Category Archives: Uncategorized

Μεταλλόψυχες γυναίκες του Γένους. Η Αικατερίνη, μεγαλομάρτυς του Γένους, δεν παραδίδεται | Σημεία Καιρών

«Καλόν εστίν τα οικεία κοσμείν και σώζειν»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Στην Θεσσαλονίκη, στο ιστορικό κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας, σε κεντρικό σημείο του, δεσπόζει μια μαρμάρινη στήλη που ύψωσε η Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότης προς τιμήν των ηρώων  του Μακεδονικού Αγώνα.  Στην στήλη αυτή διαβάζουμε και τα εξής ονόματα: Λίλη Βλάχου, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, Βελίκα Τράικου, Αγγελική Φιλιππίδου.  Ανήκουν σε τέσσερις δασκάλες, σε τέσσερις «δασκαλίτσες» του Αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.  Και ο υποκορισμός «δασκαλίτσες» δεν είναι υποτιμητικός. Το αντίθετο.  Διατρανώνει την λεβεντιά  τους και υποδηλώνει το νεαρόν της ηλικίας τους, τα δεκαοκτάχρονα νιάτα τους. Δεν είναι μόνο αυτές. Κι άλλες πολλές ηρωίδες δασκάλες κοσμούν το Εικονοστάσι του Γένους.

Ποιος τις ξέρει; Ποιος γνωρίζει την ατίμητη προσφορά τους; Μήπως ενδιαφέρθηκε ποτέ το υπουργείο νεοταξικής Εκπαίδευσης  να αναδείξει τον αγώνα τους; Αστεία πράγματα!! Αναζητώ μια ελάχιστη νύξη και αναφορά στο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄Δημοτικού, στο οικείο κεφάλαιο. Εις μάτην. Αγνοούνται πλήρως οι ηρωίδες της Παιδείας.

Έχω ενώπιόν μου το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Επέλαση του εθνομηδενισμού και ξεπουλήματος των τιμαλφών μας. «Συνωστίζονται» όλα τα οστεοφυλάκια της αφιλοπατρίας, για να απαλλάξουν την Ιστορία «από την μισαλλοδοξία και την ξενοφοβία», όπως γράφουν. Οι προσεγγίσεις πλέον θα είναι πολυπολιτισμικές και διαπολιτισμικές, διότι «μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην κατανόηση και αποδοχή της ετερότητας και στην άρση των πολιτισμικών και φυλετικών στερεοτύπων…», διαβάζουμε στην σελ. 10. Πίσω από αυτές τις λέξεις-στερεότυπα, ετερότητα, πολυπολιτισμός-κρύβονται εθνοδολοφονικές αναθυμιάσεις,  οι οποίες θα μαγαρίσουν όσια και ιερά της ιστορίας μας.

Να υπενθυμίσω και το εξής για τα σχολικά βιβλία, τα οποία αντικατοπτρίζουν τον συνεχή κατήφορό μας στου «κακού τη σκάλα».  Στον Ανθολόγιο της  Στ΄ Δημοτικού, προ του 2006, φιλοξενούνταν δύο κείμενα εμβληματικά του Μακεδονικού Αγώνα. Το πρώτο με τίτλο «Ο Παύλος Μελάς», από την βιογραφία της γυναίκας του ήρωα, Ναταλίας Μελά. Αναφερόταν στην στιγμή του θανάτου του αντρειωμένου. Το δεύτερο ήταν απόσπασμα από τα «Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα, της «εθνικίστριας», όπως την χαρακτήρισε ένα μέλος της επιτροπής – του… εκτελεστικού αποσπάσματος καλύτερα –  για τα νέα προγράμματα της Ιστορίας.

Τα δύο αυτά κείμενα, άνθη μυρίπνοα του αγώνα για την Μακεδονία, τα πέταξαν έξω «οι καντιποτένιοι» (Μακρυγιάννης), για να μπει κείμενο, για παράδειγμα, με τίτλο «Η καρδιά ενός ποντικού», όπου διαβάζουμε φράσεις κρανιοκενείς του τύπου: «Ένα βράδυ η γιαγιά μου κάπνιζε το μαύρο της πούρο, ενώ εγώ μισοκοιμόμουν μακάρια στη ζεστή αγκαλιά της». Όσοι δάσκαλοι, όσοι αγωνιστές, βγάζουν φωτοτυπία τα σπουδαία κείμενα και τα δίνουν στους μαθητές τους για να αρωματιστούν. Τα «μαύρα πούρα» της γιαγιάς και λοιπά… φούμαρα, ας τα καπνίσουν οι συγγραφείς τους. Τω καιρώ ετούτω, οι δάσκαλοι αναγκάζονται να διδάξουν τον Μέγα Αλέξανδρο να ανταγωνίζεται σε ηρωισμό την… Κοκκινοσκουφίτσα (σελ. 39, τετρ. Εργασιών β΄, Στ΄Δημοτικού). Τω καιρώ εκείνω, στέκονταν όρθιες οι δασκάλες, και μάθαιναν στα ελληνάκια ότι «μια φορά κι έναν καιρό σε τούτα τα δοξασμένα χώματα ζούσε ο βασιλιάς Αλέξανδρος, που σκόρπισε το φώς και τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου. Μια φορά και έναν καιρό από τούτα τα άγια χώματα διάβηκε ο Απόστολος Παύλος, σαν ήρθε να φέρει το φώς του Χριστού στην ήπειρό μας…». Δίδασκαν και πολεμούσαν. Στο ένα χέρι την κιμωλία, στο άλλο το καριοφίλι. Γράμματα κι άρματα, έτσι επιβίωσε το Γένος μας. «Γράμματα που διαβάζουνε/οι αγράμματοι και αγιάζουνε» (Ελύτης), και άρματα αντρειωμένων που «δεν πρέπει να πουλιώνται/μον΄ πρέπει τους στην εκκλησιά/εκεί να λειτουργιώνται».

Μια από τις τέσσερις ηρωίδες δασκάλες είναι και η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Έμαθαν την δράση της οι Κομιτατζήδες και αποφάσισαν την εξόντωσή της, έναντι μεγάλης αμοιβής. Το Ελληνικό Κομιτάτο την κρύβει σε χωριό της Γευγελής. Όμως στις 14 Οκτωβρίου του 1904 την ανακαλύπτουν στο σπίτι που κρύβεται. Αρνείται να παραδοθεί και για τέσσερις ώρες πολεμά μόνη της το κομιτατζίδικο σκυλολόι. Βλέποντας ότι ματαιοπονούν βάζουν φωτιά στο σπίτι. Όλοι οι υπόλοιποι ένοικοι βγαίνουν έξω και δολοφονούνται. Η Αικατερίνη, μεγαλομάρτυς του Γένους, δεν παραδίδεται. Γίνεται λαμπάδα φωτεινή, αναστάσιμη…

Τέτοιες γυναίκες, που μας μιλούν μες από το μνήμα, αποθαύμαζε και ο μεγάλος μας ποιητής,  που  χάραξε με την άφθαστη πένα του, για πάντα την παρουσία τους:

«Ιδού αυτές οι γυναίκες φέρονται θαυμαστά, αυτές είναι μεταλλόψυχες και λένε ότι μαθαίνουν από μας, δεν δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και την ευτυχία. Εμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε από αυτές και να τις λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα». (Δ. Σολωμός, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», σχεδιάσμα Β΄).

Η θυσία της Αικατερίνης συγκλόνισε τον λαό. Ο ποιητής Γ. Στρατήγης, της έγραψε ποίημα. Δεν προλάβαιναν τότε οι σπουδαίοι ποιητές να γράφουν επαίνους ποιητικούς για κατορθώματα και θυσίες. «Στέφανος και για τον Δράμας/τον παπά τον ήρωά μας», ο Σουρής, για τον εθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο. «Σε κλαίει λαός/πάντα χλωρό να σειέται το χαρτάρι», ο Παλαμάς για τον Παύλο Μελά. «-Παιδιά μου γιατί χύνετε δάκρυα με τόση λαύρα/κι όλο φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό/-Έκαψαν την δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι/κι έχουμε μείνει μόνοι…», ο Στρατήγης για την Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Από τον Όμηρο ακόμη η παλληκαριά υμνείται. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν η μάνα γεννούσε αγόρι, εύχονταν στους γονιούς: «Να σας ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι». Τώρα οι διανοούμενες… λόξες, μπουκωμένες από επιδοτήσεις, κατάντησαν ξεσκονίστρες της εξουσίας.

Τα οστά, τα ιερά, της δασκάλας μεταφέρθηκαν από την σκλαβωμένη στους Σκοπιανούς, Γευγελή, την δεκαετία του ΄40, από πατριώτη δάσκαλο, στο γνωστό χωριό Ειδομένη του ν. Κιλκίς, όπου ανηγέρθη και περικαλλές μνημείο-ηρώον.  Σήμερα  είναι δε οικτρή κατάσταση, ιδίως μετά τα περιβόητα γεγονότα στην Ειδομένη.

Παρακάτω φαίνεται το ίδιο μνημείο.Στην αριστερή φωτογραφία σήμερα και στη δεξιά πριν από πενήντα χρόνια.  Η τότε Ελλάδα, με την έντιμον πενίαν της, την αρχοντιά, την φιλοκαλία και το φιλότιμο του λαού. Και δίπλα, το σημερινό δανειοσυντήρητο και υποτελές κρατίδιο, των πλουτοκρατών και της δουλοπαροικίας, ένας βορβορότοπος πολιτικών σαλταδόρων.

Eρώτηση:  Yπάρχουν σχολεία, σύλλογοι εκπαιδευτικών, ανά την χώρα, που φέρουν κάποιο όνομα συνήθως επιφανούς Έλληνα. Δεν γνωρίζω να υπάρχει κάποιο σχολείο ή σύλλογος που να επέλεξε το όνομα μιας δασκάλας ηρωίδας του Μακεδονικού Αγώνα. Προφανώς κάποιοι θα μειδιάσουν. Τι σχολείο να ονομαστεί; Εδώ ξεπουλήθηκε το όνομα…

πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

via Μεταλλόψυχες γυναίκες του Γένους. Η Αικατερίνη, μεγαλομάρτυς του Γένους, δεν παραδίδεται | Σημεία Καιρών

Advertisements

Σχολιάστε

by | 17/02/2019 · 6:13 ΜΜ

Η ψήφος των …ποδιών | Greek National Pride

Και εδώ βλέπουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων που έφυγαν απο τη χώρα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης να ξεχύνονται σε μη δυτικές, μη καπιταλιστικές χώρες για να βρουν ευημερία, παιδεία, υγεία, ευκαιρίες, αξιοκρατία και δικαιοσύνη.

 Όπως είχε πει και ο Φριντμαν…άσε τι λέει ο καθένας, στην ουσία ο κόσμος ψηφίζει με τα πόδια του. 

Όλα τα άλλα είναι να χαμε να λέγαμε.


Spiros Kitsinelis

πηγη

via Η ψήφος των …ποδιών | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 17/02/2019 · 5:38 ΜΜ

Facebook και Google γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα για σένα! – Homo digitalis

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης*

«Όλοι είναι ένοχοι για κάτι ή κρύβουν κάτι. Αρκεί κάποιος να ψάξει αρκετά βαθιά για να βρει τί είναι αυτό» (Aleksandr Solzhenitsyn).

Αλήθεια, γνωρίζεις ότι στην χώρα μας βάσει στατιστικών ερευνών οι κάτοχοι λογαριασμού στην πλατφόρμα Facebook είναι άνω των πέντε (5) εκατομμυρίων; Αντιστοίχως, οι ενεργοί λογαριασμοί στην Google σαφώς είναι αρκετά πολυαριθμότεροι και με έντονα αυξητικούς ρυθμούς…

Έχεις άραγε συνειδητοποιήσει ότι η χρήση των εξαιρετικά χρήσιμων και εξυπηρετικών υπηρεσιών τους σου προσφέρεται χωρίς κανένα απολύτως αντίτιμο; Είναι εντελώς δωρεάν- ή μήπως όχι; Ε, λοιπόν, όχι! Οι συγκεκριμένες ψηφιακές πλατφόρμες, όπως και πολλές άλλες, «τρέφονται» από τα δεδομένα σου τα οποία τους προσφέρεις κατά την χρήση τους. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίος ο χαρακτηρισμός των προσωπικών μας δεδομένων ως «το πετρέλαιο του 21ου αιώνα». Έχει, βέβαια, προηγηθεί η συγκατάθεσή σου για την παροχή τους αλλά, στ’ αλήθεια, κατά πόσο έχεις αίσθηση του όγκου των προσωπικών σου δεδομένων που αποθηκεύονται στους servers τους;

Ας δούμε πρώτα την περίπτωση του Facebook:

Ως υποκείμενο των προσωπικών σου δεδομένων έχεις το δικαίωμα πρόσβασης (άρθρο 15 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων) κατά το οποίο μπορείς να αιτηθείς και να λάβεις από την εταιρία (υπεύθυνος επεξεργασίας) όλα όσα έχει αποθηκεύσει για το πρόσωπό σου. Εν προκειμένω μπορείς να το ασκήσεις ακολουθώντας τον σύνδεσμο: https://www.facebook.com/help/1701730696756992

Αφού υποβάλλεις το αίτημα και αναμείνεις για τον απαιτούμενο χρόνο επεξεργασίας θα ειδοποιηθείς για την λήψη του φακέλου εντός του οποίου θα βρεις: κάθε προσωπικό γραπτό ή ηχητικό μήνυμα που έστειλες, τον χρόνο, το τόπο και την συσκευή με την οποία κάθε φορά συνδέθηκες στον λογαριασμό σου, τις εφαρμογές που χρησιμοποίησες, τις φωτογραφίες και τα βίντεό σου και δεν έχει τελειωμό… Κι όλα αυτά από την πρώτη στιγμή δημιουργίας του λογαριασμού σου μέχρι και σήμερα!

Κι ας πάμε τώρα στην Google:

Αν έχεις ενεργοποιημένο στο «έξυπνο» τηλέφωνο σου τον γεωεντοπιστή (GPS) η Google καταγράφει όλο το ιστορικό των τοποθεσιών στις οποίες έχεις βρεθεί σε συνδυασμό με το χρονικό διάστημα που έμεινες σε κάθε μια και τη διάρκεια της μετάβασης από την μια τοποθεσία στην άλλη! Θέλεις να το διαπιστώσεις και μόνος σου;

Ακολούθησε τον σύνδεσμο: https://www.google.com/maps/timeline?pb

Επίσης, με μεγάλη ευκολία θα βρεις όλο το ιστορικό των αναζητήσεών σου από οποιαδήποτε συσκευή κι αν το πραγματοποίησες ακόμη κι αν το διέγραψες (https://myactivity.google.com/myactivity) αλλά και το ιστορικό σου στην πλατφόρμα Youtube (https://www.youtube.com/feed/history/search_history).

Επιχείρησε τώρα να κατεβάσεις στον υπολογιστή σου όλα τα αποθηκευμένα από την Google δεδομένα σου (https://takeout.google.com/settings/takeout). Μην εκπλαγείς από τον όγκο του φακέλου ο οποίος γι΄αυτό το λόγο μπορεί να χρειαστεί αρκετές ώρες για να σου σταλεί. Κατά πάσα πιθανότητα είναι μεγέθους αρκετών gigabyte, αναλόγως πάντοτε με την συχνότητα και το είδος της χρήσης των υπηρεσιών. Στον φάκελο θα βρεις από τα διαγεγραμμένα ηλεκτρονικά σου μηνύματα μέχρι το με κάθε λεπτομέρεια ιστορικό πλοήγησής σου, το ημερολόγιό σου και τις εκδηλώσεις που παρακολούθησες, τις φωτογραφίες σου, τυχόν προϊόντα της Google που αγόρασες και πολλά άλλα…

Πέραν αυτών, αν συνδέεσαι σε διάφορες πλατφόρμες μέσω του λογαριασμού σου στην Google (log in with Google) καταγράφονται ακουσίως πολλές ευαίσθητες προσωπικές σου πληροφορίες όπως ο τόπος που ζεις, που σπουδάζεις ή εργάζεσαι, ο αριθμός των φίλων σου στο Google Plus, το φύλο σου, το ονοματεπώνυμό σου ή οι γλώσσες που μιλάς. Οποιαδήποτε κίνηση σου στο διαδίκτυο έχει αφήσει με τρόπο ευκρινή και ανεξίτηλο το ψηφιακό της αποτύπωμα παρόλο που σήμερα δεν είσαι σε θέση να την θυμάσαι!

Η φωτογραφία δείχνει τα στοιχεία που έμαθε μία πλατφόρμα ηλεκτρονικών παραγγελιών για το Μάνο Μανδράκη, μέλος της Homo Digitalis, όταν συνδέθηκε σε αυτήν μέσω του λογαριασμού του στην Google.

Αφού έκανες τα ανωτέρω βήματα, μήπως νιώθεις πλέον κάπως μουδιασμένος ή και τρομοκρατημένος; Καθόλου περίεργο! Πρόκειται για την αίσθηση ότι είσαι «ψηφιακά γυμνός» και κάποια αόρατη εξουσία βγαλμένη από τις διηγήσεις του Jeremy Bentham καταγράφει τις κινήσεις σου για πάντα και μπορεί να συνάγει απ’ αυτές εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα. Εναντίον σου ή επ’ ωφελεία σου; Από τα κίνητρα του κατόχου των δεδομένων σου εξαρτάται… Πάντως, σίγουρα οι Facebook και Google κατέχουν πληροφορίες που δεν τις έχεις μοιραστεί ποτέ ούτε με την οικογένειά σου ή με τον κολλητό σου.

Γι΄αυτό το νου σου! Ο σύγχρονος ψηφιακός κόσμος της πληροφορίας σου προσφέρει απίθανες διευκολύνσεις αλλά και αμέτρητους κινδύνους. Μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να προτατεύσεις τον εαυτό σου! Κι αν επαναλάβεις το γνώριμο και επικίνδυνα αφελές «δεν έχω τίποτε να κρύψω» θα σε προτρέψω να εμβαθύνεις στο ρητό που βρίσκεται στο πάνω μέρος του άρθρου.

* O Νικόδημος Καλλιντέρης είναι νομικός με εξειδίκευση στο Δημόσιο Δίκαιο (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου Νομικής ΕΚΠΑ). Πεδία έρευνας και ενδιαφέροντος του αποτελούν το απόρρητο των τηλεπικοινωνιών, το Διαδίκτυο των Πραγμάτων (Internet of Things) καθώς και οι τεχνολογίες Βig Data, Machine Learning και η Tεχνητή Nοημοσύνη.

 

via Facebook και Google γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα για σένα! – Homo digitalis

Σχολιάστε

by | 10/02/2019 · 5:06 ΜΜ

Μόνο για τον εαυτό του | Πεμπτουσία

Η φιλαυτία -δηλαδή η παράλογη αγάπη προς το σώμα μας- ξεριζώνει τη φιλανθρωπία. Ενισχύει και εξαγιάζει την πλεονεξία. Κατατεμαχίζει την ίδια την ανθρώπινη φύση, αφού ο καθένας ασχολείται και μεριμνά μόνο για τον εαυτό του. Εξαιτίας αυτής, της φιλαυτίας, γινόμαστε σε όλα ιδιοτελείς και καταναλωτικοί -καταναλώνουμε τον κόσμο για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας, σχετιζόμεθα με ανθρώπους στοχεύοντας στο ατομικό συμφέρον, και το ίδιο μπακαλίστικο πνεύμα μεταφέρουμε στη σχέση μας με τον Θεό. Η φιλαυτία μας κάμει να θέλουμε να αποκτούμε, να κατέχουμε κατ’ αποκλειστικότητα ακόμη και την αγάπη των άλλων.

Γέροντας Χριστόδουλος Καθηγούμενος Ι. Μ. Κουτλουμουσίου

 

via Μόνο για τον εαυτό του | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 07/02/2019 · 2:45 ΜΜ

Τον κάνει ικανό | Πεμπτουσία

20160206-2
Η δικαιοσύνη είναι κάτι το θαυμαστό και κάνει τον άνθρωπο ικανό να στέκεται κοντά στον Θεό, κάνοντάς τον ισόθεο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

via Τον κάνει ικανό | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 06/02/2019 · 7:50 ΜΜ

Από ποιούς εξαρτάται; | Πεμπτουσία

20160201-3

Η μεταβολή δεν εξαρτάται απ’ Αυτόν που έσπειρε, αλλ’ απ’ αυτούς που δεν θέλησαν να αλλάξουν.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

via Από ποιούς εξαρτάται; | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 05/02/2019 · 2:13 ΜΜ

Κάποτε…! | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για ελληνας ηρωας τσολιας

Κάποτε ήμουν Έλλην Ηπειρώτης, 1914..
Υποχώρησα και δέχτηκα να με ονομάσουν βόρειο-Ηπειρωτη, το 1923..

Μου είπαν πως έτσι θα εξασφαλίσουν όλα μου τα δικαιώματα..
Να μην φοβάμαι..
Έπεσα και κοιμήθηκα..
Ξύπνησα το 1945 για να ανακαλύψω ότι ήμουν μειονοτικος..
(Το τι μειονότητα δεν το έλεγαν)
Ξανακοιμήθηκα και ξύπνησα το 1991 Αλβανός..

Κάποτε ήμουν Έλλην Κύπριος..
Μου είπαν να δεχτώ ότι υπάρχουν και Τούρκοι στο νησί και πως δεν είναι σωστό να μη νιώθουν κι αυτοί ίσοι..
Το δέχτηκα..
Τι κι αν ήταν το ίδιο μου το αίμα εξισλαμισμένο με τη βία..

Έπεσα πάλι και κοιμήθηκα..
Ξύπνησα ΕλληνοΚύπριος..
Ο αδερφός μου ΤουρκοΚύπριος..
Τώρα μου λένε να μην λέω πως είμαι Έλληνας..

Κάνει κακό στην ειρήνη και την ευημερία της Ανατολικής Μεσογείου..
Έτσι κι εγώ λέω ότι είμαι Κύπριος..
Σκέτο..
Νιώθω όμορφα που μου χαϊδεύουν οι ξένοι την πλάτη..

Κάποτε ήμουν Ίμβριος, Τενεδιος, Κωνσταντινοπολίτης..
Μου είπαν μη φοβάσαι..
Έχεις στάτους μειονότητας..
Όλα καλά θα πάνε..
Σήμερα ζω στην Αθήνα..

Τα ξαδέρφια μου ζουν ακόμα στην πόλεις Αλικαρνασσό και Σμύρνη ..

Κάποτε ήμουν Μακεδόνας..
Μου είπαν πως αυτό δεν ευχαριστεί τους σχεδιασμούς των φίλων μας των Γερμανών..
Και εγώ σαν καλό παιδί που είμαι και που αγαπά όλο τον κόσμο άλλαξα όνομα..
Ευτυχώς που με χίλια ζόρια μου επέτρεψαν να λέγομαι ΝοτιοΜακεδόνας..

Κάποτε…..

ΠΗΓΗ

proskynitis.blogspot.com/

via Κάποτε…! | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 31/01/2019 · 12:48 ΠΜ

Η καλύτερη συνήγορος | Πεμπτουσία

20160130-3
Η ελεημοσύνη είναι η βασίλισσα των αρετών· αυτή που πολύ γρήγορα ανοίγει τις αψίδες των ουρανών στους ανθρώπους και είναι η καλύτερη συνήγορος.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

via Η καλύτερη συνήγορος | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 31/01/2019 · 12:37 ΠΜ

30 Ἰανουαρίου 1827 – Ἕλληνες κατά Ὀθωμανῶν στή μάχη τῆς Καστέλλας – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Η μάχη της Καστέλλας του Πειραιά (30 Ιανουαρίου 1827) ήταν πολεμικό επεισόδιο του ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (1821 – 1829) που διεξήχθη μεταξύ των υπερασπιστών του ομώνυμου λόφου της Αττικής και των δυνάμεων του Ρεσίτ Πασσά ο οποίος εξόρμησε εναντίον τους με πεζικό και ιππικό, ενώ χρησιμοποίησε και έξι κανόνια. Τις ελληνικές μονάδες υπεράσπισαν δυο Ψαριανά πλοία, καθώς και το ατμόπλοιο «Καρτερία» υπό το ναύαρχο Άστιγξ. Ύστερα από πεντάωρη σύγκρουση οι Τούρκοι υποχώρησαν με βαριές απώλειες (πέραν των 300 νεκρών) τις οποίες αύξησε η καταδίωξη από αντεπιτιθέμενα τμήματα των Ελλήνων μαχητών υπό τους Μακρυγιάννη, Σπ. Δοντά και Δημ. Μπενιζέλο. Οι ελληνικές απώλειες ήταν 60 άνδρες και φθορές της «Καρτερίας», που προκλήθηκαν από το αντίπαλο πυροβολικό.

Στις 20 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς ο Τούρκος αρχιστράτηγος επιχείρησε νέα επίθεση κατά της Καστέλλας, της οποίας την κατάληψη θεωρούσε απαραίτητη για την συνέχεια της πολιορκίας της Ακρόπολης αλλά απέτυχε εκ νέου, παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοί του, οχυρωμένοι στη βαλτώδη θέση «Τρεις Πύργοι» δε διέθεταν ιππείς, ενώ και ο αριθμός τους (μόλις 500 μαχητές, υπό τους Αθηναίους οπλαρχηγούς Χαρ. Ιγγλέση, Γεώργ. Λέκκα και του εκ Ναυπάκτου Παν. Σωτηρόπουλου) ήταν ελάχιστος σε σχέση με τις τουρκικές δυνάμεις (3.000 πεζοί, 1.000 ιππείς).

Παρότι η επιτυχής άμυνα της Καστέλλας δεν εμπόδισε το γενικότερο σχέδιο του Κιουταχή να καταλάβει την Ακρόπολη, εντούτοις, προσέφερε στις ελληνικές δυνάμεις ένα σημαντικό προγεφύρωμα για τον περαιτέρω αγώνα τους στην Αττική.

Ακολουθεί απόσπασμα από την Ιστορία τών Αθηνών (1853), του Σουρμελή Διονύσιου

«Αφού λοιπόν συνήλθον τά σώματα ταύτα εις Σαλαμίνα, τό όλον συμποσούμενον εις έξ χιλιάδας, διαιρείται εις δύο, καί τό μέν έν υπό τόν Βάσσο Μαυροβουνιώτη, Μπούρμπαχη, Παναγιώτη Νοταρά καί Προκόπιο Κατσαντώνη, εκστρατεύει διά ξηράς από Ελευσίνος, καί τοποθετείται εις Καματερόν. Τό δέ έτερον υπό τόν Ιωάννη Νοταρά, Μακρυγιάννη καί Χαράλαμπο Ιγγλέση, αποβαίνει εις Μουνυχίαν (Καστέλλα) συγχρόνως τοίς εν Καματερώ επί τής αυτής νυκτός τής φερούσης τήν 25ην Ιανουαρίου 1827. Συμμετέσχον δέ τής εκστρατείας ταύτης καί σημαντικοί φιλέλληνες, οίτινες συνέδραμον προθύμως νά αγωνισθώσι μετά τών Ελλήνων, μάλιστα δέ εις τόν υπέρ Αθηνών αγώνα. Μεταξύ τών φιλελλήνων τούτων είναι ο συνταγματάρχης Γκόρντον, όστις ανέλαβε τήν διά θαλάσσης διεύθυνσιν τής εκστρατείας, εξοδεύσας πολλά εξ ιδίων, καί ο συνταγματάρχης Κάρολος Έιντεκ μετά τινων άλλων αξιωματικών Βαυαρών.

Συνεβοήθουν δέ τό στρατόπεδον τούτο καί τρία πλοία, τό ατμοκίνητον Καρτερία κυβερνώμενον υπό τού καρτερόψυχου Άστιγγος, καί δύο βρίκια ψαριανά, τό μέν Νικολάου Γιαννίτση, τό δέ Δημητρίου Παπανικολή. Άμα δέ απέβησαν οι Έλληνες εις τήν Μουνυχίαν, η επί τού λόφου λεγομένου Καστέλλα τουρκική φυλλακή βλέπουσα τούς ημέτερους, τουφεκίζουσι τήν εμπροσθοφυλακήν, αλλ’ ούτοι αλαλάξαντες μιά βοή, κατετρόμαξαν τούς εχθρούς, οίτινες κατέφυγον νά ασφαλισθώσιν εις τό μοναστήριον ο Άγιος Σπυρίδων, καί εις τόν πύργον τού Τελωνείου. Οι ημέτεροι ενησχολήθησαν αυθωρεί εις προμαχώνας καί χαρακώματα επί τής Καστέλλας καί θέσαντες εννέα κανόνια επ’ αυτής, εσχημάτισαν αυτήν φρούριον.

Ημείς δέ οι από τού φρουρίου (Ακρόπολη) βλέποντες πυρσούς εις Καματερόν, πυρσούς εις Μουνυχίαν καί Πειραιά, επλήσθημεν χαράς, καθότι είμεθα μέν προειδοποιημένοι τό τοιούτον, όμως δέν επιστεύομεν. Ημέρας δέ υποφαινομένης εισελθόν τό ατμοκίνητον εις τόν λιμένα Πειραιώς, άρχεται τού κανονοβολισμού, κτυπών τό μοναστήριον καί τόν πύργον τού Τελωνείου, ένθα ήσαν κλεισμένοι εχθροί. Ο πυροβολισμός διήρκεσε δι’ όλης ημέρας. Ο εχθρός εκυριεύθη από άκραν αμηχανίαν καί ταραχήν, θέλει νά σώση τούς εν τώ μοναστηρίω καί πύργω, καί δέν δύναται. Στέλλει περίπου εκατό ιππείς εις βοήθειαν αυτών, πλήν φεύγουσιν άπρακτοι καί κτυπημένοι. Μετά ταύτα έστειλε τινάς πρός τόν Κερατόπυργον (θέση στό Κερατσίνι) διά νά φυλάξη τήν θέσιν αυτήν. Τό δέ ατμοκίνητον (Καρτερία) εξακολουθεί τό πύρ, καί κρημνίζει τοίχους τού μοναστηρίου καί κατέθραυσε τόν πύργον.

Ο εχθρός σκεπτόμενος περί τών δύο τούτων ελληνικών σωμάτων τών εν Καματερώ καί τών εν Πειραιεί, καί θεωρών τούς εν Καματερώ αδυνατώτερους, αποφασίζει νά πολεμήση πρώτον τούτους, τούς οποίους αφού χαλάση, θέλει φοβίση καί τούς άλλους, καί ούτω δέν θέλει δυσκολευθή νά καταστρέψη καί τούτους. Πάραυτα λοιπόν κινείται μέ δύο χιλιάδας στρατού εξ ιππέων καί πεζών, φέρων καί δύο κανόνια, καί αντιπαρατάττεται εναντίον τών εν Καματερώ τήν 27ην τού αυτού μηνός, ανατείλαντος τού ηλίου. Οι ημέτεροι ήσαν εντός δύο χαρακωμάτων όχι όμως οχυρωμένων. Ο εχθρός αφού εκανοβόλησεν αρκετά εναντίον τών χαρακωμάτων, εφορμά επ’ αυτά καί τρέπει εις φυγήν τούς ημετέρους, επιφέρων τό πύρ καί τόν σίδηρον. Ο δέ Προκόπιος Κατσαντώνης μαχόμενος ανδρείως εις τήν θέσιν του, αποθνήσκει ομού μέ εξήκοντα άλλους Αθηναίους.

Ο εχθρός συνάξας τάς δυνάμεις του, έρχεται εφωδιασμένος νά κτυπήση τούς εν Πειραιεί, καί μάλιστα τήν Καστέλλαν. Καί παραταττόμενος εις τό πεδίον τού λειβαδίου καί τού μοναστηρίου, στήσας δέ κανόνια τέσσαρα, έχων περί αυτόν τό ιππικόν του, έκαμε πρώτος αρχήν τής μάχης μετά τήν ανατολήν τού ηλίου τήν 30ην Ιανουαρίου 1827. Οι δέ ημέτεροι ωχυρωμένοι καλώς, καί διατεθειμένοι ως έπρεπεν, αντεπέρχονται μέ τρομερόν πύρ, η μέν Καρτερία διά τού Άστιγγος από τού λιμένος εκεραυνοβόλει πρός τούς εχθρούς, τά δέ δύο ψαριανά πλοία αφ’ ετέρου μέρους εξηκολούθουν ομοίως, οι από τής Καστέλλας δέ επυροβόλουν δι’ εννέα κανονίων.

Τό πύρ διήρκεσεν εκατέρωθεν αρκετήν ώραν, ο εχθρός κτυπημένος από τόσον πύρ ελληνικόν, τό οποίον άλλοτε δέν είχε δοκιμάσει, όχι μόνον δέν ετόλμησε νά κάμη έφοδον κατά τήν συνήθειάν του, αλλά δέν εδυνήθη ούτε κάν τάς θέσεις του νά κρατήση, καθότι οι ημέτεροι βλέποντες πρό οφθαλμών τήν μεγάλην φθοράν τών εχθρών, ώρμησαν κατ’ αυτών καί μέ πρώτον τούς απεδίωξαν, θέλοντες δέ οι εχθροί νά αναλάβουν τάς θέσεις των, αποδιώκονται πάλιν, μέ μεγάλην των φθοράν, χωρίς νά τολμήσωσι πλέον νά επανέλθωσιν, αλλά διεσκορπίσθησαν, άλλοι μέν οδεύοντες εις Πατήσια, άλλοι δέ εις τήν πόλιν. Όλοι σχεδόν οι οπλαρχηγοί τών ημετέρων ηνδραγάθησαν κατ’ αυτήν τήν μάχην. Ο λαμπρόν τόπον λαβών κατ’ αυτήν στρατηγός Μακρυγιάννης έκαμε λαμπρόν εγκώμιον τών υπό τήν οδηγίαν του Αθηναίων. Υπαρχηγοί δέ τού σώματος τούτου ήσαν Δημήτριος Βενιζέλος καί Σπυρίδων Δοντάς, συντελέσαντες πολύ διά τήν ανδρείαν των αμφότεροι. Οι εν τώ φρουρίω δέ βλέποντες οφθαλμοφανώς τήν λαμπράν νίκην τών ημετέρων επλήσθησαν χαράς, πεποιθόντες ότι ο εχθρός δέν θέλει δυνηθή εις τό εξής ν’ αποδιώξη τούς ημετέρους από τού Πειραιώς.»

 

ΠΗΓΕΣ:

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Ἑλλήνων Φῶς

ΑΔΕΙΑ:

CC BY-SA 3.0

via 30 Ἰανουαρίου 1827 – Ἕλληνες κατά Ὀθωμανῶν στή μάχη τῆς Καστέλλας – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

by | 31/01/2019 · 12:31 ΠΜ

ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο τουρκικός Στρατός μπήκε στην Μανμπίτζ στην βόρειο Συρία | Greek National Pride

 

Ο τουρκικός Στρατός προωθήθηκε με αιφνιδιαστική επιχείρηση τις τελευταίες ώρες στα προάστια της συριακής πόλης Μανπίτζ, στην βόρεια Συρία πρωτεύουσας της ομώνυμης επαρχίας, η οποία κατοικείται από Κούρδους κατά 70%.

Η προώθηση έγινε σε συνεννόηση και σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και πλέον θα ελέγχουν την περιοχή από κοινού με τον αμερικανικό Στρατό μέχρις ότου αποχωρήσουν οι Αμερικανοί, οπότε και θα αναλάβουν πλήρως τον έλεγχό της.

Πρόκειται για πισώπλατο κτύπημα των ΗΠΑ στους Κούρδους, ανάλογο με αυτό της Ρωσίας όταν εγκατέλιψαν την Αφρίν στο έλεος του τουρκικού Στρατού.

Ο Τούρκος υπουργός Αμυνας και πρώην Α/ΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ ανακοίνωσε θριαμβευτικά την εξέλιξη: «Ξεκίνησαν οι κοινές περιπολίες Τούρκων στρατιωτών με στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή Μανμπίζ της Βόρειας Συρίας».

Έτσι λοιπόν η Τουρκία κατάφερε αυτό που καμία άλλη χώρα δεν έχει καταφέρει: Να κατέχει και να ελέγχει εδάφη μίας χώρας, με την «σφραγίδα» των δύο υπερδυνάμεων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, αφού πριν δύο εβδομάδες κλείστηκε συμφωνία με τον πρόεδρο της Ρωσίας Β.Πούτιν για την Ιντίλμπ και την απομάκρυνση των ισλαμιστών με τουρκική μεσολάβηση.

Και κατ’αυτό τον τρόπο να ελέγχει πλέον σχεδόν όλη την βόρεια Συρία με προοπτική να επεκτείνει τον έλεγχό της και στο Βόρειο Ιράκ.

Η Τουρκία κατέχει και ελέγχει από κοινού την Μανμπίτζ με τις ΗΠΑ, από κοινού την Ιντλίμπ με την Ρωσία, την Αφρίν εξολοκλήρου μόνη της, βασιζόμενη και στις τουρκόφωνες δυνάμεις των Τουρκμένων της περιοχής και βρίσκεται σε απόσταση βολής από το ηρωικό Κομπάνι.

Έχει σημασία να τονίσουμε ότι όλα αυτά τα εδάφη πληθυσμιακά ανήκουν σε κουρδόφωνους.

Η Τουρκία λοιπόν καταφέρνει το αδιανόητο και κατακτάει ότι έχει απαιτήσει από τις δύο υπερδυνάμεις (the best of both worlds).

Bέβαια οι Τούρκοι δεν τα κέρδισαν όλα αυτά χωρίς να προσφέρουν ότι χρειάζεται για να παίξεις τέτοιο παιχνίδι:

Αίμα και χρήμα.

Πολεμούν από το 2016 στην επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη, στην βόρεια Συρία και αν και είχαν σημαντικές ανθρώπινες απώλειες απλά ήταν διαθέσιμοι να τις υποστούν, ενώ η κοινή τους γνώμη είναι εκπαιδευμένη έτσι ώστε να μην σοκάρεται και να μην πτοείται από αυτές.

Το αντίθετο από ότι συμβαίνει στην Ελλάδα η οποία μετά την απώλεια του μόνιμου λοχία Σούμπουρου Μιχαήλ το 1993 ο οποίος σκοτώνεται σε ενέδρα Σομαλών ανταρτών κατά τη διάρκεια συνοδείας πολιτικού οχήματος της Ανθρωπιστικής Οργάνωσης «CONCERN», αποσύρεται ουσιαστικά από όλες τις διεθνείς αποστολές ή τουλάχιστον δεν συμμετέχει στις «δύσκολες» επιχειρήσεις που απαιτούν ένοπλη αντιπαράθεση.

Αρκεί να θυμηθούμε στην περίπτωση της φρεγάτας «Έλλη» (F450) που πήρε μέρος στον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου περιπολώντας στην Ερυθρά Θάλασσα,  το πως αντιδρούσε τότε η ελληνική κοινωνία θεωρώντας την αποστολή της επίφοβη για τις ζωές των στελεχών του ΠΝ.

Από την στιγμή που η Ελλάδα και η ελληνική κοινή γνώμη δεν έχουν την διάθεση να επιχειρήσουν σε «θερμά» μέρη και όπου αυτό απαιτείται, δεν μπορεί μετά να απαιτεί να την υπολογίζουν όλοι αυτοί που θεωρεί ότι θα έπρεπε να την βοηθάνε σε κάθε δύσκολη περίσταση.

Oι Τούρκοι είχαν σημαντικές έμψυχες απώλειες, όπως και σε υλικό στην Β.Συρία αλλά σίγουρα πολύ ολιγότερες από όσους Ελληνες σκοτώνονται σε τροχαία ατυχήματα ετησίως…

πηγη

via ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο τουρκικός Στρατός μπήκε στην Μανμπίτζ στην βόρειο Συρία | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 31/01/2019 · 12:27 ΠΜ

Καμίνι που καίει | Πεμπτουσία

20160101-2
Όταν η καρδιά γίνει καμίνι από την αγάπη του Θεού, τότε μπορεί να καίει την ματαιότητα, όταν εγγίζει επάνω της, και τότε υπάρχει η εσωτερική ειρήνη, όταν περνάει ο άνθρωπος δοκιμασίες καμινιών στη ζωή του.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

via Καμίνι που καίει | Πεμπτουσία

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καμίνι που καίει | Πεμπτουσία

by | 31/01/2019 · 12:25 ΠΜ

Το Zωντανό Iστολόγιο » Διάκριση έναντι των Τεχνολογικών Αλλαγών

https://i1.wp.com/istologio.org/wp-content/uploads/2018/01/ai-dog02.jpg[] Προβληματιζόμαστε για το θυελλώδες των αλλαγών, αλλά δεν σπεύδουμε να τις δαιμονοποιήσουμε. Έχουμε χίλιους λόγους να ζούμε τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες ως ευλογία. Και ξέρουμε ότι πάντα το νέο ταράζει, πάντα το παλιό δείχνει ασφαλέστερο, και πάντα η συνωμοσιολογία είναι γοητευτικότερη από τη νηφάλια και κοπιαστική σκέψη. Αλλά επειδή έχουμε χρέος να κοπιάσουμε για ρεαλιστική διάγνωση, δεν δικαιούμαστε ούτε να προσαράξουμε σε έναν ρομαντικό εξωραϊσμό των πάντων, ούτε να αποσιωπήσουμε τυχόν απειλές, μα ούτε και να φαντασιωθούμε ότι θα δραπετεύσουμε από την εποχή μας.

Θανάσης Παπαθανασίου

Πηγή: Πρόλογος τεύχους 147 περιοδικού «Σύναξη» με θέμα: «Τεχνολογία και Ανθρωπολογία: Μια κρίσιμη σχέση»

via Το Zωντανό Iστολόγιο » Διάκριση έναντι των Τεχνολογικών Αλλαγών

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το Zωντανό Iστολόγιο » Διάκριση έναντι των Τεχνολογικών Αλλαγών

by | 31/01/2019 · 12:11 ΠΜ

Μάνος Χατζηδάκης:”Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής.Χαίρομαι που δε θα ζω” | Greek National Pride

Χατζιδάκις έφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου 1994.
Ο μεγάλος και οξύνους Έλληνας συνθέτης, επτά μήνες πριν τον θάνατό του, είχε προειδοποιήσει για τα δεινά που θα έφερνε η Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε ΕΟΚ, στον ελληνικό λαό.
Ένα απόκομμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», από το φύλλο της 25ης Ιουνίου 1994, δηλαδή μόλις δέκα ημέρες μετά τον θάνατό του, αναφέρει:

Ο Μάνος Χατζιδάκις, επτά μήνες πριν από το θάνατό του στη φίλη του Λ. Μπέη (από τις «Εικόνες»):
«Πιστεύω ότι θα ζήσουμε άλλη μια Τουρκοκρατία.
Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής.
Θα υπάρξουν βέβαια οι εξαιρέσεις, όπως πάντα υπήρξαν.
Και τότε άνθρωποι δεν έφυγαν έξω;
Αλλά ο λαός θα ζει όπως στην Τουρκοκρατία.
Κατά βάθος χαίρομαι που δεν θα ζω για να τα βλέπω αυτά».
-Καλή σας τύχη.

Δυστυχώς τότε, πριν δύο δεκαετίες, όποιος τολμούσε να μας «προειδοποιήσει» τον αποπαίρναμε.
Τώρα που τα «λουζόμαστε» ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε σοβαρά, τα πάντα, και ίσως να αναθεωρήσουμε.

https://odosdrachmis.gr
http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2018/12/blog-post_498.html

via Μάνος Χατζηδάκης:”Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής.Χαίρομαι που δε θα ζω” | Greek National Pride

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μάνος Χατζηδάκης:”Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής.Χαίρομαι που δε θα ζω” | Greek National Pride

by | 31/01/2019 · 12:10 ΠΜ

Τότε αναπτύσσονται | Πεμπτουσία

Ο πιστός αγωνίζεται να μην τρέφει τα πάθη του με την κατ’ ενέργεια αμαρτία ή με την συγκατάθεση στους πονηρούς λογισμούς, γιατί τα πάθη είναι παρά φύσιν κινήσεις της ψυχής. Όταν οι δυνάμεις της ψυχής, δηλαδή το επιθυμητικό, το θυμικό και το λογιστικό δεν λειτουργούν φυσιολογικά, αλλά λειτουργούν στο παρά φύσιν, τότε αναπτύσσονται τα αντίστοιχα πάθη. Η κάθαρση από τα πάθη επιτυγχάνεται με την αντίστοιχη άσκηση των αρετών.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

via Τότε αναπτύσσονται | Πεμπτουσία

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τότε αναπτύσσονται | Πεμπτουσία

by | 31/01/2019 · 12:10 ΠΜ

Σε κάθε στιγμή της ζωής | Πεμπτουσία

Ο Μοναχός και ο Αγωνιστής Χριστιανός είναι πνευματικοί μαχητές σε κάθε στιγμή της ζωής τους από την γέννηση μέχρι τον θάνατό τους. Είναι όμως ανάγκη να γνωρίζουμε την τέχνη αυτού του αοράτου πολέμου και από ποια μέρη έρχεται εναντίον μας ο νοητός εχθρός.

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

via Σε κάθε στιγμή της ζωής | Πεμπτουσία

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σε κάθε στιγμή της ζωής | Πεμπτουσία

by | 31/01/2019 · 12:10 ΠΜ

Η Μικρή Κόκκινη Κλώσα – Liberal

Του Κωνσταντίνου Χαροκόπου

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε : ‘Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;’ Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ’, είπε η αγελάδα, ‘τέλειωσε το ωράριο μου’.
‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα έχω ημιαργία’.
‘Όχι εγώ’, είπε το γουρούνι, ‘έχω πάρει άδεια’.
‘Όχι εγώ’, είπε η χήνα, ‘ψάχνω για δουλειά’.
‘Δεν είμαι αρμόδιος’, είπε το γαϊδούρι.
‘Έχεις, γραφτεί στα μητρώα αγροτών? Έχεις πληρώσει τις εισφορές σου?’ ρώτησε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε και έγινε ψηλό και ολόχρυσο. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;’ Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα κάνω στάση εργασίας.’
‘Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου’, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα χάσω τη θέση μου στην επετηρίδα’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας’, είπε η χήνα.
‘Δεν βρίσκω τη σφραγίδα για να πρωτοκολλήσω’, είπε το γαϊδούρι.
‘Έχεις πάρει άδεια από τον αγροτικό συνεταιρισμό?’ ρώτησε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;’ ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης’, είπε η πάπια.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός’, είπε η χήνα.
‘Δεν βρίσκω τη σχετική εγκύκλιο’, είπε το γαϊδούρι.
‘Μα το επάγγελμα του αρτοποιού είναι κλειστό! Υπάρχει άλλος φούρνος στα 672 μέτρα από εδώ!’ είπε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε έξι φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα ήθελαν, για την ακρίβεια απαιτούσαν, μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, ‘Όχι, μπορώ να φάω και τις έξι φρατζόλες μοναχή μου’.

‘Αίσχος – Κερδοσκοπία!’, φώναξε η αγελάδα.
‘Καπιταλιστική βδέλλα!’, ούρλιαξε η πάπια.
‘Απαιτώ ίσα δικαιώματα!’, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
‘Ρώτησες τον αρμόδιο;’ ρώτησε το γαϊδούρι.
‘Έχεις υποβάλλει χαρτοσημασμένη αίτηση εις τριπλούν για να πάρεις θεωρημένη άδεια έγκρισης προϊόντος από την αγορανομία?’ ρώτησε το μοσχάρι.

Και γράψανε σε πλακάτ ‘Αδικία’, ‘Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί’, ‘Να κρατικοποιηθεί το ψωμί’, ‘Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο’, ‘Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού’ και έκανα πορεία γύρω – γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε ήρθε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου’. ‘Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.’

‘Ακριβώς’, είπε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης. ‘Αυτή είναι η χαρά της δημιουργίας. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, σύμφωνα με το κρατικό κανονιστικό πλαίσιο, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;’

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά, με το ένα τέταρτο της φρατζόλας, και τα υπόλοιπα ζώα με τις ολόκληρες φρατζόλες, ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα  και πήγε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι, η χήνα, το γαϊδούρι και το μοσχάρι διερωτώνται ακόμα μέχρι σήμερα, γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί και έφυγε από κοντά τους.

(Το κείμενο αυτό, είναι μια παραλλαγή της ιστορίας της μικρής κόκκινης κλώσας, που είναι ένα λαϊκό ρωσικό παραμύθι.)

 

Ο αρθρογράφος είναι οικονομικός αναλυτής, με ειδίκευση στο σχεδιασμό σύνθετων επενδυτικών στρατηγικών.

Αποποίηση Ευθύνης : Το περιεχόμενο της στήλης, είναι καθαρά ενημερωτικό και πληροφοριακό και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επενδυτική συμβουλή, ούτε υποκίνηση για συμμετοχή σε οποιαδήποτε συναλλαγή. Ο αρθρογράφος δεν ευθύνεται για τυχόν επενδυτικές και λοιπές αποφάσεις που θα ληφθούν με βάση τις πληροφορίες αυτές.

via Η Μικρή Κόκκινη Κλώσα – Liberal

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Μικρή Κόκκινη Κλώσα – Liberal

by | 31/01/2019 · 12:09 ΠΜ

Υπάρχει μεγάλη διάσταση | Πεμπτουσία


Πρέπει το φρόνημά μας να είναι στον ουρανό, να βιαζόμαστε να φτάσουμε στην πατρίδα μας, στην οποία ταχθήκαμε να ζήσουμε. Το δικό μας πολίτευμα υπάρχει στους ουρανούς. Σ’ αυτό διαφέρουν οι γνήσιοι χριστιανοί από κάθε άλλο ανθρώπινο γένος. Μεταξύ των δύο υπάρχει μεγάλη διάσταση.

Άγιος Θεοφύλακτος Επίσκοπος Αχρίδος

via Υπάρχει μεγάλη διάσταση | Πεμπτουσία

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Υπάρχει μεγάλη διάσταση | Πεμπτουσία

by | 31/01/2019 · 12:09 ΠΜ

Έκτακτο Παράρτημα: Οι προδότες και οι… ΠΡΟΔΟΤΕΣ

«Ο τε γαρ τους πολεμίους ευεργετών, προδότης»
Μέγας Φώτιος
Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Αυτός που ευεργετεί τους εχθρούς, είναι προδότης. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Η προδοσία της Μακεδονίας: Το απεχθέστερο έγκλημα στην εθνική μας ιστορία. Αδίστακτοι προδότες. Ποιος Εφιάλτης; Ο Εφιάλτης έδειξε το μονοπάτι στον Ξέρξη για να περικυκλώσει τον Λεωνίδα. Τι ήταν ο Εφιάλτης; Καντιποτένιος. Ουτιδανό, δειλό, φιλοχρήματο υποκείμενο. Δεν είχε κάποιον ηγετικό ρόλο, δεν καταδίκασε, δεν συμπαρέσυρε η προδοσία του ένα ολόκληρο κράτος στην καταστροφή ούτε βύθισε έναν λαό στην ντροπή και στην εξουθένωση. Πλήρωσε με το κεφάλι του την προδοσία, η οποία μας κατέλειπε το μεγαλειώδες «μολών λαβέ». Ο Λεωνίδας, ο ηγέτης, δόξασε την πατρίδα.
Ο Πήλιος Γούσης πρόδωσε και φτάσαμε στο Ζάλογγο. Ούτε αυτός ήταν αρχηγός των Σουλιωτών. Ο Νενέκος ήταν ασήμαντος μικροκαπετάνιος, του γυάλισαν τα πουγκιά τον Μπραϊμη-«ταλαρίσιος» που έλεγε ο Καραϊσκάκης-και «τούρκεψε». Τον έστειλε κι αυτόν ο Κολοκοτρώνης εκεί που του άξιζε: στο χώμα, το σκωληκόβρωτον.
Οι τωρινοί προδότες είναι πιο επαίσχυντοι από αυτούς. Κατέχουν τρανά αξιώματα. Ακόμη και οι δωσίλογοι πρωθυπουργοί της Γερμανικής Κατοχής ωχριούν μπροστά τους. Ο Τσολάκογλου, ο Λογοθετόπουλος, ο Ράλλης έχουν και κάποια «ελαφρυντικά». (Σ’ αυτές βέβαια τις περιπτώσεις ισχύει το «εν αμίλλαις πονηραίς αθλιώτερος ο νικήσας»). Το 1941 η πατρίδα είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, ήταν κράτος κατεχόμενο, είχε καταλυθεί η οντότητά του. Διορίστηκαν ως πρωθυπουργοί από τους Γερμανούς, δεν τους επέλεξε κανένας λαός. Ήταν πειθήνια ενεργούμενά τους, οι όποιες αποφάσεις τους δεν είχαν καμιά ισχύ, ποταποί τυχοδιώκτες ήταν και τίποτε άλλο. Οι ίδιοι εξευτελίστηκαν, μαγάρισαν το όνομά τους. Οι υπογραφές τους ούτε δέσμευαν ούτε υπονόμευαν το κράτος. Για τους Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλο ιδίως, ταιριάζει απόλυτα το άλλο σοφό ρητό των αρχαίων «προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Πώς μπόρεσαν τέτοιοι άνθρωποι να φτάσουν στην προδοσία, να λερώσουν ανεπανόρθωτα την υπόληψή τους;

Ο Τσολάκογλου φορτωμένος παράσημα ανδρείας στους Βαλκανικούς πολέμους και στην Μικρασία, κατάντησε συνεργάτης των Γερμανών και πέθανε μες στην ντροπή το 1948, καταδικασμένος σε θάνατο, που μετατράπησαν σε ισόβια δεσμά. Ο Λογοθετόπουλος, καθηγητής ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών, παρασημοφορήθηκε στους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρετώντας ως χειρουργός στην «πρώτη γραμμή». Καταδικάστηκε και αυτός ως συνεργάτης των εχθρών και πέθανε εν μέσω χλεύης και περιφρόνησης το 1961. Και μια και είμαστε στην ταραγμένη εκείνη περίοδο, κατά την οποία ξεβράστηκαν αθλιότητες αλλά και αναδείχθηκαν μεγαλεία, καλό είναι να αναφερθούμε και στην στάση των αρχιεπισκόπων της εποχής. (Αλήθεια η μισή Ελλάδα κατέβηκε και συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα, για να βροντοφωνάξει υπέρ της Μακεδονίας. Που ήταν ο οικοδεσπότης αρχιεπίσκοπος; “Ουκ ην φωνή ουκ ην ακρόασις”. Έχει άδικο ο απλός λαός που πικραμένος μουρμουρίζει «πού είσαι ρε Χριστόδουλε;»).
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, είναι ο λαμπρός και σπουδαίος και μέγας πατριώτης Χρύσανθος Φιλιππίδης, ο από Τραπεζούντος. Διέπρεψε ο αείμνηστος ιεράρχης ως μητροπολίτης Τραπεζούντος σε τραγικές για το Γένος στιγμές. («Προτιμώ ιπτάμενος ως αετός να πέσω ή έρπων να ζήσω», θα πει στον ενθρονιστήριο λόγο του στην Τραπεζούντα). Ζήτησαν από τον Χρύσανθο να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου.
«Εις τοιαύτας υπόπτους και αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνατόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της… έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνη, αλλά να ελευθερώνη» θα πει ο αγέρωχος, γενναίος και μαρτυρικός Ιεράρχης. (Από το βιβλίο “Ήρωες και Προδότες στην κατοχική Ελλάδα”, του Τ. Κοντογιαννίδη, εκδ. “ΠΕΛΑΣΓΟΣ” σελ. 119).
Αποχώρησε από τον θρόνου του ο πλήρης πνεύματος ιεροπρεπείας και ελληνοπρεπείας, αλύγιστος αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, δίνοντας και το σύνθημα της αντιστάσεως εναντίον των λυκανθρώπων του Βορρά. (Αν, σκέφτομαι, αν ο νυν αρχιεπίσκοπος παραιτούνταν τώρα που ξεπουλούν όσια και ιερά οι σημερινοί «Τσολάκογλου», τι τεράστια εντύπωση θα έκανε και πόσο θα παρηγορούσε τον λαό. Θα κέρδιζε σπουδαία θέση στις καρδιές μας και στην ιστορία).
Τον διαδέχτηκε στον θρόνο του, ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο από Κορινθίας, λαμπρός κι αυτός.
Τον Μάρτιο του 1943, ο Δαμασκηνός ηγήθηκε συλλαλητηρίου στην Αθήνα για την ματαίωση της Πολιτικής Επιστράτευσης που είχαν εξαγγείλει οι Γερμανοί. Όταν ένας Γερμανός αξιωματικός τον απείλησε με εκτέλεση, ο αρχιεπίσκοπος απάντησε ατάραχος με τούτα τα σπουδαία λόγια: «Ακούστε καλά και μην με απειλείτε. Σε τούτον τον τόπο είναι συνήθεια τους δεσποτάδες οι εχθροί να μην τους τουφεκίζουν, αλλά να τους κρεμάνε!!». (Αναφερόταν βέβαια στον μαρτυρικό θάνατο του αγίου Γρηγορίου του Ε΄ κατά την έναρξη του Ιερού Αγώνος του 1821).
Την επομένη η Γερμανική Ανωτέρα Στρατιωτική Διοίκηση απέσυρε το διάταγμα της Πολιτικής Επιστράτευσης. «Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται» λέει ο θυμόσοφος λαός. Καλώς ειπώθηκε ότι οι επίσκοποι είναι όχι μόνον διάδοχοι «τόπων» (θρόνων), αλλά και τρόπων.
Έβλεπα, όσο άντεχα, τούτες τις “σκοτεινές” ημέρες την συζήτηση στην Βουλή πιάνοντας την μύτη μου, όταν ανέβαιναν στο βήμα οι προσκυνημένοι. Άλλοι αμήχανοι, κάποιοι εν συγχύσει, αρκετοί παγεροί και στυγνοί, κατάλοιπα και αποκαΐδια του σταλινισμού, αρτηριοσκληρωτικοί διεθνιστές, ψέλλιζαν, εν μέσω ιδεοπενίας και αναμάσησης της θλιβερής επιχειρηματολογίας τους, την φράση «πατριωτικό καθήκον». «Παν απωθούμενο, προβάλλεται» κατά την ψυχολογία του Βάθους. “Απωθείς αισθήματα ενοχής στο ασυνείδητο. Η απώθηση μετασκευάζεται εις ψυχικόν σύμπλεγμα.
Το σύμπλεγμα προβάλλεται” (Ι. Κορναράκη “Ο Ιούδας”, εκδ. Κυριακίδη, σελ. 95). Για να εκτονωθεί ο συμπλεγματικός, για παράδειγμα ο ανήθικος, θα μιλήσει για ηθική και θα καταδικάζει, μετά βδελυγμίας, τους διεφθαρμένους. Ο φιλάργυρος θα κατηγορεί τους φιλοχρήματους και θα εξυμνεί τα καλά της γενναιοδωρίας. Ο προδότης θα επικαλείται τον πατριωτισμό, γιατί τον πνίγει, τον ροκανίζει το αίσθημα ενοχής. Το εσωτερικό δικαστήριο δύσκολα μπαζώνεται. Όσο αθεόφοβοι και ασυνείδητοι να είναι κάποιοι, κάποιο “γρατσούνισμα” υπάρχει στον «μέσα άνθρωπο». Όσο μιλούσαν, λέξεις-καρφιά στο φέρετρο της Μακεδονίας, κοιτούσαν στο διπλανό πρωθυπουργικό έδρανο.
Εκλιπαρούσαν για ένα νεύμα, ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Μικρά μυαλά. Θα έρθει η στιγμή που αρκετοί θα σκυλομετανιώσουν. Όταν φύγουν τα αρρωστημένα φώτα της δημοσιότητας και βρεθούν χωρίς ασυλίες και αξιώματα, θα πουν, σαν τον Ιούδα, «ήμαρτον αίμα αθώον παραδούς», το αίμα των Μακεδονομάχων. Και τότε η Ιστορία, τα κόκκαλα τα ιερά των Ελλήνων, θα πουν στο καθένα τους το αμείλικτο: «τι προς υμάς; συ όψει…». Ας όψονται οι νεκροθάφτες… Τα προκλητικά χαχανητά και οι γελοίες αγκαλίτσες στην Βουλή, σε κλαυθμό και οδυρμό θα καταλήξουν…
Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

via Έκτακτο Παράρτημα: Οι προδότες και οι… ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Έκτακτο Παράρτημα: Οι προδότες και οι… ΠΡΟΔΟΤΕΣ

by | 31/01/2019 · 12:09 ΠΜ

Φως και σκοτάδι | Πεμπτουσία

2016012803

Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπεινοφροσύνη τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, παρά μόνο ένα σκοτάδι.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

via Φως και σκοτάδι | Πεμπτουσία

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φως και σκοτάδι | Πεμπτουσία

by | 31/01/2019 · 12:08 ΠΜ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ἀσκητής – Ὁ βιαστὴς καὶ δολοφόνος Ἅγιος!

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ἀσκητής, ἐν εἰρήνη τελειοῦται τὴν 28ην Ἰανουαρίου

Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἀσκητοῦ, μεταφρασμένος στὴν νεοελληνικὴ

Ἐπιμέλεια: Ἠλιάδης Χριστόδουλος

Ο Ὅσιος αὐτὸς ἀφήνοντας ὅλα τὰ ἐγκόσμια, πῆγε νὰ κατοικήσει σὲ μία σπηλιὰ δίπλα σὲ μία κωμόπολη, τὴν Πορφυριώνη καὶ ἔμεινε ἐκεῖ γιὰ δεκαπέντε χρόνια. Τόσο πολὺ πρόκοψε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἄσκηση, ὥστε τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ κάνει θαύματα. Ἔβγαζε δαιμόνια, γιάτρευε ἀσθένειες καὶ ἀνίατα πάθη, ἀλλὰ ἔκανε καὶ ἄλλα διάφορα παρόμοια θαύματα. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἔγινε γνωστὸς καὶ περιβόητος στὴ γύρω περιοχὴ καὶ πολλοὶ πήγαιναν στὸ κελί του γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν. Δὲν πήγαιναν μόνο εὐσεβεῖς, ἀλλὰ καὶ δυσεβεῖς Σαμαρεῖτες, τοὺς ὁποίους νουθετοῦσε μὲ τὶς Θεῖες γραφὲς καὶ τοὺς ἐπέστρεφε πρὸς τὴν εὐσέβεια.

Ὁ φθονερὸς διάβολος ὅμως, βλέποντας τὴ μεγάλη ὠφέλεια ποὺ δεχόταν ὁ λαὸς ἀπ’ τὸν Ὅσιο, τὸν μίσησε καὶ προσπάθησε νὰ τὸν καταδιώξει. Χρησιμοποίησε λοιπὸν γιὰ ὄργανό του ἕναν Σαμαρείτη καὶ μπῆκε μέσα του. Αὐτὸς μάζεψε ὅλους τούς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους του, μὲ τοὺς ὁποίους ἄρχισε ν’ ἀναζητεῖ τρόπους, ὥστε νὰ καταφέρει νὰ…
διώξει τὸν Ὅσιο ἀπ’ τὸ κελί του. Ἀφοῦ σκέφτηκαν λοιπὸν πολλὰ ἐναντίον του, κατέληξαν στὸ νὰ δώσουν εἴκοσι φλουριὰ σὲ μία πόρνη καὶ τῆς ὑποσχέθηκαν ὅτι θὰ τῆς δώσουν πολλὰ περισσότερα ἂν καταφέρει νὰ παγιδέψει τὸν Ὅσιο, ὥστε νὰ βροῦν ἀφορμὴ γιὰ νὰ τὸν διώξουν ἀπ’ τὴν περιοχή τους. Πῆγε λοιπὸν ἡ ἄσωτη γυναίκα, μόλις νύχτωσε, στὸ κελὶ τοῦ Ὁσίου, χτύπησε τὴν πόρτα καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τὴ δεχτεῖ μέσα. Ἐκεῖνος δὲν ἤθελε νὰ τῆς ἀνοίξει, ἀλλὰ αὐτὴ ἔμεινε ἐκεῖ γιὰ πολλὴ ὥρα καὶ τὸν παρακαλοῦσε κλαίγοντας χωρὶς νὰ ντρέπεται. Ὥσπου ὁ Ὅσιος ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ μόλις τὴν εἶδε πίστεψε ὅτι εἶναι δαιμονικὴ ἐνέργεια. Ἔκλεισε λοιπὸν πάλι τὴν πόρτα καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται, γιὰ νὰ τὸν λυτρώσει ὁ Θεὸς ἀπ’ αὐτὸν τὸν πειρασμό.

Ἡ γυναίκα ὅμως συνέχισε νὰ φωνάζει λέγοντας: «ἐλέησέ με δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ἄνοιξέ μου γιὰ τὸν Κύριο, γιὰ νὰ μὴ μὲ φᾶνε τὰ ἄγρια ζῶα τὴ δύστυχη». Φωνάζοντας λοιπὸν μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὡς τὰ μεσάνυχτα, τὴ λυπήθηκε, τῆς ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ τὴ ρώτησε, ἀπὸ ποῦ ἦταν καὶ τί ἤθελε. Αὐτὴ τοῦ ἀπάντησε: «Εἶμαι ἀπὸ τὸ διπλανὸ μοναστήρι, μὲ ἔστειλε ἡ Ἡγουμένη νὰ φέρω εὐλογίες σ’ αὐτὸ τὸ χωριὸ καὶ μὲ ’πιασε ἡ νύχτα. Γι’ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ κρατήσεις ἐδῶ, ἕως ὅτου ξημερώσει καὶ τότε θὰ πάρω τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς χωρὶς κινδύνους». Τὴ λυπήθηκε λοιπὸν καὶ ἀφοῦ τῆς ἔδωσε ψωμὶ καὶ νερό, τὴν ἄφησε νὰ κοιμηθεῖ στὸ ἔξω κελί, ἐνῶ αὐτὸς μπῆκε στὸ μέσα.

Αὐτή, ἀφοῦ ἔφαγε καὶ ἡσύχασε γιὰ λίγο, ἄρχισε ἔπειτα νὰ φωνάζει δυνατὰ σὰν νὰ κάποιος τὴν ἔδερνε. Ὅταν τὴ ρώτησε ὁ Ὅσιος τί ἔπαθε, αὐτὴ εἶπε ὅτι τῆς ἦρθε πολὺ δυνατὸς πόνος στὴν καρδιά, καὶ κινδυνεύει νὰ πεθάνει. Γι’ αὐτὸ τὸν παρακάλεσε νὰ βάλει τὸ χέρι του στὸ στῆθος της καὶ νὰ σταυρώσει ἐκεῖνο τὸ μέρος, μήπως καὶ σταματήσει ὁ πόνος. Αὐτός, ὡς ἄνθρωπος, τὴν πίστεψε. Γιὰ νὰ χτυπήσει ὅμως τὸν πειρασμό, ἀφοῦ ἄναψε μία φωτιά, ἔβαλε τὸ ἀριστερό του χέρι μέσα στὴ φωτιὰ καὶ μὲ τὸ δεξί του χέρι ἄλειφε τὸ στῆθος της μὲ λάδι ἀπ’ τὴν καντήλα τῶν Ἁγίων. Αὐτὴ ὅμως προσπαθοῦσε νὰ τὸν παγιδέψει καὶ διαρκῶς ἔλεγε: «γιὰ τὸν Κύριο, ἄλειφέ μου τὴν καρδιὰ γιὰ πολλὴ ὥρα, μέχρι νὰ σταματήσουν οἱ πόνοι».

Ἀλλὰ ὁ Ὅσιος, γνωρίζοντας τὴ δολιότητα τοῦ πονηροῦ, δὲν τολμοῦσε καν νὰ βγάλει ἀπ’ τὴ φωτιὰ τ’ ἀριστερό του χέρι γιὰ ὅση ὥρα τὴν ἄλειφε, μέχρι ποὺ παραμορφώθηκαν τὰ δάχτυλά του. Μ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν ἀφόρητο πόνο ἐδίωξε τὸν πονηρὸ λογισμὸ ἀπ’ τὴν καρδιὰ του ὁ πάνσεμνος Ὅσιος. Ἡ γυναίκα μόλις εἶδε τὸ κατακαμένο χέρι του, ἦρθε σὲ κατάνυξη καὶ πέφτοντας στὰ πόδια του, ἔκλαιγε καὶ χτυποῦσε τὸ στῆθος της λέγοντας: «ἀλίμονό μου τὴν ἄθλια, ἐγὼ εἶμαι τὸ δοχεῖο τοῦ δαίμονα καὶ τῆς αἰωνίας φωτιᾶς τὸ ὑπέκαυμα». Ἔτσι, ὁμολόγησε στὸν Ἅγιο ὅλη τὴν ὑπόθεση.

Μετανοώντας λοιπὸν μὲ ὅλη της τὴν ψυχὴ τὸ λάθος της, ὑποσχέθηκε νὰ ἔχει ἀληθινὴ μετάνοια καὶ νὰ μείνει ἁγνὴ στὸ μέλλον. Τότε ὁ Ὅσιος τὴν εὐλόγησε, τὴν κατήχησε καὶ τὴν ἔστειλε στὸν ἁγιότατο ἐπίσκοπο Ἀλέξανδρο, ὁ ὁποῖος τὴν ἐξομολόγησε μὲ προσοχὴ καὶ εἶδε ὅτι, πράγματι, μετανόησε μὲ ὅλη της τὴν ψυχή. Ἔπειτα τὴ βάπτισε καὶ τὴν ἔστειλε σ’ ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι, ἐνῶ τοὺς Σαμαρεῖτες ἐκείνους τοὺς ἐδίωξε ἀπὸ ἐκείνη τὴν περιοχή. Στὴ συνέχεια, πῆγε στὸν Ὅσιο Ἰάκωβο, τὸν ὁποῖο ἐνδυνάμωσε καὶ πλέον τοῦ εἶχαν ὅλοι ἀκόμη μεγαλύτερη εὐλάβεια γιὰ τὴ μεγάλη ἐγκράτειά του. Τόσο πολὺ πρόκοψε ἡ γυναίκα ἐκείνη, ποὺ ἀξιώθηκε ἀκόμη καὶ δαιμόνια νὰ βγάζει ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους. Ἔτσι λοιπόν, ζώντας σωστὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ πρώην πόρνη, ἔφυγε πρὸς τὴν αἰώνια μακαριότητα χαρούμενη.

Μετὰ ἀπὸ καιρό, δαιμονίσθηκε μία κοπέλα, κόρη ἑνὸς ἄρχοντα τοῦ βουλευτηρίου, μέσω τῆς ὁποίας φώναζε τὸ δαιμόνιο τὸ ὄνομα τοῦ Ἰακώβου, στὸν ὁποῖο ἔφεραν οἱ γονεῖς τὴν κόρη τους, παρακαλώντας τον νὰ διώξει τὸ πονηρὸ πνεῦμα. Τότε ὁ ὅσιος ἔκανε προσευχὴ καὶ μόλις ἀκούμπησε στὴν κοπέλα τὸ χέρι του, ἔφυγε ἀμέσως τὸ δαιμόνιο καὶ ἔμεινε ὑγιὴς ἡ κοπέλα. Οἱ γονεῖς τῆς κοπέλας, γιὰ ἀμοιβὴ αὐτῆς τῆς χάρης, ἔστειλαν στὸν Ὅσιο τριακόσια χρυσὰ φλουριά, τὰ ὁποῖα ὁ Ὅσιος δὲ θέλησε οὔτε καν νὰ τὰ δεῖ λέγοντας: «τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν πρέπει κανεὶς νὰ τὴν πραγματεύεται». Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἄρχοντα τότε τοῦ εἶπαν: «κράτησέ τα δοῦλε τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσεις τὸν ἄρχοντα καὶ ἔπειτα μοίρασε τὰ στοὺς φτωχούς, γιὰ νὰ ἔχεις ἀκόμη περισσότερο μισθό». Τότε εἶπε σ’ αὐτοὺς ὁ Ὅσιος: «Ἂς τὰ δώσουν αὐτὰ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἔχουν».

Μία ἄλλη φορᾶ, τοῦ ἔφεραν ἕναν ἄρρωστο πάνω σ’ ἕνα κρεβάτι, ὁ ὁποῖος ἦταν παράλυτος στὰ πόδια ἐξαιτίας ἑνὸς δαιμόνιου. Ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ νήστεψε καὶ προσευχήθηκε γιὰ τρεῖς ἡμέρες, σήκωσε τὸν παράλυτο, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ τὸν εὐχαρίστησε ὅπως ἔπρεπε, γύρισε στὸ σπίτι του. Ἔρχονταν καὶ ἄλλοι πολλοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν διάφορες ἀσθένειες καὶ ὅλοι θεραπεύονταν καὶ ἔφευγαν ὑγιεῖς εὐχαριστώντας τὸν Κύριο.

Βλέποντας ὁ Ὅσιος τὶς μεγάλες τιμὲς ποὺ τοῦ ἔδινε ὁ κόσμος, φοβήθηκε μήπως πέσει στὴν κενοδοξία καὶ χάσει τοὺς κόπους του. Γι’ αὐτὸ ἔφυγε καὶ πῆγε σ’ ἄλλο μέρος σαράντα μίλια μακριά. Ἐκεῖ βρῆκε μία μεγάλη σπηλιὰ στὶς ὄχθες ἑνὸς ποταμοῦ καὶ ἔμεινε γιὰ τριάντα χρόνια, τρώγοντας ἄγρια χόρτα. Μὲ τὸν καιρὸ ἒφτιαξε ἕναν μικρὸ κῆπο, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ἔτρωγε τὰ λάχανα ποὺ καλλιεργοῦσε. Ἔγινε ὅμως καὶ ’κεῖ πολὺ γνωστὸς μὲ τὸ θαυμάσιο τρόπο συμπεριφορᾶς του, ἀφοῦ ἔρχονταν σ’ αὐτὸν ἀπὸ πενήντα μοναστήρια μοναχοὶ καθὼς καὶ πολλοὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία του.  Ὥσπου αὐτὸς ὁ ἴδιος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ λάβει τόσο μεγάλη χάρη, ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ κι ἔπεσε σὲ πολὺ μεγάλο ἁμάρτημα μὲ τὴ συνεργασία τοῦ σατανᾶ, ἐπειδὴ ὅμως πρῶτα ἔπεσε στὴν ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτὸ τὸν ἄφησε ὁ Κύριος νὰ πέσει, γιὰ νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ μὴ χάσει τὴν ψυχή του, ἀφοῦ ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ ὁποῖος γνωρίζει τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας του, κλαίει καὶ σώζεται. Ἐνῶ ὁ ὑπερήφανος δικαίως πηγαίνει στὴν κόλαση, ἀφοῦ ἀγνοεῖ τὸ ἁμάρτημα τῆς ὑπερηφάνειάς του.

Βλέποντας λοιπὸν ὁ διάβολος τὸν ἐνάρετο βίο τοῦ Ἰακώβου, τὸν φθόνησε καὶ ἀφοῦ μπῆκε σὲ μία κόρη ἑνὸς πλουσίου φώναζε λέγοντας: «Ἂν δὲ μὲ διατάξει ὁ ἀσκητὴς Ἰάκωβος, δὲ θὰ βγῶ ποτὲ ἀπὸ ἐδῶ». Ἀμέσως λοιπόν, πῆραν οἱ γονεῖς μαζί τούς ὑπηρέτες τους τὴ δαιμονισμένη κόρη, τὴν πῆγαν στὸν Ἰάκωβο καὶ πέφτοντας στὰ πόδια τοῦ ἔλεγαν: «Ἐλέησε τὴν κόρη μας, γιατί βασανίζεται τρομερὰ ἀπὸ ἕνα πονηρὸ πνεῦμα, ἔχει εἴκοσι μέρες νὰ φάει καὶ μόνο φωνάζει τὸ ὄνομά σου».

Τότε ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ προσευχήθηκε γιὰ πολλὴ ὥρα, φύσηξε στὸ πρόσωπο τῆς κοπέλας, λέγοντας: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, βγὲς ἀπ’ αὐτὴν ἀκάθαρτε» καὶ ἀμέσως ἔφυγε ἀπ’ τὴν κόρη ὁ δαίμονας, σὰν νὰ τὸν κυνήγησε φωτιά! Ἡ κοπέλα ἔπεσε κάτω καὶ κειτόταν γιὰ πολλὴ ὥρα στὸ ἔδαφος χωρὶς νὰ βγάζει τὴν παραμικρὴ φωνή, μέχρι ποὺ τὴν σήκωσε ὁ Ὅσιος καὶ τὴν παρέδωσε ὑγιῆ στοὺς γονεῖς της, οἱ ὁποῖοι δόξασαν τὸν Θεὸ βλέποντας τὸ μεγάλο θαῦμα.

Ἐπειδὴ ὅμως οἱ γονεῖς φοβήθηκαν μήπως ἐπιστρέψει ὁ δαίμονας στὴν κοπέλα, παρακάλεσαν τὸν Ὅσιο νὰ τὴν κρατήσει κοντά του, μαζὶ μὲ τὸν ἀδερφό της, γιὰ μερικὲς ἡμέρες καὶ ἀργότερα νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς πάρουν. Ἔτσι λοιπὸν ἄφησαν τὴν κόρη τους καὶ τὸ γιό τους στὸν Ὅσιο καὶ ἐπέστρεψαν στὸ σπίτι τους μὲ τοὺς ὑπηρέτες τους.

Ὁ πανοῦργος διάβολος ὅμως, ὁ ὁποῖος στρέφεται πάντα ἐναντίον τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ, βλέποντας τὴν κοπέλα στὸ κελὶ τοῦ Ὁσίου, τὸν πολέμησε, χτυπώντας τον στὸ σαρκικὸ καὶ τὸν βασάνισε τόσο πολύ, ὥστε τὸν παρακίνησε νὰ πέσει σὲ φοβερὸ ἁμάρτημα καὶ πράγματι ἔπεσε στὴν πορνεία τώρα στὰ γηρατειά του, τὴν ὁποία ὅταν ἦταν νέος τὴ νίκησε μὲ τὴν ἀνδρεία του, ὅπως προείπαμε. Ἀλλὰ καὶ τὸ χειρότερο! Δὲν ἀρκέστηκε ὁ διάβολος στὴν πορνεία, ἀλλὰ ἔβαλε στὸ μυαλό του, ὅτι ἂν δὲ σκοτώσει τὴν κοπέλα καὶ τὸν ἀδερφό της, ποὺ ἦταν μάρτυρας τοῦ γεγονότος, θὰ φανερωθεῖ σύντομα ἡ πράξη του καὶ θὰ ντροπιαστεῖ σ’ ὅλους τούς ανθρώπους.

Ἔτσι λοιπόν, τυφλώθηκε ὁ νοῦς του καὶ σκότωσε τὴν κοπέλα καὶ τὸν ἀδερφό της καὶ ἔριξε τὰ πτώματα στὸν ὁρμητικὸ ποταμὸ ποὺ περνοῦσε μπροστὰ ἀπὸ τὸ κελί του, γιὰ νὰ καλύψει τὴν πανουργία του. Ὅλα αὐτὰ τοῦ συνέβησαν ἐξαιτίας τῆς ἀλαζονείας καὶ τῆς ὑπερηφάνειάς του. Βέβαια ἂν δὲν ἦταν ὠφέλιμα γιὰ τὴν ψυχὴ του τὰ ὅσα ἔπαθε, δὲ θὰ ἄφηνε ὁ Θεὸς νὰ τὰ πάθει, ἀφοῦ καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους ἔχουν γίνει αὐτά. Ἀλλὰ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ ποὺ θέλει τὴ σωτηρία τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὄχι τὸν ἀφανισμό τους, ἂς δοῦμε τί οἰκονόμησε…

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔπραξε ὁ ταλαίπωρος Ἰάκωβος αὐτὰ τὰ δύο αἰσχρὰ καὶ πολὺ βαριὰ ἁμαρτήματα, ἦρθε ξανὰ στὸν ἑαυτό του καὶ ξεθόλωσε τὸ μυαλό του. Μπῆκε τότε στὸ κελί του καὶ πέφτοντας στὸ ἔδαφος, χτυποῦσε τὸ στῆθος του καὶ τὸ πρόσωπό του δυνατὰ καὶ ἔχυνε ποτάμια δάκρυα ἀπ’ τὰ μάτια του. Βλέποντας τὸν ὁ μισάνθρωπος διάβολος νὰ μετανοεῖ, ἔβαλε στὸ μυαλὸ τοῦ λογισμούς, λέγοντας: «Μὴν κοπιάζεις ἄδικα γιατί δὲ σώζεσαι». Σηκώθηκε τότε ἀπ’ τὸ ἔδαφος καὶ ἔφυγε ἀπ’ τὴν ἔρημο πηγαίνοντας πρὸς τὸν κόσμο θλιμμένος. Ἀλλὰ ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ποὺ θυμήθηκε τὶς ἀρετὲς ἀλλὰ καὶ τὴν ἄσκηση ποὺ ὑπέμεινε τόσα χρόνια, τοῦ ἔστειλε καὶ πάλι βοήθεια.

Καθὼς λοιπὸν προχωροῦσε στὸ δρόμο του, εἶδε ἕνα μοναστήρι καὶ ἐπειδὴ ἦταν ἀργά, μπῆκε μέσα γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ. Οἱ ἀδελφοὶ ποὺ βρίσκονταν σ’ αὐτό, τοῦ ἔπλυναν τὰ πόδια καὶ ἔβαλαν τράπεζα γιὰ νὰ τὸν φιλέψουν. Αὐτὸς ὅμως συνέχεια ἀναστέναζε καὶ δὲν ἤθελε νὰ φάει καθόλου. Βλέποντας τὸν ὁ ἡγούμενος στενοχωρημένο, κατάλαβε ὅτι εἶχε πέσει σὲ μεγάλο ἁμάρτημα καὶ τὸν φώναξε στὸ κελί του καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τοῦ ὁμολογήσει τὴν αἰτία τῆς θλίψεώς του.

Τότε ὁ Ἰάκωβος μὲ πολλὰ δάκρυα διηγήθηκε τὴν ὑπόθεση ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὁ ἡγούμενος ποὺ ἦταν ἔμπειρος, κατάλαβε τὶς πονηριὲς τοῦ διαβόλου, ἀγκαλίασε τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν φιλοῦσε λέγοντας: «Μὴ στενοχωριέσαι φίλτατε καὶ πολυαγαπημένε ἀδελφέ μου, οὔτε νὰ ἀπελπίζεσαι, ἀλλὰ  γνώριζε ὅτι ὑπάρχει μετάνοια καὶ πλησίασε στὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μὲ συντριβὴ καρδιᾶς καὶ δάκρυα, μιμούμενος τὸν προφήτη Δαυὶδ τὸν ὁποῖο μιμήθηκες στὶς ἁμαρτίες.

Ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος ἀναμφίβολα σὲ ὑποδέχεται καὶ σοὺ συγχωρεῖ τὰ ἁμαρτήματα, γιὰ νὰ ἐπανέλθεις στὴν προηγούμενη κατάσταση, ὅπως ὑποδέχθηκε μὲ εὐσπλαχνία τὸν Δαυὶδ ποὺ μετανόησε, καὶ ὄχι μόνο συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες του, ἀλλὰ καὶ τὸν δόξασε στοὺς ἀνθρώπους λέγοντας, βρῆκα τὸν Δαυὶδ τὸν γιὸ τοῦ Ἰεσσαὶ ὅπως λαχταροῦσα. Ἂν δὲν ἦταν μετάνοια, τότε πῶς ὁ μακάριος Πέτρος ὁ πρῶτος στὴν καθεδρία τῶν Ἀποστολῶν, ὁ ὁποῖος πῆρε ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὰ κλειδιὰ τοῦ Παραδείσου καὶ τὸν ἀρνήθηκε τρεῖς φορές, ὅταν ἔκλαψε πικρὰ πῆρε συγχώρηση τῆς ἁμαρτίας του καὶ τὴ μεγάλη ἀξία τῆς ἀποστολῆς ὅπως πρωτύτερα;».

Ἀφοῦ ἐνίσχυσε τὴν καρδιὰ τοῦ Ἰακώβου, ὁ πάνσοφος, μὲ τέτοια καὶ ἄλλα παραδείγματα, τὸν παρακαλοῦσε νὰ μείνει ἐκεῖ μαζί του, γιατί φοβόταν μήπως τοῦ ἐμποδίσει τὴ σωτηρία ὁ παμπόνηρος. Πέρασε λοιπὸν ἡ νύχτα ἐκείνη καὶ τὸ πρωί, ὅταν πῆρε συγχώρεση γιὰ νὰ φύγει ὁ Ἰάκωβος, γονάτισε ὁ ἡγούμενος μπροστά του παρακαλώντας καὶ συμβουλεύοντας τὸν νὰ μείνει ἐκεῖ στὴ συνοδεία τῶν ἀδελφῶν του, νὰ τὸν καθοδηγήσουν, ἀλλὰ δὲ δέχτηκε.

Ἔτσι μὲ τὴ βία τοῦ ἔδωσε τὴν ἄδεια ν’ ἀναχωρήσει, προχώρησε μαζί του δεκαπέντε μίλια καὶ ὁ ἡγούμενος ἀφοῦ τὸν φίλησε καὶ τοῦ εὐχήθηκε γιὰ τὴ σωτηρία του, ἐπέστρεψε στὸ μοναστήρι. Ὁ Ἰάκωβος προχωρώντας στὸ δρόμο βρῆκε ἕνα παλιὸ μνῆμα, μεγάλο σὰ σπηλιὰ καὶ ἀφοῦ μπῆκε μέσα, μάζεψε ὅλα τὰ ὀστᾶ καὶ τὰ τοποθέτησε σὲ μία γωνιὰ τοῦ μνήματος. Ἔπειτα ἀφοῦ ἔφραξε τὴν πόρτα, κλείστηκε μέσα καὶ πέφτοντας στὰ γόνατα χτυποῦσε δυνατὰ τὸ στῆθος του καὶ ἔκλαιγε μὲ θερμὰ δάκρυα παρακαλώντας τὸ Θεὸ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του καὶ λέγοντας:

«Πῶς ἀτενίσω πρὸς σὲ ὁ Θεός; ποίαν δὲ ἀρχὴν τῆς ἐξομολογήσεως εὔροιμι; ποία καρδία ἢ ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ἀσεβῆ, καὶ χείλη μολυσμοὺ γέμοντα, κινῆσαι πειράσωμαι; ποίας δὲ ἁμαρτίας πρῶτον ἄφεσιν αἰτῆσαι κατατολμήσω; φεῖσαι φιλάνθρωπε Κύριε! ἴλεως γενοὺ τῷ ἀναξίω, Δέσποτα ἀγαθέ, καὶ μὴ συναπολέσης μὲ ταῖς αἰσχραίς μου πράξεσιν. Οὐ γὰρ μικρά μου τὰ δυσσεβήματα. Πορνείαν ἐτέλεσα. Φόνον εἰργασάμην. Αἷμα ἀθῶον ἐξέχεα. Καὶ πρὸς τούτοις, τοῖς ὕδασι, καὶ θηρίοις, καὶ πετεινοῖς δέδωκα εἰς βοράν. Καὶ νῦν Κύριε, εἰδότι σοὶ τὰ πάντα ἐξομολογοῦμαι, ἀγαθέ, τὴν τούτων ἑξαιτούμενος ἄφεσιν. Μὴ παρίδης μὲ Δέσποτα. Ἀλλὰ κατὰ τὴν σοὶ πρέπουσαν εὐσπλαγχνίαν, οἰκτείρησον μὲ τὸν ἀσεβῆ. Καὶ καταπεμψον εἰς ἐμὲ τὸ παρά σου πλούσιον ἔλεος, ἐλθόντα ἐπὶ τὰ τῆς ἁμαρτίας βάραθρα. Κατεπόντισε μὲ γάρ, ἡ τοῦ λυμεῶνος ἐχθροῦ καταιγίς. Μὴ δὴ καταπίη μὲ ὁ δράκων ὁ βύθιος».

Δηλαδή: «Πῶς νὰ ἀτενίσω σὲ ’σένα, Θεέ μου. Πῶς ν’ ἀρχίσω τὴν ἐξομολόγηση; Μὲ ποιὰ καρδιὰ ἢ σὲ ποιὸν νὰ τολμήσω νὰ καταφύγω μὲ θάρρος γνωρίζοντας ὅτι ἡ γλώσσα μου εἶναι μολυσμένη καὶ τὰ χείλη μου γεμάτα ἁμαρτία; Καὶ ποιᾶς ἁμαρτίας ἄφεση νὰ τολμήσω νὰ ζητήσω πρῶτα; Λυπήσου μὲ φιλάνθρωπε Κύριε! Σπλαχνίσου μὲ τὸν ἁμαρτωλό, Δέσποτα ἀγαθέ, καὶ μὴ μὲ τιμωρήσεις γιὰ τὶς αἰσχρές μου πράξεις. Εἶναι μεγάλες οἱ ἁμαρτίες μου, διέπραξα πορνεία, πραγματοποίησα φόνο, σκότωσα ἀθώους καὶ ἐπιπλέον τοὺς ἔδωσα τροφὴ στὰ ὕδατα, στὰ θηρία καὶ στὰ πουλιά. Τώρα Κύριε, ἐξομολογοῦμαι τὰ πάντα σὲ ’σένα ποὺ τὰ γνωρίζεις, Ἀγαθέ, ζητώντας συγχώρηση γι’ αὐτά. Μὴ μὲ παραβλέψεις, ἀλλὰ σπλαχνίσου ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό, μὲ τὴν εὐσπλαχνία πού σου ταιριάζει καὶ στεῖλε μου τὸ πλούσιο ἔλεος νὰ ἔλθει στὰ βάραθρα τῆς ἁμαρτίας μου. Μὲ καταβύθισε ἡ καταιγίδα τοῦ ἐχθροῦ, μὴν ἀφήσεις νὰ μὲ καταπιεῖ ὁ δράκος ποὺ εἶναι στὸ βυθό, ἀλλὰ ἀπομάκρυνε μέ, μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι σου, ἀπ’ τὸν ἄπληστο αὐτὸ φάρυγγα».

Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἔλεγε κάθε μέρα καὶ ὥρα καὶ θρηνοῦσε πικρά, κλεισμένος σ’ ἐκεῖνον τὸν κατασκότεινο καὶ ἀπλησίαστο τάφο, χωρὶς νὰ κάνει παράκληση σωματικὴ καὶ ἐπειδὴ δὲ συνομιλοῦσε μὲ κανέναν, οὔτε ἔφερνε κανένας φαγητὸ ἢ ποτό, γιατί δὲ γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλης ἐκείνης ὅτι εἶναι στὰ σύνορά τους, ὁ τάφος ἦταν μακριὰ ἀπ’ τὸ δρόμο. Ἔβγαινε μόνος κρυφὰ τὴ νύχτα δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ ἔτρωγε σὰν τὰ ζῶα χόρτα ποὺ ἦταν γύρω ἀπὸ τὸ μνῆμα εὐχαριστώντας τὸν Κύριο. Ἔζησε λοιπὸν ὁ νεκρὸς πρὶν ἀπὸ τὴν νέκρωση καὶ θαμμένος πρὶν ἀπὸ τὴν ταφὴ Ἰάκωβος σ’ ἐκεῖνο τὸ μνῆμα, ἄγνωστος ἀπ’ ὅλους καὶ ἀβοήθητος ἀπὸ ἀνθρώπινη δύναμη κλαίγοντας καὶ θρηνώντας, δέκα χρόνια, περιμένοντας βοήθεια ἀπὸ ψηλά.

Ἔτσι, ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ποὺ δὲ θέλει τὸ θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλὰ τὴν ἐπιστροφὴ καὶ τὴ διόρθωσή του, βλέποντας τὴν πραγματικὴ μετάνοιά του, τοῦ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες ὡς ἐλεήμων καὶ εὔσπλαχνος, καὶ ὄχι μόνο τοῦ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ καὶ τὸν δόξασε στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ πεισθεῖ καὶ αὐτὸς καὶ ὅσοι ἄλλοι ἁμάρτησαν πόση δύναμη ἔχει ἡ μετάνοια.

Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ στὴν περιοχὴ ἐκείνη εἶχε μεγάλη ἀνομβρία καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδὴ στενοχωριόντουσαν, ἔκαναν πολλὲς δεήσεις στὸ Θεό. Ἐκεῖνος φανέρωσε στὸν ἐπίσκοπό της πόλης ἐκείνης (ποὺ ἦταν Θεοφοβούμενος) τὴ θέση στὴν ὁποία βρισκόταν ὁ Ἰάκωβος, στέλνοντάς του οὐράνιο Ἄγγελο ποὺ τοῦ εἶπε:

«Ἐπίσκοπε, σ’ ἐκεῖνο τὸ μέρος βρίσκεται ἕνας ἀσκητὴς ταπεινὸς στὴ μορφή, ἀλλὰ Ἅγιος στὴν ψυχή· ἂν αὐτὸς θελήσει νὰ κάνει δέηση στὸν Κύριο, θὰ ἔλθει τόση βροχή, ἀπ’ τὴν ὁποία θὰ πάρουν ὅλα τὰ προϊόντα σας ἀνάπτυξη καὶ εὐφορία». Ἀφοῦ τοῦ ἀποκάλυψε αὐτὰ ὁ Ἄγγελος, ὁ ἁγιότατος ἐπίσκοπος συγκάλεσε τοὺς κληρικοὺς καὶ ὅλον τὸν ὑπόλοιπο λαὸ τῆς πόλης καὶ τοὺς ἀποκάλυψε τὸ ὅραμα ποὺ εἶδε. Τότε κατευθύνθηκαν στὸ μέρος ποὺ τοὺς ὑπέδειξε, βρῆκαν τὸν Ὅσιο καὶ ἔπεσαν στὰ πόδια τοῦ παρακαλώντας τὸν μὲ δάκρυα καὶ ἱκετεύοντας τὸν νὰ κάνει δέηση στὸν Κύριο νὰ τοὺς στείλει βροχή, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουν ἀπ’ τὴν ξηρασία.

Ὁ Ὅσιος δὲν τοὺς ἀπαντοῦσε τίποτα, ἀλλὰ χτυπώντας τὸ στῆθος τοῦ κοίταζε πρὸς τὴ γῆ λέγοντας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, σπλαχνίσου μὲ τὸν ἀσεβέστατο καὶ συγχώρησέ μου τὶς ἀνομίες». Λέγοντας αὐτὴν τὴν εὐχὴ δὲν τολμοῦσε καν νὰ ὑψώσει τὰ μάτια στὸν οὐρανό. Ἔτσι, ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ ὑπόλοιποι βλέποντας ὅτι δὲν τοὺς ἀποκρίνεται, ἀλλὰ μάταια τὸν παρακαλοῦσαν κλαίγοντας, τὸν ἄφησαν νὰ κλαίει καὶ νὰ χτυπιέται καὶ ἔφυγαν στενοχωρημένοι.

Μόλις ἔφτασαν στὴν ἐκκλησία, ἔπεσαν πάλι στὸν τόπο τοῦ Κυρίου καὶ τὸν παρακαλοῦσαν μὲ δάκρυα νὰ τοὺς στείλει βοήθεια ἀπὸ ψηλά, καθὼς προσεύχονταν γιὰ πολλὲς μέρες καὶ ἔκλαιγαν, ἦρθε πάλι φωνὴ ἀπ’ τὸν οὐρανὸ στὸν ἐπίσκοπο λέγοντας: «πήγαινε στὸ δοῦλο μου Ἰάκωβο, ὅπως σου εἶπα πρωτύτερα καὶ παρακάλεσε τὸν νὰ κάνει δέηση γιὰ σᾶς, γιὰ νὰ σᾶς δώσω αὐτὸ ποὺ ζητᾶτε». Τότε πῆγαν πάλι ὅλοι μαζὶ καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ἔστειλε γιὰ δεύτερη φορά, γι’ αὐτὸ τὸν παρακάλεσαν νὰ μὴν παρακούσει τὸ Θεό, ἀλλὰ νὰ τοὺς λυτρώσει ἀπ’ τὸν κίνδυνο ποὺ τοὺς ἀπειλεῖ. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀναγκαστικὰ ὑπάκουσε ὁ Ὅσιος, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ ἔκανε εὐχὴ μὲ πολλὴ ταπείνωση. Ὁ ἐλεήμων Θεός, ἀμέσως ἄκουσε τὴ δέησή του καὶ ἔστειλε στὴ γῆ τόση βροχή, ὅση χρειαζόταν. Γι’ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι δόξασαν τὸν Θεὸ καὶ εὐχαρίστησαν τὸν Ὅσιο, καὶ ὄχι μόνο τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἀλλὰ κάθε χρόνο ἔκαναν τὸ μνημόσυνο τοῦ Ὁσίου, πανηγυρίζοντας καὶ στέλνοντας ὕμνους εὐχαριστώντας τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος τοὺς λύτρωσε ἀπὸ τὸν κίνδυνο.

 

Ὁ Ὅσιος δὲν ἔκανε μόνο αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἀλλὰ θεράπευε πλέον καὶ ὅλους τους ἀσθενεῖς της πόλης, γιατί οἱ ἄνθρωποι βλέποντας τὸ θαῦμα τῆς βροχῆς κατάλαβαν ὅτι ὁ Ἰάκωβος ἦταν γνησιότατος δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ὅποιος εἶχε συγγενῆ ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἢ ἀσθενής, τὸν ἔφερνε στὸν Ὅσιο ποὺ τοὺς θεράπευε ὅλους ἀνεξαιρέτως μὲ τὴ θεάρεστη προσευχή του. Ἀπὸ αὐτὰ τὰ θαυμάσια κατάλαβε ὁ Ὅσιος ὅτι ὁ Κύριος τοῦ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες, γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε μὲ περισσότερη προθυμία καὶ ἀγαλλίαση.

 

Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο ἀπὸ τὸ θαῦμα μὲ τὸ νερό, κατάλαβε ὁ Ὅσιος ὅτι πλησίαζε ὁ θάνατός του καὶ παρακαλώντας τὸν ἐπίσκοπο, τοῦ ζήτησε νὰ τὸν θάψει στὸ μνῆμα ὅπου ἔκανε τοὺς ὑπερφυσικοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ Θεϊκὰ κατορθώματα. Ἦταν 28 Ἰανουαρίου. Ἔζησε ἑβδομήντα πέντε ἔτη. Ὁ ἐπίσκοπος τὸν ἔθαψε μὲ μεγάλη τιμὴ καὶ εὐλάβεια στὸν τάφο ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ χρόνο, ὁ ἁγιότατος ἐπίσκοπος, ἔκτισε ἐκκλησία κοντὰ στὸ μνῆμα καὶ ἀφοῦ τοποθέτησε σ’ αὐτὴν τὸ ἅγιο λείψανο, τελοῦσε κάθε χρόνο μεγάλη γιορτὴ καὶ πανηγύρι, δοξάζοντας τὸν φιλάνθρωπο καὶ παντελεήμονα Θεό, σ’ αὐτὸν ταιριάζει κάθε τιμὴ καὶ προσκύνηση, πάντοτε, τώρα καὶ στοὺς αἰῶνες.

via Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ἀσκητής – Ὁ βιαστὴς καὶ δολοφόνος Ἅγιος!

Σχολιάστε

by | 29/01/2019 · 11:39 ΜΜ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Περί επιστήμης και παιδείας ελληνικής

Μπορείτε να διαβάσετε και να κατεβάσετε το αρχείο:

Ε Δ Ω

via ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Περί επιστήμης και παιδείας ελληνικής

Σχολιάστε

by | 29/01/2019 · 11:12 ΜΜ

Έκτακτο Παράρτημα: Οι προδότες και οι… ΠΡΟΔΟΤΕΣ

«Ο τε γαρ τους πολεμίους ευεργετών, προδότης»
Μέγας Φώτιος

Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Αυτός που ευεργετεί τους εχθρούς, είναι προδότης. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Η προδοσία της Μακεδονίας: Το απεχθέστερο έγκλημα στην εθνική μας ιστορία. Αδίστακτοι προδότες. Ποιος Εφιάλτης; Ο Εφιάλτης έδειξε το μονοπάτι στον Ξέρξη για να περικυκλώσει τον Λεωνίδα. Τι ήταν ο Εφιάλτης; Καντιποτένιος. Ουτιδανό, δειλό, φιλοχρήματο υποκείμενο. Δεν είχε κάποιον ηγετικό ρόλο, δεν καταδίκασε, δεν συμπαρέσυρε η προδοσία του ένα ολόκληρο κράτος στην καταστροφή ούτε βύθισε έναν λαό στην ντροπή και στην εξουθένωση. Πλήρωσε με το κεφάλι του την προδοσία, η οποία μας κατέλειπε το μεγαλειώδες «μολών λαβέ». Ο Λεωνίδας, ο ηγέτης, δόξασε την πατρίδα.
Ο Πήλιος Γούσης πρόδωσε και φτάσαμε στο Ζάλογγο. Ούτε αυτός ήταν αρχηγός των Σουλιωτών. Ο Νενέκος ήταν ασήμαντος μικροκαπετάνιος, του γυάλισαν τα πουγκιά τον Μπραϊμη-«ταλαρίσιος» που έλεγε ο Καραϊσκάκης-και «τούρκεψε». Τον έστειλε κι αυτόν ο Κολοκοτρώνης εκεί που του άξιζε: στο χώμα, το σκωληκόβρωτον.
Οι τωρινοί προδότες είναι πιο επαίσχυντοι από αυτούς. Κατέχουν τρανά αξιώματα. Ακόμη και οι δωσίλογοι πρωθυπουργοί της Γερμανικής Κατοχής ωχριούν μπροστά τους. Ο Τσολάκογλου, ο Λογοθετόπουλος, ο Ράλλης έχουν και κάποια «ελαφρυντικά». (Σ’ αυτές βέβαια τις περιπτώσεις ισχύει το «εν αμίλλαις πονηραίς αθλιώτερος ο νικήσας»). Το 1941 η πατρίδα είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς, ήταν κράτος κατεχόμενο, είχε καταλυθεί η οντότητά του. Διορίστηκαν ως πρωθυπουργοί από τους Γερμανούς, δεν τους επέλεξε κανένας λαός. Ήταν πειθήνια ενεργούμενά τους, οι όποιες αποφάσεις τους δεν είχαν καμιά ισχύ, ποταποί τυχοδιώκτες ήταν και τίποτε άλλο. Οι ίδιοι εξευτελίστηκαν, μαγάρισαν το όνομά τους. Οι υπογραφές τους ούτε δέσμευαν ούτε υπονόμευαν το κράτος. Για τους Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλο ιδίως, ταιριάζει απόλυτα το άλλο σοφό ρητό των αρχαίων «προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Πώς μπόρεσαν τέτοιοι άνθρωποι να φτάσουν στην προδοσία, να λερώσουν ανεπανόρθωτα την υπόληψή τους;

Ο Τσολάκογλου φορτωμένος παράσημα ανδρείας στους Βαλκανικούς πολέμους και στην Μικρασία, κατάντησε συνεργάτης των Γερμανών και πέθανε μες στην ντροπή το 1948, καταδικασμένος σε θάνατο, που μετατράπησαν σε ισόβια δεσμά. Ο Λογοθετόπουλος, καθηγητής ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών, παρασημοφορήθηκε στους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρετώντας ως χειρουργός στην «πρώτη γραμμή». Καταδικάστηκε και αυτός ως συνεργάτης των εχθρών και πέθανε εν μέσω χλεύης και περιφρόνησης το 1961. Και μια και είμαστε στην ταραγμένη εκείνη περίοδο, κατά την οποία ξεβράστηκαν αθλιότητες αλλά και αναδείχθηκαν μεγαλεία, καλό είναι να αναφερθούμε και στην στάση των αρχιεπισκόπων της εποχής. (Αλήθεια η μισή Ελλάδα κατέβηκε και συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα, για να βροντοφωνάξει υπέρ της Μακεδονίας. Που ήταν ο οικοδεσπότης αρχιεπίσκοπος; “Ουκ ην φωνή ουκ ην ακρόασις”. Έχει άδικο ο απλός λαός που πικραμένος μουρμουρίζει «πού είσαι ρε Χριστόδουλε;»).
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, είναι ο λαμπρός και σπουδαίος και μέγας πατριώτης Χρύσανθος Φιλιππίδης, ο από Τραπεζούντος. Διέπρεψε ο αείμνηστος ιεράρχης ως μητροπολίτης Τραπεζούντος σε τραγικές για το Γένος στιγμές. («Προτιμώ ιπτάμενος ως αετός να πέσω ή έρπων να ζήσω», θα πει στον ενθρονιστήριο λόγο του στην Τραπεζούντα). Ζήτησαν από τον Χρύσανθο να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου.
«Εις τοιαύτας υπόπτους και αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνατόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της… έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνη, αλλά να ελευθερώνη» θα πει ο αγέρωχος, γενναίος και μαρτυρικός Ιεράρχης. (Από το βιβλίο “Ήρωες και Προδότες στην κατοχική Ελλάδα”, του Τ. Κοντογιαννίδη, εκδ. “ΠΕΛΑΣΓΟΣ” σελ. 119).
Αποχώρησε από τον θρόνου του ο πλήρης πνεύματος ιεροπρεπείας και ελληνοπρεπείας, αλύγιστος αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, δίνοντας και το σύνθημα της αντιστάσεως εναντίον των λυκανθρώπων του Βορρά. (Αν, σκέφτομαι, αν ο νυν αρχιεπίσκοπος παραιτούνταν τώρα που ξεπουλούν όσια και ιερά οι σημερινοί «Τσολάκογλου», τι τεράστια εντύπωση θα έκανε και πόσο θα παρηγορούσε τον λαό. Θα κέρδιζε σπουδαία θέση στις καρδιές μας και στην ιστορία).
Τον διαδέχτηκε στον θρόνο του, ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο από Κορινθίας, λαμπρός κι αυτός.
Τον Μάρτιο του 1943, ο Δαμασκηνός ηγήθηκε συλλαλητηρίου στην Αθήνα για την ματαίωση της Πολιτικής Επιστράτευσης που είχαν εξαγγείλει οι Γερμανοί. Όταν ένας Γερμανός αξιωματικός τον απείλησε με εκτέλεση, ο αρχιεπίσκοπος απάντησε ατάραχος με τούτα τα σπουδαία λόγια: «Ακούστε καλά και μην με απειλείτε. Σε τούτον τον τόπο είναι συνήθεια τους δεσποτάδες οι εχθροί να μην τους τουφεκίζουν, αλλά να τους κρεμάνε!!». (Αναφερόταν βέβαια στον μαρτυρικό θάνατο του αγίου Γρηγορίου του Ε΄ κατά την έναρξη του Ιερού Αγώνος του 1821).
Την επομένη η Γερμανική Ανωτέρα Στρατιωτική Διοίκηση απέσυρε το διάταγμα της Πολιτικής Επιστράτευσης. «Ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται» λέει ο θυμόσοφος λαός. Καλώς ειπώθηκε ότι οι επίσκοποι είναι όχι μόνον διάδοχοι «τόπων» (θρόνων), αλλά και τρόπων.
Έβλεπα, όσο άντεχα, τούτες τις “σκοτεινές” ημέρες την συζήτηση στην Βουλή πιάνοντας την μύτη μου, όταν ανέβαιναν στο βήμα οι προσκυνημένοι. Άλλοι αμήχανοι, κάποιοι εν συγχύσει, αρκετοί παγεροί και στυγνοί, κατάλοιπα και αποκαΐδια του σταλινισμού, αρτηριοσκληρωτικοί διεθνιστές, ψέλλιζαν, εν μέσω ιδεοπενίας και αναμάσησης της θλιβερής επιχειρηματολογίας τους, την φράση «πατριωτικό καθήκον». «Παν απωθούμενο, προβάλλεται» κατά την ψυχολογία του Βάθους. “Απωθείς αισθήματα ενοχής στο ασυνείδητο. Η απώθηση μετασκευάζεται εις ψυχικόν σύμπλεγμα.
Το σύμπλεγμα προβάλλεται” (Ι. Κορναράκη “Ο Ιούδας”, εκδ. Κυριακίδη, σελ. 95). Για να εκτονωθεί ο συμπλεγματικός, για παράδειγμα ο ανήθικος, θα μιλήσει για ηθική και θα καταδικάζει, μετά βδελυγμίας, τους διεφθαρμένους. Ο φιλάργυρος θα κατηγορεί τους φιλοχρήματους και θα εξυμνεί τα καλά της γενναιοδωρίας. Ο προδότης θα επικαλείται τον πατριωτισμό, γιατί τον πνίγει, τον ροκανίζει το αίσθημα ενοχής. Το εσωτερικό δικαστήριο δύσκολα μπαζώνεται. Όσο αθεόφοβοι και ασυνείδητοι να είναι κάποιοι, κάποιο “γρατσούνισμα” υπάρχει στον «μέσα άνθρωπο». Όσο μιλούσαν, λέξεις-καρφιά στο φέρετρο της Μακεδονίας, κοιτούσαν στο διπλανό πρωθυπουργικό έδρανο.
Εκλιπαρούσαν για ένα νεύμα, ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Μικρά μυαλά. Θα έρθει η στιγμή που αρκετοί θα σκυλομετανιώσουν. Όταν φύγουν τα αρρωστημένα φώτα της δημοσιότητας και βρεθούν χωρίς ασυλίες και αξιώματα, θα πουν, σαν τον Ιούδα, «ήμαρτον αίμα αθώον παραδούς», το αίμα των Μακεδονομάχων. Και τότε η Ιστορία, τα κόκκαλα τα ιερά των Ελλήνων, θα πουν στο καθένα τους το αμείλικτο: «τι προς υμάς; συ όψει…». Ας όψονται οι νεκροθάφτες… Τα προκλητικά χαχανητά και οι γελοίες αγκαλίτσες στην Βουλή, σε κλαυθμό και οδυρμό θα καταλήξουν…
Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

via Έκτακτο Παράρτημα: Οι προδότες και οι… ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Σχολιάστε

by | 29/01/2019 · 11:08 ΜΜ
Αρέσει σε %d bloggers: