεν πιστεύω απ’ αυτά που μου λέτε. Εγώ ένα μόνο βλέπω, οι γονείς σας δεν τήνε ζουν τη χαρά του Χριστού.Πάνω σ’ αυτό η άλλη είπε:– Άκουσε, Μαρία, καλά λέει ο παππούλης, έχει δίκιο. Οι γονείς μας πάνε στον πνευματικό, στην Εξομολόγηση, στην Θεία Μετάληψη, ναι… Αλλά είχαμε ποτέ ειρήνη στο σπίτι; Ο πατέρας συνεχώς γκρίνιαζε με την μητέρας μας. Διαρκώς πότε ο ένας δεν έτρωγε, πότε ο άλλος δεν ήθελε να πάνε κάπου μαζί. Έχει δίκιο, λοιπόν, ο παππούλης.– Πως τον λένε τον πατέρα σου; την ρωτάω.Μου είπε.– Πως την λένε την μητέρα σου;Μου είπε.– Ε, λέω, με την μητέρα σου δεν τα έχει καθόλου καλά μέσα σου.Ακούστε με τώρα. Τη στιγμή που μου έλεγαν το όνομα, έβλεπα τον πατέρα, έβλεπα την ψυχή του. Τη στιγμή που μου έλεγαν το όνομα της μητέρας, έβλεπα την μητέρα κι έβλεπα πως κοίταζε η κόρη την μητέρα της.Κάποια άλλη μέρα ήλθε μια μητέρα με την μια της κόρη και μ’ επισκέφθηκαν. Ήταν στενοχωρημένη. Έκλαιγε με λυγμούς. Ένιωθε πολύ δυστυχισμένη.– Τι έχεις; την ρωτάω.– Είμαι απελπισμένη με την μεγάλη μου κόρη, η οποία έδιωξε τον άνδρα της απ’ το σπίτι και μας παραπλανούσε λέγοντας πολλά ψέματα.– Τι ψέματα; της λέω.– έδιωξε προ πολλού τον άνδρα της απ’ το σπίτι και δεν μας είπε τίποτα. Την ερωτούσαμε από τηλεφώνου, «τι κάνει ο Στέλιος;». «Καλά, μας απαντούσε, αυτή τη στιγμή πήγε να πάρει εφημερίδα». Κάθε φορά έβρισκε κάποια πρόφαση, ώστε να μην υποψιασθούμε τίποτα. Αυτό κράτησε δύο χρόνια. Μας το έκρυβε, που τον είχε διώξει. Προ ημερών το μάθαμε απ’ τον ίδιο, που τυχαία τον εσυναντήσαμε.Της λέω, λοιπόν:– Εσύ φταίεις. Εσύ κι ο άνδρας σου. Και πιο πολύ εσύ.– Εγώ! που αγαπούσα τόσο τα παιδιά μου, που δεν έβγαινα απ’ την κουζίνα, που δεν είχα προσωπική ζωή, που τα οδηγούσα στον Θεό και στην Εκκλησία, που τα συμβούλευα στο καλό. Πως φταίω εγώ;Απευθύνθηκα στην άλλη κόρη, που ήταν παρούσα:– Εσύ τι λέεις;– Ναι, μαμά, έχει δίκιο ο παππούλης, ποτέ μα ποτέ δεν φάγαμε γλυκό ψωμί απ’ τα μαλώματα που κάνατε μια ζωή με τον μπαμπά.– Βλέπεις, που έχω δίκιο; Εσείς φταίτε, εσείς τα τραυματίζετε τα παιδιά. Δεν φταίνε εκείνα, υφίστανται, όμως, τις συνέπειες.Δημιουργείται μία κατάστασις στην ψυχή των παιδιών εξαιτίας των γονέων τους, που αφήνει ίχνη μέσα τους για όλη τους τη ζωή. Η συμπεριφορά τους στη συνέχεια της ζωής τους, η σχέση με τους άλλους έχουν άμεση εξάρτηση απ’ τα βιώματα που φέρουν απ’ τα παιδικά τους χρόνια. Μεγαλώνουν, μορφώνονται, αλλά κατά βάθος δεν αλλάζουν. Αυτό φαίνεται και στις πιο μικρές εκδηλώσεις της ζωής. Επί παραδείγματι, σου συμβαίνει μια λαιμαργία, να θέλεις να τρώεις. Πήρες, έφαγες, βλέπεις κάτι άλλο, το θέλεις κι εκείνο, το θέλεις και τ’ άλλο. Αισθάνεσαι ότι πεινάεις, ότι άμα δεν φάεις, σε πιάνει μια λιγούρα, μια τρεμούλα. Φοβάσαι ότι θ’ αδυνατίσεις. Είναι κάτι ψυχολογικό, που έχει εξήγηση. Μπορεί, ας πούμε, να μην εγνώρισες πατέρα, να μην εγνώρισες μητέρα, να είσαι υστερημένος και πεινασμένος, φτωχός κι αδύνατος. Κι αυτό από πνευματικό γεγονός εκδηλώνεται αντανακλαστικώς ως αδυναμία του σώματος.Στην οικογένεια βρίσκεται μεγάλο μέρος απ’ την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Για ν’ απαλλαγούν τα παιδιά από διάφορα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι αρκετές οι συμβουλές, οι εξαναγκασμοί, η λογική κι οι απειλές. Μάλλον γίνονται χειρότερα. Η διόρθωση γίνεται με τον εξαγιασμό των γονέων. Γίνεται άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας. Η αγιότητα των γονέων απαλλάσσει τα παιδιά απ’ τα προβλήματα. Τα παιδιά θέλουν κοντά τους ανθρώπους αγίους, με πολλή αγάπη, που δεν θα τα φοβερίζουν, ούτε θα περιορίζονται στη διδασκαλία, αλλά θα δίδουν άγιο παράδειγμα και προσευχή. Να προσεύχεσθε οι γονείς σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς τον Χριστό και ν’ αγκαλιάζετε τα παιδιά σας μυστικά. Κι όταν κάνουν αταξίες, να παίρνετε παιδαγωγικά μέτρα, αλλά να μην τα πιέζετε. Κυρίως να προσεύχεσθε.Πολλές φορές οι γονείς, και κυρίως η μητέρα, πληγώνουν το παιδί γι’ αταξία που έκανε και το μαλώνουν υπερβολικά. Τότε αυτό πληγώνεται. Ακόμη κι αν δεν το μαλώσεις εξωτερικά και μέσα σου το μαλώσεις κι αγανακτήσεις ή το κοιτάξεις άγρια, το παιδί το καταλαβαίνει. Νομίζει ότι η μητέρα δεν το αγαπάει. Ρωτάει την μάνα:– Μ’ αγαπάεις, μαμά;– Ναι, παιδί μου.Αλλ’ αυτό δεν πείθεται. Έχει πληγωθεί. Η μητέρα το αγαπάει, θα το χαϊδέψει μετά, αλλ’ αυτό θα κάνει το κεφάλι πίσω. Δεν δέχεται το χάδι, το νομίζει υποκρισία, γιατί έχει πληγωθεί.Άγιος ΠορφύριοςΠηγή:  artoklasia.blogspot.ca, hellas-orthodoxy.blogspot

Πηγή: https://akrovolistishellas.blogspot.com/2018/10/blog-post_85.html

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

via Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:33 ΜΜ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Κλήσεις σὲ Θεολόγους τῆς Αἰτωλοακαρνανίας γιὰ νὰ ἐξετασθοῦν ὡς μάρτυρες σὲ ποινικὴ ὑπόθεση ποὺ ἀφορᾶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Μία ἐξέλιξη τῶν τελευταίων ἡμερῶν προκαλεῖ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητας τῆς Αἰτωλοακαρνανίας. Πολλοὶ θεολόγοι τοῦ Νομοῦ καλοῦνται ἀπὸ τὴν Πταισματοδίκη σὲ ἀνάκριση γιὰ νὰ ἐξεταστοῦν ὡς μάρτυρες γιὰ τὸ ζήτημα τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν.
Οἱ θεολόγοι καλοῦνται οὐσιαστικὰ νὰ καταθέσουν τὴν ἄποψή τους γιὰ τὸ νέο τρόπο διδασκαλίας τοῦ μαθήματος καθὼς ἡ πταισματοδίκης, μὲ ἐντολὴ Εἰσαγγελέα, συλλέγει ὑλικὸ στὰ πλαίσια ποινικῆς ὑπόθεσης ποὺ πρὸς τὸ παρὸν… στρέφεται κατὰ παντὸς ὑπευθύνου.
Οἱ κλήσεις τῶν Θεολόγων φέρονται νὰ σχετίζονται μὲ τὴ μήνυση ποὺ ὑπέβαλλε γονέας ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο κατὰ τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου γιὰ τὴ διδασκαλία καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ τὴ σχετικὴ δικογραφία νὰ ἔχει διαβιβαστεῖ ἤδη στὴ Βουλή.

Στὸ Ἀγρίνιο ὡς γνωστὸν εἶχε ξεσηκωθεῖ μεγάλο κύμα ἀντιδράσεων γιὰ τὰ νέα Προγράμματα Σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ εἶχε ὀργανωθεῖ καὶ σχετικὴ ἐκδήλωση ποὺ συνδιοργάνωσαν οἱ Σύλλογοι Γονέων πολλῶν σχολείων ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας.

Οἱ σύλλογοι Γονέων καὶ Κηδεμόνων ἐξέφρασαν τότε τὴν πλήρη ἀντίθεσή τους πρὸς τὰ ἐφαρμοζόμενα ἀπὸ ἐφέτος Νέα Προγράμματα Σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὴ διανομὴ τῶν σχετικῶν «Φακέλων μαθήματος» στὰ σχολεῖα τῆς Χώρας καὶ ζητοῦσαν τὴν ἄμεση ἀπόσυρσή τους ὑποστηρίζοντας πὼς «μὲ τὸν χαρακτήρα καὶ τὸ περιεχόμενό τους ἀνατρέπουν ἐκ βάθρων τὸ κορυφαῖο ἐκπαιδευτικὸ ἰδεῶδες της ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μας, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης».
thriskeftika

via Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Κλήσεις σὲ Θεολόγους τῆς Αἰτωλοακαρνανίας γιὰ νὰ ἐξετασθοῦν ὡς μάρτυρες σὲ ποινικὴ ὑπόθεση ποὺ ἀφορᾶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Σχολιάστε

by | 15/10/2018 · 12:06 ΠΜ

Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα


ΓΕΡΟΝΤΑ, τί συμβολίζουν τα κεριά στήν εκκλησία;

Το κερί, πού ανάβουμε στήν Εκκλησία, συμβολίζει τον νεκρό άνθρωπο, πού βρίσκεται ξαπλωμένος στον τάφο, όπως το κερί στο παγκάρι, υστέρα ανασταίνεται από τον Χριστό και στέκει , όρθιο στο μανουάλι και κατόπιν ανάβει από την φωτιά τού Χριστού και λιώνει γιά τον Χριστό.

ΓΕΡΟΝΤΑ , σε ποιά ώρα της ημέρας είναι καλύτερα να προσευχόμαστε;

ΓΕΡΟΝΤΑ , σε ποιά ώρα της ημέρας είναι καλύτερα να προσευχόμαστε;
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες για να επικοινωνήσει το παιδί με τη μητέρα του. Σε κάθε λεπτό της ημέρας μπορεί. Άλλοι αναπαύονται να προσεύχονται το πρωί, τότε πού υπάρχει ή πρωτόνια, δηλαδή ή πρώτη σκέψη, ή αφρόκρεμα του νου, όπου και το μυαλό είναι φρέσκο, ήσυχο ήρεμο και καθαρό, άλλα και τα όσα αναφέρονται εκείνη την ώρα στην προσευχή εντυπώνονται καλύτερα, σαν σε κερί στή διάνοια και την καρδιά τους.

ΑΛΛΟΙ πάλι αναπαύονται με προσευχή μέσα στην ησυχία της νύκτας και προσεύχονται τα μεσάνυκτα, τότε πού όλοι στο σπίτι κοιμούνται και έτσι δεν ενοχλούνται. Αναλόγως.

Καλό, ωστόσο, θεωρώ πώς είναι για εσάς, τους κοσμικούς, πού βρίσκεστε μέσα στους ζυγούς και στο μαγγανοπήγαδο των υποχρεώσεων, να προγραμματίζετε να προσεύχεσθε το πρωί. Τουλάχιστον έτσι θά κατοχυρώνετε τον κανόνα σας διότι ακούω πολλούς, πού τα αφήνουν για πιο μετά και πιο μετά και στο τέλος, κατακουρασμένοι από τον μόχθο και το τρέξιμο της ήμερα πέφτουν στο κρεβάτι τους μπαϊλντισμένοι δίχως να προλάβουν να ψελλίσουν λίγη προσευχή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ. ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/12/blog-post_615.html

via Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

by | 14/10/2018 · 2:56 ΜΜ

Αρης Σερβετάλης: Η πίστη στον Θεό, μου άλλαξε τη ζωή – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Μετάνιωσες που μίλησες για την πίστη σου στην Ορθοδοξία;
Να το έχω μετανιώσει για ποιον λόγο; Για να μην χαρακτηριστώ παλιομοδίτης;

Γραφικός… Ξέρεις τώρα τι λέγεται. Εγώ όταν το λέω πάντως, αυτό εισπράττω.
Δεν με πειράζει καθόλου, δε με ενδιαφέρει. Αυτό που αντιπροσωπεύει η Ορθοδοξία όχι μόνο οπισθοδρομικό δεν είναι… Είναι πολύ μπροστά. Έτσι, όταν το λέει αυτό κάποιος, μου δηλώνει αυτόματα ότι δεν έχει ασχοληθεί καθόλου. Επομένως, δε με πειράζει. Το «γραφικός» δε μπορεί να το πει κάποιος που γνωρίζει την σημασία της. Αν θέλει κάποιος να μιλήσει, μπορούμε να κάνουμε μία πολύ ωραία κουβέντα πάνω σε όλα αυτά.

Αισθάνεσαι άσχημα με τις ρητορικές μίσους που κατά καιρούς έρχονται στο φως της δημοσιότητας από επικεφαλής της Εκκλησίας;
Δεν είμαι σε θέση να κρίνω αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό που λέω στον εαυτό μου είναι ότι οι άνθρωποι που στελεχώνουν την εκκλησία είναι και αυτοί άνθρωποι με αδυναμίες και πλεονεκτήματα. Δεν είναι το τέλειο. Το τέλειο είναι αυτό που αντιπροσωπεύουν. Είναι αγωγοί. Αυτό που λένε ότι πρέπει να ψάξεις για να βρεις τον πνευματικό σου, έχει πολύ μεγάλο νόημα. Γιατί θα βρεις τον άνθρωπο που επειδή είναι αγωγός θα σου δημιουργήσει και θα καλλιεργήσει την σχέση με τον Θεό. Άρα, δένεσαι μαζί του και αυτός σε οδηγεί σε μία σχέση που είναι πέραν του κόσμου τούτου, σε μία σχέση αιώνια.

Σε βοήθησε η πίστη σου;
Όχι απλά με βοήθησε, μου άλλαξε τη ζωή. Βλέπω τα πράγματα με τελείως διαφορετικό μάτι. Το «βοήθησε» δεν είναι η σωστή λεξη, αλλά το «μετατόπισε».

Γιατί μία μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει σταματήσει να πιστεύει;
Δεν έχει σταματήσει, νομίζω ότι δεν έχει γίνει από επιλογή αυτό το πράγμα, αλλά έχει γίνει επειδή έχουν αφεθεί. Όταν αφήνεσαι, δεν έχεις «εποπτεία», δένεσαι με την ύλη… Εκεί έχει χαθεί αυτή η σχέση. Ακόμη και να αποκτήσεις τα περισσότερα αγαθά, να τα έχεις όλα, νομίζω ότι το κενό πάλι θα υπάρχει. Και τον Θεό δε μπορείς να τον αντικαταστήσεις, είμαστε κατασκευασμένοι για να έχουμε μία τέτοια σχέση μαζί του. Άρα όταν κάποιος δεν έχει Θεό, έχει τα χρήματα, την καριέρα, την επιστήμη του, αλλά και πάλι αυτό είναι το μέσο, όχι ο σκοπός. Εμείς το κάνουμε σκοπό, το κάνουμε θεότητα, είδωλο.

 

via Αρης Σερβετάλης: Η πίστη στον Θεό, μου άλλαξε τη ζωή – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Σχολιάστε

by | 09/10/2018 · 1:29 ΠΜ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Λαϊκοί καί Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία. Πῶς ἀσθενεῖς πῆραν τή θέση τῶν γιατρῶν.

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης Πηγη:»Ἐμπειρική Δογματική της Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατά τίς προφορικές παραδόσειςτου π. Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄. Τοῦ σέβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ἰεροθέου Βλάχου
Οἱ πιστοί, μέ τά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος καί μέ τόν ἀγώνα τους να ἐφαρμόσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶχαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, τουλάχιστον τήν νοερά καρδιακή προσευχή, ἀνῆκαν στό «βασίλειον ἱεράτευμα».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἀπαρίθμηση τῶν χαρισμάτων, πού εἴδαμε στό χωρίο πού παρατέθηκε πιό πάνω, ὡς τελευταῖο θέτει τό χάρισμα τῶν γλωσσῶν, «γένη γλωσσῶν» πού εἶναι ἡ νοερά προσευχή.
Καί ἀπό ἄλλες ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων φαίνεται ὅτι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν νοερά προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό.
Ἔτσι, ὅλοι οἱ πιστοί, καί οἱ γυναῖκες, εἶχαν τήν πνευματική Ἱερωσύνη, τό «βασίλειον ἱεράτευμα», ἦταν φωτισμένοι, ἐκτός καί ἄν κανείς περιέπιπτε στήν ἁμαρτία, ὅποτε ἔχανε τήν προσευχή καί συγκαταριθμεῖτο μεταξύ τῶν Κατηχουμένων, ὡς μετανοῶν.
Πάντως, οἱ πιστοί δέν ἦταν αὐτοί πού δέν εἶχαν κάποιο χάρισμα, ἀλλά ὅσοι εἶχαν τουλάχιστον νοερά προσευχή.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται σέ ἀνθρώπους πού προσεύχονταν νοερά «προσεύξομαι τῷ πνεύματι, προσεύξομαι καί τῷ νοΐ» ἀλλά καί σέ ἰδιῶτες, πού δέν ἔχουν αὐτήν τήν νοερά προσευχή. «Ἐπεῖ ἐάν εὐλογήσης τῷ πνεύματι, ὁ ἀναπληρῶν τόν τόπον τόν ἰδιώτου πῶς ἐρεῖ τό ἀμήν ἐπί τή σή εὐχαριστία;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ’, 15-16).
Καί πιό κάτω γράφει: «ἐάν οὔν συνέλθη ἡ Ἐκκλησία ὅλη ἐπί τό αὐτό καί πάντες γλώσσαις λαλῶσιν, εἰσέλθωσι δέ ἰδιῶται ἡ ἄπιστοι, οὐκ ἐρούσιν ὅτι μαίνεσθε;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ’, 23).
Εἶναι προφανές ὅτι στήν πρώτη Ἐκκλησία, κατά τήν περιγραφή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὑπῆρχαν οἱ…χαρισματοῦχοι, μέ μία ἱεράρχηση χαρισμάτων, καί οἱ ἰδιῶτες-λαϊκοί.

Ἐκτός δέ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν οἱ ἄπιστοι.

Μέσα σέ αὐτά τά πλαίσια, ὅμως, βλέπουμε μία περίεργη ἐξέλιξη μέσα στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, κατά τήν ὁποία τό βασίλειον ἱεράτευμα τῆς Ἐκκλησίας δέν παρέμεινε ποιοτικά ἐκεῖνο πού ἦταν ἀρχικά.

Ἀρχικά, δηλαδή στήν ἐποχή τῶν πρώτων Χριστιανῶν, ἔχουμε τούς λαϊκούς καί τούς Κληρικούς.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τούς λαϊκούς ὀνομάζει ἰδιῶτες καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησῖας ειναι ἐκεῖνοι πού ἑρμηνεύουν τούς «ἰδιῶτες» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὡς λαϊκούς.

Λαϊκός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει βαπτισθεῖ, ἄλλα δέν ἔχει ἀκόμη κληθεῖ ἄνωθεν, ὥστε νά γίνει βασίλειον ἱεράτευμα, δηλαδή Κληρικός.

Ὡς Κληρικός ἐθεωρεῖτο ὁ θεοκλητός, ἐκεῖνος δηλαδή πού ἔχει δεχθεῖ μέσα στήν καρδιά τοῦ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί πού τό Πνεῦμα εἶχε ἀρχίσει νά προσεύχεται μέσα του. Ἐκεῖνος δηλαδή πού εἶχε γίνει ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί γι’ αὐτό μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτό σημαίνει ὅτι στήν ἀρχαία Ἀποστολική Ἐκκλησία ὅλοι οἱ πιστοί ἦταν χαρισματοῦχοι, ἀνῆκαν στό «βασίλειον ἱεράτευμα», εἶχαν τήν πνευματική Ἱερωσύνη, διότι εἶχαν ὅλοι, τουλάχιστον, τήν νοερά προσευχή, πού εἶναι μία πνευματική ἱερουργία.

Ἀπό αὐτούς τούς πιστούς ἐξέλεγαν μερικούς γιά νά τούς καταστήσουν Διακόνους, Πρεσβυτέρους καί Ἐπισκόπους καί νά ἔχουν τό εἰδικό χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης, μέ τό ὁποῖο θά τελοῦν τά Μυστήρια καί θά κατευθύνουν πνευματικά τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Προκειμένου οἱ Ἀπόστολοι νά ἐκλέξουν τούς πρώτους Διακόνους καί νά τούς χειροτονήσουν, εἶπαν στούς πιστούς: «ἐπισκέψασθε οὔν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὖς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας τούτης» (Πράξεις στ’, 3).

Ὁ δέ Πρωτομάρτυς Στέφανος ἦταν «ἄνδρας πλήρης πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου» (Πράξεις στ’, 5).

Γιά νά ἐκλεγοῦν κάποιοι νά γίνουν Διάκονοι, ἔπρεπε νά ἔχουν Ἅγιον Πνεῦμα. Το νά ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα σημαίνει ὅτι εἶχαν νοερά προσευχή, πού εἶναι σαφεστάτη ἀπόδειξη παρουσίας καί ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί αὐτό ἦταν γνωστό στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί τούς ἀναγνώριζαν, προφανῶς, καί ἀπό τό χάρισμα πού καί αὐτοί οἱ ἴδιοι εἶχαν.

Οἱ Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ὅπως συγκροτήθηκαν σέ βαθμούς τῆς Ἱερωσύνης -Διάκονοι, Πρεσβύτεροι καί Ἐπίσκοποι- εἶχαν πνευματικό χάρισμα καί, ἔτσι, τελοῦσαν τά Μυστήρια, ἀλλά συγχρόνως καθοδηγοῦσαν τούς πιστούς γιά νά μεθέξουν τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, ὥστε μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις νά μετέχουν ἀξίως τῶν Μυστηρίων.

Αὐτό συνιστᾶ τήν θεραπεία τῶν Χριστιανῶν. Οι βαθμοί τῆς Ἱερωσύνης ἀντιστοιχοῦσαν μέ τούς βαθμούς τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μᾶς τό λέει καθαρά, ὅτι ὁ Διάκονος ἀντιστοιχεῖ μέ τό στάδιο τῆς καθάρσεως, ὁ Πρεσβύτερος μέ τό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ καί ὁ Ἐπίσκοπος μέ τό στάδιο τῆς Θεώσεως.

Αὐτό φαίνεται καί ἀπό τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τήν ὁποία γιά νά γίνει κανείς Κληρικός δέν ἔπρεπε νά εἶναι νεοφώτιστος.

Αὐτό τό συναντᾶμε καί στήν ἐντολή πού δίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στόν Ἐπίσκοπο Τιμόθεο: «δεῖ τόν τόν ἐπίσκοπον… μή νεόφυτον, ἴνα μή τυφωθεῖς εἰς κρίμα ἐμπέση τοῦ διαβόλου» (Ἅ΄ Τίμ. γ’, 2 καί 6).

Καί χειροτονοῦμε τόν ἄνθρωπο, ὅταν φθάσει στήν φώτιση. Τότε τόν χειροτονοῦμε. Ἡ χειροτονία δέν τόν κάνει φωτισμένο. Ἐπειδή εἶναι φωτισμένος, τόν χειροτονοῦμε.

Ἔχουμε Πανεπιστήμιο, ἔχουμε Λύκειο καί ἔχουμε τό Δημοτικό Σχολεῖο.

Γιά νά γίνει κανείς Ἐπίσκοπος ἤ Κληρικός στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἔπρεπε νά εἶναι ὄχι μόνο νεοφώτιστος, γι’ αὐτό καί ὑπάρχει κανόνας πού ἀπαγορεύει σέ νεοφώτιστο νά χειροτονηθεῖ.

Γιατί ἀπαγορεύει σέ νεοφώτιστο νά χειροτονηθεῖ;

Διότι ὁ νεοφώτιστος δέν εἶχε φθάσει ἀκόμα στήν ἀέναη μνήμη τοῦ Θεοῦ, εἶχε μόλις περάσει τό στάδιο τῆς καθάρσεως καί ὡς νεοφώτιστος ἐμάνθανε τά τοῦ σταδίου τοῦ φωτισμοῦ καί μετά, μαζί μέ τήν ἀέναη μνήμη Θεοῦ, ἐθεωρεῖτο ὅτι μπῆκε στό στάδιο τῆς θεωρίας.

Αὐτό τό στάδιο τῆς θεωρίας, πού εἶναι τό πρῶτο βῆμα, εἶναι τό ἀνώτερο βῆμα τοῦ φωτισμοῦ καί τό πρῶτο βῆμα πρός τήν θέωση.

Ἀπό αὐτήν τήν κατάσταση ἐκλέγονταν οἱ Ἐπισκοποι καί γι’ αὐτό δέν γίνονταν οἱ νεοφώτιστοι Ἐπίσκοποι, ἀλλά οἱ φωτισμένοι.

Αὐτός ὁ φωτισμένος δέν σημαίνει ἀπόφοιτός του Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἤ τῶν Ἀκαδημιῶν τῆς Ρωσίας, ἀλλά σημαίνει ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος εἶχε φώτιση, ἀέναη μνήμη Θεοῦ, νοερά προσευχή κλπ., εἶχε κατ’ οὐσίαν καθαρισθεῖ.

Μέ τήν πάροδο, ὅμως, τοῦ χρόνου ἐκκοσμικεύεται ἡ Ἐκκλησία.

Κατ’ ἀρχάς, Κληρικοί χειροτονοῦνται ὅσοι ἀπό τούς πιστούς εἶχαν προσευχή, ἀργότερα ὅμως χειροτονοῦνται ἄνθρωποι πού εἶχαν μία καλή ἐξωτερική διαγωγή… ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχαν κάποιο χάρισμα, δέν ἤξεραν νά θεραπεύουν τούς ἀνθρώπους, συνέχιζαν ὅμως νά τελοῦν τά Μυστήρια.
Ὁ Κλῆρος εἶναι μία ὁμάδα ἀπό ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται τουλάχιστον στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων.

Ἐάν δέν βρίσκεται στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, τότε οἱ ἀδυναμίες τοῦ Κλήρου πρέπει νά ἀναπληρωθοῦν.

Δία μέσου τῶν αἰώνων, ὅταν ἔπεσε ὁ Κλῆρος γενικά ἀπό τήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἔγινε μία γενική πτώση, ὄχι μόνον τοῦ ἱερατικοῦ Κλήρου, δηλαδή τῶν Ἱερέων, τῶν παπάδων δηλαδή καί τῶν διακόνων κλπ.

Ἡ πτώση ἤτανε τόσο γενική, πού συμπεριλαμβάνονται καί οἱ Ἐπίσκοποι στήν πτώση αὐτή. Καί οἱ Ἐπίσκοποι ἔπεσαν ἀπό τήν κατάσταση αὐτή τοῦ φωτισμοῦ, καί δέν εἶχαν οὔτε καν περάσει ἀπό τήν κατάσταση τῆς καθάρσεως.

Αὐτά ἄν κανείς τά ἔχει ὑπ’ ὄψη του καί ἀρχίζει καί μελετάη τούς Κληρικούς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, μεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ὅσοι περνοῦσαν καί ἔφθαναν στόν φωτισμό, στήν θεωρία, ἤσαν ἀπό μόνοι τους διδάσκαλοι, ἐπειδή ἔφθαναν σέ μία πνευματική κατάσταση.

Γι’ αὐτόν τόν λόγο ἔχουμε τό παράδοξο φαινόμενο ὅτι ἐνορίες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας εἶχαν πολλούς Ἱερεῖς.

Ἡ Ἁγία Σοφία στήν ἐποχή τοῦ Ἡρακλείου εἶχε ὀγδόντα Πρεσβυτέρους καί ἑκατόν πενήντα Διακόνους καί αὐτοί οἱ ἀριθμοί εἶναι μετά τήν ἐλάττωση.

Ὑπῆρχαν πολύ περισσότεροι καί ὁ ἀριθμός ἐλαττώθηκε. Ξέρουμε μόνο τόν ἀριθμό μετά τήν ἐλάττωση, ὄχι πρῶτα.

Ἡ χειροτονία ἦταν μία πράξη τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία πιστοποιοῦσε ὅτι αὐτός κάνει γιά Πρεσβύτερος, ἐπειδή εἶχε φθάσει κάπου καί γι’ αὐτό κάνει καί γιά Πνευματικός Πατέρας. Ἄν ὅμως δέν ἔφθανε, δέν κάνει γιά Πνευματικός Πατέρας, ὅποτε δέν μπορεῖ νά φθάσει σέ χειροτονία Πρεσβυτέρου, χειροτονία Ἐπισκόπου.

Αὐτό σημαίνει ὅτι, στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ἡ ἐνορία ἀπετελεῖτο ἀπό φωτισμένους, ὄχι γιατί ἀπέκτησαν λογικές γνώσεις, διότι ὁ πιό φωτισμένος ἀπό αὐτῆς τῆς ἀπόψεως εἶναι ὁ διάβολος, εἶναι ὁ καλύτερος θεολόγος ἀπό αὐτούς πού δέν εἶναι στόν Παράδεισο.

Αὐτοί πού φθάνουν στήν θέωση, στήν Καινή Διαθήκη λέγονται Ἀπόστολοι καί Προφῆτες.

Ἀπό αὐτούς ἐξελέγοντο οἱ Ἐπίσκοποι, ἀπό τούς θεουμένους, δηλαδή, ἀπό τούς Προφῆτες ἦταν οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι.

Μετά ὑπῆρχαν καί δάσκαλοι καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, δηλαδή, στήν Ἐκκλησία. Ἐπικεφαλεῖς τῆς κάθε ἐνορίας εἶναι οἱ Προφῆτες.

Αὐτοί εἶναι οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου, δηλαδή. Μεταξύ τῶν γιατρῶν τοῦ νοσοκομείου ὑπάρχει καί ἕνας διευθυντής γιατρός. Μετά ἀπό τούς γιατρούς εἶναι οἱ νοσοκόμες καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, δηλαδή, πού ἀποτελοῦν ἕνα νοσοκομεῖο.

Ἐκεῖνο πού ἔγινε στήν Ἐκκλησία εἶναι τό ἑξῆς: ὅ,τι ψῆφο γιά νά βγάλουν δεσποτάδες, ἄς ποῦμε, εἶχαν οἱ Προφῆτες, διότι αὐτοί διοικοῦσαν τήν Ἐκκλησία καί δέν ἦταν Προφῆτες ἐπειδή ἐξελέγονται Προφῆτες ἀπό τόν λαό, ἦταν θεοκλητοί, γι’ αὐτό ἔχουμε τούς θεοκλήτους.

Ὅποτε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας λέγουν ὅτι πρέπει κανείς, γιά νά γίνει Κληρικός, νά εἶναι θεοκλητός. Τώρα, θεοκλητός σημαίνει ὅτι τό ἴδιο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἦλθε καί κατώκησε μέσα στόν ἄνθρωπο καί προσεύχεται.

Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «οὖς μέν ἔθετο ὁ Θεός ἐν τή Ἐκκλησία πρῶτον Ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους» (Ἅ’ Κορινθίους Ἰβ’, 28) κλπ.

Αὐτοί τώρα ἀποτελοῦν τό ἰατρεῖον, τούς γιατρούς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι μεταξύ τους ἐκλέγουν καί ἕναν διευθυντή τοῦ νοσοκομείου πού λέγεται Ἐπίσκοπος, δηλαδή, καί αὐτοί διοικοῦν τήν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθεωρεῖτο ὡς πνευματικό νοσοκομεῖο καί οἱ Κληρικοί ὡς πνευματικοί ἰατροί πού θεράπευαν τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Κλῆρος δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό ἰατρεῖο, δηλαδή οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου. Και μετά ἀπό αὐτούς εἶναι ἐκεῖνοι πού εἶναι στόν φωτισμό, καί αὐτοί πού εἶναι στόν φωτισμό εἶναι οἱ νοσοκόμοι τοῦ νοσοκομείου καί μετά ἀπό τούς νοσοκόμους ἔχουμε αὐτούς πού εἶναι πρός κάθαρση, πού εἶναι οἱ ἄρρωστοί του νοσοκομείου.

Βέβαια, δέν εἶναι ἀκριβής ἡ παρομοίωση, εἶναι περίπου.

Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, σιγά-σιγά ἐξαφανίζονται ἀπό κάποιο νοσοκομεῖο ὁ θεούμενος, ὁ γιατρός καί οἱ γιατροί, ἀλλά μπαίνουν οἱ φωτισμένοι στήν θέση τους, δηλαδή, καί σιγά-σιγά ἐξαφανίζονται καί αὐτοί καί μπαίνουν στήν θέση τους οἱ ἄρρωστοι.

Τώρα, τό νοσοκομεῖο τό διευθύνουν οἱ ἄρρωστοι.

Γι’ αὐτό καί ὁ Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος λέει ὅτι σήμερα γίνονται Ἐπίσκοποι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι στήν ἐποχή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου λέγανε τό «ἀμήν», ὡς ἰδιῶτες, οἱ λαϊκοί δηλαδή.

Διότι ἐκεῖνος πού λέει τό «ἀμήν» στό 14° καί 13° κεφάλαιο τῆς Ἅ΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς, ἐκεῖ πού λέμε τό «ἀμήν» στήν Ἐκκλησία, οἱ ἰδιῶτες αὐτοί κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοί οἱ ἰδιῶτες εἶναι οἱ λαϊκοί.

Καί τώρα ἐκεῖνοι πού λέγανε ἁπλῶς τό «ἀμήν», τώρα αὐτοί, λέει ὁ Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, εἶναι Ἐπίσκοποί της Ἐκκλησίας, δηλαδή οὔτε θέωση ἔχουν οὔτε φωτισμό.

Ἔχουν γίνει Ἐπίσκοποί της Ἐκκλησίας. (…)

Ἐρώτηση φοιτητού: Καί οὔτε ξέρουν γι’ αὐτά;

Ἀπάντηση: Οὔτε ξέρουν. Καί ἄν τά πεῖς, μπορεῖ νά σού ποῦν εἶσαι αἱρετικός κιόλας.

Εὐτυχῶς πού ἡ Ἐκκλησία τόν ἀναγνώρισε ὡς Ἅγιό της Ἐκκλησίας, καί ἅμα ποῦμε κάτι πού λέει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, δέν κινδυνεύουμε νά καταδικασθοῦμε ὡς αἱρετικοί.(!)

via Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Λαϊκοί καί Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία. Πῶς ἀσθενεῖς πῆραν τή θέση τῶν γιατρῶν.

Σχολιάστε

by | 08/10/2018 · 12:44 ΜΜ

Η μεγαλύτερη χαρά | Πεμπτουσία

20151008-1

Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους εσωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό;

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

via Η μεγαλύτερη χαρά    | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 08/10/2018 · 12:41 ΜΜ

Καθώς τον πήγαιναν στο χειρουργείο, μία ευλαβής γυναίκα, εξεπλάγη όταν είδε δύο λευκοφόρους λαμπρούς νεανίες να συντροφεύουν τον παπα-Νικόλαο! Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ (+1911-2005)

*Θαυμαστά περιστατικά με Γέροντες του Αγίου Όρους που συνέβησαν στις μέρες μας!

~ Ο μακαριστός ιερομόναχος π. Νικόλαος Γρηγοριάτης δέχθηκε την τελευταία επίσκεψι του Θεού και εναπέθεσε στάς χείρας Του την οσία του ψυχή στις 25 Μαίου 2005 π. ημ.
Όταν μπήκε στην Μονή Γρηγορίου το 1950, Γέροντας της Μονής ήτο ο αρχιμανδρίτης παπά Βησσαρίων. Καταγόταν από το Γεράκι της Σπάρτης, ωνομαζόταν Παναγιώτης Μίχας και ήλθε νέος να μονάση, αφού άφησε τις ιατρικές του σπουδές…
***
…Από το 1950 δεν άλλαξε Κελλί. Ημέρα και νύκτα τον εύρισκες σχεδόν πάντοτε στο διπλανό εκκλησάκι των Αρχαγγέλων να το σκουπίζη, να ανάπτη τα καντήλια και να διαβάζη τις Ακολουθίες του. Κάθε Δευτέρα  θα έπρεπε να έλθη ιερεύς να λειτουργήση, χωρίς αναβολές. Έτρεχε από την προηγούμενη ημέρα να συμφωνήση ποιόν ιερέα θα φέρη αύριο στους Αρχαγγέλους για Θεία Λειτουργία. Τα ετοίμαζε άλλα από το βράδυ, ενώ το ήμισυ του αυριανού όρθρου το θυσίαζε για την προετοιμασία του Παρεκκλησίου. Ειδοποιούσε και τους καλλίτερους ψάλτες. Πρίν αρχίση η Λειτουργία, ενημέρωνε τους Ψάλτες ότι:«
Σήμερα θα ψάλλουμε 12 τροπάρια στους Μακαρισμούς: Δύο των Αρχαγγέλων, δύο του Αγίου Μηνά, που μου βρήκε τον σουγιά, δύο της Αγίας Παρασκευής που μούδωσε το φώς των ματιών μου, δύο του Αγίου Παντελεήμονος, του νεαρού γιατρού μας, δύο του αγίου Αρτεμίου, του ιατρού για τον Προστάτη και δύο του αγίου Νεομάρτυρος Παύλου του πατριώτου μας (ή του τάδε Αγίου) που θα τον εορτάσουμε στο Καθολικό την άλλη Παρασκευή…».
Μετά από κάθε Λειτουργία ένοιωθε πνευματικά πολύ ευτυχισμένος, παρότι απόφευγε να το δείχνη. Την Θεία Μετάληψι την διάβαζε συνήθως ο ίδιος, την οποία και μόνο  αυτός καταλάβαινε..διότι «μασούσε» τις λέξεις…Μού έλεγε.
«Εμείς στις Καρυές δεν πίναμε ούτε νερό, μετά το Απόδειπνο. Εδώ στο Μοναστήρι μας τα βράδυα, επειδή είχα αυπνίες, ξενυχτούσα διαβάζοντας… Εκοιμώμουν με το κομποσχοίνι στο χέρι και τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Μου έλεγε ο παπά Αθανάσιος ο Ιβηρίτης ότι οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου είναι ομολογία πίστεως, διότι αρχίζουν από τον Ευαγγελισμό, την Γέννησι του Χριστού και φθάνουν μέχρι την Ανάστασί Του.

***
Τό 1985 ο Αδελφός ιατρός της Μονής με ευλογία του Γέροντος έπρεπε να τον βγάλη στην Θεσσαλονίκη για ιατρικές εξετάσεις. Ο παπά Νικόλαος από το βράδυ σχεδόν εξημέρωνε στους Αρχαγγέλους διαβάζοντας την Παράκλησί τους, τους Χαιρετισμούς τους, την Παράκλησι του αγίου Μηνά, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Αρτεμίου, των Αγίων Αναργύρων και των αγίων Νεομαρτύρων της Λέσβου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Τους παρακαλούσε με μετάνοιες υψώνοντας τα χέρια του σε θερμή ικεσία μπροστά στις εικόνες τους να τον βοηθήσουν στο ταξίδι του και ας γίνει ό,τι αποφασίσει ο Θεός για την υγεία του. Αποφασίσθηκε να γίνη εγχείρησις προστάτη. Κ
αί πράγματι οι Άγιοι Αρχάγγελοι του συμπαρεστάθησαν σαν γνήσιοι Φίλοι και Σύντροφοί του, διότι κι αυτός ημέρα νύκτα είναι μέσα στο Παρεκκλησάκι τους.

Καθώς τον επήγαιναν στο χειρουργείο, μία ευλαβής γυναίκα, που στεκόταν στον διάδρομο, εξεπλάγη όταν είδε δύο λευκοφόρους λαμπρούς νεανίες να συντροφεύουν τον παπά Νικόλαο
.
Επλησίασε τους νοσοκόμους και τους είπε την εμφάνεια των δύο μεγάλων Επισκεπτών, χωρίς να ξέρει ποιόν μεταφέρουν στο χειρουργείο. Βέβαια η εγχείρησις με την επιστασία τέτοιων μεγάλων Βοηθών, επήγε πολύ καλά και ο παπά Νικόλαος επέστρεψε μετά από λίγες ημέρες στο Μοναστήρι μας.
Στην προσπάθειά του να μου εξιστορήση την προστασία των Αρχαγγέλων, αναλυόταν σε δάκρυα καί  στεναγμούς ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης πρός τους εκλαμπροτάτους Φίλους του. Οσάκις ταξίδευε είτε από την Μονή πρός τα έξω, είτε επέστρεφε, ασπαζόταν την φωτογραφία του παπά Βησσαρίωνος και επεκαλείτο την ευχή του.
***
Έλεγε συχνά:
«Τρείς άνθρωποι με βοήθησαν στην ζωή μου: ο δάσκαλός μου Κων. Δουνούκος, ο πρώτος Γέροντάς μου Γέρο-Αβέρκιος και ο παπά Βησσαρίων…
από το βιβλίο:
«ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ» – Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ – ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΘΩ – 2005

Πηγή: Σημεία Καιρών

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

 

 

Σχολιάστε

by | 08/10/2018 · 11:31 ΠΜ

Οι τρεις πένες που έσπασαν στο χέρι του αυτοκράτορα! Όταν προστατεύει ο Θεός… | Σημεία Καιρών

https://cdn1.neoskosmos.com/uploads/sites/3/2014/12/Vasilios-1024x576.jpg

Πώς ο Θεός έσωσε τον Μέγα Βασίλειο από την εξορία που ήταν έτοιμος να υπογράψει ο αυτοκράτορας Ουάλης

… Ο Βασίλειος με όλα τούτα τα θαυμαστά σημάδια συγκίνησε βαθειά τον Ουάλη. Αυτό φανερώνει η γενναία του χειρονομία να δωρήσει στο Βασίλειο πλούσια κτήματά του, για την περίθαλψη πτωχών και αρρώστων, ίσως μάλιστα λεπρών.

Παρ’ όλα τούτα, παρ’ όλη τη συγκίνηση του Ουάλη δεν απογοητεύθηκαν οι αρειανοί. Κοντά του, στο παλάτι του, είχαν πολλές κάθε μέρα ευκαιρίες για να διαβάλουν τον αδιάβλητο, να λασπώνουν το λευκό Βασίλειο, να παρουσιάζουν σαν λύκο το αγαθό αρνί.

Η μέθοδός τους δε λάθεψε.

Κατάφεραν να γίνει το νέο διάταγμα της εξορίας του Βασιλείου. Πάλεψε κι ο Ουάλης πολύ με τον εαυτό του. Για πολλές μέρες ανέβαλε την υπογραφή του.

Ένα πρωινό άνοιξε προσεκτικά την τυλιγμένη μεμβράνη και πήρε τον «κάλαμων» να βάλει την υπογραφή.

Μόλις όμως ο κάλαμος ακούμπησε στη μεμβράνη τσακίστηκε.

Του δίνουν δεύτερο κάλαμο. Σπάζει κι αυτός αμέσως.

Λίγος ιδρώτας φάνηκε στο πρόσωπο του βασιλιά. Ταράσσονται κάπως και οι παλατιανοί αρειανόφρονες.

Θέλουν να τελειώσουν το γρηγορότερο. Σπασμωδικά του βάζουν στο χέρι τρίτο κάλαμο.

Είχε κι αυτός την ίδια περίεργη τύχη!

Όλα τώρα στον Ουάλη έγιναν φανερά. Δεν έπρεπε. Το Βασίλειο τον προστάτευε ο Θεός.

Το δεξί του χέρι έτρεμε πολύ. Κυριεύθηκε ολόκληρος από φόβο και δέος.

Πήρε οριστικά την απόφαση να μην ενοχλήσει το Βασίλειο, ποτέ πια, ποτέ κόντρα στον εκλεκτό του Θεού.

Έτσι αποφάσισε τρομαγμένος ο κοσμικός άρχοντας. Κι ένοιωθε πώς τον κυνηγούσε το θειο πνεύμα του Βασιλείου.

Μέχρις εδώ έφθανε. Δεν προχώρησε θαρρετά. Δεν είχε τόλμη. Δεν εγκολπώθηκε δηλαδή το πνεύμα του Βασιλείου, μόνο το φοβήθηκε, το θαύμασε.

πηγή: Θεοδωρήτου,Εκκλησιαστική Ιστορία ΣΤ 16

βιβλίο: Η ζωή ενός Μεγάλου, Παπαδόπουλου Στυλιανο΄θ, εκδ. Αποστο. Διακονία σελ. 349-350

sostis.gr

via Οι τρεις πένες που έσπασαν στο χέρι του αυτοκράτορα! Όταν προστατεύει ο Θεός… | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 08/10/2018 · 11:19 ΠΜ

Έμαθε στα παιδιά της να αγαπούν τον Θεό… Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη († 17 Σεπτεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για αγια σοφια πιστη αγαπη και ελπιδα

Η Αγία Σοφία και οι κόρες της Πίστη, Ελπίς, Αγάπη, καταγόταν από μια μεγάλη πόλη της Ιταλίας και έζησαν επί Αυτοκράτορος Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.), πήραν δε τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης στον «ύμνο της αγάπης»: «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα• μείζων δε τούτων η αγάπη» ( Α’ Κορ. 13:13). Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, χήρεψε πολύ νωρίς και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη.

via Έμαθε στα παιδιά της να αγαπούν τον Θεό… Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη († 17 Σεπτεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 17/09/2018 · 11:24 ΠΜ

Σοφά λόγια και διδαχές του Οσίου Αμφιλοχίου Μακρή | Σημεία Καιρών

Αυτά που ακούμε (πολέμους, σεισμούς, καταστροφές, είναι βροντές και θα έλθει και η βροχή…).Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι προς απολογίαν και μαρτύριον. Να γίνετε άνθρωποι άξιοι της άνω Ιερουσαλήμ.

Η αθωότης είναι ανωτέρα από την ιδιοφυΐα. Ο άνθρωπος που έχει εγωισμό δεν ελκύει κανένα. Και αν κάποιον ελκύση, γρήγορα θ’ απομακρυνθή. Ο πνευματικός σύνδεσμος γίνεται αδιάλυτος όταν συναντήση παιδικό πνεύμα, αθωότητα και αγιασμό.

Ο άνθρωπος που δεν έχει Χριστό τα βλέπει όλα δύσκολα και σκοτεινά.

Περισσότερα  Σοφά λόγια και διδαχές του Οσίου Αμφιλοχίου Μακρή | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 06/09/2018 · 6:01 ΜΜ
Αρέσει σε %d bloggers: