Category Archives: Uncategorized

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ελληνίδες αγρότισσες φτιάχνουν το πρώτο ευρωπαϊκό λευκό ρούμι

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Newsroom iefimerida.gr

   Αφανείς ηρωϊδες, που διεκδικούν και πετυχαίνουν ολοένα και περισσότερο να ακουστεί η φωνή τους, αλλά και να εδραιώσουν τη θέση τους στον ανδροκρατούμενο, όπως τόνισαν, πρωτογενή τομέα.

   Ετσι χαρακτήρισαν τις Ελληνίδες Αγρότισσες οι ομιλητές ημερίδας που διοργάνωσε με αφορμή της σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Αγρότισσας, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας σε συνεργασία με την Σοροπτιμιστική Ένωση Ελλάδος (ΣΕΕ)και το Europe Direct του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου.

   «Σε αυτές τις γυναίκες που επιχειρούν και δουλεύουν εντατικά και σκληρά για να γίνουν πιο ορατές στην κοινωνία οφείλουμε σεβασμό και ένα μεγάλο ευχαριστώ που κρατούν ζωντανή την παράδοση», είπε, η πρέοδρος της ΣΕΕ, Δρ. Μαρία Γράτζιου, προσθέτοντας: «οφείλουμε να τις βοηθήσουμε και να τις στηρίξουμε, με κάθε τρόπο, είτε μέσω προγραμμάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης, είτε μέσω προγραμμάτων χρηματοδότησης, έτσι ώστε όχι μόνο να επιβιώσουν στον ανδροκρατούμενο πρωτογενή τομέα, αλλά και να τυγχάνουν της αναγνώρισης που δικαιούνται».

   «Θέλουμε την Ελληνίδα Αγρότισσα ισότιμη με τον άντρα αγρότη, τόσο ως προς τις παρεχόμενες πιστώσεις και την άσκηση της επιχειρηματικότητας, όσο και προς την λήψη των τελικών αποφάσεων για την αγροτική επιχείρηση», επισήμανε από την πλευρά της η αντιπεριφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, αρμόδια για θέμα Αγροτικής Οικονομίας, Γερακίνα Μπισμπίνα, σημειώνοντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «ήδη εξετάζουμε την ένταξη της γυναικείας αγροτικής επιχειρηματικότητας σε προγράμματα ΕΣΠΑ και αρχές το 2019 πιστεύω ότι θα έχουμε τα αποτελέσματα της προσπάθειας που κάνουμε».

   Επισήμανε ότι σκοπός της σημερινής ημερίδας είναι η ανάδειξη του ρόλου της Ελληνίδας Αγρότισσας που «είναι ηρωϊδα, μάνα, γυναίκα και δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, δίνοντας την ψυχή της, προκειμένου να ολοκληρώσει αυτό που ο άντρας έχει πιο εύκολα, αφού έχει καλύτερες προϋποθέσεις για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί».

Το κομπόδεμα για τα.. γεράματα που επενδύθηκε στο ζαχαροκάλαμο

   «Επενδύσαμε το κομπόδεμα που κρατούσαμε για τα γεράματά μας, προκειμένου να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο το ζαχαροκάλαμο και να το αφήσουμε προίκα στον τόπο και τα παιδιά μας», είπε η πρόεδρος της ΚΟΙΝΣΕΠ Πετιμέζι Γενισέας, Αναστασία Αμανατίδου. Χαρακτηρίζοντας δυναμική, την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου, η ίδια δήλωσε «δικαιωμένη, περήφανη και χαρούμενη που μετά από 15-20 χρόνια η ίδια μαζί με άλλες έξι γυναίκες, ηλικίας από 50 έως και 70 χρόνων, επέστρεψε στο χωράφι και σημείωσε: ζούμε την πραγματικότητα με το παραμύθι ταυτόχρονα. Ξεκινήσαμε την ενασχόλησή μας με το ζαχαροκάλαμο για να αναβιώσουμε την καλλιέργεια μετά από 60 χρόνια στην Ελλάδα και αφού εγκαταλείφθηκε λόγω οικονομικής ευμάρειας. Σήμερα βρισκόμαστε σε πιο προχωρημένα στάδια και συνεχίζουμε.

Το πρώτο ευρωπαϊκό λευκό ρούμι με πετιμέζι

   Σήμερα η ΚΟΙΝΣΕΠ Πετιμέζι Γενισάς καλλιεργεί 20 στρέμματα με ζαχαροκάλαμο, παράγοντας δύο τόνους πετιμέζι ετησίως, ενώ το προϊόν των επτά γυναικών διατίθεται σε μικρά παραδοσιακά καταστήματα σε περιοχές από την Αλεξανδρούπολη μέχρι και την Αθήνα. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια, συνεχίζονται οι προσπάθειες για την παραγωγή του πρώτου ευρωπαϊκού λευκού ρούμι με βάση το πετιμέζι που καλλιεργείται στην Γενισέα Ξάνθης.

Έδωσα αγώνα, αλλά έπεισα ότι αν και γυναίκα είμαι κτηνοτρόφος

   Με την φράση «έδωσα αγώνα, αλλά έπεισα τελικά την οικογένειά μου, κυρίως τον πατέρα μου, ότι αν και γυναίκα θέλω να είμαι κτηνοτρόφος στη ζωή μου», η 41χρονη πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνεταιρισμού Εκτροφέων Ελληνικού Μαύρου Χοίρου Κίρκη, Κυριακή Σαραβά, απόφοιτη Ζωϊκής Παραγωγής Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής και του αρμόδιου τμήματος ΤΕΕ, είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: το να γυρίσω στο χωριό μου, ήταν απόφαση συνειδητή και σήμερα χαίρομαι που πάλεψα και δεν εγκατέλειψα τον αγώνα μου να είμαι κτηνοτρόφο» και πρόσθεσε:  ο πατέρας μου σήμερα είναι περήφανος για εμένα, που ζω δίπλα τους στο χωριό, αλλά και βλέποντας πόσο έχει αναπτυχθεί η φάρμα μας.
Ωστόσο, δεν έκρυψε το παράπονό της για το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει κάνει οικογένεια, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι δεν φταίει σε καμία περίπτωση η εμπλοκή μου με την κτηνοτροφία. Για το γεγονός ευθύνεται η μεταπήδησή μου από την πόλη στο χωριό. Δυστυχώς, οι άντρες πολύ δύσκολα ακολουθούν τη γυναίκα σε ένα χωριό.

   Αναφερόμενη στη φάρμα, η ίδια επισήμανε ότι το 1983 η φάρμα της οικογένειας Σαραβά στο χωριό Στεφανινά, στο δήμο Βόλβης Θεσσαλονίκης, σε υψόμετρο 470 μέτρων διέθετε ζωϊκό κεφάλαιο 20 χοιρομητέρων. Σήμερα, η μονάδα αριθμεί 150 χοιρομητέρες – εκ των οποίων οι 130 είναι μαύροι χοίροι και οι 20 αγριόχοιροι- από 60 χοιρομητέρες το 1995 και 90 το 2005.

Η Ελληνίδα Αγρότισσα πρέπει να είναι ισότιμη με τον άντρα αγρότη

   «Την περισσότερη ώρα στο 24ωρό μου φορώ τις γαλότσες μου, με τις οποίες και αισθάνομαι πιο άνετα. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται σήμερα, βάζω και τα τακούνια μου για να προωθήσω τα προϊόντα του μαύρου χοίρου, που αν και λιγότερο σήμερα ο περισσότερος κόσμος προμηθεύται το κρέας των συγκεκριμένων ζώων κυρίως την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων», είπε χαρακτηριστικά. Έκανε γνωστό ότι σήμερα τον Πανελλήνιο Συνεταιρισμό Εκτροφέων Ελληνικού Μαύρου Χοίρου «Κίρκη» απαρτίζουν 19 μέλη, οι οποίοι και διαθέτουν το προϊόν τους καθ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πανελλαδικά οι κτηνοτρόφοι μαύρου χοίρου ανέρχονται σε 47 και διαθέτουν 3.000 χοιρομητέρες, παράγοντας 50 τόνους κρέατος ετησίως.

Στο πλευρό τους η Τράπεζα Πειραιώς

   Ο εκπρόσωπος της Τράπεζας Πειραιώς, Ευάγγελος Μπέλλος, στη διάρκεια της ημερίδας, αναφέρθηκε στα χρηματοδοτικά εργαλεία του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος που βρίσκονται στην «υπηρεσία» των ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα και απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ είπε: «Είναι πλέον αποδεκτό και από τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα ότι η τράπεζα Πειραιώς είναι φυσική συνέχεια της πρώην Αγροτικής. Βέβαια, έχει εμπλουτιστεί με καλύτερη και πιο εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αξιοποιώντας και αυτήν που προϋπήρχε. Στα τέσσερα χρόνια που τρέχει το πρόγραμμα Συμβολαικής Γεωργίας διαμορφώνονται σε περισσότερα από 700 εκατ. ευρώ τα όρια χρηματοδοτήσεων που εξυπηρετούν έμμεσα εξαγωγές ύψους 1,5 δισ. ευρώ σε 50-55 χώρες».

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ελληνίδες αγρότισσες φτιάχνουν το πρώτο ευρωπαϊκό λευκό ρούμι

Advertisements

Σχολιάστε

by | 18/10/2018 · 9:57 ΠΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ανταρσία για τα Θρησκευτικά

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 16 Οκτωβρίου 2018.

http://www.antibaro.gr/article/20546

   Στις 20 Μαρτίου 2018 και στις 25 Απριλίου 2018 με τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 660/2018 και 926/2018 ακυρώθηκαν οι αποφάσεις του υπουργείου Παιδείας για το νέο πρόγραμμα σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών για το Δημοτικό και Γυμνάσιο (η πρώτη) και το Λύκειο (η δεύτερη) ως αντισυνταγματικά. Φέτος λοιπόν ξεκίνησε η σχολική χρονιά σε πολεμικό κλίμα μεταξύ δακάλων και Θεολόγων από την μία πλευρά και του υπουργείου από την άλλη.

   Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων με επιστολή της προς τα μέλη της στις 25.9 ουσιαστικά καλεί τα μέλη της να μην διδάσκουν το μάθημα με βάση το νέο αυτό πρόγραμμα σπουδών. Ο υπουργός απήντησε με απειλές για μέτρα εναντίον τους. Οι αντιδράσεις φούντωσαν και ήδη αρκετοί δάσκαλοι δηλώνουν αποφασισμένοι να μην διδάξουν το μάθημα με το νέο υλικό. Το νομικό έρεισμα του υπουργείου είναι ότι η ακύρωση ως αντισυνταγματικής της απόφασης Φίλη δεν στέκεται, διότι υπήρξε νεότερη υπουργική απόφαση του νυν υπουργού κ. Γαβρόγλου. Βέβαια, στη νέα αυτή απόφαση, το πρόγραμμα σπουδών και το διδακτέο υλικό είναι ακριβώς το ίδιο!

   Ο γραμματέας της ΠΕΘ κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης παρομοίωσε το πρόγραμμα σπουδών με το να διδάσκονται από την Τρίτη Δημοτικού τα παιδιά την ίδια ώρα μαθήματος ταυτόχρονα πολλές γλώσσες, πχ αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Η πραγματικότητα βεβαίως είναι ακόμα χειρότερη, διότι, συνεχίζοντας την μεταφορά, όλα αυτά γίνονται την ώρα διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας, διότι τα Θρησκευτικά στο σχολείο δεν έχουν κατηχητικό χαρακτήρα, αλλά, εντάσσονται στον παλαιότερο όρο «Πατριδογνωσία», μαζί με την Ιστορία, την Γλώσσα, την Γεωγραφία κλπ.

   Αξιοσημείωτη μία φράση από την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ για τα Θρησκευτικά:

   «Ειδικότερα, σχολική διδασκαλία που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή ή την αλλοίωση της θρησκευτικής αυτής συνειδήσεως των μαθητών, όπως αυτή διαμορφώνεται στο πλαίσιο της οικογενείας, θα συνιστούσε μορφή ομαδικού προσηλυτισμού ιδιαιτέρως σοβαρή, ως επέμβαση στον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των μαθητών που δεν διαθέτουν την κριτική αντίληψη και ωριμότητα των ενηλίκων κατά παράβαση των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 13 του Συντάγματος».

   Δηλαδή, το υλικό που εξέτασε το ΣτΕ εκρίθη ότι μπορεί να δρα και ως ομαδικός προσηλυτισμός λόγω μίας αλλοίωσης της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών, όπως διαμορφώνεται στο σπίτι τους. Οι δικαστές είναι εκ φύσεως προσεκτικοί στις διατυπώσεις και γνωρίζουν την βαρύτητα των λέξεων και των όρων, οπότε αφήνεται στον αναγώστη να εκτιμήσει την κατάσταση με αυτό το δεδομένο.

   Σύμφωνα με την ΠΕΘ ο δημοσιουπαλληλικός κώδικας είναι σαφής και προβλέπει κυρώσεις εάν ο υπάλληλος εφαρμόσει αντισυνταγματκές εντολές των ανωτέρων του. Έτσι, καθίσταται μάλλον δύσκολο να ενδώσουν οι Θεολόγοι και οι Δάσκαλοι στις απειλές, με αποτέλεσμα να ενταθεί η ανταρσία και η άρνηση διδασκαλίας του υλικού που τους παρέδωσε το υπουργείο.

   Πέραν αυτού, ανοίγει ξανά και το μέτωπο της Ιστορίας. Παρουσίασε στις 9.10.2018 ο υπουργός παιδείας κ. Γαβρόγλου το πρόγραμμα σπουδών της Ιστορίας με «ευρύτατες αλλαγές», σύμφωνα με τις προτάσεις του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Έχασαν σχεδόν μία δεκαετία μετά το στραπάτσο με το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού το 2007, αλλά φαίνεται ότι επανέρχονται δριμύτεροι να εισαγάγουν τον ιστορικό αναθεωρητισμό στα σχολεία.

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ανταρσία για τα Θρησκευτικά

Σχολιάστε

by | 18/10/2018 · 9:50 ΠΜ

Πηγάζει συνέχεια καλοσύνη | Πεμπτουσία

20151017-1Όταν το πνευματικό ξεχέρσωμα της κοσμικής καρδιάς γίνει μακριά από τον κόσμο, από την αγάπη του Θεού, τότε μπορεί ο ένας άνθρωπος να χωρέσει μέσα στην καρδιά του όλους τους ανθρώπους, όλα τα ζώα και όλα τα φίδια ακόμη, μαζί και όλη την όμορφη φύση του Θεού, τα οποία όλα τα βλέπει πια καλά και όμορφα, γιατί η όμορφη ψυχή τότε του ανθρώπου πηγάζει συνέχεια όλο καλοσύνη.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

via Πηγάζει συνέχεια καλοσύνη   | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 17/10/2018 · 5:17 ΜΜ

Μαθήματα ταπεινοφροσύνης | Πεμπτουσία

20151016-2
Όταν ταπεινωθεί η καρδιά επισκιάζει η θεία χάρις και φέρνει κατάνυξη, δάκρυα, ειρήνη και αγάπη. Όταν συ ταπεινωθείς, όλοι θα σου φαίνονται άγιοι. Όταν συ είσαι υπερήφανος και φαντασμένος όλοι σου είναι κακοί. Όλα αυτά τώρα τα πεσίματα σου γίνονται ταπεινοφροσύνης μαθήματα.

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

via Μαθήματα ταπεινοφροσύνης | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:41 ΜΜ

Γέρων Ευσέβιος Γιαννακάκης – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης
“Γνωρίζω πολλούς Αγιορείτας, φτασμένους στην αρετή ανθρώπους, που το όνομα και μόνο του γέροντα ακούνε και κάνουν τον σταυρό τους. Μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν και τον έχουν άγιο.”
Θα αναφέρω δύο περιστατικά, άγνωστα στους πολλούς, τα οποία γνωρίζω ο ίδιος από πρώτο χέρι: Κάποιος συμφοιτητής μου ήθελε να γίνει μοναχός. Εσκέπτετο να μεταβεί στο Άγιον Όρος. Τους χρόνους των σπουδών του, ιδίως τους δύο τελευταίους, είχε αυτόν τον προβληματισμό μέσα του. Ένα απόγευμα, το εκμυστηρεύθηκε στον π. Ευσέβιο, αν και δεν ήταν πνευματικό του τέκνο, και εκείνος παραδόξως τον απέτρεψε.
Του είπε: “Δεν κάνεις, παιδί μου, για μοναχός”.

Το αψήφησε, δεν το έλαβε υπόψη του. Πήγε στη μονή … (μεγάλη κοινοβιακή μονή του Αγίου Όρους), έβαλε μετάνοια στον γέροντα και παρέμεινε δόκιμος. Κάτι δεν πήγαινε καλά και αυτό ήταν η αιτία να μην προχωρήσει ο γέροντας στην κουρά του. Ένα καλοκαίρι που έτυχε να είμαι κι εγώ στη μονή, ο δόκιμος ανέφερε στον ηγούμενο αυτό που του είχε πει ο π. Ευσέβιος. Και εκείνος του είπε: “Δεν μου το έλεγες από την αρχή, παιδάκι μου, ότι ο π. Ευσέβιος σου είπε έτσι;

Γιατί και εσύ να βασανίζεσαι κι εμάς να ταλαιπωρείς; Το έβλεπα κι εγώ ότι δεν κάνεις. Είχε δίκιο ο π. Ευσέβιος”. Μία φορά μόνο είχε δει τον συμφοιτητή μου ο διακριτικός γέροντας π. Ευσέβιος και με το χάρισμα της διοράσεως, που το έκρυβε μέσα του με πολλή επιμέλεια, του έδωσε τη σωστή κατεύθυνση. Ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Γ.Κ., πριν φύγει για την επαρχία, όπου θα άνοιγε μοναστήρι, πέρασε από το Ιπποκράτειο, να πάρει την ευχή του π. Ευσεβίου.
– Φεύγω, πάτερ Ευσέβιε, για την … (και ανέφερε το όνομα της πόλεως).
– Για το Άγιο Όρος.
– Για την …, επανέλαβε εκείνος, νομίζοντας ότι ο γέροντας δεν είχε ακούσει καλά.
– Για το Άγιο Όρος, είπε πάλι ο γέροντας.
Δεν στάθηκε τότε στον λόγο του π. Ευσεβίου ο π. Γ. Πήγε, βέβαια, στον τόπο που είχε προγραμματίσει. Όταν όμως η Θεία Πρόνοια τον οδήγησε τελικά στο Άγιο Όρος, για να ανακαινίσει και να επανδρώσει μεγάλη κοινοβιακή μονή, τότε αξιολόγησε τη ρήση του προορατικού γέροντα…».
Αρκετοί Αγιορείτες, οι οποίοι στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν πνευματικό τον π. Ευσέβιο, και άλλοι που μαθήτευσαν κοντά του μιλούν σήμερα με πολλή ευγνωμοσύνη και αγάπη για εκείνον. Ένας απ’ αυτούς, ο π. Ευθύμιος, ιερομόναχος στην Καλύβη της Αναστάσεως, γράφει: «Τον π. Ευσέβιο γνώρισα το έτος 1974, όταν πρωτοπήγα στην Αθήνα για εισαγωγικές εξετάσεις.
Στη συνέχεια, ως φοιτητής, εκκλησιαζόμουν στον Άγιο Λουκά του Ιπποκράτειου και εξομολογούμην σε εκείνον, όσον καιρό ήμουν στην Αθήνα. Αποτελούσα μέλος μιας μικρής συνάξεως με ιεροσπουδαστές της Ροζαρίου και θεολόγους φοιτητές. Τακτικά μας συγκέντρωνε ο γέροντας και μας βοηθούσε πνευματικά με την πείρα του και τη διάκρισή του. Ήταν η λατρευτική ζωή του παρεκκλησίου όαση πνευματική και ο σεβαστός π. Ευσέβιος φύλακας άγγελος στα δύσκολα φοιτητικά χρόνια.
Αισθανόμουν έναν αυθόρμητο σεβασμό και εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Η μειλίχια και ήρεμη μορφή του μετέδιδε παρηγοριά και αισιοδοξία. Η απλότητά του βοηθούσε να τον πλησιάσεις και να ανοίξεις την καρδιά σου. Η ιεροπρέπειά του ενέπνεε ευλάβεια. Η πνευματική του ζωή ήταν κρυφή, δεν μιλούσε για τους αγώνες του. Άνετα εν τούτοις διεφαίνετο ή ασκητικότητά του, η αυταπάρνησή του και η αφοσίωσή του στο καθήκον του.
Τον γνωρίσαμε ως ευλαβέστατο Λειτουργό και άριστο Πνευματικό. Τον βλέπαμε, παρ’ όλη την ηλικία του, να αναλώνει τον χρόνο του, τις δυνάμεις του, τον εαυτό του ολόκληρο στη διακονία των αγαπημένων του ασθενών. Έπαιρνε τη λύπη τους και τους μετέδιδε ελπίδα. Είχε το χάρισμα της παρακλήσεως. Οι προσευχές του βοηθούσαν πολλούς με τρόπο θαυματουργικό να βρουν την υγεία της ψυχής με την εξομολόγηση και κατόπιν του σώματος.
Νύκτωνε στο εξομολογητήριό του και όρθριζε στη δοξολογία του Θεού. Οργάνωνε κατηχητικά, φιλανθρωπίες, έκανε ιδρύματα και πάρα πολλές κρυφές ελεημοσύνες. Μια φορά, παραμονή εορτών, είχε ετοιμάσει φακέλους με χρήματα για πρόσωπα που είχαν ανάγκη. Κάποιος άνοιξε το ντουλαπάκι του Ιερού και πήρε τα χρήματα. Ο Γέροντας ήρεμα το αντιμετώπισε και, όταν του προτείναμε να το αναφέρει στην Αστυνομία, δεν συμφώνησε.
Μόνο ηύχετο για να μετανοήσει ο κλέπτης. Πολύ ωφελήθηκα κοντά του και πολλά με δίδαξε. Αλλά κυρίως δύο χαρακτηριστικά του μ’ εντυπωσίαζαν περισσότερο. Το πρώτο ήταν η προσπάθειά του να ζει και να εργάζεται αφανώς, διότι ήταν πολύ ταπεινός… Όπως η ζωή του ήταν μυστική, έτσι και το έργο του δεν ήθελε να φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων. Αυτό είναι τεκμήριο γνησιότητος. Ό,τι έκανε το έκανε για τον Θεό και την εικόνα Του, τον άνθρωπο.
Ομολογούσε και πίστευε ότι όλα οφείλονται στη χάρη του Θεού. Ο ίδιος δεν είχε λογισμούς ότι κάνει κάτι αξιόλογο. Δεν είχε επιδιώξεις για προαγωγές και αξιώματα, ούτε για επισκοπικούς θρόνους. Αυτά δεν τον συγκινούσαν, αν και του άξιζαν. Προτιμούσε να εργάζεται στο έργο του Θεού, θαμμένος στο μικρότατο γραφειάκι του, κάτω από το Ιερό της εκκλησίας, και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αλλά ο πνευματικός του πλούτος και η Χάρη του ήταν αδύνατον να κρυφθούν, γι’ αυτό και οι άνθρωποι έτρεχαν κοντά του. Εύρισκαν έναν στοργικό πατέρα και έναν πνευματικό οδηγό.
Το δεύτερο που με εντυπωσίαζε στον γέροντα ήταν η ειλικρινής Αγάπη του για τον μοναχισμό. Έζησε ο ίδιος ως μοναχός στη Λαύρα των Καλαβρύτων με υπακοή, ξενιτειά και προσευχή σε χρόνια πολύ δύσκολα. Στο Ιπποκράτειο διέμεινε σ’ ένα πολύ μικρό κελάκι, στον τελευταίο όροφο, δίπλα στους ασθενείς. Εκεί “ως στρουθίον μονάζον επί δώματος” (Ψαλμ. ρα’, 8) ζούσε ασκητικά, απλά και πτωχικά. Ανεδείχθη κτίτωρ δύο γυναικείων μονών και εβοήθησε πολλούς νέους ν’ ακολουθήσουν την Αγγελική ζωή των μοναχών, όπως και την αναξιότητά μου. Κάθε χρόνο επεσκέπτετο το Άγιο Όρος. Ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις του με το μοναστήρι της μετάνοιάς του και τον ηγούμενο παραδελφό του, π. Άνθιμο.
Ενίοτε μ’ έπαιρνε μαζί του στη Λαύρα των Καλαβρύτων για την αγρυπνία του Αγίου Αλεξίου, καθώς και στο Μοναστήρι του των Εισοδίων στον Ωρωπό. Ήρθε και με επισκέφθηκε στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Αεροπορίας στην Τρίπολη και εκεί, καθήμενοι μόνοι μας στην αίθουσα του επισκεπτηρίου, με εξομολόγησε και δρόσισε την ψυχή μου Όταν εξέφρασα την επιθυμία μου να γίνω μοναχός στο “Περιβόλι της Παναγίας”, το σεβάστηκε και το χάρηκε… Αφήνοντας τον κόσμο, πέρασα να τον χαιρετήσω. Με συμβούλευσε καταλλήλως. Με χαιρέτησε δίνοντάς μου την ευχή του. Ήταν η τελευταία μας συνάντηση. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα. Οι ευχές του με βοήθησαν να γίνω μοναχός. Αιωνία του η μνήμη. Ο Θεός να τον συναριθμήσει στη χορεία των Αγίων Του.
Αμήν.

via Γέρων Ευσέβιος Γιαννακάκης – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:37 ΜΜ

Περί τριών σταδίων πνευματικής ζωής & εμπειρίας της θεώσεως – π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Περί τριών σταδίων πνευματικής ζωής & εμπειρίας της θεώσεως – π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Πατερική Θεολογία ~ Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†)(Περί της εμπειρίας της θεώσεως και περί των τριών σταδίων της πνευματικής ζωής.) Η Θέωση δεν συμβαίνει σε όλους, ούτε είναι μόνο ένα στάδιο. Στα παρακάτω, θα δείτε τα στάδια της Θέωσης, και τις προυποθέσεις της.Τώρα, διαβάζοντας την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ποιοι βλέπομε ότι έφθασαν στην θέωσι; Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν οι Προφήτες και στην Καινή Διαθήκη ήταν οι Απόστολοι. Πρώτα όμως στην Καινή Διαθήκη έφθασε ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Μετά ωρισμένοι Απόστολοι. Όχι όλοι μαζί οι Απόστολοι. Διότι στο όρος Θαβώρ ήταν μόνο τρεις εκ των Αποστόλων. Μέχρι και την Μεταμόρφωσι, εκείνοι που ξέρομε καλά ότι είχαν φθάσει στην θέωσι στην Καινή Διαθήκη, ήταν (εκτός φυσικά από την Θεοτόκο) ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και μετά οι τρεις Απόστολοι, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Όλοι οι Απόστολοι εθεώθησαν μόνο κατά την Πεντηκοστή. Κατά την Πεντηκοστή όλοι οι Απόστολοι (και οι Εβδομήκοντα) έφθασαν στην θέωσι, εκτός φυσικά από τον Ιούδα τον προδότη, ο οποίος αντεκατεστάθη από τον Ματθία. Και όχι μόνον οι Απόστολοι έφθασαν στην θέωσι κατά την Πεντηκοστή αλλά και πολλοί άλλοι, και βαπτίσθηκαν εκείνην την ημέρα.Μετά βλέπομε το παράδοξο φαινόμενο ότι ο πρώτος εξ ειδωλολατρών, ο πρώτος εθνικός στην Καινή Διαθήκη, που έφθασε σε θέωσι, ήταν ο Κορνήλιος ο εκατόνταρχος, ο οποίος έφθασε σε θέωσι προ του βαπτίσματός του….Αυτός μοιάζει με τον Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος, παρ’ ότι δεν ήταν Εβραίος, αλλά ειδωλολάτρης, έφθασε σε θέωσι. Αλλά έχομε και άλλο παράδειγμα ανθρώπου, ο οποίος φθάνει σε θέωσι, και μετά βαπτίζεται, εκείνο του αποστόλου Παύλου.Το Πνεύμα «όπου θέλει πνει» . Γι’ αυτό και ο Πέτρος λέγει στην περίπτωσι του Κορνηλίου: «Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω με το Πνεύμα το Άγιο, που έδωσε στον Κορνήλιο ίση Χάρι με εκείνη που λάβαμε εμείς στην Πεντηκοστή, ώστε να μη τον βαπτίσω;» Όμως άλλο είναι το να μην υπάρχουν περιορισμοί στην θέλησι του Θεού να οδηγήση κάποιον στην θέωσι, και άλλο είναι το να λέμε ότι όλοι μετέχομε στην θεωτική Χάρι, διότι αυτό είναι ανοησία.Η θεωτική ενέργεια του Θεού ενεργεί μόνον σε όσους φθάνουν Χάριτι Θεού σε κατάστασι θεώσεως.Αλλά αυτή η θεωτική ενέργεια του Θεού ενεργεί σε στάδια, δηλαδή βαθμηδόν. Στο πρώτο στάδιο Της λέγεται και είναι απλή έλλαμψις. Οι πάσχοντες την έλλαμψιν της δόξης του Θεού είναι οι ελλαμφθέντες. Αυτή η έλλαμψις διαρκεί από ένα δευτερόλεπτο μέχρι μερικά λεπτά της ώρας, για λίγο δηλαδή. Μετά έρχεται το δεύτερο στάδιο, κατά το οποίο μιλούμε για θέα του ακτίστου Φωτός. Οι πάσχοντες την θέα του ακτίστου Φωτός είναι οι θεωθέντες.Και μετά έρχεται το τρίτο στάδιο των τελείων,κατά το οποίο μιλούμε για διαρκή θέα. Αυτές είναι οι ταξινομήσεις της εμπειρίας της θεωτικής ενεργείας του Θεού.Η φωτιστική ενέργεια του Θεού δεν είναι το ίδιο πράγμα. Διότι η φωτιστική ενέργεια του Θεού είναι ο φωτισμός της καρδιάς από το Άγιο Πνεύμα, που ταυτίζεται στο άνω στάδιο με την νοερά προσευχή. Στο κάτω στάδιο του φωτισμού, που λέγεται νεοφωτισμός, δεν συνοδεύεται συνήθως αυτή η κατάστασις από την νοερά προσευχή.Αυτή είναι η κατάστασις των νεοβαπτισμένων κατά το Μέγα Σάββατο, των νεοφωτίστων. Υποτίθεται βέβαια ότι οι νεοφώτιστοι από νεοφώτιστοι θα γίνουν φωτισμένοι με την περαιτέρω κατήχησι από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή. Ασφαλώς δεν φθάνει κανείς οπωσδήποτε στην νοερά προσευχή κατά την ημέρα της Πεντηκοστής (δηλαδή μέσα σε πενήντα ημέρες), διότι μπορεί να χρειασθή εξήντα ή εκατό ημέρες ή έναν χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια ή μπορεί να μη φθάση ποτέ. Αυτό εξαρτάται κυρίως από τον νεοφώτιστο, από το κατά πόσον δηλαδή αγωνίζεται και μάλιστα νομίμως, καθώς και από το κατά πόσον έχει σωστή καθοδήγησι από έμπειρο πνευματικό πατέρα. Εάν δεν φθάση ποτέ, σημαίνει, κατά την Πατερική παράδοσι, ότι ο άνθρωπος αυτός έχει περιπέσει σε κάποια στασιμότητα πνευματική.Η κάθαρσις του ανθρώπου από τα πάθη της ψυχής και του σώματος δεν γίνεται απλώς με την γνώσι. Χρειάζεται βέβαια η γνώσις του δόγματος, η γνώσις του περιεχομένου της Αγίας Γραφής, η γνώσις της προσευχής κλπ. Δηλαδή η λογική βοηθάει τον άνθρωπο να κάνη τους υπολογισμούς του, να εξακριβώση σε τι συνίσταται η θεραπεία του, ακόμη και στο να αποφασίση αν θέλη να θεραπευθή ή όχι. Έτσι ο άνθρωπος υπολογίζει και αξιολογεί τα ενδεχόμενα αποτελέσματα της αποφάσεώς του και αποφασίζει.Όλα αυτά είναι διεργασίες της λογικής του ανθρώπου. Βέβαια το Πνεύμα το Άγιο, που ενεργεί μέσω της συνειδήσεως στην διάνοια και στην καρδιά του ανθρώπου, βοηθάει τον άνθρωπο να πάρη την σωστή κατεύθυνσι• δεν τον αναγκάζει όμως, εάν εκείνος δεν θέλη.Άπαξ όμως και αποφασίση ο άνθρωπος να ακολουθήση τον στενό και τεθλιμμένο δρόμο τον απάγοντα εις την Ζωήν, τότε αρχίζει μία παιδεία εκ μέρους του Θεού προς τον άνθρωπο.Το πτυχίο του Πανεπιστημίου μπορεί κανείς να το πάρη με ρουσφέτια. Το πτυχίο όμως του φωτισμού δεν το παίρνει κανείς με ρουσφέτια, αλλά με την αξία του, με τον αγώνα του. Ή είσαι φωτισμένος ή δεν είσαι φωτισμένος. Ή είσαι θεούμενος ή δεν είσαι θεούμενος. Σύμφωνα όμως με την μοντέρνα Ορθόδοξη Θεολογία, όταν βαπτίζεται κανείς, λέγεται νεοφώτιστος και θεωρείται νεοφωτισμένος και ναός του Αγίου Πνεύματος!Σήμερα μάλιστα ακούμε τους παπάδες στα κηρύγματα να λένε ότι, εφ’ όσον είμαστε βαπτισμένοι, είμαστε ναοί του Αγίου Πνεύματος, και εφ’ όσον είμαστε ναοί του Αγίου Πνεύματος, όλα όσα γράφει ο Απ. Παύλος ισχύουν για όλους μας!Διαβάζοντας όμως τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό και συγκεκριμένα όσα γράφει για τα ιερά λείψανα των Αγίων της Εκκλησίας μας, αποδίδει μόνον στους Αγίους όλα αυτά τα χωρία του απ. Παύλου, περί του ποιος είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός επίσης εξηγεί το γιατί οι Άγιοι ήσαν Άγιοι της Εκκλησίας. Εξηγεί ότι εκείνοι ήσαν πράγματι ναοί του Αγίου Πνεύματος και αποκαλεί μόνο τους Αγίους ναούς του Αγίου Πνεύματος. Απόδειξις είναι τα άγιά τους λείψανα. Που σημαίνει ότι, εάν είμαστε όλοι εμείς οι βαπτισμένοι ναοί του Αγίου Πνεύματος, τότε, σύμφωνα με όσα λένε οι μοντέρνοι θεολόγοι της Ορθοδοξίας, θα αφήσωμε όλοι μας άγια λείψανα και θα γίνωμε Άγιοι μετά την προς Κύριον εκδημία μας! Αλλά τέτοιο πράγμα δεν συμβαίνει.Αν διαβάση κανείς τους Πατέρες προσεκτικά, βλέπει ότι υπάρχει κάποια διαφοροποίησις μεταξύ της διδασκαλίας των Πατέρων περί των Μυστηρίων της Εκκλησίας και της διδασκαλίας που εμπεριέχεται στα μοντέρνα εγχειρίδια περί των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Αυτός είναι ο λόγος που η μοντέρνα Ορθοδοξία βρίσκεται σε κάποιο στάδιο απομακρύνσεως από την Πατερική παράδοσι και Ορθοδοξία. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται επάνοδο σ’ αυτήν.Έχομε λοιπόν την θεωτική Χάρι, έχομε την φωτιστική Χάρι, έχομε και την καθαρτική Χάρι.Το πρώτο στάδιο της πνευματικής ζωής είναι η κάθαρσις. Και αυτό το στάδιο είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα είναι Εκείνο που καθαρίζει, φωτίζει και θεώνει. Ο Θεός δηλαδή είναι Εκείνος που καθαρίζει, φωτίζει και θεώνει. Η διαδικασία της καθάρσεως και του φωτισμού είναι και έργο του ιδίου του κατηχουμένου, αλλά και έργο του πνευματικού πατρός του κατηχουμένου, ο οποίος ανοίγει τα μάτια της ψυχής του κατηχουμένου και τον προετοιμάζει για το Βάπτισμα . Βέβαια ο πνευματικός πατήρ οφείλει να ευρίσκεται σε κατάστασι φωτισμού, ώστε να μπορεί να εισάγη και άλλους σ’ αυτή την κατάστασι του φωτισμού και να τους οδηγή προς το Βάπτισμα και του ύδατος (δηλαδή της αφέσεως των αμαρτιών), αλλά και του Πνεύματος, που είναι η επίσκεψις του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του βαπτιζομένου και η φώτισις της καρδιάς του ανθρώπου.Οπότε στην αρχαία Εκκλησία έχομε πρώτα τους νεοφωτίστους, δηλαδή τους νεοβαπτισμένους, μετά συνεχίζεται σ’ αυτούς η κατήχησις και η ασκητική αγωγή εκ μέρους του πνευματικού πατρός και, όταν πη ο πνευματικός πατήρ για κάποιον ότι αυτός είναι έτοιμος για φώτισι, τότε εκείνος φέρεται στον ναό και φωτίζεται (χρίεται δια του Αγίου Μύρου). Μετά σε κατοπινό στάδιο έρχεται το Πνεύμα το Άγιο και κατοικεί μόνιμα μέσα στον άνθρωπο, επειδή έχει αγάπη, εφαρμόζει τις εντολές κλπ.Εάν θέλετε να διαπιστώσετε αυτά τα πνευματικά στάδια, παρακαλώ,διαβάστε τα κεφάλαια 14 έως 17 του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου. Αυτά είναι σαφέστατα γραμμένα εκεί και αυτός είναι ο λόγοςπου τα διαβάζομε στους ναούς κατά την Μεγάλη Πέμπτη.Τα παληά χρόνια, στους μέλλοντες να βαπτισθούν κατά το Μέγα Σάββατο, γινόταν ερμηνεία και κατήχησις για το τι ανεμένετο να τους συμβή κατά το άγιο Βάπτισμα, κατά το οποίο θα εδέχοντο τον νεοφωτισμό, ώστε να μπορέσουν να εισαχθούν ομαλά και να κατευθυνθούν ορθά προς την νέα πνευματική εμπειρία. Από τον νεοφωτισμό έπρεπε να φθάσουν στην πλήρη φώτισι κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Δηλαδή ο φωτισμός τους έπρεπε να ολοκληρωθή μέσα σε πενήντα ημέρες (από το Μέγα Σάββατο μέχρι την εορτή της Πεντηκοστής) χωρίς αυτό να είναι απόλυτο, όπως ήδη είπαμε. Στο διάστημα αυτό γινόταν εντατική κατήχησις περί των σταδίων της πνευματικής ζωής.  Γι’ αυτόν τον λόγο διαβάζουν στους ναούς το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο,μεταξύ Πάσχα και Πεντηκοστής,  διότι το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο είναι το Ευαγγέλιοτου φωτισμού και της θεώσεως, ενώ τα Ευαγγέλια των Ματθαίου, Μάρκου και Λουκάείναι τα Ευαγγέλια της καθάρσεως.Βάσει αυτών των διακρίσεων, έχομε εκτός των άλλων ενεργειών του Θεού, την θεωτική ενέργεια, την φωτιστική ενέργεια και την καθαρτική ενέργεια, που είναι, η τελευταία αυτή, των κατηχουμένων. Σ’ αυτές τις ενέργειες, δηλαδή στην καθαρτική, στην φωτιστική και στην θεωτική μετέχουν μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Όχι όλοι οι Χριστιανοί, αλλά μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, και όχι όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά όσοι εκ των Ορθοδόξων έχουν τις κατάλληλες πνευματικές προυποθέσεις.Εκτός από αυτές τις τρεις ενέργειες του Θεού έχομε την δημιουργική ενέργεια του Θεού, στην οποία μετέχουν όλα τα κτίσματα, και την συνεκτική και συντηρητική ενέργεια του Θεού, στην οποία επίσης μετέχουν όλα τα κτίσματα. Τα πάντα μέσα στο σύμπαν μετέχουν της συνεκτικής και συντηρητικής ενεργείας του Θεού, διότι ο Θεός συντηρεί τον κόσμο. Εκτός από αυτές υπάρχει η προνοητική ενέργεια του Θεού (η Θεία Πρόνοια), η αγαπητική ενέργεια του Θεού, η κολαστική ενέργεια του Θεού κλπ. Πατερική Θεολογία ~ π. Ιωάννου Ρωμανίδου (Μελετήστε το βιβλίο εδω)

Πηγή: https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/2015/07/blog-post_30.html

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

via Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:35 ΜΜ

Το ορφανό παιδί και το γράμμα στην δασκάλα – Διδακτική ιστορία

Διαβάζει ιερομόναχος Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερό Κάθισμα Δολοί Μάνης

Πηγή: https://churchofagianapa.blogspot.com/2018/10/blog-post_48.html

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot.com

via Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:22 ΜΜ

Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Όταν κυκλοφόρησαν οι ταινίες της σειράς Terminator με τον Άρνολντ Σβατζενέιγκερ στον ρόλο του ρομποτικού υπερστρατιώτη από το μέλλον, η συντριπτική πλειοψηφία έκανε λόγο για επιστημονική φαντασία και «παραμυθάκια».
Όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις, ούτε επιστημονική φαντασία ήταν, ούτε παραμυθάκια, ούτε απείχε πολλά χρόνια η μεταφορά του σεναρίου στην πραγματικότητα. Φυσικά δεν ήρθε κάποιο ρομπότ από το μέλλον να σκοτώσει τον ηγέτη της αντίστασης στο παρελθόν. Όμως ο ρομποτικός υπερστρατιώτης είναι πλέον γεγονός. Η Boston Dynamics παρουσίασε ρομπότ-ανθρωποειδή, τα οποία τρέχουν σαν άνθρωποι, υπερπηδούν εμπόδια σαν άνθρωποι, ανοίγουν πόρτες σαν άνθρωποι και πολεμούν…. ως μηχανές.

Το βίντεο που παρουσίασε η εταιρεία τεχνολογίας και οπλικών συστημάτων προκάλεσε δέος, αλλά και σκέψεις για το μέλλον. Ο θαυμασμός του σήμερα είναι πιθανό να εξελιχθεί στην τραγωδία του αύριο, καθώς οι μηχανές, ολοένα και πιο εξελιγμένες, καταλαμβάνουν όλους τους τομείς.

Ίσως να μην φτάσουμε ποτέ στο σενάριο ενός… Matrix, αλλά ποιος μπορεί να αποκλείσει ένα παρόμοιο σκηνικό, όταν η εξάρτηση του ανθρώπου από τις μηχανές ολοένα και αυξάνεται, ενώ η καμπύλη που καταγράφει την πορεία της πλάστιγγας προς το μέρος των μηχανών, πλησιάζει κάθε φορά και πιο κοντά στην κορύφωσή της, πριν γείρει προς το μέρος της τεχνολογίας, καθιστώντας τον άνθρωπο από πρωταγωνιστή και «αφεντικό», σε κομπάρσο και δούλο.

Το ρομπότ Atlas (Άτλαντας από την αρχαία ελληνική μυθολογία), έκανε μία επίδειξη των δυνατοτήτων του, ενώ η Boston Dynamics υπόσχεται πολλά περισσότερα, καθώς στην τεχνολογία αιχμής είθισται να παρουσιάζεται ένα ποσοστό της ικανότητας και όχι το σύνολό της.

Οι εικόνες είναι εντυπωσιακές:

via Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 8:04 ΜΜ

Άγιος Νεκτάριος: «Όλα νικιούνται – Τίποτα να μην σας απελπίζει | Σημεία Καιρών

ag.nektarios

πηγή φώτο: www.eikonia.gr

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα, μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.

Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό.

Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε τὴν ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές.

Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο σας ἀσταμάτητο. Γί’ αὐτὰ νὰ προσεύχεστε στὸ Θεό. Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῷ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά.

Ἂν ἀγωνίζεσαι τὸν ἀγώνα τὸν καλό, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.

Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμα παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπιστεῖτε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέστε στὸ Θεό, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει.

Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα, πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή.

Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Γί’ αὐτὸ εἶναι βλαβερὴ καὶ ἐπικίνδυνη, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνεται ἀπὸ τὸ διάβολο, γιὰ ν’ ἀνακόψει τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.

Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεστε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καί, ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα.

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε, γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε, ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ὅμως, καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικιοῦνται. Τίποτα νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.

Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς.

gerontesmas.com

via Άγιος Νεκτάριος: «Όλα νικιούνται – Τίποτα να μην σας απελπίζει | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 16/10/2018 · 7:54 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

του Βασίλη Ευστρ.Ναζλή
   Μικρός έπαιζα με τους φίλους μου στους δρόμους, σκονισμένους το καλοκαίρι, λασπωμένους το χειμώνα, γιατί τότε η «άσφαλτος» που λέγαμε δεν υπήρχε σε ευρεία χρήση. Απολαμβάναμε τα πάντα ως παιχνίδι, ξεσκονιζόμασταν, ξελασπωνόμασταν και πηγαίναμε στο σπίτι. Ο παππούς μου βλέποντας τις φιλικές μου σχέσεις που ήταν πολλές και συνεχίζουν…. μέχρι σήμερα,. Τώρα Μου έλεγε με αυστηρό στομφώδες ύφος κουνώντας μου το δάκτυλο «την φιλία να μην την έχεις στο γόνατο«. Ανώριμος πνευματικά, δεν μπορούσα να αντιληφθώ το νόημα εκείνης της προτροπής, αλλά με εντυπωσίαζε!!
Όταν άρχιζε να σχηματίζεται χνούδι στο πάνω χείλος μου, ο ίδιος θεωρώντας πλέον ότι είμαι ικανός να αντιλαμβάνομαι έννοιες μου είπε «
τους φίλους τους έχουμε στην καρδιά και όχι στο γόνατο όπου κάθεται η σκόνη και η λάσπη και με λίγες κινήσεις απαλλασόμαστε»
Αυτή η προτροπή πήρε άλλες διαστάσεις στην ψυχή μου στην Α΄Γυμνασίου, όταν στα τότε κείμενα αρχαίων αναγραφόταν «
ο φίλος τον φίλον εν κόποις και κινδύνοις γιγνώσκει» Τότε συνειδητοποίησα ότι ο θυμόσοφος παππούς μου αυτό το ρητό το είχε στον εσωτερικό του κόσμο ενεργό κι το ανατύπωνε δημιουργικά σε μας ως tampoula raza-λευκό χαρτί. Αυτό εντυπώθηκε στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου (για να είμαι επίκαιρος) και από το έχω ενεργό ως ΘΕΣΦΑΤΟ.
Μέχρι σήμερα, όσο και εγωϊστικό και αν θεωρηθεί, προσπάθησα να βάζω τους φίλους πρώτα στην καρδιά μου και μετά…… στο σπίτι μου .Έτσι «περπάτησα» στη ζωή μου , με φίλους.. ως στήριγμα σε Ο Λ Α !!!!!!!!!!!!!
Δυστυχώς όμως κάποιοι ελάχιστοι «φίλοι», που αγγίζουν το μηδενικό ποσοστό, ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ αυτό, επειδή οι παππούδες τους ΔΕΝ τους το δίδαξαν το θέμα η ΔΕΝ το γνώριζαν…. η το αγνόησαν. ΤΟΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ??????.
ΑΥΤΟΙ, τους φίλους θα τους βλέπουν ως όχημα μεταφοράς τους στην ζωή τους. Θα εκμεταλλεύονται την κάθε κοινή στιγμή, κάθε υλική.. επαφή, κάθε τι που προσθέτει κάτι στην προσωπικότητα τους, χωρίς να αφαιρεί αντίστοιχα από τους φίλους τους. Κάθε τι μικρό ή μεγάλο, που προσφέρει ΚΥΡΟΣ το οικειοποιούνται ασύστολα και το μεταπράττουν ως αργυραμοιβοί ανομίας.
Όταν νιώσουν «ισχυροί», με το αντίστοιχο κόμπλεξ κατωτερότητος (
και μίσους??) ,προσπαθούν να «ορθοποδήσουν καταπατώντας την σχέση που επένδυσαν για την κοινωνική τους παρουσία. Τότε θα σκεφτούν κάποιοι μήπως γίνονται ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ? Θα διαφωνήσω εδω!! Γίνονται επικίνδυνοι μόνο για τον εαυτό τους. Άλλοι ίσως πούν «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος. Και εδώ θα διαφωνήσω. Αυτός που «ευεργετεί» νιώθει ακατανίκητη ανάγκη να ευεργετεί χωρίς εκπτώσεις και υστερόβουλες σκέψεις. Αυτή είναι η διαφορά ο ένας θέλει να ευεργετεί και ο άλλος να απολαμβάνει ευεργεσιών χωρίς να αναλαμβάνει την υποχρέωση κάποιας αναγνώρισης και ακόμη μικρότερης ανταπόδοσης. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η κοινωνική ζωή, έχει απ’όλα τα φρούτα ζουμερά και ως εκ τούτου καταναλώσιμα και τα άλλα, τα στιφά και άνοστα ,που ούτε τα πετεινά του ουρανού καταναλώνουν!!
Χαρισμένο σε όλους τους φίλους, όλους, ειλικρινά όλους!!!!!

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ

Σχολιάστε

by | 15/10/2018 · 10:26 ΠΜ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ἡ ἐξωσωματική γονιμοποίηση…απορρίπτεται!

Δίδασκε ὁ Ἅγιος Πορφύριος…:

– Ὁ ὀργανισμός μας ἔχει μνήμη, τά κύτταρά μας, οἱ ἱστοί μας, ὅλα. Ἡ ψυχή εἶναι παντοῦ, σ’ ὅλο τό σῶμα.

– Ἄν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο καί τό πετάξεις, πετᾶς καί λίγη ψυχή;

– Ὄχι, ἀλλά ὡστόσο καί στήν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή. Ἦλθαν γυναικολόγοι καί μοῦ εἶπαν, πώς θ’ ἀρχίσουν πειράματα κι αὐτοί γιά τό παιδί τοῦ σωλήνα. Τούς εἶπα νά μήν τό κάνουν αὐτό, εἶναι πολύ κακό.
Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο. Ὅλα τά μέρη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στήν συνουσία. Ἔχει σημασία αὐτό. Τί παιδί θά βγεῖ; Ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ψυχική διάθεση τῶν δύο, ἀπό τήν ἀγάπη τους. Αὐτά ἐπιδροῦν στά νευρικά κύτταρα, στήν κατάσταση τῶν ὀργάνων, στό σπέρμα, στό ὠάριο, στήν σύλληψη.
Ἐγώ τούς τό εἶπα: Ἔχω πληροφορία, ὅτι θά γίνει μεγάλο κακό μέ τό παιδί τοῦ σωλήνα. Καί τώρα, να…ἄρχισαν νά γράφουν καί οἱ ἐφημερίδες».

paraklisi.blogspot.com

via Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ἡ ἐξωσωματική γονιμοποίηση…απορρίπτεται!

Σχολιάστε

by | 15/10/2018 · 12:08 ΠΜ

Σατανικό πάθος | Πεμπτουσία

Μίσος! Αποτρόπαιο όνομα, φοβερή λέξη, σατανικό πάθος. Το όνομά του δηλώνει έχθρα και αποστροφή προς τον Θεό και τον άνθρωπο· η παρουσία οπουδήποτε κι αν εμφανιστεί, απειλεί με καταστροφή. Για κανένα δεν φροντίζει, κανένα δεν λυπάται ούτε ελεεί, είναι σκληρό προς όλους και επιζητά την απώλειά τους.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός

via Σατανικό πάθος    | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 15/10/2018 · 12:03 ΠΜ

Από τον καθολικισμό στην Ορθοδοξία! Εκοιμήθη ο π. Πλακίδας Ντεσέιγ της Σοφίας Χατζή – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Από τον καθολικισμό στην Ορθοδοξία!
Εκοιμήθη ο π. Πλακίδας Ντεσέιγ

Στις 7 Ιανουαρίου 2018 εκοιμήθη ο Αρχιμ. Πλακίδας Ντεσέιγ, σε ηλικία 91 ετών. Ο π. Πλακίδας γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1927. Έγινε μοναχός της σιστερσιανής Μονής Μπελλφονταίν το 1942 στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Με φίλους μοναχούς ίδρυσε το 1966 ένα μοναστήρι βυζαντινού τυπικού στην Aubazine στο Correze. Γνώρισε τους καθηγητές του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι ανακαλύπτοντας σιγά σιγά την αληθινή Εκκλησία στην Ορθοδοξία.

Αρχικά με άλλους συμμοναστές του, αποχωρίσθηκαν από το μοναστήρι τους και δημιούργησαν μια νέα μοναστική κοινότητα στην Κεντρική Γαλλία, τηρώντας το Ορθόδοξο τυπικό των ακολουθιών, παραμένοντας ωστόσο στην Καθολική Εκκλησία. Παρόλα αυτά δεν ήταν ικανοποιημένοι σε αυτό τον τρόπο ζωής και μετά από συνάντηση με τον Καθηγούμενο της Σιμωνόπετρας Γέροντα Αιμιλιανό οι τρεις πατέρες έγιναν δεκτοί στην Εκκλησία στις 19 Ιουνίου το 1977, και στις 26 Φεβρουαρίου του 1978 έγιναν μοναχοί της Μονής Σίμωνος Πέτρας. Ο Γέροντας Αιμιλανός έκρινε ότι θα ήταν καλύτερο να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να ιδρύσουν ένα μοναστήρι στην Γαλλία, όπου θα μπορούσαν να βοηθήσουν άλλους ομοεθνείς τους, που έψαχναν για την Ορθοδοξία.

Αφού έλαβαν το μοναχικό σχήμα και την χειροτονία τους στο Άγιον Όρος εγκαταστάθηκαν, όχι χωρίς δυσκολίες, στη ΝΔ Γαλλία, στις Γαλλικές Άλπεις, σε πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, και ίδρυσαν το πρώτο εκκλησάκι του Μεγάλου Αντωνίου και την πρώτη μοναστική κοινότητα με επικεφαλής τον π. Πλακίδα.

Το Μετόχι του Αγίου Αντωνίου και η αύξηση των νέων Ορθοδόξων πιστών, έδειξε την ανάγκη ανέγερσης μεγαλυτέρου ναού. Ο π. Πλακίδας κατάφερε να κτίσει ένα ναό σε βυζαντινό ρυθμό, αφιερωμένο στη μνήμη του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, και αποτελεί πόλο έλξεως, αλλά και κατηχήσεως, μεγάλου αριθμού επισκεπτών. Οι ακολουθίες γίνονται στη γαλλική γλώσσα, με ικανοποιητική προσαρμογή της βυζαντινής μουσικής, αλλά κατά καιρούς τελούνται και στην ελληνική. Αργότερα γεννήθηκε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, που θα γίνει γνωστό ως το μοναστήρι του Σολάν.

Ο π. Πλακίδας δίδαξε πατερική θεολογία στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι. Είναι επίσης ιδρυτής της συλλογής «Ορθόδοξη Πνευματικότης» των εκδόσεων της Μονής Bellefontaine.
 Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για την ιστορία του μοναχισμού και της ορθόδοξης πνευματικότητας.

Ο διάβολος φαίνεται ελκυστικός

Μιλώντας σε Έλληνες επισκέπτες του, ο π. Πλακίδας, είπε και τα εξής: «Η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών ανθρώπων βρίσκονται πρόθυμοι προσκυνητές κάτω από την δαιμονική επιρροή που ασκεί ο διάβολος. Ο οποίος, ας μην απορούμε, παρουσιάζεται συμπαθητικός, ευγενικός, ελκυστικός, προνοητικός, ευχάριστος, έτοιμος να σε συμπαρασύρει σε όλα τα μονοπάτια της εύκολης και τρυφηλής ζωής! Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στη ζωή του πιστού, που δεν πρέπει να ξεχνά σ’ όλη την επίγεια ζωή του ότι κανένας και ποτέ δεν ανέβηκε στον Ουρανό με την άνεσή του»!!

«Συζητώντας με τους μεγαλύτερους γάλλους καθολικούς θεολόγους εκείνης της εποχής, στο μοναστήρι μας, συμφωνούσαμε και μας ενεθάρρυναν στο εξής πνεύμα: αυτό που θα βοηθούσε πραγματικά την Καθολική εκκλησία να αναζωογονηθεί ήταν να έρθει πιο κοντά στις ορθόδοξες ρίζες της. Γι αυτό και φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να γίνουμε ορθόδοξοι. Γιατί δεν ήταν δυνατόν να προσπαθούμε να ζούμε ανάλογα με την αυθεντική ορθόδοξη παράδοση, όπως προσπαθούσαμε, χωρίς να ενταχθούμε τελικά μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία».

Τα νεανικά χρόνια

«Με απεριόριστη ευγνωμοσύνη στρέφω τη σκέψη μου σε όλους εκείνους που συντέλεσαν στην ανθρώπινη και πνευματική μου ανατροφή. Διαπαιδαγωγήθηκα στους κόλπους της οικογένειάς μου, στη σχολή της μεγάλης λειτουργικής και πατερικής παραδόσεως της Εκκλησίας. Η γιαγιά μου και δυο θείες μου, εμπνευσμένες από μια ρωμαλέα πίστη και μια βαθιά ευσέβεια, απεχθάνονταν κάθε συναισθηματική θρησκευτικότητα και μπόρεσαν να μου μεταδώσουν πολύ νωρίς την αίσθηση και τη γεύση των θησαυρών της Παραδόσεως.

Θα ήμουν δώδεκα χρόνων, όταν διάβασα σ’ ένα παλιό περιοδικό ένα άρθρο για τα μοναστήρια των Μετεώρων στη Θεσσαλία. Η ανάγνωση αυτή μου έκανε βαθιά εντύπωση και διαισθάνθηκα πως στους τόπους αυτούς υπήρχε μια παράδοση ακόμη πιο σεβάσμια, ακόμη πιο αυθεντική από εκείνη των συγχρόνων μεγάλων αββαείων των Βενεδικτίνων, για τα οποία μου μιλούσε η γιαγιά μου. Θα προτιμούσα να ήμουν μοναχός στο Μεγάλο Μετέωρο, όμως η σκέψη αυτή αποτελούσε προφανώς μια ευχή, που δεν ήταν πραγματοποιήσιμη. Ονειρευόμουν ένα άλλο μέλλον.

Στο ορθόδοξο ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου

Το 1952 χειροτονήθηκα ιερεύς. Λίγο μετά, διορίστηκα καθηγητής της δογματικής θεολογίας και, λίγο αργότερα, μου ανατέθηκε ταυτόχρονα η πνευματική μόρφωση των νέων μοναχών του μοναστηριού. Ενδιαφερόμενος να δώσω μια θεολογική διδασκαλία σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων, επωφελήθηκα από μερικά ταξίδια στο Παρίσι για να συναντήσω τον π. Κυπριανό Κern, καθηγητή της Πατρολογίας στο Ινστιτούτο «Άγιος Σέργιος», και τον Βλαδίμηρο Lossky, του οποίου η «Μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας» με είχε ενθουσιάσει (παρά τις σαφείς επιφυλάξεις του εξαίρετου Ιησουΐτη μοναχού, που είχε την… απερισκεψία να μου δανείσει το εκρηκτικό αυτό βιβλίο!). Ο Lossky δυστυχώς πέθαινε λίγο καιρό μετά τη συνάντησή μας.

Ο π. Κυπριανός με μύησε στη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Μου απέδειξε πως η χριστολογία της Συνόδου της Χαλκηδόνας και η παλαμική διδασκαλία για τις θείες ενέργειες είναι το κλειδί της ορθόδοξης κατανοήσεως της Εκκλησίας, του ανθρώπου και του κόσμου. Ωστόσο, ο π. Κυπριανός, πολύ διακριτικός και σεβόμενος τη συνείδηση του άλλου, ποτέ δεν με παρακίνησε να εισέλθω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλωστε, την εποχή εκείνη ούτε καν το είχα σκεφθεί. Το ότι ανήκα στην Καθολική Εκκλησία μου φαινόταν πως είναι αυτονόητο και ότι δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Το ενδιαφέρον μου ήταν να βρω στην ορθόδοξη παράδοση κάτι που θα μπορούσε να με βοηθήσει, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το νόημα της δικής μου παράδοσης.

Προσεγγίζοντας την Ορθοδοξία

Κατά τη διάρκεια των ετών 1962-1965 οι τάσεις που προανέφερα, άρχισαν να βεβαιώνονται. Γινόταν φανερό πως δεν μπορούσα να συνεχίσω να σκέπτομαι και να ζω σύμφωνα με τις αρχές που μου φαίνονταν αληθινές, χωρίς να δημιουργώ ένταση και στείρες συγκρούσεις ακόμη και στους κόλπους του μοναστηριού. Ωστόσο, διατηρούσα τη βεβαιότητα ότι το πλήρωμα της αλήθειας ήταν από την πλευρά των Πατέρων, της αρχαίας Εκκλησίας, αυτής της Ορθοδοξίας που αγαπούσα, χωρίς ακόμη να καταλαβαίνω ότι αυτή θα μπορούσε να είναι, δίχως επιφυλάξεις και όρους, η Εκκλησία.

Στην πεποίθηση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στο πλήρωμά της και η Καθολική Εκκλησία ένα μέλος της χωρισμένο, έφτασα πολύ προοδευτικά.

Προς το τέλος του 1976, είχε επικρατήσει η βεβαιότητα στους αδελφούς μου του Aubazine και σε μένα ότι δεν μπορούσαμε πια να διστάζουμε. Οφείλαμε να σκεφτούμε για την είσοδο μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρουσιάζονταν εμπόδια. Ήμασταν αρκετά γνωστοί στον καθολικό κόσμο. Το μοναστήρι μας εξασκούσε μια περιορισμένη αλλά πραγματική ακτινοβολία.

Ωστόσο, πώς να παραμείνουμε πιστά μέλη της Καθολικής Εκκλησίας και επομένως να συνεχίσουμε να ομολογούμε εξωτερικά όλα τα δόγματά της, όταν εμείς είχαμε την πεποίθηση πως μερικά από τα δόγματα αυτά απομακρύνονταν από την Παράδοση της Εκκλησίας; Πώς να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στην ίδια ευχαριστία, όταν εμείς είχαμε συνείδηση ότι διαφέραμε στην πίστη; Πώς να παραμείνουμε μακριά από την ορθόδοξη Εκκλησία, έξω από την οποία ασφαλώς δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει σωτηρία και πνευματική ζωή για κείνους οι οποίοι, έχοντάς την αναγνωρίσει ως την Εκκλησία του Χριστού, θα αρνούνταν να εισέλθουν σ’ αυτήν για καθαρά ανθρώπινους λόγους;

Μια σειρά από περιστάσεις, στις οποίες θα μας ήταν δύσκολο να μη δούμε το χέρι του Θεού, μας άνοιξε τις πόρτες της μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.

Στο Άγιο Όρος

Μετά από λίγο καιρό φύγαμε για το Άγιο Όρος. Η δυνατότητα να λάβουμε σ’ ένα μοναστήρι μια σοβαρή μύηση σ’ αυτό το είδος ζωής αποτελούσε μια ανεκτίμητη χάρη. Η μονή Σίμωνος Πέτρας ήταν πολύ γνωστή, τόσο για την πνευματική προσωπικότητα του ηγουμένου της, όσο και για τη ζωντάνια και το πνευματικό σφρίγος της αδελφότητας της. Η πρώτη παραμονή μας στον Άθωνα πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1971.

Γίναμε δεκτοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία στις 19 Ιουνίου 1977. Λίγους μήνες αργότερα – στις 26 Φεβρουαρίου 1978 – γινόμασταν μοναχοί της Σιμωνόπετρας. Παράλληλα είχαμε πει στον ηγούμενό μας ότι ήμασταν διατεθειμένοι να μείνουμε στο Άγιο Όρος ή να γυρίσουμε στη Γαλλία, έχοντας εμπιστοσύνη στην απόφασή του.

Έκρινε προτιμότερο να εγκατασταθούμε στη Γαλλία. Έτσι δημιουργήθηκαν δυο μετόχια της μονής Σίμωνος Πέτρας, το ένα στο Martel πάνω στο αργιλώδες οροπέδιο του Quercy και το άλλο στο Dauphine μέσα στη βαθιά κοιλάδα του Vercors.

Λόγω του μετοχιακού καθεστώτος τους, τα δυο αυτά μοναστήρια εξαρτώνται απευθείας από τη μονή Σίμωνος Πέτρας, η οποία, όπως όλα τα αγιορείτικα μοναστήρια, υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η ενδεχόμενη εξωτερική δραστηριότητα των μοναχών ασκείται στα πλαίσια της ελληνικής ορθόδοξης Μητροπόλεως της Γαλλίας, με την ευλογία του Σεβασμ. Μελετίου, με τον οποίο διατηρούμε στενές και πολύ θερμές σχέσεις.»

Η χάρη όσων μεταστρέφονται

Είναι αλήθεια ότι οι ορθόδοξοι, όταν ακούμε για μεταστροφές στην Ορθοδοξία, ενθουσιαζόμαστε. Γιατί άραγε; Επειδή χαιρόμαστε που κάποιοι συνάνθρωποί μας ανακάλυψαν την Αλήθεια ή μήπως η χαρά μας είναι εγωιστική, αφού «νά και άλλοι γίνονται σαν εμάς»; Είναι, όμως, πραγματικά χρήσιμο να επιδιώξουμε τον ενθουσιασμό των ανθρώπων που γνωρίζουν την αληθινή πίστη και μεταστρέφονται στην Ορθοδοξία. Αυτοί, σαν τον άσωτο υιό της παραβολής, επιστρέφουν στην αληθινή εκκλησία και βιώνουν έναν πρωτόγνωρο έρωτα για τον Θεό. Είναι αυτή η χαρά που ένιωσε και ο Άσωτος όταν έγινε δεκτός από τον πατέρα του και γιόρτασαν από κοινού με το σιτευτό μοσχάρι. Οι Ορθόδοξοι, ευτυχώς, δεν νιώθουμε ζήλια -όπως ο πρεσβύτερος υιός- που ο Θεός δίνει απλόχερα τη χάρη του σε όσους μεταστρέφονται. Οι τελευταίοι έχουν τη χάρη και οφείλουν να τη διατηρήσουν και να την αυξήσουν. Εμείς, που συχνά ζούμε μια τυπική θρησκευτική ζωή, ας αναζητήσουμε αυτή τη χάρη κι αυτόν τον ενθουσιασμό των μεταστραφέντων. Η φωτιά της πίστης στην καρδιά μας είναι συχνά μισοσβησμένη. Ας κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να την ανάψουμε για τα καλά. Ας ζητήσουμε γι’ αυτό και τις ευχές του π. Πλακίδα.

[Βοηθήματα:https://iconandlight.wordpress.com/author/iconandlight/ και http://oodegr.com/oode/biblia/plakidas1/kef1.htm%5D

Σοφία Χατζή

Δημοσιεύθηκε στην Ορθόδοξη Αλήθεια

via Από τον καθολικισμό στην Ορθοδοξία! Εκοιμήθη ο π. Πλακίδας Ντεσέιγ της Σοφίας Χατζή – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Σχολιάστε

by | 14/10/2018 · 2:34 ΜΜ

Φοβερό! «Σταμάτα επιτέλους να λες, Δόξα Σοι ο Θεός»… – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.

Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος:

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.

– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…

Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».

Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μου λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:

-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!

Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».

Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.

Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!

Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.

Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:

– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…

Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.

Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε….. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…».

Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…».

Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.

Του Πρωτ. Στέφανου Αναγνωστοπούλου

via Φοβερό! «Σταμάτα επιτέλους να λες, Δόξα Σοι ο Θεός»… – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Σχολιάστε

by | 13/10/2018 · 9:18 ΜΜ

Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ο Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν αξιωματικός πυροβολικού του ελληνικού στρατού και μακεδονομάχος.

Γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870. Ήταν γιος του Μιχαήλ Μελά και γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη, έχοντας παντρευτεί την κόρη του Ναταλία. Στάθηκε από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού αγώνα, συμμετέχοντας στο Μακεδονικό Κομιτάτο και πραγματοποιώντας περιοδείες στη Μακεδονία. Ενώ βρισκόταν στο χωριό Στάτιστα κατά την τρίτη εξόρμησή του στην περιοχή της Μακεδονίας, το σώμα του δέχτηκε επίθεση από ένα απόσπασμα του τουρκικού στρατού, που παραπλανημένο από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο νόμιζε ότι επιτίθεται σε ομάδα της ΕΜΕΟ, και πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στην Ελλάδα θεωρείται ηρωική μορφή και έχουν ονομαστεί προς τιμή του το χωριό Μελάς της Καστοριάς και ο Δήμος Παύλου Μελά στην κεντρική Μακεδονία.

Πορτραίτο του Μελά από το Γεώργιο Ιακωβίδη φιλοτεχνημένο πάνω στη φωτογραφία του Μελά της 21ης Αυγούστου.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στη Μασσαλία της Νότιας Γαλλίας στις 29 Μαρτίου του 1870. Ήταν ένα από τα επτά παιδιά του Ηπειρώτη έμπορου Μιχαήλ Μελά και της Ελένης Βουτσινά, κόρης εύπορου Κεφαλλονίτη εμπόρου από την Οδησσό. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τον Παρακάλαμο Πωγωνίου της Ηπείρου, όπου ακόμη σώζονται τα ερείπια του οικογενειακού πύργου.[1] Η οικογένεια του μετακινήθηκε στην Αθήνα το 1874.

Την εποχή εκείνη το κύριο εθνικό και πολιτικό ιδεολογικό ρεύμα στην Ελλάδα ήταν η Μεγάλη Ιδέα, η διεύρυνση των ελληνικών συνόρων για να συμπεριλάβουν ελληνικούς πληθυσμούς που βρισκόταν υπό ξένη κυριαρχία. Ο πατέρας του Μελά συμμεριζόταν αυτό το όραμα και δαπάνησε σημαντικό μέρος της προσωπικής του περιουσίας για την πραγμάτωσή του. Ασχολήθηκε με την πολιτική, έγινε κατά περιόδους δήμαρχος Αθηναίων και βουλευτής Αττικής, ενώ το 1896 θα γινόταν πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας, μιας μυστικής εθνικιστικής οργάνωσης της οποίας μέλος ήταν και ο Παύλος. Σε ένα τέτοιο ιδεολογικό κλίμα ανατράφηκε ο νεαρός Μελάς.

Παύλος Μελάς

Σπουδές και γάμος

Το 1885 ο Μελάς τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τον επόμενο χρόνο εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ’ όπου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός το 1891. Παράλληλα γνώρισε τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη του πολιτικού και μέλλοντα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και αδελφή του Ίωνα Δραγούμη. Ο Στέφανος Δραγούμης ήταν επίσης φλογερός εθνικιστής και είχε εμφυσήσει στα παιδιά του αντίστοιχα ιδανικά. Ο Μελάς και η Δραγούμη παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 1892 και απέκτησαν δύο παιδιά: τον Μιχαήλ Μελά (χαϊδευτικά Μίκης) το 1895 και τη Ζωή (χαϊδευτικά Ζέζα) το 1897.

Ο Μελάς με τη σύζυγό του, Ναταλία, και τα παιδιά τους.

Συμμετοχή στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897

Στις 12 Φεβρουαρίου του 1897 o Μελάς υπηρετούσε ως αρχιφύλακας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όταν τον κάλεσαν να επιστρέψει με τους άνδρες του στο στρατώνα του πυροβολικού. Υπό την πίεση της Εθνικής Εταιρείας και ενάντια στη θέληση των Μεγάλων Δυνάμεων, η ελληνική κυβέρνηση είχε αποφασίσει να στείλει εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη για την στήριξη της εκεί επανάστασης.[2] Ο Μελάς απογοητευμένος έμαθε πως η μονάδα του δεν περιλαμβανόταν στο εκστρατευτικό σώμα. Την επόμενη ημέρα όμως ανακοινώθηκε πως η πεδινή πυροβολαρχία του, υπό τη διοίκηση του πρίγκηπα Νικολάου, θα μετέβαινε στη Λάρισα. Στις 16 Φεβρουαρίου η μονάδα αναχώρησε με πλοίο από τον Πειραιά και μέσω Χαλκίδας και με το σιδηρόδρομο από το Βόλο έφτασε στη Λάρισα.

Η αποτυχημένη εισβολή Ελλήνων άτακτων στη Μακεδονία, οργανωμένων από την Εθνική Εταιρεία, στις 9 Απριλίου έδωσε στην οθωμανική κυβέρνηση την αφορμή που αναζητούσε για την κήρυξη πολέμου.[3] Στις 18 Απριλίου έγινε η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών και η κήρυξη του πολέμου. Ο Μελάς στα ημερολόγια του εμφανίζεται ενθουσιασμένος από την έναρξη των εχθροπραξιών, όμως η γρήγορη αρνητική τροπή των πραγμάτων, η άτακτη υποχώρηση του ελληνικού στρατού και η εκκένωση της Λάρισας τον απογοήτευσαν. Στις 18 Μαΐου, με την είδηση της ανακωχής από τηλεγράφημα του πατέρα του, αρρώστησε με υψηλό πυρετό και ο γιατρός τον έστειλε στη Λαμία και στη συνέχεια στο πλωτό νοσοκομείο “Θεσσαλία”, όπου υπηρετούσε ως εθελόντρια νοσοκόμα η σύζυγός του Ναταλία. Μαζί επέστρεψαν στο οικογενειακό του σπίτι στην Αθήνα, όπου ανάρρωσε για μία εβδομάδα και στη συνέχεια ζήτησε και επέστρεψε στη Λαμία. Θα επέστρεφε σύντομα ξανά στην Αθήνα, λόγω της ασθένειας του πατέρα του, ο οποίος πέθανε στις 17 Ιουνίου.

Ο Μελάς με τους αδερφούς του κατά τον πόλεμο του 1897

Εμπλοκή με το Μακεδονικό Κομιτάτο

Φέροντας τύψεις για την έκβαση του πολέμου του 1897, συμμετείχε από τους πρώτους στο ιδρυθέν το 1900 Μακεδονικό Κομιτάτογια την προώθηση της ελληνικής επιρροής στην περιοχή της Μακεδονίας, ως αντίδραση στη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Έτσι από τον Φεβρουάριο του 1904 ο Παύλος Μελάς έσπευσε με άλλους τρεις αξιωματικούς, τους Α. Κοντούλη, Α. Παπούλα και Γ. Κολοκοτρώνη, προς επιτόπια μελέτη της κατάστασης. Αποτυγχάνοντας σε εκείνη την πρώτη προσπάθεια, επανήλθε τον Ιούλιο του ίδιου έτους, οπότε και εισήλθε στη Μακεδονία ως ζωέμπορος με το όνομα «Πέτρος Δέδες». Μετά από 20ήμερη παραμονή συναντήθηκε με τον Έλληνα πρόξενο Λάμπρο Κορομηλά στη Θεσσαλονίκη, ανταλλάσσοντας σκέψεις για ανάληψη επιχειρήσεων και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα. Ύστερα από παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης, ο Μελάς ανέλαβε την αρχηγία του Μακεδονικού αγώνα ενάντια στους Βούλγαρους, με την εντολή να ασκεί καθήκοντα αρχηγού και στις μικρότερες ομάδες που δρούσαν εν τω μεταξύ στις περιφέρειες Μοναστηρίου και Καστοριάς.

Πριν επιστρέψει για τρίτη φορά στη Μακεδονία, ο Μελάς φιλοξενήθηκε στη Λάρισα από τον ανθυπολοχαγό Χαράλαμπο Λούφα που, σύμφωνα με επιστολή που έστειλε ο Μελάς στη σύζυγό του, του ζήτησε να τον φωτογραφίσει. Ο Μελάς συμφώνησε και φωτογραφήθηκε στις 21 Αυγούστου από το Λαρισαίο φωτογράφο Γεράσιμο Δαφνόπουλο ένοπλος -κρατώντας ένα Μάουζερ, ζωσμένος ένα περίστροφο Μάουζερ Ζιγκ-Ζάγκ- και ένστολος,[4] ενδεδυμένος ένα μαύρο κεντητό ντουλαμά.[5] Ο Μελάς έστειλε το πρώτο αντίτυπο της φωτογραφίας στη σύζυγό του, «υπό τον όρον να μην ιδή το φως της ημέρας», αλλά να μείνει ως ανάμνηση για την ίδια και τα παιδιά του αν έχανε τη ζωή του στην αποστολή του,[4] βρίσκοντας ότι θα ήταν «κωμικό» και «μαρτύριο», εάν επέστρεφε άπρακτος, να βλέπει «την φάτσαν [τ]ου έτσι μασκαρεμένην».[5]

Ο Μελάς (καθιστός στην πρώτη σειρά) με την ομάδα του (26.8.1904).

Δράση στη Μακεδονία

Τη νύχτα της 27ης με 28ης Αυγούστου ο Παύλος Μελάς με το επιχειρησιακό όνομα Καπετάν Μίκης Ζέζας, με ένοπλο σώμα 35 ανδρών, που το αποτελούσαν Μακεδόνες, Μανιάτες και Κρητικοί, διέβη τα ελληνοοθωμανικά σύνορα και εισέβαλε στα εδάφη της Μακεδονίας, κοντά στο Όστροβο (σημερινή Άρνισσα). Επέλεξε ως μόνιμη ενδυμασία του το ντουλαμά, με αποτέλεσμα να κερδίσει το σεβασμό των αντρών του σώματός του.[5] Στις 30 Αυγούστου ο ληστής Θανάσης Βάγιας, τον οποίο ο Μελάς είχε προσλάβει ως οδηγό, λιποτάκτησε και στη συνέχεια κατέδωσε το σώμα του Μελά στους Οθωμανούς.[6] Τις επόμενες ημέρες το ένοπλο σώμα του Μελά περιπλανήθηκε στην περιοχή της Σαμαρίνας, με τον ασυνήθιστο σε κακουχίες Μελά να καταπονείται ιδιαίτερα.[7] Στις 5 Σεπτεμβρίου, ύστερα από πορεία πολλών ημερών, όπου αντιμετώπισαν την καχυποψία του τοπικού πληθυσμού[8] ο Μελάς και οι σύντροφοι του έφθασαν στο χωριό Ζάνσκο, όπου τους βοήθησε και εφοδίασε πρόσωπο της εμπιστοσύνης τους.

Στις 15 Σεπτεμβρίου ο Μελάς πραγματοποίησε την πρώτη του επιχείρηση. Συνέλαβε έξω από το Στρέμπενο έναν ηλικιωμένο και δύο παιδιά 8 και 15 ετών και στην συνέχεια τον καταζητούμενο πατέρα του 15χρονου. Νωρίς το βράδυ το σώμα εισέβαλε στο χωριό και συνέλαβε ακόμη έναν καταζητούμενο εξαρχικό. Αποφάσισε τελικά να μην σκοτώσει τους δύο καταζητούμενους, υπό τον όρο πως θα πήγαιναν στην ελληνική Μητρόπολη και θα δήλωναν υποταγή στον εκεί Μητροπολίτη.[9] Στις 17 Σεπτεμβρίου προσπάθησε να οργανώσει επίθεση στο χωριό Άιτος, καθώς ήταν κέντρο εξαρχικών αυτονομιστών, όμως η απροθυμία συνεργασίας του ντόπιου συνεργάτη του, του άλλαξε τα σχέδια και αποφάσισε να επιτεθεί στο γειτονικό χωριό Πρεκοπάνα (σημερινή Περικοπή).[10] Εκεί περικύκλωσε τον τοπικό πληθυσμό, που εκείνη την ώρα παρακολουθούσε μια κηδεία. Απαίτησε να δηλώσουν πίστη στον Έλληνα Μητροπολίτη και να ζητήσουν την αποστολή ιερέα και δασκάλου. Για να γίνει πιστευτή η απειλή του, πήρε μαζί του τον εξαρχικό δάσκαλο και τον εξαρχικό παπά, τους οποίους οι συνεργάτες του εκτέλεσαν λίγο έξω από το χωριό.[6] Η δολοφονία φαίνεται να συγκλόνισε τον Μελά.[11]

Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο χωριό Μπελκαμένη, όπου τους υποδέχτηκαν μυστικά Έλληνες του χωριού. Το απόγευμα της επόμενης ημέρας το σώμα μπήκε στο χωριό και υποχρέωσε τον ρουμανοδάσκαλο σε φυγή.[12] Νωρίς το βράδυ το σώμα κατευθύνθηκε για να χτυπήσει το σλαβόφωνο χωριό Νερέτ (σημερινός Πολυπόταμος). Την επόμενη ημέρα όμως τα σχέδια τους ανατράπηκαν, όταν συνειδητοποίησαν πως στο χωριό βρισκόταν σημαντική δύναμη του οθωμανικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της άτακτης φυγής τραυματίστηκε θανάσιμα ο συνεργάτης του Μελά Φίλιππος Καπετανόπουλος απο την Κατράνιτσα (σημ. Πύργοι Βερμίου) .[13] Ο Μελάς τον σκέπασε με την κάπα του, στην οποία είχε αφήσει από αμέλεια ένα γράμμα του Καπετανόπουλου προς τον Δημήτριο Καλλέργη, τον Έλληνα πρόξενο στο Μοναστήρι. Η εύρεση της επιστολής θα οδηγούσε αργότερα σε διάβημα της Υψηλής Πύλης προς την ελληνική κυβέρνηση και την ανάκληση του Καλλέργη.[14]

Ύστερα από το επεισόδιο αυτό το σώμα του Μελά κράτησε χαμηλό προφίλ και κατευθύνθηκε στη Νεγκοβάνη (σημερινό Φλάμπουρο), ένα κατά πλειοψηφία πατριαρχικό χωριό, όπου έμεινε για αρκετές μέρες λόγω της αδιάκοπης βροχόπτωσης. Κατά την παραμονή του στη Νεγκόβανη ο Μελάς οργάνωσε την άμυνα της ευρύτερης περιοχής. Εκεί τους συνάντησαν στις 30 Σεπτεμβρίου πρόκριτοι του βλάχικου χωριού Νεβέσκα (σημερ. Νυμφαίο Φλώρινας), που τους εφοδίασαν με τρόφιμα και ενδύματα, και ο Καραλίβανος με περίπου σαράντα άνδρες με αποτέλεσμα το σώμα του Μελά να ξεπεράσει τους 70 το πλήθος. Κατατετμημένο σε τέσσερεις ομάδες υπό τον Καραλίβανο, το Γιοβάνη, τον Πουλάκα και τον Πύρζα, το πολυάριθμο σώμα ανάγκασε πολλούς κομιτατζήδες να εγκαταλείψουν τα χωριά όπου βρίσκονταν.[15] Την ίδια περίοδο ενεργούσε στην περιοχή των Κορεστείων η ανταρτοομάδα του Κύρου. Την 1 Οκτωβρίου η ομάδα αυτή, στην οποία βρισκόταν και ο Ευθύμιος Καούδης, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στην Όστιμα (σημερ. Τρίγωνο Φλώρινας) στο Μήτρο Βλάχο, που μετά από πολύωρη μάχη κατάφερε να διαφύγει, χάνοντας ωστόσο περίπου είκοσι άνδρες.[16]

Ο τάφος του Παύλου Μελά όπως δημιουργήθηκε πρώτα στην Καστοριά. Φωτογραφία του 1904 του Λεωνίδα Παπάζογλου.

Θάνατος

Έχοντας οργανώσει την άμυνα των χωριών της Καστοριάς, ο Μελάς σκόπευε να αφήσει περίπου πενήντα άνδρες να ελέγχουν την περιοχή και ο ίδιος να περάσει μέσα από το Ζέλοβο και το Πισοδέρι στην περιοχή του Μεγάροβου και του Μοναστηρίου, για να εκδιώξει από εκεί τις ανταρτο-ομάδες των κομιτατζήδων και να οργανώσει την άμυνά τους για το χειμώνα. Στις 9 Οκτωβρίου περιέγραψε τη θέλησή του να παραμείνει στην περιοχή σε ένα γράμμα -το τελευταίο του-, που έστειλε στην κουνιάδα του Έφη Καλλέργη, κόρη του Στέφανου Δραγούμη και σύζυγο του Γιάννη Καλλέργη. Έτσι, ύστερα από αποτυχημένη επιδρομή στο Νερέτ, έστειλε μήνυμα στον Κύρου και τον Καούδη να συναντηθούνε στις 14 Οκτωβρίου κοντά στη Στάτιστα (σημερινός Μελάς), χωριό τότε σλαβόφωνο και μικτού πληθυσμού πατριαρχικών και εξαρχικών.[17][18]

Παρά την αντίρρηση του Πύρζα ότι θα ήταν ασφαλέστερο να μην μπουν στη Στάτιστα, καθώς ήταν πέρασμα των τουρκικών δυνάμεων που μετακινούνταν τακτικά από το Ζέλοβο στο Κονοπλάτι, ο Μελάς επέμενε να εισέλθουν στο χωριό. Εκεί δέχτηκαν τη φιλοξενία του Ντίνα, που ανήκε στην ομάδα του Κύρου και θα τους οδηγούσε στον τόπο συνάντησης στις 14 και μοίρασε τους άνδρες της ομάδας σε πέντε σπίτια, και άλλων προκρίτων του χωριού. Το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου, όταν πληροφορήθηκαν ότι ένα οθωμανικό απόσπασμα είχε αναχωρήσει από το Κονοπλάτι, ο Μελάς δεν ανησύχησε, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν τουρκική πολιτική να επιτίθενται σκόπιμα στις ελληνικές ομάδες, που τους απάλλασσαν από το καθηκον καταδίωξης ετων κομιτατζήδων.

Ωστόσο, το απόσπασμα είχε κινητοποιηθεί μετά την παραλαβή ενός παραπλανητικού γράμματος γραμμένου στα ελληνικά που είχε συντάξει και στείλει με έναν χωρικό ο επικηρυγμένος Μήτρος Βλάχος, ο κομιτατζής, και έγραφε ότι στη Στάτιστα βρισκόταν ο ίδιος, υπολογίζοντας ότι ο Τούρκος λοχαγός θα επετίθετο στη Στάτιστα για να λάβει το ποσό με το οποίο είχε επικηρυχθεί ο Μήτρος Βλάχος, προξενώντας, ωστόσο, το θάνατο του Μελά.[19] Στις 13 Οκτωβρίου το χωριό περικυκλώθηκε από οθωμανικό απόσπασμα 150 ανδρών και ξεκίνησαν αψιμαχίες. Το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας θα έβρισκε τον Μελά νεκρό υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Για τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Μελά υπάρχει πλήθος εκδοχών.[20] Το οθωμανικό απόσπασμα εντόπισε ένα από τα κρησφύγετα των Ελλήνων και ξέσπασαν πυροβολισμοί.[20] Περικύκλωσε επίσης το σπίτι όπου έμεναν ο Μελάς, ο Πύρζας, ο Ντίνας και ένας Κρητικός ονόματι Στρατινάκης, το οποίο καταδεικνυόταν σαφώς στο γράμμα του Μήτρου Βλάχου.[21] Οι περισσότερες αφηγήσεις συντρόφων του Μελά αμφισβητούν το ότι υπήρξε σημαντική μάχη και είναι αμφίβολο αν ο Μελάς και όσοι ήταν μαζί του συμμετείχαν. Όλες οι εκδοχές συγκλίνουν πως κάποια στιγμή τη νύχτα ο Μελάς προσπάθησε να διαφύγει, όμως τραυματίστηκε θανάσιμα. Οι μαρτυρίες ποικίλουν για το αν ο Μελάς ύστερα από τον τραυματισμό του απεβίωσε, αυτοκτόνησε, ζήτησε από τον Ντίνα να τον αποτελειώσει, ή ο τελευταίος τον σκότωσε αυτόβουλα. Φαίνεται να ήταν ο μοναδικός νεκρός της ελληνικής πλευράς.[20]

Σύμφωνα με μια αφήγηση των συμβάντων που διαδόθηκε από τις εφημερίδες της εποχής πέθανε στα χέρια του φίλου του, Γεώργιου Στρατινάκη και η τελευταία του φράση πριν ξεψυχήσει ήταν[22] «Βούλγαρος να μη μείνει». Η εκδοχή αυτή δεν επιβεβαιώνεται από καμία μαρτυρία.

Γύρω από το σώμα του νεκρού Παύλου Μελά εκτυλίχθηκε μια διπλωματική επιχείρηση για την παραλαβή και τον ενταφιασμό του. Οι Έλληνες δεν ήθελαν να γίνει γνωστή στους Οθωμανούς η ταυτότητα και το στρατιωτικό αξίωμα του νεκρού, διότι αυτό θα δημιουργούσε διπλωματική κρίση. Αρχικά ο νεκρός θάφτηκε από τους χωρικούς έξω από τη Στάτιστα, ενώ οι Οθωμανοί δεν γνώριζαν την ταυτότητά του. Αργότερα ο Ντίνας απεσταλμένος της ελληνικής πλευράς (πιθανώς του Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη ή του οπλαρχηγού Κύρου) επιχείρησε να ξεθάψει και να μεταφέρει αλλού τον νεκρό.

Στο μεταξύ όμως ο θάνατος του Μελά είχε μαθευτεί στην Αθήνα και η εκεί Οθωμανική πρεσβεία ειδοποίησε τις αρχές της Θεσσαλονίκης να βρουν το πτώμα ώστε να το χρησιμοποιήσουν σαν απόδειξη της Ελληνικής επέμβασης σε οθωμανική επικράτεια. Έτσι, ενώ ο Ντίνας έκανε την εκταφή εμφανίστηκε οθωμανικός στρατός. Τότε έκοψε βιαστικά το κεφάλι του νεκρού και έφυγε. Το κεφάλι τάφηκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ναού της Αγίας Παρασκευής στο χωριό Πισοδέρι ενώ οι Οθωμανοί πήραν το ακέφαλο σώμα και το πήγαν στην Καστοριά για αναγνώριση. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης, που γνώριζε τα πάντα, κινητοποίησε τη νεολαία της Καστοριάς που περικύκλωσε το Διοικητήριο και απαιτούσε να τους δοθεί το σώμα «κάποιου Ζέζα» που ήταν Έλληνας. Ο Μητροπολίτης, προειδοποιώντας ότι μπορεί να συμβούν ταραχές που θα έβλαπταν την ειρηνική συμβίωση Τούρκων και Ελλήνων κατάφερε να του δοθεί το σώμα, το οποίο και τάφηκε στο παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών κοντά στο Μητροπολιτικό Μέγαρο Καστοριάς.[23].

Ο θάνατος του Μελά, γόνου μιας από τις σημαντικότερες ελληνικές οικογένειες, πήρε μεγάλη δημοσιότητα και συγκλόνισε την κοινή γνώμη της εποχής. Υπό την πίεση των γεγονότων η ελληνική κυβέρνηση ωθήθηκε να συμμετάσχει πιο ενεργά στον μακεδονικό αγώνα, ενώ αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των εθελοντών.

Παραπομπές

  1. «Η ημέρα θανάτου του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά τιμήθηκε από τους συγχωριανούς του!». iperiodiko.gr. 14 Οκτωβρίου 2014.
  2.  Ιστορία Ελληνικού Έθνους. ΙΔ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1977, σελ. 120.
  3.  «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους». ο.π. σελ. 127.
  4.  «Συλλογή φωτογραφιών – ID: 57082». Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα. Ανακτήθηκε στις 03-04-2017. 
  5. Γούναρης 2002, σελ. 8.
  6. Λιθοξόου, Δημήτρης (Μάιος 1996). «Ο Παύλος Μελάς». 3opa.
  7. Μελά, Ναταλία Π. (1992). Παύλος Μελάς. Αθήνα: Δωδώνη, σελ. 348.
  8.  Καραβίτης, Ιωάννης (2008). Ο Μακεδωνικός Αγών. Απομνημονεύματα. Αθήνα: Πετσίβας, σελ. Τ. Α’ 65. ISBN 9789609001007.
  9. Μελά, σ. 385-386
  10. Μελά, σ. 388
  11. Μελά, σ. 390.
  12. Καραβίτης, τ. Α’, σ. 90
  13. Επιστολή προξένου Μοναστηρίου Δ. Καλλέργη προς τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών, Προξενείο Μοναστηρίου, (23/9/1904), έγγραφο 923.
  14. Κώστας Κλειδής, Με τη λάμψη στα μάτια, Ηριδανός, Αθήνα 1984, σ. 127.
  15. Dakin 1966, σελ. 189
  16. Dakin 1966, σελ. 189-90
  17. Dakin 1966, σελ. 190
  18. Brancoff, D.M. (1905). La Macédoine et sa Population Chrétienne. Παρίσι, σελ. 182-3. «67. Statichta: 960 Bulgares Exarchistes»
  19. σελ. 190
  20. Ιός (10 Οκτωβρίου 2004). «Ποιος σκότωσε τον Παύλο Μελά;». Ελευθεροτυπία.
  21. Dakin 1966, σελ. 190
  22. Ε Ιστορικά:Μακεδονικό, η περιπέτεια ενός ονόματος από το 1850 έως σήμερα, Έκδοση της Ελευθεροτυπίας, σελ.40
  23. Γερμανού Καραβαγγέλη Απομνημονεύματα, Εκδόσεις Χ. Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη, 1993

Πηγές

  • Καθημερινή επτά ημέρες
  • Γούναρης, Βασίλης Κ. (2002). Ο Μακεδονικός αγώνας μέσα από τις φωτογραφίες του, 1904-1908. Αθήνα/Βέροια.
  • Dakin, Douglas (1966). The Greek Struggle in Macedonia 1897-1913. Θεσσαλονίκη: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου / Institute for Balkan Studies.

 

ΠΗΓΗ

ΑΔΕΙΑ ΧΡΗΣΗΣ

via Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

1 σχόλιο

by | 13/10/2018 · 3:18 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΠΑΠΑ ΗΛΙΑΣ (ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ)

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/
Ηλίας Παπαδημητρίου ή Παπαηλίας (Χάλαρα Καστοριάς 1857 – ύψωμα Λίσετς 15 Μαίου 1902) ήταν Έλληνας ιερέας και διδάσκαλος της Κοινότητας Χαλάρων (τέως Ποσδιβίστης) και συμμετείχε στις απαρχές του Μακεδονικού Αγώνα ως πράκτορας Α΄Τάξης
Πολύτιμος Συνεργάτης του Μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη και του Καπεταν Κώτα.
Δολοφονήθηκε από τους βούλγαρους κομιτατζήδες του Βασίλη Τσεκαλάρωφ.
Οι αφανείς γηγενείς Έλληνες Μακεδονομάχοι δεν έγραψαν απομνημονεύματα
έγραψαν την ιστορία με το αίμα τους.
Στο διάβα τους , κατά τον εορτασμό της Ημέρας Μακεδονικού Αγώνα ,όλοι αυτοί οι επίσημοι κληρικοί και λαικοί θα σταματήσουν να του ανάψουν ένα κεράκι , να αφήσουν ένα κλαράκι δάφνης σε αυτόν που θυσιάστηκε για την ελευθερία της Μακεδονίας.

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΠΑΠΑ ΗΛΙΑΣ (ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ)

Σχολιάστε

by | 13/10/2018 · 3:11 ΜΜ

Το ΥΠ.ΕΞ απέκλεισε τους συγγενείς των πεσόντων από την σημερινή τελετή ενταφιασμού στην Κλεισούρα – himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

 

Συνεχίζεται ο αποκλεισμός των συγγενών από τις θρησκευτικές τελετές ενταφιασμού των πεσόντων κατά το έπος 1940 – 41

Το Υπουργείο Εξωτερικών και η Πρεσβεία της Ελλάδας στα Τίρανα συνεχίζουν επιμελώς τον αποκλεισμό των παιδιών και των συγγενών πεσόντων από τις θρησκευτικές τελετές ενταφιασμού.

Χθες, αιφνιδιαστικά, ανακοίνωσαν ότι σήμερα πραγματοποιείται θρησκευτική τελετή ενταφιασμού 573 πεσόντων στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Κλεισούρας. Χωρίς να έχει προηγηθεί καμία ενημέρωση των συγγενών, όπως άλλωστε έγινε και στις 13 Ιουλίου με τον ενταφιασμό 100 πεσόντων στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Βουλιαρατών.

Είναι αδιανόητο, πρωτόγνωρο και απάνθρωπο να γίνεται ο ενταφιασμός, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα να παραστούν τα παιδιά και οι συγγενείς των πεσόντων. Να πληροφορούνται μόνο από δελτία τύπου του υπουργείου Εξωτερικών ότι γίνονται τελετές ενταφιασμού, χωρίς όμως να καθίσταται εφικτή η παρουσία τους σε μια τελετή που καρτερικά περίμεναν επί 78 ολόκληρα χρόνια.

Είναι προφανές ότι η ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών αδυνατεί να αντιληφθεί ότι το θέμα αυτό δεν προσφέρεται για εκμετάλλευση. Αν παρόλα αυτά ο Υπουργός Εξωτερικών θέλει να μονοπωλήσει ως προσωπικό του κατόρθωμα την εξέλιξη αποκατάστασης της εκκρεμότητας, ευχαρίστως να του την αναγνωρίσουμε και να του την παραχωρήσουμε. Ωστόσο, όμως ας σεβαστεί την μνήμη των πεσόντων και τον πόνο των παιδιών και των συγγενών τους.

Σημείωση: Είναι τουλάχιστον προσβλητική η αναφορά του Υπουργείου Εξωτερικών ότι οι Συγγενείς θα μπορούν να παρίστανται μόνο στις εορταστικές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου. Αυτό το έκαναν επί δεκαετίες, όταν άλλοι απουσίαζαν, δεν γνώριζαν και δεν ασχολούνταν με το ζήτημα αυτό.

Γεώργιος Ι. Σούρλας
Πρόεδρος της Ένωσης Τέκνων, Συγγενών & Φίλων Πεσόντων κατά το Έπος 1940 – 41
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

via Το ΥΠ.ΕΞ απέκλεισε τους συγγενείς των πεσόντων από την σημερινή τελετή ενταφιασμού στην Κλεισούρα – himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

1 σχόλιο

by | 12/10/2018 · 2:03 ΜΜ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Οι ποντιόφωνοι πληθυσμοί στην Τουρκία σήμερα


1.Η ιστορία

Κρυπτοχριστιανούς στον Εύξεινο Πόντο συναντάμε από το 1650, εξαιτίας του φανατισμού ορισμένων Ντερεμπέηδων, την περίοδο που η Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίζεται σε Νερεμπεηλίκια, δηλαδή σε τιμάρια ή θέματα.
Οι επικεφαλής αυτών των περιοχών, σε πολλές περιπτώσεις έδειξαν φανατισμό, ο οποίος εκφράστηκε με καταπίεση των Χριστιανών και εξαναγκασμό τους να εξισλαμιστούν. Οι πρώτοι εξισλαμισμοί ελληνικών πληθυσμών του Πόντου σημειώνονται στην περιοχή του Όφεως, ακολουθούν οι περιοχές των Σουρμένων, Αργυρούπολης, Τόνιας και άλλες. Δημόσια οι κρυπτοχριστιανοί εμφανίζονταν με την αμφίεση μουσουλμάνων και εκτός οικίας συμμετείχαν σε ισλαμικές τελετές σαν να ήταν γνήσιοι μουσουλμάνοι. Ταυτόχρονα όμως βρισκόταν σε χώρους, όπου κρυφοί ιερείς έκαναν λειτουργίες και όλα τα μυστήρια της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης.

Οι κρυπτοχριστιανοί απέφευγαν τα συνοικέσια με μουσουλμάνους με διάφορα προσχήματα, και έτσι οι γάμοι συνεχίζονταν μεταξύ τους. Αυτό κράτησε έως το Φεβρουάριο του 1856. τότε υπό την πίεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο Σουλτάνος υπέγραψε το Χάτι-Χουμαγιούμ, με το οποίο κάθε Οθωμανός υπήκοος ήταν ελεύθερος να αλλάξει θρησκεία χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Ο πρώτος που παρουσιάστηκε το Μάιο του 1856 για να ασπαστεί εκ νέου το Χριστιανισμό ήταν ο φύλακας του ιταλικού Προξενείου της Τραπεζούντας, ο Πεχλίλ Τεκίογλου. Από το 1856 έως το 1910 όταν και άλλαξε αυτή η πολιτική με τον πανμουσουλμανική πολιτική των Νεότουρκων, έγινε η αποκάλυψη όλων των Κρυπτοχριστιανών του Πόντου και ολόκληρα χωριά γύρισαν στο Χριστιανισμό.

2. Η σημερινή κατάσταση για τους κρυπτοχριστιανούς- Ποντιόφωνους

Ο διωγμός των Ελλήνων μετά την τέλεση του εγκλήματος της γενοκτονίας, άφησε τους πληθυσμούς αυτούς χωρίς επαφή τόσο με το ελληνικό στοιχείο όσο και με την Εκκλησία, με εξαίρεση αυτούς που μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου και δημιούργησαν ισχυρές οινότητες, οι οποίες διατήρησαν και διατηρούν τις παραδόσεις και κυρίως την ποντιακή διάλεκτο. Όμως παρά την απουσία επαφής και την σχεδιασμένη πολιτική βίαιης ενσωμάτωσή τους στην τουρκική κοινωνία, και την αμέλεια της Ελλάδας, αυτοί οι πληθυσμοί διατηρούν σήμερα στοιχεία ελληνικής συνείδησης, τα οποία αρχίζουν να αναζητούν από τη δεκαετία του 1970, όταν συμμετείχαν με μεγάλο αριθμό στο μεταναστευτικό κύμα από την Τουρκία προς τη Δυτική Ευρώπη. Εκεί συναντούνται με τους Έλληνες ποντιακής καταγωγής μετανάστες και σταδιακά αποκαθίστανται οι πρώτες επαφές, μέσω της αναλλοίωτης στους αιώνες γλώσσα, των εθίμων, των παραδόσεων, του χορού και του τραγουδιού και άλλων στοιχείων. Ταυτόχρονα η επαφή των κρυπτοχριστιανών- ελληνόφωνων με τους Πόντιους της Ελλάδας, ενισχύεται από την προσπάθεια ανάδειξης του ποντιακού ζητήματος σε όλες τις διαστάσεις του στον ελλαδικό χώρο, και την διοργάνωση των πρώτων επισκέψεων στον Πόντο.

Σήμερα στην Τουρκία υπάρχουν δεν υπάρχουν Κρυπτοχριστιανοί, με την έννοια των πιστών. Υπάρχουν όμως οικογένειες οι οποίες είχαν ελλειμματικό θρησκευτικό συναίσθημα και παρέμειναν στον ποντιακό χώρο για πολλούς λόγους. Σήμερα ο (άγνωστος) αυτός αριθμός Ελληνόφωνων μουσουλμάνων- κρυπτοχριστιανών, με πρωτοπορία την σπουδάζουσα νεολαία στην προσπάθειά της να βρει απαντήσεις για την καταγωγή, τον πολιτισμό, την ιστορία, την ταυτότητα πορεύονται ένα δύσκολο δρόμο αυτογνωσίας και αναζήτησης ταυτότητας. Για τη σημερινή κατάσταση σε ότι αφορά αριθμητικά δεδομένα των κρυπτοχριστιανών- Ελληνόφωνων μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Έτσι στα Σούρμενα, της πρωτεύουσας της περιοχής με 19 χωριά, τα 5 είναι αμιγώς ελληνόφωνα σήμερα.

Η περιοχή Γκαλιάν (η αρχαία Γαλλίαινα) αποτελείται από 18 χωριά και οικισμούς. Οι μισοί κάτοικοι της περιοχής είναι εξισλαμισθέντες ντόπιοι και οι μισοί έχουν μετεγκατασταθεί από τα χωριά Καλλίστη και Αρχάγγελος της περιοχής Σουρμένων την τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Η περιοχή Τσαϊκαρά (το Κατωχώριον) είναι αμιγώς ελληνόφωνη περιοχή, η πολυπληθέστερη σ΄ όλο το τουρκικό κράτος και η τελευταία που έχει εξισλαμισθεί (τέλη 19ου αιώνα), με αρκετά αναπτυγμένο το θρησκευτικό αίσθημα των κρυπτοχριστιανών. Η περιοχή Οφ (ο αρχαίος Όφις) αποτελείται από 49 χωριά. Και τα 49 χωριά ήταν πλήρως ελληνικά, σήμερα όμως μόνο ένα το Ερενκόι παραμένει ελληνόφωνο. Για την ταυτότητα και τη ελληνική γλώσσα των πληθυσμών της περιοχής έχουν γίνει αναφορές και σε τουρκικό περιοδικό, το Aktuel (1992) οποίο τονίζει ότι «τα ίχνη της ορθόδοξης παράδοσης είναι ολοφάνερα και εδώ όλοι μιλούν Ποντιακά….Το ρωμαίικο και το ορθόδοξο είναι φανερό».

Η Άνω Ματσούκα αποτελείται από 8 χωριά στο πέρασμα της Ζύγανας με κέντρο το Χαψικόι. Πρόκειται για ελληνοχριστιανικά χωριά των οποίων η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού προέρχεται από ελληνόφωνους εποίκους από την περιοχή Τόνιας που εγκαταστάθηκαν μετά το 1924. Η περιοχή Τόνιας (η αρχαία Θοανία) αποτελείται από 18 χωριά, εκ των οποίων 7 αμιγώς ελληνόφωνα.

Για το ζήτημα της καταπίεσης της μητρικής γλώσσας και της μη ελεύθερης χρήσης της έχουν γίνει παρεμβάσεις από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών», με γραπτή έκθεσή της προς τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και προς το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) στην Ελβετία, ενώ προφορική παρέμβαση στην 58η συνεδρίαση της επιτροπής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε για το ίδιο θέμα και από τη γαλλική μη κυβερνητική οργάνωση «MRAP – Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό – για τη φιλία ανάμεσα στους λαούς».

Η μη κυβερνητική οργάνωση της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις συστηματικές προσπάθειες εξαφάνισης της ποντιακής διαλέκτου, ως της πλησιέστερης προς την αρχαία ελληνική ομιλούμενης σήμερα γλώσσας, αλλά και στις διώξεις εις βάρος Ποντίων διανοουμένων, όπως του συγγραφέα Ομέρ Ασάν, που έχει γράψει το έργο «Πολιτισμός του Πόντου». Περιγράφοντας αυτή την κατάσταση, η Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών επιθυμεί να επιμείνει στην ανυπαρξία ελευθερίας έκφρασης των Ποντίων, στη σημερινή Τουρκία, στη πληροφόρηση για τις συνθήκες ζωής αυτού του λαού, αφού διεθνής κοινότητα οφείλει να γνωρίζει αυτή την κατάσταση, αφού παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση της άρσης της διάκρισης εναντίον αυτού του πληθυσμού, αποτελούν ένα βήμα προς τη διαφύλαξη ενός ζώντος πολιτισμού, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα.

Μέρος της εισήγησης του Φάνη Μαλκίδη στο 6ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την ελληνική γλώσσα. Κοριλιάνο του Οτράντο. Ιταλία- Οκτώβριος 2005.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Λέκτορας στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

http://www.pontos.gr/default.aspx?catid=296

via Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Οι ποντιόφωνοι πληθυσμοί στην Τουρκία σήμερα

1 σχόλιο

by | 11/10/2018 · 6:30 ΜΜ

Φαρμακερή ζήλια | Πεμπτουσία

20151011-2

Τις γυναίκες, επειδή έχουν περισσότερη αγάπη στη φύση τους, ο διάβολος πολύ τις πολεμάει (από φθόνο) και προσπαθεί να δηλητηριάσει την αγάπη τους με την φαρμακερή ζήλια, και, εάν το πετύχει αυτό σε καμιά γυναίκα, μπορεί καμιά φορά να φθάσει η κακία της γυναίκας σε δαιμονικό βαθμό, Θεός φυλάξοι!

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

via Φαρμακερή ζήλια | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 11/10/2018 · 6:19 ΜΜ

ΙΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟ | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

 
 
 
Ο Ουρανινίτης ή Πισσουρανίτης (παραλλαγή με την οποία συνδέεται ή ταυτίζεται) το ορυκτό οξείδιο του Ουρανίου, από το οποίο λαμβάνει το όνομα του. Σχηματίζει ισόμορφη σειρά με το Θοριανίτη (ThO2). 
Είναι ισχυρά ραδιενεργό ορυκτό, λόγω της ύπαρξης Ουρανίου αλλά και Ραδίου (Ραδονίου), του οποίου αποτελεί επίσης μετάλλευμα. 
 
Σε ότι αφορά την Γεωλογία, το Ουράνιο στην χώρα μας εντοπίζεται σε ιζήματα και όξινα Γρανιτικά πετρώματα και δυνητικά «εξαγώγιμο» προϊόν είναι το οξείδιο του Ουρανίου, δηλαδή το κίτρινο συμπύκνωμα που χρησιμοποιείται στην Πυρηνική Τεχνολογία.
Στην χώρα μας οι πρώτες εργασίες για την εξεύρεση Ουρανίου, είχαν ξεκινήσει με το «Σχέδιο Μάρσαλ» το 1948. Την περίοδο της Δικτατορίας, το δικαίωμα της έρευνας για Ουράνιο (στις οποίες συμμετείχαν και ξένοι εμπειρογνώμονες) παραχωρήθηκε στον «Δημόκριτο».
Το 1985 ο Δημόκριτος σταμάτησε όλες τις έρευνες για Ουράνιο….[ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ;] 
Η Ελλάδα έλαβε 175 εκατ. Δολλάρια το 1948-49,
156 εκατ. Δολλάρια το 1949-50,
45 εκατ. Δολλάρια το 1950-51.
ΣΥΝΟΛΟ: 366 εκατ. Δολλάρια από το «Σχέδιο Μάρσαλ» λάβαμε ως η 7η χώρα της Ευρώπης για την ανεύρεση μεταξύ άλλων και Ουρανίου.
Στο Σχέδιο Μάρσαλ, οι ονομασίες «Ουράνιο» και «Πλουτώνιο» (για την Ελλάδα) είχαν την Μυστική κωδική ονομασία «Base metal» και «Project» αντίστοιχα.
Το Φυσικό Ουράνιο εμπεριέχεται στο μετάλλευμα Ουρανίου με τη μορφή Πισσουρανίτη (U3081) που είναι ένα μείγμα των οξειδίων UO2, UO3.
Ο Πισσουρανίτης βρίσκεται στο ακατέργαστο μετάλλευμα σε αναλογία κατά βάρος περίπου 0,5% έως 20%, έτσι ώστε για κάθε τόνο μεταλλεύματος (ανάλογα με το μεταλλείο) να παίρνουμε από 5 έως 200 κιλά Πισσουρανίτη.
Το Ουράνιο είναι ασημόχρωμο, γυαλιστερό πολύ (κίτρινο – πράσινο), στην ακατέργαστη μορφή του και αποτελείται από 3 διαφορετικά ισότοπα:
Ουράνιο – 235 (235 92 U)
Ουράνιο – 234 (234 92 U)
Ουράνιο – 238 (238 92 U)
Όλα τα παραπάνω ισότοπα είναι ραδιενεργά και μεταπίπτουν με α και β διασπάσεις σε ελαφρότερα ισότοπα όπως το Θόριο, το Ραδόνιο, (το Ράδιο), τα ισότοπα Μολύβδου κλπ.
Τα ισότοπα Ουρανίου αν και έχουν τον ίδιο αριθμό πρωτονίων (92), που τους δίνει φυσικοχημικές ιδιότητες, έχουν διαφορετικό αριθμό νετρονίων που τους προσδίδει διαφορετικές ραδιολογικές ιδιότητες.
Συνεπώς το κάθε ισότοπο π.χ. Ραδόνιο, έχει τον δικό του αριθμό και τρόπο διάσπασης, αλληλεπιδρά διαφορετικά με άλλα υποατομικά σωματίδια και φυσικά έχει διαφορετικό δείκτη επικινδυνότητας, ερχόμενο σε επαφή π.χ. με το Θαλασσινό νερό των Ιαματικών πηγών μιας περιοχής πλούσιας σε Ουράνιο όπως η Ικαρία που θα αναλύσω παρακάτω.
Η Ικαρία έχει ιαματικές πηγές (τα λεγόμενα λουτρά). Η θεραπευτική τους ιδιότητα είναι διαπιστωμένη και πολύτιμη για την δημόσια υγεία. Πρόκειται για την ιαματική δράση του Ραδονίου που είναι αέριο. Αυτό κάνει τα νερά της Ικαρίας Ραδιούχα και όχι Ραδιενεργά.
Αποτέλεσμα εικόνας για ικαρια χαρτης
Τα ραδιούχα νερά περνούν μέσα από ραδιενεργά κοιτάσματα. Πού βρίσκονται όμως αυτά τα ραδιενεργά κοιτάσματα; Είναι μόνο στα έγκατα της Γης ή και σε επιφανειακές εμφανίσεις;
Έχει κανείς ποτέ κάνει μετρήσεις για βαρέα μέταλλα (ουράνιο) στο πόσιμο νερό της Ικαρίας;
Έχει κανείς μετρήσει το Ουράνιο που βρίσκετε στο πέτρωμα του Γρανίτη που βρίσκεται στα ψηλά βουνά της Ικαρίας;
Στο βιβλίο «ΙΚΑΡΙΑ – ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΥ» έκδοση Α’ του 1953, από τον κ. Σπύρο Λεωτσάκο, υπάρχει έντονη η αναφορά για την ύπαρξη Ουρανίου. 
Οι ιαματικές πηγές της Ικαρίας δεν έχουν Ράδιο αλλά Ραδόνιο, ένα άλλο στοιχείο της φύσεως που δεν είναι ούτε μέταλλο, ούτε υγρό, αλλά αέριο. 
Και το αέριο αυτό εκλύεται μαζί με το θερμό ιαματικό θαλασσινό νερό από τα έγκατα της Γης. 
Το Ραδόνιο είναι αέριο που ακτινοβολεί και που η ακτινοβολία του, η δύναμη του, μετριέται με τις μονάδες μέτρησης MACHE που μετρώνται και οι Ακτίνες ΓΑΜΜΑ (Γ’) καθώς και όλα τα ακτινοβολούντα σώματα, όπως και το Ράδιο.
Αλλά επειδή όλα τα ακτινοβολούντα της ομάδας του Ουρανίου στοιχεία, συνηθίζουμε να τα ονομάζουμε «ράδια» και επειδή όλος ο κόσμος και οι επιστήμονες ακόμη, στις συνηθισμένες και όχι επιστημονικές συζητήσεις μιλούν για ράδιο, η Ικαρία και οι ιαματικές πηγές της συνηθίζονται εδώ και χρόνια να ονομάζονται «ραδιενεργές πηγές» και ας πρόκειται να εμπεριέχουν Ραδόνιο το 7ο ραδιενεργό στοιχείο, στο οποίο διασπάται το Ουράνιο που πρέπει λογικά να υπάρχει στο υπέδαφος (και όχι μόνο) της Ικαρίας.
Και θα γεννηθεί τώρα το ερώτημα: «Υπάρχει Ουράνιο στην Ικαρία;» 
Κατά 99.9% ΝΑΙ υπάρχει και σας παραπέμπω σε μια εμπεριστατωμένη επιστημονική εργασία που είχε δημοσιεύσει ο Καθηγητής και Ακαδημαϊκός κ. Γ.Κ. Γεωργαλάς. Η πραγματεία του καθηγητή Γεωργαλά είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» Χρόνος Δ’ Τεύχος 7, Ιούλιος 1950με τίτλο: «Υπάρχει  Ο υ ρ ά ν ι ο   στην Ελλάδα». 
Το Ουράνιο βρίσκεται εκεί που υπάρχει «γνεύσιος» ή «γνευσιογενής γρανίτης» και αυτός ο Γρανίτης υπάρχει κατά μήκος όλων των βουνών της Ικαρίας. Τα βουνά γυαλίζουν όταν τα κοιτάξει κανείς.
Σχετική εικόνα
Το Ραδόνιο είναι ένα από τα στοιχεία της διασπάσεως του Ουρανίου. Ραδόνιο, αυτό που λέμε Ράδιο, εκλύεται άφθονο στις αλιπηγές (ζεστό θαλασσινό νερό) της Ικαρίας. Άρα όπου Ραδόνιο υπάρχει και Ουράνιο, αλλιώς δεν υφίσταται η διάσπαση του και κατ’ επέκταση δεν θα ίσχυαν τα ιαματικά λουτρά του συγκεκριμένου νησιού.
Κάτω από τους γρανίτινους όγκους και μέσα στα έγκατα της Γης, υπάρχουν, φαίνεται, το Ουράνιο διασπάται σιγά-σιγά, χωρίς να εκρήγνυται σαν ατομική βόμβα σε άλλα στοιχεία και σε Ραδόνιο.
Και το στοιχείο αυτό συναντώντας απλό θαλασσινό νερό που βγαίνει κι αυτό ζεστό από τα έγκατα της ίδιας Γης, το εμπλουτίζει με την αόρατη ακτινοβολία του (με την ραδιενέργεια του) την τόσο πολύτιμη για εμάς τους ανθρώπους, γιατί χάρη σε αυτήν βρίσκουμε την ίαση του σώματος μας (αρθρίτιδες κλπ) όταν κάνουμε ένα μπάνιο στις ιαματικές πηγές.
Πιο συγκεκριμένα, τα ακτινοβόλα σώματα της ομάδας του Ουρανίου διασκορπίζουν ακτίνες ΓΑΜΜΑ. Αυτές ωφελούν (προφανώς) γιατί οι Επιστήμονες εφαρμόζουν την τεχνική της Ακτινοβολίας για διάφορες παθήσεις και τις αρθρίτιδας.
Η ακτινοβολία παύει ή ανακουφίζει από τους φρικτούς πόνους αλλά δεν θεραπεύει.
Μήπως η ζεστή θάλασσα μαζί με την ακτινοβολία του Ουρανίου φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα; (έτσι δεν λένε ίσοι είχαν κάποια πάθηση και πήγαν για μπάνια στην Ικαρία και γύρισαν καλά πίσω;)
Υπάρχουν πηγές στην περιοχή Θέρμα – Αγίου Κηρύκου Ικαρίας, υπάρχει η μεγαλύτερη σε ακτινοβολία Ιαματική Πηγή που ονομάζεται «Πηγή της Αρτέμιδος» (εκ αρχαιοτάτων χρόνων!).
Υπάρχουν πηγές με 6-10 μονάδες Ραδίου (Ραδονίου δηλ.), με 30-50, με 90-375 και με 792 MACHE!!! Η Πηγή του«Παμφίλη» π.χ. στα Θέρμα έχει 78-86 μονάδες Ραδίου, του «Απόλλωνος» έχει 368-405 και της«Αρτέμιδος» 792, η καλύτερη πηγή όλου του κόσμου (γιατρεύει μέχρι και καρκίνους λέγεται από μαρτυρίες ντόπιων). 
Οι πηγές που έχω αναφέρει, δεν αφορούν πηγές ποταμών αλλά πηγές μέσα στη θάλασσα και γύρω γύρω του κλείνουν με πέτρες και βράχια.
Αν κάποιος μπει μέσα στην θάλασσα, θα δει στα 10 μέτρα από την ακτή, μέσα στον βυθό σχισμένες χρυσές πέτρες (λόγω του Ουρανίου) και τα ίδια τα έγκατα της Γης να αναβλύζει Ραδόνιο που ανακατεύεται με το θαλασσινό ζεστό νερό, αγνώστου προελεύσεως σε ραδιενέργεια, διότι δεν έχουν γίνει μετρήσεις τα τελευταία χρόνια (τουλάχιστον 40-60).
Υπάρχει μια πολύ παλαιά περιγραφή για τα λουτρά (πηγές) της Ικαρίας και σας παραπέμπω να διαβάσετε Βαυαρό (γιατρός και χημικός του Βασιλέως Όθωνος, Ξαβέριο Λάνδερερ) που ασχολήθηκε με την πηγή «Σπηλιά» στα Θέρμα Ικαρίας. 
 
Υπάρχουν αναφορές από τον Κώστα Κτενά (Ακαδημαϊκός – Καθηγητής Ορυκτολογίας) το 1925, που στην ουσία έγινε και η πρώτη αναφορά για το Ουράνιο στην ευρύτερη περιοχή της Ικαρίας.
Μια εξαιρετική ανακάλυψη έγινε από τον κ. Πετρέση αλλά έμεινε άγνωστη για χρόνια. Άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος και η μεγάλη περιπέτεια της Ελλάδος.
Ποιος θα έδινε τότε σημασία στις Ραδιούχες πηγές της Ικαρίας. Όταν ήρθε η Ούνρα στην Ελλάδα, αντιπρόσωποι της πήγαν στην Ικαρία και ζήτησαν να πληροφορηθούν για το τι παράγει η Ικαρία.
Κάποιος με το όνομα Μαλαχίας, θυμήθηκε για το Ράδιο και το Ουράνιο που είχε ανακαλύψει ο κ. Πετρέσης και τους το είπε. Ήρθαν Αμερικάνοι υδρολόγοι – ραδιολόγοι, έκαναν μετρήσεις και έμειναν έκπληκτοι από τα αποτελέσματα.
Είχαν όλη την καλή διάθεση να ξοδέψουν εκατ. Δολλάρια για την μεταμόρφωση του ξερονησιού σε μια Λουτρόπολη, όμως οι αρμόδιοι τότε για την εκχώρηση του δικαιώματος εκμεταλλεύσεως των ραδιοπηγών της Ικαρίας ήταν το Ελληνικό Κράτος. (μου φαίνεται ότι ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ήταν ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας).
Αποτέλεσμα εικόνας για Θεμιστοκλής Σοφούλης
Η δουλειά δεν έγινε δεν άφησε η τότε Κυβέρνηση για λόγους που θα βρείτε στο βιβλίο
«Η ΒΑΡΕΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» του Δημήτρη Μπάτση έτος εκδόσεως 1947 Εκδοτικού Οίκου «ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ Α.Ε.». 
 
Σχετική εικόνα
 
Εκεί θα βρείτε την συνομωσία κατά της Ελλάδα από όλους τους τότε Πολιτικούς (της Ελλάδας) και γιατί δεν άφησαν το Ουράνιο, τον Χρυσό, τα πετρέλαια να τα εκμεταλλευθούν. Εκ των έσω η καταστροφή…
Σχετική εικόνα
Γυρίζει μια φήμη στο διαδίκτυο πώς υπάρχει Μυστική έκθεση για Πυρηνικό εργοστάσιο στην Ελλάδα (;). Ας διαψεύσει η Κυβέρνηση αυτή την είδηση.
Οι Έλληνες του εξωτερικού κάτι ετοιμάζουν στην Ικαρία. Κάποιοι κάποτε τους είχαν χαρίσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των πηγών της Ικαρίας λόγω το ότι, το 1912 εξεργέθηκαν ενάντια στους Οθωμανούς και έτσι επήλθε η Ανεξαρτησία και Ελευθερία της Ικαρίας το 1912 με το περίφημο από τον Βενιζέλο: «ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ»!
Η Ικαρία εμφανίζει μεγάλες Γεωλογικές και Γεωμορφικές ιδιαιτερότητες. Επιπλέον διαθέτει μια απαράμιλλη ορυκτολογική ποικιλία στα Πανεπιστημιακά εγχειρίδια. Η Ικαρία αναφέρεται σχεδόν πάντα στις περιοχές που διαθέτουν το τάδε, ή το τάδε ορυκτό ή μετάλλευμα.
ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ)
Οι έρευνες του ΙΓΜΕ έδειξαν ότι στο υπέδαφος της Β. Ελλάδας υπάρχουν πάνω από 10.000 τόνοι σε δυνητικά κοιτάσματα Ουρανίου. Το Ουράνιο που υπάρχει στη χώρα μας, μας εξασφαλίζει ενεργειακή αυτονομία σε περιπτώσεις κρίσεων όπως η σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. 
 
Έχουμε τουλάχιστον 1.525 τόννους ορυκτού Ουρανίου στην Ελλάδα! 
Ο κ. Φαίδων Περγάμαλης (Διευθυντής Ενεργειακών Πρώτων Υλών του ΙΓΜΕ) είχε πεί:
«Οι έρευνες Ουρανίου στην Ελλάδα, θα έπρεπε να συνεχίζονται και όχι να έχουν πέσει σε καταστολή και σε καθεστώς αδράνειας, όπως συμβαίνει από το 1995.» (Εποχή …ΠΑΣΟΚ βεβαίως – βεβαίως…)
Ένα σενάριο θα μπορούσε να είναι το εξής: Να εξάγουμε το κίτρινο συμπύκνωμα του Ουρανίου και ως αντάλλαγμα να εισάγουμε ηλεκτρική ενέργεια.
Από αυτό το σημείο και έπειτα το κίτρινο συμπύκνωμα Ουρανίου, δέχεται ισοτοπικό εμπλουτισμό, ο οποίος μπορεί να γίνει μόνο σε μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις όπως είναι η Γαλλία ή Ρωσία.
Πολύτιμα μεταλλεύματα.
Επίσης κάτι σημαντικό, στα δικά μας κοιτάσματα υπάρχει Θόριο, το στοιχείο που χρησιμοποιούν ως καύσιμο πυρηνικοί αντιδραστήρες τελευταίας τεχνολογίας.
Τα βεβαιωμένα κοιτάσματα στην Β. Ελλάδα επαρκούν για 20 έτη αυτόνομης λειτουργίας πυρηνικού αντιδραστήρα με δυνατότητα παραγωγής 1.000MW ημερησίως (λένε οι ειδικοί).
Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι όπου υπάρχει ένδειξη κοιτάσματος Ουρανίου, να αρχίσουν άμεσα έρευνες για τον εντοπισμό και την εκμετάλλευση του. Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να γνωρίζει τα τελευταία αποτελέσματα των ερευνών για τα αποθέματα της χώρας μας σε Ουράνιο, ώστε να μπορεί να λαμβάνει και τις σωστές αποφάσεις σε επίπεδο Ενεργειακής Στρατηγικής (εκτός αν είναι όλοι βαλτοί και δεν ενδιαφέρεται κανείς για αυτό τον τόπο).
Ο GEORGE SOROS, Η ΕΤΑΙΡΙΑ TVX GOLD ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
Ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπιστεί στη Μακεδονία και στη Θράκη.
Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ» είχε τίτλο: «Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα» και αναφέρονταν σε αυτό ακριβώς το θέμα.
Η εταιρία του George Soros, TVX Gold Hellas, ανακάλυψε Ουράνιο (εκτός από χρυσό) και έτσι ξεκινάει από το 1995 μια περίεργη «υποβάθμιση» της χώρας. (Δείτε για το κοίτασμα των «Σκουρίων» http://www.afipnisis.gr/agora/viewtopic.php?f=24&p=9385#p9385)
Το 1999 πραγματοποιήθηκε στην Όλυνθο Χαλκιδικής, διημερίδα από τον τότε Υφυπουργό και «Χαλκιδικάρχη» Χρήστο Πάχτα και τον Νομάρχη Βασίλη Βασιλάκη με το θέμα:
«Υδατικοί Πόροι της Β. Χαλκιδικής»
Βλ. εδώ: afipnisis.gr 
Εισηγητής της πλειονότητας των τοποθετήσεων ήταν ο καθηγητής του Α.Π.Θ. κ. Διαμαντής Καραμούζης. Για πρώτη φορά τότε, ο κ. Καραμούζης ανακοίνωσε την πρόθεση της τότε Κυβέρνησης να χρηματοδοτηθεί μελέτη για την κατασκευή φράγματος στη θέση «Πετρένια» του Γοματίου.
Την ίδια εποχή η εταιρία TVX Hellas (όχι TVXS .. χε χε .. ) προωθούσε παράλληλα με την «μεγαλύτερη ξένη επένδυση τα τελευταία 50 χρόνια στην Ελλάδα» όπως προσφυώς και ο κ. Πάχτας βάπτισε τη Μεταλλουργία Χρυσού της Ολυμπιάδας και το νέο μεγάλο Project:
«Το πρόγραμμα ΣΚΟΥΡΙΕΣ» για την εξόρυξη 150 εκατ. τόνων μεταλλεύματος, από το «παγκοσμίου κλάσεως κοίτασμα» (world class Project) στη Θέση Σκουριές του όρους Κάκαβος της Β.Α. Χαλκιδικής.
Το κοίτασμα αυτό ήταν ο βασικός λόγος αγοράς των Μεταλλείων Κασσάνδρας από την TVX GOLD Hellas την εταιρία του George Soros.
Ληστεύουν ασύστολα τους Έλληνες πολίτες και με το γάντι.. πρέπει έχουν χαρτιά εξόρυξης από την Ελληνική Κυβέρνηση εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια αλλιώς είναι παράνομη και καταχρηστική η ενέργεια αυτή.
Παράνομη εξόρυξη Ουρανίου και χρυσού από την εν λόγω εταιρία και εμείς απλά λέμε ότι έχουμε Ουράνιο στην Ελλάδα (βλ. Χαρδαβέλλα) πώς να το εξορύξουμε.
Συμβαίνει ήδη.
Βλέπετε εφημερίδα «ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ» 23/02/1996.. τότε Κυβέρνηση Σημίτη.
Oυράνιο στην Ικαρία ;;; Μετά τα άπειρα άρθρα για πετρέλαιο, πολύτιμα και βαρέα μέταλλα, ραδιενεργά στην Μακεδονία -Χαλκιδική, διαβάστε παρακάτω μια είδηση που προϋποθέτει την ύπαρξη ενεργά ραδιενεργών μετάλλων στην Ικαρία. Μετά από όλα αυτά είναι πεντακάθαρο γιατί οι έσω και οι έξω «γείτονες» -ΝΑΤΟ, προσπαθούν να ξεριζώσουν το Αιγαίο από τον ελληνισμό. «Κίνδυνος για περιβαντολογική μόλυνση» Έρχεται περιβαντολογική μόλυνση από ραδιενεργό ουράνιο μετά από εκσκαφές που πρόκειται να γίνουν στης ράχες Ικαρίας στο πρότυπο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ!! Θα εξορύξουν 250.000 κυβικά μπάζα και λογω της ελλιπούς μελέτης που έχουν κάνει ,τα μπάζα αυτά θα τα πετάξουν στην θάλασσα λέγοντας εκ των υστέρων ότι η μεταφορά των μπαζών είναι οικονομικά ασύμφορη! Σε λίγο καιρό θα έχουν μετατρέψει την περιοχή σε ένα μικρό »ορυχείο ουρανίου» και με τους κατοίκους της βορειοδυτικής Ικαρίας να είναι εκτεθειμένοι στην ραδιενεργή σκόνη που αιωρείται στην περιοχή από τις δραστηριότητες των φορτηγών και των λοιπών μηχανημάτων οι εργασίες εκτελούνται σχεδόν στα όρια της περιοχής NATURA, τόπος για τα μεταναστευτικά πουλιά που διασχίζουν το αιγαίο πέλαγος. Τα μπάζα αυτά ονομάζονται και απόβλητα μιας και τα πετρώματα της Ικαρίας είναι επικινδύνως ραδιενεργά μετά και από παλαιότερες μετρήσεις του εθνικού κέντρου ερευνών «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ». Σίγουρα δεν πρόκειται για ορυχείο ουρανίου αλλά οι συνθήκες εργασίας των εργατών χωρίς μέτρα προστασίας και οι κάτοικοι να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ανυπεράσπιστοι, τότε μάλλον θα αρχίζουν να ξυπνάνε με τα πιο άγρια και εφιαλτικά σενάρια!!» Πηγή (το μόνο blog που μπορεσα να βρω αναφορά για Ουράνιο στην Ικαρία): http://ellinikoistologio.blogspot.com/2010/04/o.html ————————————————————– ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΟΥΡΑΝΙΟ U-238 Copy and WIN : http://ow.ly/KNICZ

Copy and WIN : http://ow.ly/KNICZ

Oυράνιο στην Ικαρία ;;; Copy and WIN : http://ow.ly/KNICZ

Copy and WIN : http://ow.ly/KNICZ

Oυράνιο στην Ικαρία ;;; 
Μετά τα άπειρα άρθρα για πετρέλαιο, πολύτιμα και βαρέα μέταλλα, ραδιενεργά στην Μακεδονία -Χαλκιδική, διαβάστε παρακάτω μια είδηση που προϋποθέτει την ύπαρξη ενεργά ραδιενεργών μετάλλων στην Ικαρία.
Μετά από όλα αυτά είναι πεντακάθαρο γιατί οι έσω και οι έξω «γείτονες» -ΝΑΤΟ, προσπαθούν να ξεριζώσουν το Αιγαίο από τον ελληνισμό.
«Κίνδυνος για περιβαντολογική μόλυνση». Έρχεται περιβαντολογική μόλυνση από ραδιενεργό ουράνιο μετά από εκσκαφές που πρόκειται να γίνουν στης ράχες Ικαρίας στο πρότυπο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ!!
Θα εξορύξουν 250.000 κυβικά μπάζα και λογω της ελλιπούς μελέτης που έχουν κάνει, τα μπάζα αυτά θα τα πετάξουν στην θάλασσα λέγοντας εκ των υστέρων ότι η μεταφορά των μπαζών είναι οικονομικά ασύμφορη!
Σε λίγο καιρό θα έχουν μετατρέψει την περιοχή σε ένα μικρό »ορυχείο ουρανίου» και με τους κατοίκους της βορειοδυτικής Ικαρίας να είναι εκτεθειμένοι στην ραδιενεργή σκόνη που αιωρείται στην περιοχή από τις δραστηριότητες των φορτηγών και των λοιπών μηχανημάτων οι εργασίες εκτελούνται σχεδόν στα όρια της περιοχής NATURA, τόπος για τα μεταναστευτικά πουλιά που διασχίζουν το αιγαίο πέλαγος.
Τα μπάζα αυτά ονομάζονται και απόβλητα μιας και τα πετρώματα της Ικαρίας είναι επικινδύνως ραδιενεργά μετά και από παλαιότερες μετρήσεις του εθνικού κέντρου ερευνών «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ».
Σίγουρα δεν πρόκειται για ορυχείο ουρανίου αλλά οι συνθήκες εργασίας των εργατών χωρίς μέτρα προστασίας και οι κάτοικοι να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ανυπεράσπιστοι, τότε μάλλον θα αρχίζουν να ξυπνάνε με τα πιο άγρια και εφιαλτικά σενάρια!!»
—————————————————————-
ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΟΥΡΑΝΙΟ U-238

via ΙΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟ | Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Σχολιάστε

by | 11/10/2018 · 6:17 ΜΜ

Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Νώντα Σκοπετέα

Ο Παύλος ο Σιδεράς …Έτσι τον ήξεραν όλοι για χρόνια , που πλέον δύσκολα με ακρίβεια μετριούνται . Κάποιοι μικρότεροι πολύ σε ηλικία , τον αποκαλούσαν κάποτε-κάποτε και Αλουμινά, μα τούτη η προσφώνηση μάλλον τον παραξένευε ! Άκου Αλουμινάς ! έλεγε γελώντας και έπειτα αρχίνιζε να τραγουδά …
-Κι από μια πόρτα χαμηλή κι από μια σκοτεινή αυλή βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς , ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς…

Δεν έλειπε ποτέ το τραγούδι από τα χείλη του Παύλου…
Μεγαλωμένος στις φτωχογειτονιές της προσφυγιάς στην Νέα Ιωνία, σε μια Ελλάδα που αναστέναζε πότε με ένα βουβό μοιρολόι,και πότε προσμένοντας το φως της ημέρας και της πατρίδας, τραγουδώντας την θλίψη,το μαράζι , την ξενιτιά, τον νόστο ,την άδολη καρδιά και το φιλότιμο ,έμαθε να ζει με τα τραγούδια και κείνους τους στίχους τους ,που η ζωή δεν σταματούσε τότε να γράφει,άλλοτε ως άπονη,μαύρη ,ψεύτρα και άδικη και άλλοτε σαν λεμονιά που άνθιζε την υπομονή και έναν ουρανό όλο και πιο γαλανό…
Από 8 χρονώ παιδί στο σκληρό μεροκάματο . Στην οικοδομή των ονείρων και της ελπίδας ! Βαρύ φορτίο στη ζωή του η ορφάνια και η εγκατάλειψη , ίσως περισσότερο και από αυτά τα ίδια τα μεγάλα σίδερα , που τον συντρόφεψαν σε ολάκερη τη ζήση του !

Αυτός βέβαια τα κατάφερε και δεν έφυγε ποτέ από τον τόπο του …Με μουτζουρωμένα πάντα χέρια τα κατάφερε να σταθεί και να ανασαίνει πάντα της μάνας γης το αέρι …Τα κοίταζε καμιά φορά τα χέρια του ο Σιδεράς , ιδίως μόλις η γυναίκα του, του παραπονιόταν γιατί δεν φόραγε γάντια ώστε να μην τα λερώνει …και εκείνος κοιτώντας την στα μάτια όλο αγάπη και χαμόγελο της τραγουδούσε ξανά όπως πάντα , ένα από τα αγαπημένα του :
-Τα μουντζουρωμένα χέρια με τους ρόζους, τα χοντρά, είναι χέρια τιμημένα και ας μην είναι καθαρά. Τα μουντζουρωμένα χέρια και η φόρμα η παλιά, κρύβουν χρήμα και αξία και μια τίμια καρδιά.
-Δεν γινόσουν βρε άντρα μου τραγουδιστής ! τον πείραζε εκείνη καμιά φορά …Δεν θα παιδευόσουν συνέχεια με τις φωτιές και τις μουτζούρες !
-Άκου τι λέει ! Εύκολο νομίζεις είναι καημένη να πεις αυτά τα τραγούδια, αυτά τα λόγια …Οι αμίμητες φωνές που τα είπαν ….οι μεγάλοι της εποχής μας , ο Στέλιος , ο Στράτος , ο Μητροπάνος έπειτα , είχαν απ΄τον Θεό χάρισμα μεγάλο ! Αστεία λέμε τώρα ; Κάτσε γυναίκα , να σου βάλω ένα τραγούδι να καταλάβεις !

Και έπιασε να ψάξει κάτι σπάνιο , από μια τεράστια συλλογή σε βινύλια , κασέτες και έπειτα σε σι ντι …
-Μόλις ακούω την φωνή του Στέλιου με του Πυθαγόρα τα αληθινά τα λόγια και του Χρηστάκου του Νικολόπουλου τις πενιές , θυμάμαι τα απογεύματα δίπλα στον ηλεκτρικό στην Νέα Ιωνία , με ένα μικρό τραντιστοράκι στα χέρια να περπατώ μετά την δουλειά και να ξεκουράζεται το μέσα μου ! Για άκουσε αυτό :
-Φτωχιά μου νέα Ιωνία στα μάτια σου είδα το φως στους δρόμους και στα καφενεία ο κάθε φίλος αδερφός !Και μου λέγαν ιστορίες στην μικρή μου την αυλή δυο γερόντοι απ’ τον Πόντο μια γριούλα απ’ τ ’ Αϊβαλί ! Γλυκιά μου νέα Ιωνία ποτέ μου δε θα σ’ αρνηθώ μέσα στα γκρίζα δειλινά σου πάντα θα υπάρχω και θα ζω !

Μια βιβλιοθήκη σχεδόν γεμάτη με τα τραγούδια και τους αναστεναγμούς της ζωής του …
-Μόνο εγώ και ο μακαρίτης ο Πάνος ο Γεραμάνης έχουμε τέτοια συλλογή! έλεγε με καμάρι …Καμάρωνε και τα σπλάχνα του ο Παύλος ο Σιδεράς …
Και για αυτά δούλευε, ως που μεγάλωσε αρκετά,στο δύσκολο επάγγελμά του . Ώρες πολλές να λείπει για να μην τους λείψει τίποτα! Η μάνα τους τα μεγάλωνε όμορφα με αγάπη και Ζωντανό Θεό! Εκείνος πολλά δεν είχε με την Εκκλησία , χωρίς όμως ποτέ να παρεμβαίνει στην σπορά της Θεοφοβούμενης γυναίκας του …Σάστισε κάπως μόλις ο γιός του μια μέρα , του είπε αποφασιστικά και αναντίλεκτα πως θα αφιερωθεί στον Θεό και θα καλογερέψει !
Δεν είπε τίποτα ,ούτε πεισμονή έδειξε μόλις τα συζητούσαν …
Αλλιώς βέβαια τα λογάριαζε… Παρηγορήθηκε κάπως μόλις του είπε ο μικρός , πως θα μόναζε στο κυκλαδίτικο νησί και θα αναλάμβανε κάποια στιγμή μια ενορία ως Ιερομόναχος !
Κύλησαν τα χρόνια .
Έγινε η κουρά και οι χειροτονίες του πατέρα Μητροφάνους ! Τον ακολούθησαν

όλοι στο νησί και εγκαταστάθηκαν να τον αισθάνονται κοντά τους ! Δεν ήθελαν να δυσκολέψουν την δική του ξενιτεία, να φέρουν εμπόδια στην αρετή της αποταγής ! Βρήκαν ένα όμορφο σπίτι θαλασσινό και ζούσαν ήσυχα , στέλνοντας μόνο διακριτική αγάπη στον αφιερωμένο τους γιό! Ο Παύλος είχε ξεκινήσει να συνηθίζει το παιδί του με το μοναχικό τριβώνιο . Δυσκολευόταν μόνο να τον φωνάζει με το νέο του όνομα και πότε- πότε του ξέφευγε άθελα , το πρώτο βαφτιστικό του… Εκείνος , χωρίς βιασύνη και πίεση, του διηγιόταν αλήθειες από το συναξάρι , του μιλούσε για τα μυστήρια , για την Θεία Εξομολόγηση …Άκουγε σιωπηλός ο πατέρας του …

-Να εξομολογηθείς πατέρα μου ! Μόλις νιώσεις την ανάγκη,μην διστάσεις …να μου το πεις και εγώ θα κανονίζω με έναν παππούλη που ξέρω καλά πως θα σε αναπαύσει !

Κάποιες φορές ο Παύλος ακολουθούσε και τους υπόλοιπους τις Κυριακές στον Ναό που ο πάτερ πλέον λειτουργούσε , μα αρκετές προτιμούσε να μείνει σπίτι , να ψάξει τα σαρανταπεντάρια του τα σπάνια, να θυμηθεί αλλοτινές του εποχές … Ξαφνικά κάτι περίεργο σαν να τον έλεγχε και άνοιγε την τηλεόραση που έδειχνε Λειτουργία …Χαμήλωνε την μουσική και στεκόταν ν ακούσει λίγο τους ψαλτάδες …Μια Κυριακή ,καλοκαίρι ήταν του 2009 λίγο μετά το δι ευχών απ την Μητρόπολη , άρχισε πάλι να σκαλίζει τα τραγούδια του … Έπεσε το μάτι του σε έναν δίσκο του 1972 και στην φωνή του Καζαντζίδη που βαθιά, σχεδόν σπαρακτικά ,τραγουδούσε :

Το δρομολόι καθενός το ξέρει μόνο ο Θεός,στα μονοπάτια της ζωής όλοι περιπλανιώμαστε άλλος εδώ κι άλλος εκεί πονάμε ή χαιρόμαστε …
Είναι λουλούδι η ψυχή και να μαδήσει δεν αργεί στο περιβόλι της ζωής ένα σεργιάνι κάνουμε κι άλλος αργά κι άλλος νωρίς στο ίδιο τέρμα φτάνουμε.
Άλλος πατάει άσφαλτο κι άλλος πατάει χώμα ώσπου μια μέρα η ψυχή χωρίζει απ’ το σώμα.
Άλλος πατάει στα χαλιά και άλλος στα σανίδια μόνο στο θάνατο μπροστά τα πάντα είναι ίδια.

Το θυμήθηκε τούτο το τραγούδι! Ποτέ δεν είχε προσέξει όμως τις λέξεις και τα νοήματά του! Το έβαλε και τα ξανάβαλε !Στο τέλος το τραγουδούσε και έκλαιγε …έκλαιγε σαν μωρό παιδί! Δεν ήταν που ένιωσε πως το τέρμα πλησίαζε …Σαν κάτι να του μήνυσαν αυτά τα λόγια …Δεν είπε όμως σε κανέναν τίποτα !

Κανείς δεν έμαθε ποτέ για εκείνο το τραγούδι της Κυριακής…Αναρωτιόντουσαν όλοι πως και ο Παύλος ο Σιδεράς έγινε ξαφνικά φιλακόλουθος,πως εξομολογήθηκε για πρώτη του φορά!Στο σπίτι πλέον σπάνια ακούγονταν τραγούδια ,μα μόνο εκείνες οι παρακλήσεις της Παναγίας από την Σιμωνόπετρα , το Βατοπαίδι ,τον Μαχαιρά ,τα Ιεροσόλυμα ,που πολύ τις αγάπησε ! Άρχισε λοιπόν να φτιάχνει μια αλλιώτικη πλέον συλλογή , με ψάλματα και ομιλίες Ιεροκηρύκων …Νυχθημερόν και αχόρταγα άκουγε πλέον του Θεού τα λόγια και τα τραγούδια…Η γυναίκα του πόσο χαιρόταν …Ένα μεσημέρι ο πατήρ Μητροφάνης της εξομολογήθηκε τον λογισμό του :
– Μάνα ο Θεός για κάτι τον ετοιμάζει τον πατέρα ! Θα το δεις ! Για κάτι μεγάλο και σωτήριο !Τι μεταστροφή είναι αυτή ! Τι θαύμα μεγάλο ! Παράτησε μέχρι και τα τραγούδια του ! Ούτε που ασχολείται πλέον ! Μου ζητάει συνεχώς να του βρίσκω ομιλίες και εκπομπές να φωτίζει το σκοτάδι του …έτσι μου λέει ! Δοξασμένο το όνομά σου Κύριε !

Λες και άκουσε ο Παύλος την συνομιλία τους …Ύστερα από λίγο ξεκίνησε να τραγουδάει δυνατά όπως παλιά …Σάστισαν η γυναίκα και ο παπάς ! Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους απορημένοι ! Το ήξεραν καλά αυτό το τραγούδι ! Ήταν από τα αγαπημένα του ! Του Μητροπάνου το Αλίμονο ! Κατάλαβε ο Παύλος και γέλασε με την καρδιά του !
-Μην φοβάστε βρε σεις …Δεν ξανακύλησα βρε ευλογημένοι ! Τους αλλάζω τώρα τους στίχους ! Να μιλάνε για τον Θεό !Μόνο γι Αυτόν ! Όλα από και για τον Χριστό μας !
-Δεν σε καταλαβαίνω , πως τους αλλάζεις δηλαδή ,τον ρώτησε ο γιός του …

-Να ,βάζω ένα Σε εκεί στην μέση του στίχου ! Και το Ζωή το βάζω με κεφαλαίο ! Εγώ ειμί η Ζωή ! Δώσε βάση ! Και ξεκίνησε ξανά να τραγουδάει :

Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν Σε αγάπησαν Αλίμονο, αλίμονο, αλίμονο Αλίμονο σ’ αυτούς που δε δακρύσανε Ζωή, την ομορφιά Σου δε γνωρίσανε Ζωή . την ομορφιά Σου δε γνωρίσανε !

-Κατάλαβες τώρα ; Άντε δώσε μου την ευχή σου !
Αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν ώρα πολύ ! Κυριακή μέσα στο χαρμόσυνο Πεντηκοστάρι ήταν …
-Σήμερα που άκουγα το Ευαγγέλιο του Παραλύτου παπά μου , εκεί που είπε η ψυχούλα στον Κύριο , Άνθρωπο ουκ έχω , θυμήθηκα και έναν άλλον στίχο που τραγούδησε ο Στράτος …
Τα βάσανά μου ένα φορτίο που τα πηγαίνω εδώ κι εκεί άνθρωπο ψάχνω αλλά δε βρίσκω το βάρος που ‘χω στη ψυχή να μοιραστεί…

Τελικά παπά μου , όλα μπορούν να κοιτάξουν ψηλά ! Και τα τραγούδια ακόμα ! Να γίνουν του Θεού ! Βέβαια τώρα την ψυχή μου την δροσίζουν μόνο αυτές οι θείες μελωδίες , με τα λόγια απ το ψαλτήρι και έπειτα εκείνοι οι τρισευλογημένοι ιεροκήρυκες του Παραδείσου που διαφωτίζουν με τους λόγους τους ! Α…μην ξεχάσεις να μου βρεις και άλλες ομιλίες του Παναγόπουλου !

Μια τέτοια ομιλία για το …δρομολόι της ζωής έπειτα από κάποια χρόνια άκουγε από τον κυρ Δημήτρη ο Παύλος , μόλις ξεκίνησαν οι πόνοι ψηλά όποτε ανάσαινε και ο πυρετός …
-Τον ετοίμαζε όντως ο Θεός μάνα ! είπε ο πατήρ Μητροφάνης μόλις πήρε τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις …
Με μισό πνευμόνι πια , μετά από μεγάλο χειρουργείο, ο Παύλος τον τελευταίο του επίγειο Δεκαπενταύγουστο , ανέβηκε ως το μεγάλο ύψωμα της Παναγιάς να μεταλάβει στην μετάστασή της !Αρνήθηκε να τον πάνε με το αυτοκίνητο!
– Κάτι να ξεχρεώσω και εγώ για τις τόσες απουσίες μου ,είπε μόλις τον γλυκομάλωσαν για την αποκοτιά του ,την ανεξήγητη για τους πολλούς …

Οι γιατροί μιλούσαν για πολλαπλές επικείμενες μεταστάσεις ,για πόνους συνεχείς και αφόρητους …Βάλθηκε ο Παύλος να τους διαψεύσει ! Μόνο την τελευταία μέρα χρειάστηκε και για λίγο , να τον βοηθήσουν με οξυγόνο ! Στο δωμάτιο ένας φορητός υπολογιστής μετέδιδε συνεχώς την Παράκληση της Παναγίας ! Ο Πατήρ Μητροφάνης γονατιστός κρατώντας το χέρι του πατέρα του έλεγε τους Χαιρετισμούς της !Πλησίασε κάποια στιγμή και τον ρώτησε :
-Φοβάσαι τον θάνατο πατέρα ;
Του έγνεψε γαλήνια το όχι !
-Θα είμαστε μαζί κάποτε αν ελεήσει ο Θεός ! Μην φοβάσαι ! Είσαι στα χέρια Του τώρα !
Θέλησε να του μιλήσει …Του έβγαλε για λίγο την μάσκα και έγειρε ο καλόγερος να ακούσει την ισχνή φωνή του πατέρα του :
-Ένα μόνο με στενοχωρεί …Που δεν θα είμαι εκεί μόλις θα λειτουργάς ! Μην με ξεχάσεις ποτέ παιδί μου !
-Θα είσαι πάτέρα μου ! Ποτέ δεν θα λείψεις ! Ποτέ ! Στο υπόσχομαι !

Ούτε που ακούστηκε μόλις ξέπνευσε ο Παύλος ο Σιδεράς ! Λόγια της χαράς , μεγαλυνάρια υμνολογήματα της μόνης πίστης , τραγούδια του Θεού ψάλονταν από αγγελικές φωνές μοναζουσών την στιγμή που εκείνος χαμογελαστός και όμορφος όπως ποτέ έφευγε για την ποθεινή Πατρίδα :
Όλη ψυχή και διανοία, και καρδία σε και χείλεσι δοξάζω, απολαύσας των σων, μεγάλων χαρισμάτων· αλλ’ ω της Σης χρηστότητος, και απείρων Σου θαυμάτων!

Απόσπασμα από νέο βιβλίο που αναμένεται να κυκλοφορήσει στο προσεχές μέλλον στην σκιά του Προμάχου Ορθοδοξίας …
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιερομ.π.Μ που μας εμπιστεύθηκε τούτη την αληθινή Ιστορία έτσι όπως διασκευάστηκε σε διήγημα εις μνήμην του κατά σάρκα πατρός του Παύλου .

https://proskynitis.blogspot.com

via Ειδήσεις για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

by | 10/10/2018 · 5:33 ΜΜ

Η οριστική κατάρρευση της Ελλάδας | Σημεία Καιρών

Θεωρώ σωστό να προειδοποιήσω τις Ελληνίδες και τους Έλληνες ότι, πρέπει να πάψουν πια να έχουν ψευδαισθήσεις. Να μην πιστεύουν πως η χώρα θα επανέλθει σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης, με τη ληστεία των μνημονίων.

Άποψη – από Σερένα Νομικού

Η αξιότιμη κυρία πρωθυπουργός, αριστερή και κομμουνίστρια, είχε δηλώσει κάποτε πως «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Μετά τις 20 Αυγούστου όμως, κατά τους ισχυρισμούς του συζύγου της, πήραν και την εξουσία, οπότε εκλείπει πια η δικαιολογία. Το θέμα τώρα είναι τι έκανε αφού πήρε την εξουσία, ενθυμούμενη τα εξής λόγια της από μία συνέντευξη που έδωσε:

«Νομίζω ότι αν κάποιος θέλει να αλλοτριωθεί από την εξουσία, μπορεί να το πετύχει πολύ εύκολα. Η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, με την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισσισμός καιροφυλακτεί. Πρέπει να δουλέψεις πολύ με τον εαυτό σου για εσωτερική ισορροπία και αυτογνωσία, για να ξέρεις κάθε στιγμή από πού ξεκίνησες και πού πηγαίνεις. Ίσως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;» (πηγή).

Σοφά λόγια κατά την ταπεινή μου άποψη. Κανένας δεν είναι τόσο δυνατός, ώστε να υπερνικήσει την αυταρέσκεια του, το ναρκισσισμό του, το είδωλο του εαυτού του. Ούτε βέβαια η συμπαθής κυρία που έπαψε πια να είναι κομμουνίστρια, κρίνοντας από τις εμφανίσεις της μαζί με το «μεγαλοφυή αμοραλιστή» και σύζυγό της, όπως τον έχουν αποκαλέσει πρόσφατα (πηγή). Φυσικά ούτε λόγος να εμφανιστεί στην καμένη γη στο Μάτι ή να υπερασπιστεί την πατρίδα, την ιδεολογία της και τη Μακεδονία, όταν την καλούν σε επίσημες δεξιώσεις στην Αμερική που το μόνο ενδιαφέρον είναι το είδος της τουαλέτας που φοράει.

Όσο για τα μνημόνια και τις άλλες παραχωρήσεις, σίγουρα δεν υπογράφει μυστικά ο πρωθυπουργός, όπως υπονοεί η φωτογραφία. Ελπίζω μόνο να μην παρεξηγηθεί, αφού ο λόγος που την επέλεξα είναι για να γελάσουμε, ξεχνώντας για λίγο τα μαρτύρια μας. Δυστυχώς είναι θλιβερό γεγονός πως οι κατ’ επίφαση κομμουνιστές χάνονται, όταν τους προσφερθούν τα προνόμια της εξουσίας. Ειδικά όταν τους χαϊδεύει το μάγουλο η εγχώρια, απίστευτα διεφθαρμένη και κρατικοδίαιτη πλουτοκρατία, αμείβοντας τους αφειδώς για τις υπηρεσίες τους. Όσον αφορά το τι έκανε την εξουσία το ζευγάρι, όταν επιτέλους την πήρε, η απάντηση είναι μονολεκτική: τη ρευστοποίησε στα σαλόνια της διαπλοκής και της διαφθοράς, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια αυτούς που του την πρόσφεραν. Εμένα, εσάς τους ψηφοφόρους της, όλους μας.

Στα πραγματικά σοβαρά τώρα θέματα, θέλω να υπενθυμίσω με τη σειρά μου πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την Ελλάδα, ενώ όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Η πατρίδα μας έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, καθώς επίσης πολιτισμικής της κατάρρευσης και δεν υπάρχει κανένα απολύτως κόμμα που να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με όλα αυτά τα προβλήματα.

Μόνο εάν συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, τη θλιβερή κατάσταση, στην οποία έχουμε οδηγηθεί, ίσως υπάρξει μία αμυδρή ελπίδα για το μέλλον. Μόνο υπό αυτήν την προϋπόθεση ενεργοποιείται ολόκληρο το Έθνος απέναντι στους κινδύνους, ενώνεται και κυριολεκτικά μεγαλουργεί. Εάν όχι, η κατάρρευση δυστυχώς ολοκληρώνεται και το Έθνος διαλύεται ολοσχερώς. Καταλήγει τελικά στα σκουπίδια της ιστορίας λεηλατημένο, εξαθλιωμένο και ανίκανο να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις που το ωθούν στην εξαφάνιση του. Τιε γερμανικές δυνάμεις στην περίπτωση μας, οι οποίες προσπαθούν να μας υποτάξουν, εκμηδενίζοντας την αυτοπεποίθηση μας με την εκούσια αποδοχή της διαστρέβλωσης της ιστορίας μας στο θέμα της Μακεδονίας.

Ως εκ τούτου, θεωρώ σωστό να προειδοποιήσω τις Ελληνίδες και τους Έλληνες ότι, πρέπει να πάψουν πια να έχουν ψευδαισθήσεις. Να μην πιστεύουν πως η χώρα θα επανέλθει σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης, με πρόγραμμα τα ληστρικά μνημόνια και υπό γερμανική κατοχή. Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον, με την εισπρακτική πολιτική που επιβάλλεται και με εντελώς κατεστραμμένο τον παραγωγικό της ιστό. Πόσο μάλλον με νέες μειώσεις των δημοσίων δαπανών, οι οποίες προκαλούν διπλάσια πτώση του ΑΕΠ, σχετικά με τους φόρους, ενώ η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών έχει σχεδόν μηδενισθεί και το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν επίσης να ελπίζουν ότι, με νέες εκλογές, καθώς επίσης με μία καινούργια κυβέρνηση, θα λυθούν τα προβλήματα τους. Εκτός του ότι θα πρόκειται για μία επανάληψη του πειράματος της διετίας 2012-2014, όπου ως γνωστόν θεωρείται ως ο ορισμός της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν, οι συνθήκες είναι κατά πολύ δυσμενέστερες από τότε.

Ακόμη χειρότερα όταν το ευρύτερο περιβάλλον της πατρίδας μας, ολόκληρος ο πλανήτης δηλαδή και όχι μόνο η Ευρώπη, ευρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, απειλούμενος από αλλεπάλληλα κραχ που θα τον βύθιζαν στο χάος. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει μία καταστροφική πυρκαγιά, με συνέπειες που είναι αδύνατον να προβλεφθούν. Υπενθυμίζω πάντως εδώ τα εξής από το άρθρο του κ. Βιλιάρδου (πηγή) :

«Η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων με νέα, καθώς επίσης με συνεχώς μεγαλύτερες επιβαρύνσεις, οδηγεί στην καταστροφή και στο χάος – μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, οι οποίες θα ξεσπάσουν νομοτελειακά όταν οι Έλληνες χάσουν τα πάντα, αδυνατώντας πλέον ακόμη και να επιβιώσουν».

Το άρθρο μου αυτό δεν είναι απαισιόδοξο, αφού πιστεύω πως ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της. Μία ελπίδα που συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους. Τη συντηρεί επίσης η κυβέρνηση, όπως και τα άλλα πολιτικά κόμματα εξουσίας, επειδή φοβούνται την τιμωρία, εάν ξυπνήσουν οι Έλληνες και αντιδράσουν. Η ελπίδα αυτή, καθώς επίσης η εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικρατεί στην Ελλάδα, είναι δηλητήριο για το μέλλον μας. Επομένως δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν.

πηγή: analyst.gr/

via Η οριστική κατάρρευση της Ελλάδας | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 10/10/2018 · 5:18 ΜΜ
Αρέσει σε %d bloggers: