Category Archives: Uncategorized

Ο «κλειδαράς» παπάς, ο Άγιος Νεκτάριος και οι τρεις «κολλητοί» φίλοι (Συγκλονιστική αληθινή ιστορία!) | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για μετανοια εκκλησια

Ἀπὸ τὸ μπὰρ καὶ τὸ ποτὸ στὸ… Χριστὸ καὶ τὴ Θεία Κοινωνία! 

Τοῦ Διονύση Μακρῆ

-Πώς καὶ πὼς περιμένω ρὲ φίλε νὰ φθάσουν τὰ Χριστούγεννα!

-Μὴν μοῦ πεῖς πὼς ξαφνικὰ ἔγινες καλὸς Χριστιανός, γιατί θὰ τρελαθῶ…

-Ὄχι, ὄχι μακρυὰ ἀπὸ μένα αὐτὲς οἱ ἀνοησίες. Στὸ λέω γιὰ νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ καμιὰ ἐπιπλέον οἰνοποσία.

-Καλὰ καὶ περιμένεις τὰ Χριστούγεννα; Ποιὸς μᾶς ἐμποδίζει νὰ τὸ ρίξουμε ἀπὸ τώρα λίγο ἔξω!

-Δὲν ξέρω ρὲ φίλε ἀλλὰ τὴν οἰνοποσία τὸ διάστημα τῶν Χριστουγέννων τὴν νιώθω πιὸ εὐχάριστα, σὰν νὰ εἶναι πιὸ γευστικὸ τὸ ποτό! Μὲ τραβάει περισσότερο τὸ μπαράκι.

-Τώρα ποὺ τὸ λὲς καὶ ἐγὼ ἔτσι νιώθω. Περίεργα πράγματα. Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες αὐξάνεται ἡ θλίψη καὶ μέσα στὴ σκέψη μου διογκώνονται ὅλα τὰ προβλήματα.

-Χειμώνας φίλε μου. Καταχνιὰ κρύο, ἐρημιά! Ἡ φύση εἶναι ποὺ μᾶς τὰ δημιουργεῖ γιατί καὶ ἐγὼ τὰ ἴδια περνάω. Νὰ γιατί τρελαίνομαι γιὰ καλοκαίρι…

-Θυμᾶσαι Νίκο τὸν Ἀποστόλη;

-Ποιὸν αὐτὸν ποὺ ξέκοψε ἀπὸ τὴν παρέα μας καὶ δὲν μάθαμε ποτὲ τὸ γιατί;

-Ναὶ αὐτόν. Τὸν εἶδα προχθὲς παντελῶς ἀλλαγμένο. Τὸν εἶχα δεῖ καὶ πέρυσι τὰ Χριστούγεννα καὶ εἶχα παραξενευτεῖ. Ὁ ἄνθρωπος λὲς καὶ ἔπαιρνε ληγμένα φάρμακα. Ἔλαμπε ὁλόκληρος. Χαμογελοῦσε. Φοὺλ εὐτυχία, σοῦ λέω.

-Τί μοῦ λές; Κέρδισε κανένα λαχεῖο ἢ πῆρε καμιὰ βαρβάτη κληρονομιά καί ἔριξε πέτρα!

-Ὄχι ρὲ Νίκο! Ἀκολούθησε, ὅπως μοῦ εἶπε ἕνα ἀπόγευμα τὴν γυναίκα του γιατί νόμιζε ὅτι τὸν ἀπατάει.

-Καὶ τί ἀποκάλυψε;

-Ἡ γυναίκα του πήγαινε σὲ μία συγκέντρωση ποὺ ἔκανε ἕνας παπάς, μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα. Μιλοῦσαν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ συναφῆ μὲ τὴν πίστη. Ὁ Ἀποστόλης νόμιζε ἀρχικὰ ὅτι ἡ γυναίκα του ἐκεῖ συναντιέται μὲ τὸ «φίλο» της καὶ κάθισε πίσω ἀπὸ μία κολόνα γιὰ νὰ δεῖ τί συμβαίνει.

-Καὶ τί ἀνακάλυψε πές μου, μὴν μὲ κρατᾶς σὲ ἀγωνία.

-Τίποτε τὸ σπουδαῖο. Κάτι ἀλλόκοτά μοῦ εἶπε. Πιθανὸν νὰ μὲ κορόιδευε καὶ δὲν ἔδωσα σημασία.

-Τί ἀλλόκοτα, θὰ μὲ τρελάνεις!

-Νὰ ἀπὸ ὅτι θυμᾶμαι ἔλεγε πὼς ὁ παπὰς ἐξιστοροῦσε μία ἱστορία γιὰ κάποιον ποὺ ξέπεσε ἀπὸ τὴν πίστη καὶ βασανίζεται. Καὶ πὼς ὄχι μόνο βασανίζεται ὁ ἴδιος ἀλλὰ πληγώνει καὶ τὴν οἰκογένειά του, σπαταλώντας τὰ χρήματά του σὲ ἀνούσια πράγματα, ὅπως ἡ οἰνοποσία. Αὐτὸς νόμιζε πὼς τὰ ἔλεγε γι’ αὐτόν. Εἶπε κι ἄλλα πράγματα ὁ παπὰς ποὺ συγκλόνισαν τὸν Ἀποστόλη.

-Καὶ τελικά…

-Ἡ κατάληξη ἦταν νὰ ζητήσει ἀπὸ τὴ γυναίκα του νὰ τοῦ κλείσει ἕνα ραντεβοὺ μὲ τὸν παπά.

-Τί τὸν ἤθελε;

-Ἤθελε νὰ διερευνήσει ἂν τοῦ εἶχε πεῖ κάτι ἡ γυναίκα του καὶ τὸν ἀναγνώρισε μόλις τὸν εἶδε καὶ γιὰ νὰ μὴν τὸν κάνει ρόμπα μιλοῦσε σὲ τρίτο πρόσωπο.

-Κλείστηκε τὸ ραντεβού;

-Ναί, πῆγε.

-Καὶ τί τοῦ εἶπε ὁ παπάς;

-Κατ’ ἀρχὴν διαπίστωσε πὼς δὲν τὸν γνώριζε. Μίλησαν ἀρκετὴ ὥρα. Καὶ μοῦ εἶπε, τὸ ἀλλόκοτο. Ὅτι δῆθεν ὁ παπὰς αὐτὸς ξεκλείδωσε τὴν καρδιά του μὲ τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν καλοσύνη του. Καὶ ὄχι μόνο τὴν ξεκλείδωσε ἀλλὰ ἐπιπλέον τοῦ «ἔβγαλε» πράγματα ἀπὸ μέσα του ποὺ τὸν βάραιναν χρόνια. Κι αὐτὰ τὸν ὁδηγοῦσαν στὴν ἀσυδοσία καὶ οἰνοποσία.

-Πέτυχε μᾶλλον σὲ «κλειδαρὰ» παπά!

-Δὲν ξέρω ἂν ἦταν «κλειδαρὰς» πρὶν γίνει παπάς. Τὸ μόνο ποὺ ξέρω εἶναι ὅτι ὁ Ἀποστόλης ἔγινε ἀπὸ τότε ἄλλος ἄνθρωπος. Ἀκόμη καὶ στὸ μαγαζὶ του ὅλα πᾶνε ρολόι.

-Ρὲ Μῆτσο μοῦ ἦρθε μία ἰδέα. Δὲν παίρνεις τηλέφωνο τὸν Ἀποστόλη νὰ μᾶς πάει στὸν παπά. Εἶμαι πολὺ περίεργος νὰ μάθω τί τοῦ εἶπε καὶ τὸν γύρισε 180 μοῖρες. Λὲς ὁ παπὰς νὰ διακινεῖ κανένα χάπι εὐτυχίας. Νὰ τὸ πληρώσουμε ἅμα εἶναι κάτι τέτοιο γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ ἄγχη καὶ τὸ βάρος τῶν ἡμερῶν. Γιατί τὸ ποτὸ φίλε ἐγὼ δὲν τὰ ἀφήνω. Θὰ μὲ συντροφεύει μέχρι ποὺ νὰ κλείσω τὰ μάτια μου…

-Πλάκα κάνεις; Τί χάπι εὐτυχίας νὰ πουλᾶ ρὲ Νίκο ὁ παπάς. Θὲς καὶ τὰ λὲς ἢ ἦταν μπόμπα τὸ οὐίσκι καὶ σὲ βάρεσε στὸ «δόξα πατρί»!

-Ὄχι δὲν εἶμαι ζαλισμένος. Μοῦ κίνησες ἁπλὰ τὴν περιέργεια ἀπ’ ὅσα μοῦ εἶπες. Τηλεφώνησε τώρα στὸν Ἀποστόλη. Εἶχες πάντα καλύτερη σχέση ἀπὸ ἐμένα. Ἐμεῖς ποτὲ δὲν τὰ βρίσκαμε λόγω καὶ τοῦ ποδοσφαίρου. Ὀλυμπιακὸς ἐγὼ , ΑΕΚ ἐκεῖνος καταλαβαίνεις.

Ξαφνιάστηκε ὁ Ἀποστόλης ὄχι τόσο ἀπὸ τὸ τηλεφώνημα τοῦ πάλαι ποτὲ φίλου του, ὅσο κυρίως ἀπὸ τὸ αἴτημα τοῦ Νίκου νὰ τοὺς πάει στὸν παπά. Ἀρχικὰ δίστασε γιατί πίστεψε πὼς ἦταν πιωμένοι καὶ τοῦ ἔκαναν πλάκα. Κατάλαβε ὅμως στὴ συνέχεια ὅτι δὲν εἶχαν πιεῖ καὶ τὸ ἔλεγαν σοβαρά. Καὶ πάλι ὅμως ἦταν διστακτικός. Γι’ αὐτὸ τοὺς εἶπε ὅτι θὰ τὸ κανονίσει, ἐπιχειρώντας διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ νὰ τοὺς ἀποφύγει…

Πέρασαν λίγες ἡμέρες ἀπὸ τὸ τηλεφώνημα ὅταν ἕνα πρωὶ ὁ Ἀποστόλης καθὼς ἦταν στὸ μαγαζί του, βλέπει τὸ Νίκο καὶ τὸν Μῆτσο, τὰ πάλαι ποτὲ φιλαράκια του νὰ μπαίνουν μέσα.

Τοὺς ὑποδέχθηκε μὲ ἕνα πλατὺ χαμόγελο καὶ τοὺς πρόσφερε καφέ. Ὁ Μῆτσος εἶχε ξαναπεράσει ἀπὸ τὸ μαγαζὶ καὶ εἶχε ψωνίσει ἐνῶ ὁ Νίκος πρώτη φορὰ ἐρχόταν. Ἡ συζήτηση ἀρχικὰ περιστράφηκε γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ κατάσταση. Μίλησαν καὶ γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα…

-Μῆτσο δὲν ἀφήνουμε τὸν ἄνθρωπο νὰ δουλέψει καὶ τὸν ἀπασχολοῦμε μὲ ἀνούσιες συζητήσεις. Πὲς στὸν Ἀποστόλη τὸ λόγο τῆς ἐπίσκεψης καὶ ἄσε τὰ ὑπόλοιπα.

-Ἐντάξει Νίκο, δίκαιο ἔχεις. Ἀποστόλη σοῦ ζητήσαμε κάτι. Νὰ μᾶς πᾶς σ’ αὐτὸν τὸν παπὰ καὶ ἐσὺ τὸ ξέχασες. Σὲ παρακαλοῦμε νὰ τὸ κάνεις γιατί μετὰ τὸ τηλεφώνημα ἐκεῖνο τό βράδυ ἔγιναν κάτι περίεργα πράγματα ποὺ πιθανὸν νὰ σχετίζονται…

-Τί ἔγινε ρὲ παιδιά;

Ὁ Νίκος κοίταξε τὸν Μῆτσο καὶ εἶπε:

-Μῆτσο νὰ τὰ πῶ ἐγὼ ἢ ἐσύ;

-Πὲς τα ἐσὺ Νίκο εἶσαι καλύτερος στὸ λόγο.

-Ἐκεῖνο τὸ βράδυ Ἀπόστολε πού σοῦ τηλεφωνήσαμε φύγαμε σχετικὰ νωρὶς ἀπὸ τὸ μαγαζί. Μπήκαμε στὸ αὐτοκίνητο καὶ καθὼς πήγαμε νὰ ξεκινήσουμε χτύπησε τὸ τζάμι τοῦ συνοδηγοῦ ἕνας καλόγερος. Παιδιὰ μπορεῖτε νὰ μὲ πᾶτε λίγο πιὸ κάτω γιατί δὲν βρίσκω ταξί. Εὐχαρίστως τοῦ εἴπαμε καὶ ἀλληλοκοιταχθήκαμε ἔχοντας ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπό μας τὴν ἀπορία τί δουλειὰ εἶχε ὁ παπὰς μέσα στὰ ἄγρια μεσάνυχτα. Λὲς καὶ διάβασε τὴ σκέψη μας ἐκεῖνος καί μᾶς εἶπε: «Θὰ ἀναρωτιέστε Νικόλαε καὶ Δημήτριε τί κάνει τέτοια ὥρα ἕνας καλόγερος στὸ δρόμο»! Φαντάσου Ἀπόστολε, ὁ καλόγερος αὐτὸς ἤξερε καὶ τὰ ὀνόματά μας. Κόντευε νὰ μοῦ φύγει τὸ τιμόνι ἀπὸ τὸ χέρι. Πάθαμε σόκ.

-Καὶ ἐγὼ παιδιὰ τὸ ἴδιο θὰ πάθαινα. Τί σᾶς εἶπε;

-Μᾶς ζήτησε νὰ μὴν πᾶμε κόντρα στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Παναγία μας. Νὰ μὴν βλασφημοῦμε. Νὰ κοιτᾶμε τὶς οἰκογένειές μας. Νὰ πᾶμε νὰ ἐξομολογηθοῦμε σύντομα. Νὰ νηστέψουμε καὶ νὰ κοινωνήσουμε ἀνήμερα τὰ Χριστούγεννα. Ἤξερε τὰ πάντα γιά μᾶς, τὶς γυναῖκες μας, τὰ παιδιά μας. Εἶχε τόσο γλυκὸ λόγο ποὺ θὰ ἄντεχα νὰ ὁδηγῶ μέχρι καὶ τὰ πεθερικά μου στὴ Γερμανία γιὰ νὰ τὸν ἀκούω. Οὔτε κἄν τολμήσαμε νὰ τὸν ρωτήσουμε πῶς γνωρίζει τόσα πολλὰ γιὰ τὴ ζωή μας. Τὸ μόνο ποὺ κατάφερε νὰ πεῖ ὁ Μῆτσος ἦταν νὰ τὸν ρωτήσει πῶς τὸν λένε καὶ σὲ ποιὰ ἐκκλησία λειτουργεῖ. Κι ἐκεῖνος εἶπε χαμογελώντας: «Νὰ ἐδῶ παρακάτω εἶναι τὸ σπίτι μου καὶ ἡ Ἐκκλησιά μου. Σταματήσαμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου καὶ κατευθύνθηκε στὴν κεντρικὴ πόρτα τῆς ἐκκλησίας. Εἰσῆλθε μέσα χωρὶς νὰ ἀνοίξει τὴν εἴσοδο. Ἀλληλο-κοιταχθήκαμε μὲ τὸ Μῆτσο γεμάτοι ἀπορία. Νόμιζα ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ὀνειρεύτηκα. Ἀλλὰ τὸ περίεργο εἶναι ὅτι καὶ ὁ Μῆτσος εἶδε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ὄνειρο. Ξέχασα νὰ σοῦ πῶ ὅτι μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο μυρίσαμε καὶ οἱ δύο ἕνα ἄρωμα…

-Εὐωδία θὰ ἦταν.

-Μὴν διακόπτεις ρὲ Ἀποστόλη τὸν Νίκο. Ἄστον νὰ σοῦ τὰ πεῖ.

-Πὲς το καὶ εὐωδία. Μέχρι νὰ πᾶμε σπίτια μας τὸ μυρίζαμε ἔντονα μετὰ ἐξαφανίστηκε. Τὸ ἑπόμενο πρωὶ τηλεφωνήθηκα μὲ τὸν Μῆτσο καὶ τοῦ πρότεινα νὰ πᾶμε νὰ βροῦμε τὸν παπὰ καὶ νὰ ἐξομολογηθοῦμε. Πήγαμε στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἀνάψαμε ἕνα κεράκι καὶ πήγαμε νὰ προσκυνήσουμε τὶς εἰκόνες. Τότε εἴδαμε τὸν παπὰ ποὺ μᾶς συνάντησε νὰ ἀπεικονίζεται σὲ φωτογραφία ποὺ ἔγραφε ἅγιος Νεκτάριος. Ἦταν μία γυναίκα στὸ ναό, μᾶλλον καντηλανάφτισσα καὶ τὴν ρωτήσαμε ἐὰν γνωρίζει τὸν παπὰ-Νεκτάριο, τὸν παπὰ ποὺ μοιάζει μὲ τὴν εἰκόνα. Κι ἐκείνη ἔκπληκτη μᾶς ἀπάντησε πὼς στὸ ναὸ ὑπηρετοῦν δύο ἱερεῖς ὁ πατὴρ Κωνσταντῖνος καὶ ὁ πατὴρ Γεώργιος. Παπὰ Νεκτάριος δὲν ὑπῆρχε. Τέσσερις ἡμέρες τώρα σπάζουμε τὸ κεφάλι μας γιὰ τὸ ποιὸς ἦταν ὁ παπάς.

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος νεκταριος

-Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἦταν. Ἀφοῦ σᾶς τὸ εἶπε ξεκάθαρα. Θέλει καὶ συζήτηση τό πρᾶγμα.

-Ὁ Νίκος ξέχασε νὰ σοῦ πεῖ καὶ τὸ πιὸ σημαντικό. Ἀπὸ τότε πού σοῦ τηλεφωνήσαμε κόψαμε τὸ ποτὸ τελείως. Ἔχεις ἐσὺ καμιὰ περαιτέρω ἐξήγηση γιατί θὰ τρελαθοῦμε. Ἐγὼ τὸ εἶπα στὴ γυναίκα μου καὶ ἐκείνη ἔβαλε τὰ γέλια, λέγοντάς μου νὰ προσέχω νὰ ἀποφεύγω νὰ πίνω «μπόμπες» (ἀλλοιωμένα ποτά)!

-Δὲν ὑπάρχει παιδιὰ καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι ὁ παπὰς ἦταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος. Στὸ ναὸ ἐκεῖνο λειτουργάει ὁ παπὰς πού σοῦ ἔλεγα Μῆτσο, ὁ παπὰ Γιώργης. Ἐκεῖ πάει ἡ γυναίκα μου ἐδῶ καὶ δύο χρόνια καὶ ἐκεῖ πάω καὶ ἐγὼ ἕνα χρόνο τώρα. Κάτσε νὰ πάρω τὸν παπὰ –Γιώργη καὶ νὰ τοῦ ποῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ σᾶς συνέβησαν. Σήμερα εἶναι Πέμπτη καὶ νομίζω εἶναι στὸ ναὸ ἀπὸ τὸ πρωί.

Ὁ Ἀποστόλης τηλεφώνησε στὸν παπὰ-Γιώργη καὶ ἔκλεισαν ραντεβοὺ γιὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας.

Ὁ Ἀποστόλης καὶ οἱ δύο παλιοὶ συνδαιτημόνες του στὸ ποτὸ ἐξιστόρησαν μὲ κάθε λεπτομέρεια στὸν παπὰ –Γιώργη τί εἶχε συμβεῖ. Ὁ γέροντας ἱερέας τοὺς ἄκουγε μὲ προσοχή. Ἦταν ἐμφανῶς συγκινημένος καὶ μὲ δυσκολία κρατοῦσε τὰ δάκρυά του.

-Θυμᾶσαι Ἀπόστολε πέρυσι παραμονὲς Χριστουγέννων τί κουβεντιάζαμε.

-Ὄχι γέροντα, πού νὰ θυμᾶμαι;

-Μοῦ μίλησες μὲ πόνο γιὰ τὸ Δημήτρη καὶ τὸ Νικόλαο καὶ μοῦ ζήτησες νὰ τοὺς μνημονεύω στὴν πρόθεση.

-Τώρα ποὺ τὸ λὲς παππούλη τὸ θυμᾶμαι. Τότε ἄναψα καὶ ἐγὼ ἕνα κεράκι στὸν ἅγιο Νεκτάριο καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ κόψουν μαχαίρι τὸ ποτὸ καὶ νὰ γιορτάσουν Χριστούγεννα μὲ τὶς οἰκογένειές τους. Πού καὶ ποὺ προσευχόμουν γι’ αὐτούς. Κολλητοὶ ἀπὸ παιδιὰ ἤμασταν…

-Ἐ ὁ ἅγιός μας, δὲν τοὺς ξέχασε. Παρακολουθοῦσε τὰ βήματά τους καὶ μόλις εἶδε τὴ διάθεση τῆς καρδιᾶς τους νὰ ἀναζητᾶ –ἔστω καὶ μέσα ἀπὸ σένα- νὰ ἀνακαλύψουν τὴν αἰτία τῆς εὐτυχίας σου, τὸν γλυκύτατο Ἰησοῦ Χριστὸ τότε τοὺς φανερώθηκε. Παιδιά μου αὔριο θὰ γιορτάσουμε τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα. Θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἀναφερθῶ στὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς πρὸς οἰκοδομή τῶν πιστῶν, χωρὶς φυσικὰ νὰ ἀναφέρω τὰ ὀνόματά σας.

-Γέροντα θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ στὸ ναὸ ἀλλὰ ὄχι μόνος. Θὰ ἔρθω μὲ τὸν Μῆτσο καὶ τὸν Νίκο, ἂν φυσικὰ θέλουν.

-Τὸ ρωτᾶς κιόλας ρὲ Ἀπόστολε. Φυσικὰ καὶ θὰ ἔρθουμε.

Οἱ τρεῖς τους συναντήθηκαν μισὴ ὥρα πρὶν χτυπήσει ὁ παπὰς γιὰ τὸν ὄρθρο. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἀνοικτὴ ἀφοῦ ὁ παπὰ-Γιώργης συνήθιζε νὰ πηγαίνει στὸ ναὸ γύρω στὶς 5 π. μ. γιὰ νὰ προλάβει νὰ διαβάσει τὰ ὀνόματα στὴν Ἁγία Πρόθεση. Περιέργως ἡ Ἐκκλησία ἂν καὶ ἦταν Παρασκευὴ εἶχε πολὺ κόσμο. Ὁ παπὰ Γιώργης στὸ κήρυγμα ἀναφέρθηκε στὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου κλαίγοντας. Ὁ Δημήτρης μισή ὥρα μετὰ πέρασε γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωὴ του τὴν πόρτα τοῦ Ἐξομολογητηρίου. Δύο ὧρες μιλοῦσε μὲ τὸν παπὰ –Γιώργη. Ἀμέσως μετὰ εἰσῆλθε στὸ μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ ὁ Νικόλαος. Κι ἐκεῖνος ἔμεινε πολὺ χρόνο.

Ἦταν ἀργὰ τὸ μεσημέρι ὅταν οἱ δύο φίλοι, μὲ χαμογελαστὰ πρόσωπα πῆγαν στὸ μαγαζὶ τοῦ Ἀποστόλη. Ἔκλαιγαν καὶ οἱ τρεῖς τους σάν τὰ μωρὰ παιδιά. Τὰ Χριστούγεννα ἐκεῖνα οἱ τρεῖς φίλοι μὲ τὶς οἰκογένειες τους γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἐκκλησιάστηκαν στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ ἐν συνέχεια συγκεντρώθηκαν στὸ σπίτι τοῦ Νικόλαου, γιὰ τὸ χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ἔνιωθαν χαρούμενοι καὶ εὐτυχισμένοι γιατί μέσα τους ἄρχισε νὰ φωτίζει τὸ ἄστρο τῆς Βηθλεὲμ καὶ ἡ καρδιὰ τοὺς εἶχε μετατραπεῖ σὲ Φάτνη, στὴν ὁποία γεννήθηκε ὁ Χριστός. –

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, Θεολόγος, Δημοσιογράφος
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2018

orthodoxia.gr/

 

via Ο «κλειδαράς» παπάς, ο Άγιος Νεκτάριος και οι τρεις «κολλητοί» φίλοι (Συγκλονιστική αληθινή ιστορία!) | Σημεία Καιρών

Advertisements

Σχολιάστε

by | 04/12/2018 · 8:34 ΜΜ

Ποιό είναι φοβερό; | Πεμπτουσία


Τίποτε δεν είναι φοβερό παρά μόνο το να βρεθείς αντιμέτωπος με τον Θεό.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

via Ποιό είναι φοβερό; | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 04/12/2018 · 8:24 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν το Δημοκρατικό τόξο.

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη Συνταγματάρχη ε.α.

   Η Μακεδονία, οι μαθητές και η 29η Νοεμβρίου 2018, ίσως περάσουν στην σύγχρονη πολιτική ιστορία μας.

   Οι εκδηλώσεις των μαθητών και οι παρενέργειες που δημιουργήθηκαν, όρισαν το δημοκρατικό τόξο της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

   Το ταρακούνημα που δημιούργησαν φαίνεται από τις αντιδράσεις των «ενδιαφερομένων».

   Τα ΜΜΕ το πέρασαν όσο πιο ξώφαλτσα μπορούσαν.

   Οι «εορταστές του Πολυτεχνείου» καταδικάζουν το δικαίωμα των διαδηλώσεων.

   Ο «Πρωθυπουργός των καταλήψεων του 15μελούς» μέμφεται των καταλήψεων των σχολείων.

   Οι Μαθητές ξεμπρόστιασαν τους «δήθεν», ξεδιάλυναν την «ήρα από το στάρι» και μάλιστα με ένα καινοτόμο διαχωρισμό και αυθεντικά αληθινό αποτέλεσμα.

Ας πάμε στα πραγματικά γεγονότα.

Στην πράξη έγιναν πανελλαδικά τριών ειδών εκδηλώσεις-διαδηλώσεις:

  1. των ανένταχτων μαθητών, υπέρ της Μακεδονίας
  2. των μαθητών των εντεταγμένων στη Χρυσή Αυγή, υπέρ της Μακεδονίας και
  3. των αντιδιαδηλωτών, που αμφισβητούσαν το δικαίωμα διαδηλώσεως των άλλων.

Μια αξιολόγηση και συμπεράσματα:

  1. Υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών δεν διαδήλωσε απολύτως κανείς.
  2. Η πλειοψηφία των μαθητών τάχθηκε με την πρώτη κατηγορία. Δεν δέχτηκαν κανένα κομματικό καπέλωμα και καθοδήγηση. Οι άλλες δύο κατηγορίες ήταν ισχνές έως αμελητέες. Το πολύ 50-120 άτομα.
  3. Η ποιότητα της πρώτης κατηγορίας ήταν αδιαμφισβήτητα και μακράν καλύτερη των άλλων: ποσοτικά, ποιοτικά, με ήθος, ύφος, ευπρέπεια, κοσμιότητα, σεβασμό στην κοινωνία-στον δίπλα, αλλά και με ενθουσιασμό, παλμό, ζωντάνια, Ελλάδα.
  4. Ομοίως η συμπεριφορά των κατηγοριών διακριτή και ξεκάθαρη.

Στις δύο, κουκούλες, βία και απειλές. Στην άλλη Μόνο Σημαίες Ελληνικές και Εθνικός παλμός και ενθουσιασμός.

   5 . Η μία, η μόνη αυθόρμητη. Οι άλλες δύο καθοδηγούμενες και με συγκεκριμένες κατευθύνσεις και οδηγίες, που μάλιστα απευθυνόταν και προσπαθούσαν να τις επιβάλλουν και στις άλλες ομάδες, ευτυχώς ανεπιτυχώς..

  1. Οι «ντεμέκ αντιεξουσιαστές» αποφάσισαν ότι κανείς άλλος δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να διαδηλώνει. Πώς αλλιώς μπορεί να είναι ο ορισμός του φασισμού;

Εκτελούσαν εντολές της κρατικής εξουσίας. Εντολές και δραστηριότητες Παρακρατικής οργάνωσης. Μας θύμισαν την «Οργάνωση καρφίτσα».

  1. Οι πολιτικοί όλων των χώρων, απογυμνωμένοι «νεολαιών», ανέκρουσαν πρύμνα, και εκτάκτως, εσχάτως και προσφάτως, «ιματισμένοι και σωφρονούντες», διαπίστωσαν ότι οι καταλήψεις των σχολείων αντίκεινται στην αποστολή των Σχολείων. Να τι πέτυχε η Μακεδονία και οι Μαθητές. Οι αυθάδεις και οι αυθαίρετοι να συνετιστούν. Οι παράφρονες να συμφωνήσουν με το λογικό.
  2. Ούτε στα αντιπολιτευτικά κόμματα δεν επέτρεψαν να οικειοποιηθούν, να καπελώσουν και να καρπωθούν των υγειών εκδηλώσεων.
  3. Το πραγματικά Ελληνικό, το γνήσιο Εθνικό απέναντι σε όλους.

   Αυτό είναι το πραγματικό Δημοκρατικό Τόξο και ορίστηκε και στάθηκε απέναντι σε όλες τις αντιδημοκρατικές κομματικές συμπαιγνίες.

   Εάν ο πολιτικός κόσμος και τα κόμματα δεν πάρουν το μήνυμα, θα ξεπεραστούν από τα Γεγονότα και την Ιστορία.

   Τα διλήμματα απτά και αμείλικτα:

   Ή με τον Σόρος ή με την Ελλάδα.

   Ή με την Παγκοσμιοποίηση ή με την Οικουμενικότητα του Ελληνισμού.

   Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν τα όρια και τις ανοχές.

   Και οι ανοχές και τα όρια είναι πλέον ορισμένα και ασφυκτικά στενά.

   Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν το Δημοκρατικό τόξο.

   Η Μακεδονία, οι Μαθητές και η 29η Νοεμβρίου 2018, είναι Ιστορική αφετηρία.

   Μια νεολαία ξεκάθαρη, διάφανη, αδούλωτη, με επίγνωση, αυτόνομη και αυτόφωτη.

   Αυτή η νεολαία μπροστάρης και αυθεντικός εκφραστής των μεγαλυτέρων τους, έστειλε το μήνυμα προς τους πολιτικούς αρχηγούς:

   Το οικονομικό, ψυχολογικό και ιδεολογικό μπούλιγκ που μας ασκήσατε δεν απέδωσε.

   Η Ελληνική μας ψυχή έμεινε αδούλωτη. Ή αλλάζετε ή σας αλλάζουμε.

   Ο Χρόνος σας είναι λίγος. Εμείς θα σας εφελκύσουμε στο Εθνικό πεπρωμένο.

   Ποιός το περίμενε ότι η Μακεδονία θα είχε αυτή την αντοχή, την συνέχεια και αυτά τα αποτελέσματα. Θα ασκούσε αυτή την πίεση.

   Οι καιροί άλλαξαν, το κύμα θέριεψε, ανδρώθηκε, απέκτησε συνέχεια και συνέπεια. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

   Οι καιροί θυμίζουν περιγραφές και εμπειρίες του 1960 και 1970. Αγνά ιδανικά νεολαίας.

   Η νεολαία έστειλε το μήνυμα ευκρινές και καθάριο και περιμένει επιτακτικά απάντηση: εάν «ελήφθη και κατενοήθη»

   Ποιός το περίμενε ότι η Μακεδονία και οι Μαθητές θα άνοιγαν Νέους Ορίζοντες.

   Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν το Δημοκρατικό τόξο.

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Η Μακεδονία και οι Μαθητές όρισαν το Δημοκρατικό τόξο.

Σχολιάστε

by | 04/12/2018 · 8:18 ΜΜ

ΣΤΗΝ ΔΑΝΙΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΘΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ…ΝΗΣΙ!!! | Greek National Pride

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Όπως φαίνεται στην Δανία, μια υποτίθεται από τις πιο προοδευτικές χώρες της Ευρώπης, άρχισαν να αντιλαμβάνονται το μεγάλο παιχνίδι με τους λαθρό καθώς η κατάσταση έχει «ξεφύγει» και έτσι με απόφαση της δανέζικης κυβέρνησης θα συγκεντρώνονται όλοι οι λαθρό που έρχονται παράνομα στην χώρα σε ένα επιλεγμένο ακατοίκητο νησί, κάτι ανάλογο δηλαδή με την γνωστή στην ιστορία νήσο Έλις της Νέας Υόρκης όπου συγκεντρώνονταν οι μετανάστες που πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, για έλεγχο και ειδική κάθαρση.

Όπως αναφέρουν τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, το κυβερνών Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα της Δανίας αποφάσισε να συγκεντρώνει όλους τους παράνομους μετανάστες στην νήσο Lindholm, όπου δημιουργείται ειδικό Κέντρο Παράνομων Μεταναστών.

Το Κέντρο αυτό όπως αναφέρεται που θα έχει έκταση περί 700 στρέμματα, θα ονομάζεται «Επιστροφή» και θα προετοιμάζει τους παράνομους μετανάστες για να γυρίσουν ανεπιστρεπιτή από εκεί που ήρθαν, δηλαδή πίσω στις πατρίδες τους.

Το μοντέλο αυτό έχει προταθεί και για την χώρα μας, που δόξα το Θεό έχει μεγάλο αριθμό νησιών, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει καμίας ανταπόκρισης.

Αλήθεια οι Δανοί είναι και αυτοί… ρατσιστές και φασίστες ;;;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

via ΣΤΗΝ ΔΑΝΙΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΘΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ…ΝΗΣΙ!!! | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 03/12/2018 · 3:06 ΜΜ

Αναζητούν το νέο, κατασπαράξτε τους

Το καλύτερο άρθρο του Παντελή Σαββίδη

Μαθητές από σχολεία της Θεσσαλονίκης διαμαρτύρονται για τη Συμφωνία των Πρεσπών (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου από τα σχολεία της Βορείου Ελλάδος βγήκαν στο δρόμο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η συμφωνία ήταν η αφορμή. Οι αιτίες είναι βαθύτερες. Μπορεί να βρίσκονται ακόμη στο υποσυνείδητο. Όλη η ελληνική παρακμή έπεσε πάνω τους να τους κατασπαράξει. Δεν θα το πετύχει. Γιατί η μαθητική εξέγερση είναι αυθόρμητη. Αυτό το γνωρίζουν οι συμμετέχοντες. Και γι’ αυτό θα συνεχίσουν. Μέχρι να εξαντληθούν. Από την κούραση και το νομοτελειακό αδιέξοδο, όχι τη συκοφαντία.
Όλα τα αυθόρμητα κινήματα έχουν ένα τέλος. Διότι εμφανίζονται ως διάττοντες αστέρες. Ταράζουν τα νερά και εξαφανίζονται. Αυτή είναι και η γοητεία τους. Στέλνουν μηνύματα αλλαγής και καινοτομίας. Δηλώνουν ότι έχουν μπουχτίσει από την παρακμή. Μπορεί και να μην γνωρίζουν ακριβώς τι θέλουν. Ξέρουν, όμως, πως θέλουν να τα αλλάξουν όλα. Αυτός είναι ο κοινός τόπος τους. Συνήθως, δεν το καταφέρνουν εκείνη τη στιγμή. Αλλά γονιμοποιούν μια γερασμένη, παρακμασμένη και διεφθαρμένη κοινωνία. Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο τους.
Δεν υπάρχει ούτε ένας κατεστημένος θεσμός που να μην βρίσκεται σήμερα απέναντί τους. Ακόμη και το βαθύ χέρι του κατεστημένου, οι «αναρχοαυτόνομοι». Που αναλαμβάνουν τις βρώμικες δουλειές εναντίον όσων αναζητούν το νέο. Ο βαθύς συντηρητισμός τους, τους φέρνει αντιμέτωπος με τα παιδιά που έμειναν η μόνη ελπίδα αυτής της τελειωμένης, καθόλα, κοινωνίας. Είναι τελειωμένη, γι’ αυτό που παράγει και αναπαράγει το πολιτικό της σύστημα. Έχει βαλκανιοποιηθεί απολύτως. Είναι βουτηγμένο στη διαφθορά. Είναι τελειωμένη εξαιτίας της βαθιάς απαιδευσιάς της αστικής της τάξης. Είναι, απλώς, τσιρικιτζίδες. Είναι τελειωμένη διότι είναι βαθιά συντηρητική.
Αυτόν τον πολτό που γίνεται βάλτος κάποιος πρέπει να τον αναταράξει. Οι φοιτητές βολεύτηκαν στις κομματικές καρέκλες και την κομματική σιγουριά. Δεν αναλαμβάνουν το ρίσκο. Μάλλον, κατασταλτικά ως κομματικά ΜΑΤ, δρουν προς το παρόν. Εκτός και αν βγουν στο δρόμο για συμπαράσταση. Η διανόηση, αν υπάρχει και όση υπάρχει, αναζητά έναν κρατικό μισθό, μια συνταξούλα ή μια δημόσια θέση την οποία εξαγοράζει με τη σιωπή της. Πολλές φορές βολεύεται στον βουλευτικό θώκο. Γιατί να μιλήσει; Είναι εξ ορισμού ακατάλληλη. Η λοιπή κοινωνία σιγοψιθυρίζει τον πόνο της για να εκτονωθεί, αλλά και να μην την ακούσει κανείς. Φοβάται. Φοβάται το μίσος και το μένος των άλλοτε «επαναστατών». Αυτών που δικαίωσαν την …«επαναστατική» παράδοση. Η οποία, μόλις καταλάβει την εξουσία, μεταμορφώνεται σε αντεπανάσταση.
Τα πιο αυταρχικά καθεστώτα είναι αυτά που κατέλαβαν την εξουσία επαναστατικά.
Οι εξεγέρσεις είναι κάτι διαφορετικό. Μπολιάζουν τις κοινωνίες. Εξέγερση ήταν ο Μάης του ’68 που αποτέλεσε τομή στην κοινωνική εξέλιξη. Εξέγερση, για τα ελληνικά δεδομένα, ήταν το Πολυτεχνείο. Μέχρι που το κατέλαβαν οι κομματικοί εγκάθετοι και το εκμεταλλεύτηκαν. Στις αυθόρμητες εξεγέρσεις είναι δυνατόν να παρεισφρήσουν και στοιχεία που οραματίζονται ναζιστικούς, φασιστικούς ή κομμουνιστικούς ολοκληρωτισμούς. Αλλά δεν βάζουν αυτοί τη σφραγίδα της εξέγερσης. Δεν μπορεί η εκδήλωση μιας αγανάκτησης να αναζητά τη λύτρωση σε καθεστώτα που ματοκύλισαν την ανθρωπότητα. Θυμηθείτε πώς συκοφαντήθηκε το Πολυτεχνείο στην αρχή, όταν αυθόρμητα οι φοιτητές θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς. Τους είπαν προβοκάτορες, φασίστες, όργανα της χούντας.
Οι ίδιες δυνάμεις, που επιβιώνουν πάντοτε, επιχειρούν να συκοφαντήσουν σήμερα το μαθητικό κίνημα. Θυμηθείτε πώς χαρακτήριζαν τους φοιτητές του Μάη του ’68. Αλήτες τους ανέβαζαν, αλήτες τους κατέβαζαν. Ο Μάης του ’68, όμως, αποτέλεσε τομή. Σήμανε το θάνατο της παλιάς κοινωνίας και την ανάδυση μιας νέας. Παρήγε πολιτισμό, πολιτικές αντιλήψεις, απελευθέρωσε κοινωνικά κινήματα των οποίων η δυναμική εξαντλήθηκε.
Σήμερα έχουμε ανάγκη μιας νέας εξέγερσης. Τα κινήματα των «Αγανακτισμένων» και των «Πλατειών» ήταν το κύκνειο άσμα μιας παλιάς, συντηρητικής κοινωνίας, που βολεύθηκε στο παρελθόν και βγήκε στους δρόμους όταν της το αμφισβήτησαν. Το παρελθόν, όμως, δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Το νέο δεν εμφανίζεται καθ’ υπαγόρευσιν. Δεν μπορεί να περιληφθεί σε κομματικά προγράμματα. Το νέο βγαίνει από την κοινωνία. Η μαθητική εξέγερση είναι η έκρηξη της κοινωνίας. Η πρωτοπορία του νέου δεν αναδύεται, αυτήν τη φορά, από τα συντηρητικά πανεπιστήμια και τους κομματικοποιημένους φοιτητές. Εμφανίζεται σιγά σιγά από τη γενιά που, λόγω ηλικίας, δεν υπολογίζει το κόστος. Αναζητά ταυτότητα και νέες αξίες. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το παλιό.
Το παλιό τελείωσε. Ας το καταλάβουμε. Όσοι δεν το αντιληφθούν θα βρεθούν στο περιθώριο της ιστορίας.
Οι έννοιες Δεξιά και Αριστερά είναι πλέον κενές περιεχομένου. Οι συλλογικοί αυτοπροσδιορισμοί δεν γίνονται πια στη βάση του ταξικού συμφέροντος. Η κοινωνική αντίδραση δείχνει ότι δεν μπορούν να γίνουν ούτε στη βάση των κοινωνικών ταυτοτήτων. Δεν μπορεί να ξεριζωθεί από την ανθρώπινη συνείδηση η αίσθηση της καταγωγής. Ποιος είμαι και από πού προέρχομαι. Η αναζήτηση ταυτότητας δεν σημαίνει ούτε εθνικισμό ούτε ρατσισμό. Όποιος αναζητά τα στοιχεία της ύπαρξής του αναγνωρίζει και στον άλλο αυτό το δικαίωμα. Συνυπάρχει και δεν του επιτίθεται. Είναι σαθρό το επιχείρημα που θέλει, σώνει και καλά, να αποδώσει στην ταυτότητα επιθετικά χαρακτηριστικά. Οι ταυτότητες είναι πολυχρωμία και ιδιαιτερότητα απέναντι στον κοινωνικό πολτό που επιζητούν οι διάκονοι μιας αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίησης, όχι οικουμενισμού. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άλλο. Και θα σπάει τα δεσμά που τον διαχωρίζει.
Η αίσθηση της καταγωγής, ο τόπος που μεγαλώνει ένας άνθρωπος, οι παραδόσεις του, η θρησκευτική συνείδηση, έστω και ως ψευδαίσθηση, του προσδίδουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τον προσδιορίζουν. Αυτά δεν ξεριζώνονται. Όσοι το επιχείρησαν γελοιοποιήθηκαν από την Ιστορία. Η αναζήτηση νέων αξιών έχει να κάνει με το νέο περιβάλλον, που διαμόρφωσε με τις ανακαλύψεις του ο άνθρωπος. Ζούμε σε άλλη εποχή από αυτήν που θέλει να αναπαράγει ένα σαθρό κατεστημένο. Αυτή την αλλαγή εποχής τη βιώνει με τα μέσα που χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά της η νέα γενιά, που βρίσκεται στην γυμνασιακή ηλικία. Δεν έχει τη δυνατότητα να την συγκεκριμενοποιήσει και γι αυτό εκφράζεται δυναμικά. Εξεγερτικά. Δεν έχει τους φιλοσόφους που ευτύχησε να αναδείξει ο Μάης ’68 για να την προβληματίσουν. Αγωνίζεται μόνη της εναντίον όλων.
Αυτή η ανάγκη αναζήτησης του νέου έπρεπε να αποτελεί στόχο του σχολείου. Δεν το κάνει. Αναπαράγει το πιο αρρωστημένο παρελθόν. Δυστυχώς, οι μαθητές έχουν απέναντί τους και τους δασκάλους τους που έμειναν σε μια παρωχημένη εποχή. Στην εποχή που ήταν οι ίδιοι νέοι. Η εποχή αυτή, όμως, πέρασε. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Δεν θα ξημερώσει αύριο μια νέα εποχή. Θα χρειαστεί πόνους στη γέννα. Και το κίνημα των μαθητών θα βρεθεί, κάποια στιγμή, σε αδιέξοδο. Αυτή είναι η μοίρα των κινημάτων. Αλλά η αρχή έγινε. Θα υποστηρίξουμε το νέο ή θα αμυνθούμε με το παλιό αποκαλώντας τα νέα παιδιά γυμνασιακής ηλικίας, αλήτες και φασίστες;
Παντελής Σαββίδης

via Αναζητούν το νέο, κατασπαράξτε τους

Σχολιάστε

by | 02/12/2018 · 3:30 ΜΜ

Η Μικρή Κόκκινη Κλώσα – Liberal

Του Κωνσταντίνου Χαροκόπου

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε : ‘Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;’ Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ’, είπε η αγελάδα, ‘τέλειωσε το ωράριο μου’.
‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα έχω ημιαργία’.
‘Όχι εγώ’, είπε το γουρούνι, ‘έχω πάρει άδεια’.
‘Όχι εγώ’, είπε η χήνα, ‘ψάχνω για δουλειά’.
‘Δεν είμαι αρμόδιος’, είπε το γαϊδούρι.
‘Έχεις, γραφτεί στα μητρώα αγροτών? Έχεις πληρώσει τις εισφορές σου?’ ρώτησε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε και έγινε ψηλό και ολόχρυσο. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;’ Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα κάνω στάση εργασίας.’
‘Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου’, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα χάσω τη θέση μου στην επετηρίδα’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας’, είπε η χήνα.
‘Δεν βρίσκω τη σφραγίδα για να πρωτοκολλήσω’, είπε το γαϊδούρι.
‘Έχεις πάρει άδεια από τον αγροτικό συνεταιρισμό?’ ρώτησε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;’ ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης’, είπε η πάπια.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός’, είπε η χήνα.
‘Δεν βρίσκω τη σχετική εγκύκλιο’, είπε το γαϊδούρι.
‘Μα το επάγγελμα του αρτοποιού είναι κλειστό! Υπάρχει άλλος φούρνος στα 672 μέτρα από εδώ!’ είπε το μοσχάρι.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε έξι φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα ήθελαν, για την ακρίβεια απαιτούσαν, μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, ‘Όχι, μπορώ να φάω και τις έξι φρατζόλες μοναχή μου’.

‘Αίσχος – Κερδοσκοπία!’, φώναξε η αγελάδα.
‘Καπιταλιστική βδέλλα!’, ούρλιαξε η πάπια.
‘Απαιτώ ίσα δικαιώματα!’, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
‘Ρώτησες τον αρμόδιο;’ ρώτησε το γαϊδούρι.
‘Έχεις υποβάλλει χαρτοσημασμένη αίτηση εις τριπλούν για να πάρεις θεωρημένη άδεια έγκρισης προϊόντος από την αγορανομία?’ ρώτησε το μοσχάρι.

Και γράψανε σε πλακάτ ‘Αδικία’, ‘Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί’, ‘Να κρατικοποιηθεί το ψωμί’, ‘Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο’, ‘Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού’ και έκανα πορεία γύρω – γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε ήρθε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου’. ‘Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.’

‘Ακριβώς’, είπε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης. ‘Αυτή είναι η χαρά της δημιουργίας. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, σύμφωνα με το κρατικό κανονιστικό πλαίσιο, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;’

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά, με το ένα τέταρτο της φρατζόλας, και τα υπόλοιπα ζώα με τις ολόκληρες φρατζόλες, ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα  και πήγε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι, η χήνα, το γαϊδούρι και το μοσχάρι διερωτώνται ακόμα μέχρι σήμερα, γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί και έφυγε από κοντά τους.

(Το κείμενο αυτό, είναι μια παραλλαγή της ιστορίας της μικρής κόκκινης κλώσας, που είναι ένα λαϊκό ρωσικό παραμύθι.)

 

Ο αρθρογράφος είναι οικονομικός αναλυτής, με ειδίκευση στο σχεδιασμό σύνθετων επενδυτικών στρατηγικών.

Αποποίηση Ευθύνης : Το περιεχόμενο της στήλης, είναι καθαρά ενημερωτικό και πληροφοριακό και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επενδυτική συμβουλή, ούτε υποκίνηση για συμμετοχή σε οποιαδήποτε συναλλαγή. Ο αρθρογράφος δεν ευθύνεται για τυχόν επενδυτικές και λοιπές αποφάσεις που θα ληφθούν με βάση τις πληροφορίες αυτές.

via Η Μικρή Κόκκινη Κλώσα – Liberal

Σχολιάστε

by | 02/12/2018 · 3:12 ΜΜ

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης († 2 Δεκεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος πορφυριος βιος

Ο π. Πορφύριος, γεννήθηκε το 1906 από ευσεβείς και πολύ φτωχούς γονείς στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας Ευβοίας. Στο σχολείο πήγε μέχρι Β΄ Δημοτικού. Τα γράμματα, όπως μου είπε, τα έμαθα διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. 

Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διώρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του. Κι ο μικρός Ευάγγελος – αυτό ήταν το όνομα του Γέροντα – δούλευε στα χωράφια και έβοσκε τα λιγοστά πρόβατά τους στις πλαγιές του χωριού. Εκεί διάβαζε και το Βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη. Τόσο πολύ τον συνεπήρε η αγία μορφή του Οσίου, που άρχισε να σκέπτεται να τον μιμηθεί.

Μικρός καθώς ήταν, 13-14 ετών, βρήκε τον τρόπο και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί εγκαταστάθηκε στα Καυσοκαλύβια και έγινε υποτακτικός σε ένα κελί, σε δύο πολύ καλά και αυστηρά Γεροντάκια. Έζησε μαζί τους 5-6 χρόνια, έμαθε την καλογερική, την «άκρα» και «χαρούμενη» όπως έλεγε, υπακοή, την καθαρή αγάπη του Θεού και δέχθηκε – άδολο και αγνό παιδί όπως ήταν – το διορατικό χάρισμα. Όμως αρρώστησε άσχημα, και ο Θεός έδειξε ότι ήθελε να τον «μεταθέσει» στον κόσμο, για να μπορέσει να φωτίσει τους ανθρώπους με τη χάρη που είχε, να τους εμπνεύσει, να τους παρηγορήσει, να τους καθοδηγήσει. Έτσι, γύρισε στην πατρίδα του την Εύβοια, όπου εγκαταβίωσε στο Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους στο Αυλωνάρι. Εκεί θεραπεύθηκε.

Σε ηλικία 20 ετών συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο του Σινά Πορφύριο, ο οποίος θαύμασε για τα ουράνια χαρίσματα του νέου Μοναχού και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, δίνοντάς του το όνομά του: Πορφύριος. Φανταστείτε ότι περιέγραψε στον Αρχιεπίσκοπο την Ιερά Μονή του Σινά με λεπτομέρειες, χωρίς ποτέ να την έχει επισκεφθεί!

Όταν η Ιερά Μονή του Αγίου Χαραλάμπους έγινε γυναικεία, εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βάθειας Ευβοίας.

Το 1940 ήρθε στην Αθήνα, όπου διορίσθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, κοντά στην Ομόνοια. Εκεί υπηρέτησε 33 χρόνια το Θεό και τους ανθρώπους, ζώντας στην ταπεινή αφάνεια και μεγαλουργώντας για τη δόξα του Θεού. Αφού, να σκεφθείτε, βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να βρουν την ειρήνη του Θεού. Ακόμη και τους γιατρούς βοηθούσε με τις χαρισματικές του διαγνώσεις, και πολλούς ασθενείς θεράπευε με τη χάρη του Θεού. Και όλα αυτά τα έκαμνε, ο αγράμματος για τον κόσμο, π. Πορφύριος, που ήξερε όμως άριστα τα άγια γράμματα του Θεού. «Ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας».
Όταν πήρε τη σύνταξη του από τον Άγιο Γεράσιμο, έζησε μερικά χρόνια στον Άγιο Νικόλαο Καλισσίων Πεντέλης και τελικά κατέληξε στο Μήλεσι της Μαλακάσας, κάπου 39 χιλ. από την Αθήνα, στο δρόμο για τη Λαμία, και άλλα 5 χιλ. στο δρόμο προς Ωρωπό, όπου έζησε το ίδιο ταπεινά, παλεύοντας με τις αρρώστιες του, που του χαρίσθηκαν από την αγάπη του Θεού ως «σκόλοψ τη σαρκί, ίνα μη υπεραίρηται».
Ο τόπος εκείνος έγινε αληθινό προσκύνημα. Επεδίωκε ο Γέροντας την αφάνεια, και ο Θεός τον δόξαζε. «Ο κόσμος – θα γράψει αργότερα – με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου … και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα».

Ο Γέροντας έφυγε από τη ζωή ταπεινά στο κελί του, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, στις 2 Δεκεμβρίου 1991. Είχε την εσωτερική πληροφορία ότι το τέλος ήταν «εγγύς» και ήθελε να πεθάνει ταπεινά, μακριά από τον κόσμο, μέσα στη γαλήνη του Θεού. Κανείς δεν πληροφορήθηκε το θάνατό του, παρά μόνο οι κελιώτες των Καυσοκαλυβίων. Η κηδεία του έγινε ταπεινή, απέριττη, καλογερική, μέσα στο ειρηνικό και σεπτό περιβόλι της Παναγίας.

Aπό το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Ανθολόγιο Συμβουλών»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

«Σας έχω ξαναπεί ότι, μετά θάνατον θα’ μαι πιο πολύ κοντά σας, απ’ όσο τώρα, διότι θα ζω πιο κοντά με τον Χριστό.»

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου «Βίος και Λόγοι»

faneromenihol.gr

via Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης († 2 Δεκεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 02/12/2018 · 12:49 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Το Δόγμα Μονρόε

   Στις 2 Δεκεμβρίου του 1823 ο αμερικανός πρόεδρος Τζέιμς Μονρόε διακήρυξε απευθυνόμενος στο Κογκρέσο ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν στις ευρωπαϊκές δυνάμεις να αναμιχθούν στις υποθέσεις του δυτικού ημισφαιρίου και συγκεκριμένα στη βόρεια και νότια Αμερική. Προειδοποίησε, επίσης, τους ευρωπαίους να μην προσπαθήσουν να εγκαταστήσουν μοναρχικά καθεστώτα στα νέα κράτη της αμερικανικής ηπείρου, τα οποία είχαν αποκτήσει την ανεξαρτησία τους κυρίως από την Ισπανία.

   Η διακήρυξη αυτή του αμερικανού προέδρου έμεινε γνωστή στη διπλωματική ιστορία ως «Δόγμα Μονρόε» και αποτελεί έκτοτε έναν από τους πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ήταν η πρώτη μεγάλη προειδοποίηση προς τη διεθνή κοινότητα ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να αποτελέσουν «ουρά» των ευρωπαϊκών δυνάμεων, αλλά θα ασκήσουν τη δική τους αυτόνομη εξωτερική πολιτική που θα εξυπηρετεί τα εθνικά τους συμφέροντα.
   Από την εποχή που διατυπώθηκε ως τις μέρες μας, το Δόγμα Μονρόε προσαρμόστηκε κατά καιρούς στα εκάστοτε συμφέροντα των ΗΠΑ. Το 1840 οι ΗΠΑ δια των προέδρων Τάιλερ και Πολκ χρησιμοποίησαν το δόγμα για να δικαιολογήσουν την επέκτασή τους προς δυσμάς και προς νότο.
   Στη σύγχρονη εποχή και κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, το Δόγμα Μονρόε χρησιμοποιήθηκε ως διπλωματικό εργαλείο για την αποτροπή επέκτασης της Σοβιετικής Ένωσης στην αμερικανική ήπειρο. Αφορμή στάθηκε η κουβανική επανάσταση του 1959 που έφερε στην εξουσία τον Φιντέλ Κάστρο, ένα κομουνιστικό καθεστώς υποστηριζόμενο από τη Μόσχα στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ.

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Το Δόγμα Μονρόε

Σχολιάστε

by | 02/12/2018 · 12:06 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Δεκατέσσερις Έλληνες ακαδημαϊκοί στη λίστα με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Το έστειλε ο Γιώργος Επιτήδειος

Iefimerida

   Στην λίστα του οργανισμού Thomson Reuters με τους 6.000 πανεπιστημιακούς και ερευνητές που ασκούν την μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως μπήκαν 14 Έλληνες επιστήμονες

    Οι Έλληνες επιστήμονες από επτά ελληνικά Πανεπιστήμια (ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, ΕΜΠ, Ιωαννίνων, Χαροκόπειο, Θεσσαλίας, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) ξεχώρισαν για την απήχηση που είχε το έργο τους στην επιστημονική κοινότητα, τα τελευταία 11 χρόνια.​

   Ο σχετικός κατάλογος των ερευνητών που το έργο τους χρησιμοποιείται πιο συχνά σε διεθνείς μελέτες και εργασίες («The Highly Cited Researchers«) συντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος Clarivate Analytics με στοιχεία από την ερευνητική βάση δεδομένων Web of Science.​

   Συγκεκριμένα, από το συνολικό αριθμό των επιστημόνων, οι 4.000 κατατάσσονται σε 21 συγκριμένα επιστημονικά πεδία και τομείς και οι 2.000 στην κατηγορία των διεπιστημονικών πεδίων και τομέων.​

   Τα στοιχεία αφορούν στην περίοδο 2006-2016 και προκύπτουν από 140.990 επιστημονικά άρθρα και εργασίες μεγάλης απήχησης και ευρύτατης επίδρασης σε μεταγενέστερες μελέτες.​

   Κάθε μία από αυτές τις ερευνητικές εργασίες κατατάσσεται στο κορυφαίο 1% των άρθρων με τον μεγαλύτερο αριθμό αναφορών από τρίτους επιστήμονες.​

   Ο κατάλογος συγκεντρώνει τους 6.000 ερευνητές με την μεγαλύτερη απήχηση, από τα συνολικά 9 εκατομμύρια που δραστηριοποιούνται παγκοσμίως.​

Οι πανεπιστημιακοί των Ελληνικών Πανεπιστημίων που διακρίθηκαν:​

Ευάγγελος Γιακουμής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Μηχανική​

Ελένη Γιαμαρέλλου, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών & Νοσοκομείο Υγεία, Φαρμακολογία και τοξικολογία​

Γεώργιος Δεδούσης, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Μοριακή Βιολογία και Γενετική​

Αθανάσιος Μελέτιος Δημόπουλος, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κλινική Φαρμακευτική​

Γιώργος Καραγιαννίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Επιστήμη των υπολογιστών​

Γιάννης Μανιός, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο​

Σωτήρης Ντούγιας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Μαθηματικά​

Γεώργιος – Ιωάννης Νύχας, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επιστήμη της αγροτοκαλλιέργειας​

Δημήτριος Ρακόπουλος, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Μηχανική​

Κωνσταντίνος Ρακόπουλος, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Μηχανική​

 –Γεωργία Σαλάντη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων​

Γεράσιμος Φιλιππάτος, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κλινική Φαρμακευτική​

Aρτεμις Χατζηγεωργίου, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Βιολογία και Βιοχημεία​

Αντωνία Τριχοπούλου, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ελληνικό Ίδρυμα Υγείας​

   Στον πίνακα των ερευνητών με μεγάλη απήχηση, περιλαμβάνεται επίσης και ο καθηγητής Νικόλαος Απέργης, από το Πανεπιστήμιο King Abdulaziz της Σαουδικής Αραβίας καθώς και o μεταδιδακτορικός ερευνητής Μάρτιν Ρέζκο, από το Ελληνικό Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας.​

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Δεκατέσσερις Έλληνες ακαδημαϊκοί στη λίστα με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως

Σχολιάστε

by | 02/12/2018 · 11:57 ΠΜ

Το Zωντανό Iστολόγιο » Στα λαβωμένα μονοπάτια φτιάχνονται οι ωραιότεροι δρόμοι

Θαυμάζουμε και συγχρόνως αισθανόμαστε ντροπή και ενοχή, νιώθουμε λίγοι μπροστά στην επιτυχία εκείνου που βρήκε και πέτυχε τον στόχο του. Όμως κανείς δεν σκέφτεται ούτε καν αναφέρει, μια αλήθεια, μια παρηγορητική πραγματικότητα, για όλους εμάς που ακόμη δεν τα καταφέραμε. Ότι πριν υπάρξει αυτή η επιτυχής βολή προς τον στόχο, υπήρξαν εκατοντάδες αποτυχημένες προσπάθειες σε ικανό χρόνο. Οπότε όταν εκθειάζουμε την επιτυχία κάποιου, και λανθασμένα συγκρινόμαστε μαζί του, δεν θα βγάζουμε έξω από την ιστορία τις πολλές και σημαντικές ήττες που προηγήθηκαν. Διαφορετικά διαβάζουμε με λάθος τρόπο την επιτυχία που δεν υπάρχει δίχως την αποτυχία. Γιατί στα λαβωμένα μονοπάτια φτιάχνονται οι ωραιότεροι δρόμοι….

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

via Το Zωντανό Iστολόγιο » Στα λαβωμένα μονοπάτια φτιάχνονται οι ωραιότεροι δρόμοι

Σχολιάστε

by | 24/11/2018 · 6:56 ΜΜ

Τον Ιανουάριο η εκτόξευση του Hellas Sat 4 | Greek National Pride

Στις 23 Ιανουαρίου 2019 θα γίνει η εκτόξευση στο διάστημα του εμπορικού δορυφόρου Hellas Sat 4.
Την ημερομηνία της εκτόξευσης ανακοίνωσε στον Έλληνα υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκο Παππά -ο οποίος επισκέφτηκε τον επίγειο Διαστημικό Δορυφορικό Σταθμό της Κύπρου- ο πρόεδρος του Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού και εκτελεστικός διευθυντής της Hellas Sat, Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς.
Ο νέος δορυφόρος θα εκτοξευτεί από τη γαλλική Γουιάνα και ο έλεγχος θα γίνεται από τα γραφεία της Hellas Sat στο Κορωπί και στη Λευκωσία.

πηγη

via Τον Ιανουάριο η εκτόξευση του Hellas Sat 4 | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 21/11/2018 · 5:18 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Η αιματηρή διάλυση των δικτύων της ΕΥΠ στα Σκόπια – Πώς προετοιμάστηκε η παράδοση της Μακεδονίας

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.efenpress.gr/

   Μεταξύ 1999 και 2003 ήταν σαφές ότι στην περιοχή των Βαλκανίων όπου συντελούντο κοσμογονικές αλλαγές που προορίζονταν να αλλάξουν τον χάρτη στα Βαλκάνια με άμεσο κίνδυνο για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα, απλά δεν υπήρχαν.

   Δημιουργήθηκαν, όμως,  μεταξύ 2004 και 2010 για να εξαρθρωθούν στην συνέχεια επί Γ.Παπανδρεόυ με αιματηρό τρόπο, όταν προδόθηκε η ύπαρξή τους από εσωτερική πληροφόρηση της ΕΥΠ.

   Οκτώ χρόνια μετά, με την παράδοση της Μακεδονίας στην συμφωνία των Πρεσπών επιβεβαιώνεται, η σκοπιμότητα εξάρθρωσης των δικτύων αυτών.

   Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Οι πληροφορίες από το Κοσσυφοπέδιο, όπου είχαμε την σφοδρή πολεμική σύγκρουση και τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, ήταν ελάχιστες, εξίσου λίγες και από τα Σκόπια και γενικά υπήρχε πρόβλημα ενημέρωσης της τότε πολιτικής ηγεσίας ακόμα και για τα στοιχειώδη.

    Το 2004 η νέα ηγεσία της ΕΥΠ αποφάσισε να ρίξει το βάρος της στο τομέα αυτόν, ειδικά μετά την αναγνώριση από τις ΗΠΑ του κράτους των Σκοπίων ως «Μακεδονία».

    Ως ιδανική κάλυψη θεωρήθηκε μία αλυσίδα ελληνικής ιδιοκτησίας ιδιωτικών κολεγίων. Προσεγγίστηκε ο επιχειρηματίας, ένας 42χρονος Έλληνας, ο Σοφοκλής Κουκουλίτσιος και του προτάθηκε να εργαστεί για λογαριασμό της πατρίδας του.

    Αυτός δεν το σκέφθηκε ούτε λεπτό και αποδέχθηκε την πρόταση (στο τέλος έφτασε να «επιδοτεί» και Έλληνες πράκτορες που είχαν ξεμείνει από χρήματα σε διάφορες περιοχές των Βαλκανίων, λόγω μη έγκαιρης καταβολής από την υπηρεσία των εξόδων τους)!

   Τα κολέγια απλώθηκαν σε όλα τα Βαλκάνια, κλείνοντας συμβόλαια με τις κυβερνήσεις και οι διδάσκοντες (ακόμα και μέλη της ΕΥΠ!), προσέγγιζαν τους αξιωματούχους-στόχους, αποκομίζοντας πολύτιμες πληροφορίες, άκρως αξιοποιήσιμες από την υπηρεσία.

   Υπήρξε έδρα στο αλβανόφωνο Κουμάνοβο, βάση του UCK στις συγκρούσεις στα Σκόπια μέχρι το 2001.

   Δημιουργήθηκαν οικήματα ασφαλείας σε διάφορες πόλεις των Βαλκανίων, ακόμα και μέσα στην Τουρκία, προκειμένου να καταφεύγουν οι πράκτορες που κινδύνευαν με σύλληψη.

   Πράκτορες της ΕΥΠ, ως καθηγητές του εν λόγω κολεγίου, έκαναν μαθήματα (!) διαχείρισης κρίσεων στην τουρκική αστυνομία και αποκόμιζαν πολύτιμες πληροφορίες μέσω της ανάπτυξης φιλικών και κοινωνικών σχέσεων με τους Τούρκους αξιωματούχους.

   Μία χαρακτηριστική επιτυχία ήταν ο εντοπισμός ενός καινούριου σκοπιανού στρατοπέδου ειδικών δυνάμεων στην λίμνη Οχρίδα, όπου η παρακολούθηση κατέδειξε ότι εκπαιδεύονταν από Τούρκους εκπαιδευτές σε τακτικές διείσδυσης στα ενεργειακά πεδία της Δ.Μακεδονίας, όπου πηγάζει το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας της Ελλάδας!  

   Βασικό στέλεχος στο συγκεκριμένο δίκτυο πέρα από τον Έλληνα «ιδρυτή» ήταν ο 40χρονος Σκοπιανός Γιάνεσε Γκρούεφσκι (απλή συνωνυμία με τον σκοπιανό πρωθυπουργό, ενώ υπάρχει πληροφορία πως ήταν μακρινός συγγενής του).

    Σχεδόν τίποτα δεν συνέβαινε σε κυβερνητικό επίπεδο στα Σκόπια από το 2005 μέχρι το 2010 που να μην εντοπιζόταν από το ελληνικό δίκτυο, το οποίο είχε βάλει «στο κόλπο», ακόμα και ανώτατους αξιωματικούς της τουρκικής Αστυνομίας!

   Στις αρχές του 2010, προτείνεται στη νέα διοίκηση της ΕΥΠ να επιδοτηθούν laptop παγιδευμένα που θα μετέδιδαν σε πραγματικό χρόνο, ότι γραφόταν, η εικόνα και τα δακτυλικά αποτυπώματα των χρηστών του, προκειμένου να μοιραστούν από το δίκτυο των κολεγίων σε εκατοντάδες κυβερνητικούς αξιωματούχους στα Βαλκάνια και την Τουρκία!

   Κόστος λιγότερο από 50.000 ευρώ. Το σχέδιο απορρίπτεται!

   Και τότε, τον Μάϊο του 2010, μετά από περισσότερα από πέντε χρόνια ήρθε η καταστροφή: Διαρροή της ύπαρξης του δικτύου. Ακριβώς οκτώ μήνες μετά την αλλαγή στην κυβέρνηση και την έλευση του Γ.Α.Παπανδρέου στην εξουσία, μια μαζική διαρροή στον ελληνικό Τύπο, από άγνωστους πληροφοριοδότες, της ύπαρξής και της οργάνωσής του!

    Ο επιχειρηματίας Σ.Κ. ειδοποιήθηκε να απομακρυνθεί λίγες ώρες αφ’ότου διαπιστώθηκε από τους χειριστές του δικτύου ότι υπήρχε διαρροή.

   Το βράδυ της 28ης Μαΐου 2010 έλαβε εντολή να εξαφανιστεί μέσω ασφαλούς δρομολογίου!

   Λεπτομέρεια: Την επόμενη ημέρα είχε ραντεβού με τον Χ.Θάτσι, ηγέτη των αλβανόφωνων του Κοσσόβου και πρακτικά επικεφαλής του «κράτους».

   Τυχαίο;  

   Ο συνεργάτης του, ο Γιάνεσε Γκρούεφσκι δεν στάθηκε τόσο τυχερός. Δεν κατέστη δυνατόν να ειδοποιηθεί.

   Συνελήφθη από την σκοπιανή μυστική υπηρεσία. Μερικές ημέρες αργότερα δολοφονήθηκε μέσα στο κτίριο του υπουργείου Εσωτερικών.

    Δίπλα στο πτώμα του Γκρούεφσκι βρέθηκε ένα πιστόλι. Είχε πυροβοληθεί στην καρδιά.

    Το δίκτυο διαλύθηκε. Ο Σοφοκλής Κουκουλίτσιος καταστράφηκε επιχειρηματικά και έγινε ένα από τα πλέον καταζητούμενα πρόσωπα στην βαλκανική χερσόνησο εκτός Ελλάδος…

   Η ζημιά για την εθνική ασφάλεια, τεράστια. Το δεύτερο μεγάλο δίκτυο που εξαρθρώθηκε με αιματηρό τρόπο μέσα σε οκτώ μήνες από την άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης ΓΑΠ, μετά το αντίστοιχο τουρκικό.

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Η αιματηρή διάλυση των δικτύων της ΕΥΠ στα Σκόπια – Πώς προετοιμάστηκε η παράδοση της Μακεδονίας

1 σχόλιο

by | 21/11/2018 · 4:55 ΜΜ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ηχηρό «όχι» από την Εκκλησία της Κρήτης στη συμφωνία Τσίπρα – Ιερώνυμου

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.efenpress.gr

tanea.gr

   Οι Ιεράρχες της Κρήτης θεωρούν επίσης «απαράδεκτη την αναθεώρηση του άρθρου 21 το οποίο αναφέρεται και προστατεύει τον ιερό θεσμό της οικογένειας»

   Διαφωνεί κάθετα με την «θρησκευτική ουδετερότητα» της Ελλάδος η Εκκλησία της Κρήτης όπως αναφέρεται στο ανακοινωθέν που εξέδωσε η Ιερά Σύνοδος Κρήτης μετά από την… μαραθώνια σημερινή της συνεδρίασης.

   Σύμφωνα με το cretapost, οι Ιεράρχες του νησιού συνήλθαν σήμερα (Σάββατο) σε συνεδρίαση και συζήτησαν την προτεινόμενη αναθεώρηση άρθρων του Ελληνικού Συντάγματος, την μισθοδοσία του ιερού κλήρου και την εκκλησιαστική περιουσία.

   «Σέ κάθε περίπτωση, ἡ Ἐκκλησία Κρήτης διαφωνεῖ μέ τήν προτεινόμενη προσθήκη τῆς φράσης: «Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη», στό 3ο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος», αναφέρει συγκεκριμένα το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδους.

   Παράλληλα, οι Ιεράρχες της Κρήτης θεωρούν «απαράδεκτη την αναθεώρηση του άρθρου 21 το οποίο αναφέρεται και προστατεύει τον ιερό θεσμό της οικογένειας» ενώ την ίδια ώρα  αναφέρει πως «η προτεινόμενη αναθεώρηση του άρθρου 3, δεν κατονομάζει ρητά τη δικαιοδοσιακή ταυτότητα της Εκκλησίας της Κρήτης, ότι είναι δηλαδή Ημιαυτόνομη Εκκλησία υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και ότι διοικείται με το δικό Της Καταστατικό Χάρτη».

   Ως προς την Εκκλησιαστική περιουσία οι Ιεράρχες της Κρήτης αναφέρουν πως οι φημολογίες για αμύθητη περιουσία «δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα» ενώ η Εκκλησία της Κρήτης έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της τόσο σε αναξιοπαθούντες όσο και στην Πολιτεία «για να καλύπτει την μισθοδοσία του Ιερού Κλήρου».

   Τέλος για την μισθοδοσία το Ιερού Κλήρου η Ιερά Σύνοδος δηλώνει «απερίφραστα ότι η υπάρχουσα νομοθετημένη μισθοδοσία του Ιερού Κλήρου, που επί σειρά δεκαετών έχει δοκιμασθεί, δεν χρήζει οποιασδήποτε αλλαγής».

Το ανακοινωθέν

Δείτε αναλυτικά το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου:

   Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης συνῆλθε στίς 10 Νοεμβρίου 2018, στό Ἡράκλειο, σέ ἔκτακτη Συνεδρία καί ἀσχολήθηκε μέ θέματα πού εἶναι στήν ἐπικαιρότητα τίς ἡμέρες αὐτές, καί συγκεκριμένα: α. τήν προτεινόμενη ἀναθεώρηση ἄρθρων τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, β. τή μισθοδοσία τοῦ ἱεροῦ κλήρου καί γ. τήν ἐκκλησιαστική περιουσία.

   Ἡ Ἱερά Σύνοδος συζήτησε τά μείζονος σημασίας θέματα αὐτά καί μελέτησε τίς διάφορες ἐκκλησιαστικές, κοινωνικές, νομικές καί ἄλλες προεκτάσεις καί παραμέτρους, μέ συναίσθηση τῆς σπουδαιότητας τῶν θέσεων καί Ἀποφάσεών Της ἔναντι τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἱστορίας.

   Γιά τό θέμα τῆς προτεινόμενης ἀναθεώρησης ἄρθρων τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος ἀπό τήν Κυβέρνηση ἡ Ἱερά Σύνοδος ὁμόφωνα ἀποφάσισε καί δηλώνει τά ἑξῆς:

   Θεωρεῖ ἀπαράδεκτη τήν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 21, τό ὁποῖο ἀναφέρεται καί προστατεύει τόν ἱερό θεσμό τῆς οἰκογένειας, πού σύμφωνα μέ τό ἰσχύον Σύνταγμα ἀποτελεῖ «θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους» καί τελεῖ ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους  καί δηλώνει ρητῶς τήν ἀντίρρησή Της στήν ἀπάλειψη τῆς διατύπωσης αὐτῆς ἀπό τό Σύνταγμα. Ἀρχιερεῖς καθώς καί κληρικοί τῆς Μεγαλονήσου δέχονται συνεχῶς αἰτήματα καί διαμαρτυρίες τοῦ λαοῦ γιά τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει σήμερα ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τό πρῶτο κύτταρο τῆς κοινωνίας μας καί μάλιστα σέ μέρες πού ἡ Πατρίδα μας ἔχει ἔντονο δημογραφικό πρόβλημα. Ἡ οἰκογένεια χρειάζεται σαφῆ Συνταγματική προστασία καί ὄχι ἀποδόμηση.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος, κατ᾽ ἀρχήν, διαφωνεῖ ρητά μέ τήν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, καθώς οὐδεμία Ἐθνική, κοινωνική ἤ νομική ἀνάγκη ἐπιβάλλει τοῦτο. Αὐτή τή θέση, ἐξέφρασε καί ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος, στό ἀπό 1ης Αὐγούστου 2017 Σεπτό Πατριαρχικό Του γράμμα, πρός τόν Ἐξοχώτατο Πρωθυπουργό τῆς Ἑλλάδος.
Σέ κάθε περίπτωση, ἡ Ἐκκλησία Κρήτης διαφωνεῖ μέ τήν προτεινόμενη προσθήκη τῆς φράσης: «Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη», στό 3ο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος. Δηλώνει τόν σεβασμό Της σέ κάθε θρήσκευμα, τό ὁποῖο προστατεύεται καί σήμερα ἐπαρκῶς ἀπό τό Σύνταγμα (ἄρθρο 13, παρ.2) καί τή νομοθεσία τοῦ Κράτους. Οἱ νομικές προεκτάσεις τῆς προτεινόμενης εἰσαγωγῆς τῆς φράσης ὅτι «Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη»  δέν εἶναι σαφεῖς. Κάθε πειραματισμός καί ἀκροβασία στό θέμα αὐτό θά ἐπιφέρει στό μέλλον ἀρνητικές συνέπειες εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Τί σημαῖνει ἄραγε, γιά τόν λαό καί τήν Ἐκκλησία, ὁ ἐν λόγῳ ὅρος περί θρησκευτικῆς οὐδετερότητας τῆς Ἑλλάδας; Πῶς ἑρμηνεύεται ἀπό πλευρᾶς τῆς Πολιτείας;

   Ἐπίσης, ἡ προτεινόμενη ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3, δέν κατονομάζει ρητά τή δικαιοδοσιακή ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, δηλαδή ὅτι εἶναι Ἡμιαυτόνομη Ἐκκλησία ὑπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, καθώς καί ὅτι διοικεῖται μέ δικό Της Καταστατικό Χάρτη.

   Γιά τό θέμα τῆς ἀξιοποίησης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας, ἡ Ἱερά Σύνοδος ὁμόφωνα ἀποφάσισε καί δηλώνει τά ἑξῆς:

   Ὅσα ἀκούγονται καί φημολογοῦνται γιά ἀμύθητη δῆθεν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἀνταποκρίνονται στήν πραγματικότητα. Ἡ Ἐκκλησία Κρήτης διαχρονικά ἔδωσε τό μεγαλύτερο μέρος τῆς περιουσίας Της ὑπέρ ἀναξιοπαθούντων ἀνθρώπων, ὑπέρ τοῦ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν, γιά ὑποτροφίες ἄπορων φοιτητῶν καί ἐνίσχυσε τίς προνοιακές δομές τῆς Ἐκκλησίας, γιά τή στήριξη καί τή βοήθεια ἐμπερίστατων συνανθρώπων μας σέ ὅλη τήν Κρήτη. Ἐπίσης, μεγάλο μέρος τῆς περιουσίας Της δόθηκε στήν Πολιτεία γιά νά καλύπτει τή μισθοδοσία τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου. Ἡ σημερινή ὑπάρχουσα  ἐκκλησιαστική περιουσία  στήν Μεγαλόνησο, στό μεγαλύτερό της μέρος εἶναι ἄνευ ἀξίας καί εἶναι ἀδύνατο αὐτή νά καλύψει τή μισθοδοσία τῶν κληρικῶν τῆς Κρήτης. Συνεπῶς, γιά ποιό «κοινό ταμεῖο» συζητοῦμε, τό ὁποῖο θά εἶναι ἱκανό νά καλύψει τίς μισθολογικές ἀνάγκες τῶν κληρικῶν μας;

   Γιά τό θέμα τῆς μισθοδοσίας τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου ἡ Ἱερά Σύνοδος ὁμόφωνα ἀποφάσισε καί δηλώνει:

   Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης τιμᾶ τούς κληρικούς Της καί ἀναγνωρίζει ὅτι ἐργάζονται φιλότιμα στή διακονία τους. Ὁ ρόλος τοῦ Κρητικοῦ Ἱερέα εἶναι ὄχι μόνο Ἐκκλησιαστικός, ἀλλά Ἐθνικός καί κοινωνικός. Ἰδιαίτερα στά χρόνια αὐτά τῆς παρατεινόμενης κρίσης, ὁ κληρικός τῆς Κρήτης εἶναι ἐκεῖνος πού ἀνέλαβε πολύπτυχους ρόλους καί πρωτοβουλίες γιά τήν ἀντιμετώπιση καθημερινῶν προβλημάτων καί δυσκολιῶν τοῦ λαοῦ μας, διαφυλάττοντας τήν κοινωνική συνοχή. Στό πλαίσιο αὐτό ἡ Ἱερά Σύνοδος δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι ἡ ὑπάρχουσα νομοθετημένη μισθοδοσία τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου, πού ἐπί σειρά δεκαετιῶν ἔχει δοκιμασθεῖ, δέν χρήζει ὁποιασδήποτε ἀλλαγῆς. Ὅσα δημοσιεύθηκαν γιά τήν ἀλλαγή τοῦ καθεστῶτος στή μισθοδοσία τῆς κληρικῶν, δέν διασφαλίζουν τά ἐργασιακά δικαιώματα καί ἀφήνουν κενά καί ἀσάφειες σέ πολλά ἐπίπεδα. Μέ τόν τρόπο αὐτό, τό μέλλον τῶν ἑκατοντάδων κληρικῶν τῆς Κρήτης, ὡς καί τῶν οἰκογενειῶν τους, κάποιες ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι πολύτεκνες, εἶναι μετέωρο καί ἀμφισβητούμενο. Ἡ Ἱερά Σύνοδος θά διασφαλίσει μέ κάθε νόμιμο τρόπο τήν ἀξιοπρέπεια τῶν κληρικῶν καί τῶν οἰκογενειῶν τους, πού ὑπηρετοῦν τήν Ἐκκλησία Κρήτης καί δέν θά ἐπιτρέψει τή βίαιη δυσμενῆ μεταβολή τοῦ ἐργασιακοῦ καθεστῶτος τους, μέ ἀναίτιες καταστρατηγήσεις κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τους.

   Ἄν σήμερα πολλοί σιωποῦν γιά τήν ἐπιχειρούμενη καταπάτηση τῶν ἐργασιακῶν δικαιωμάτων τῶν κληρικῶν, νά γνωρίζουν ὅτι αὔριο εἶναι ἐνδεχόμενο νά βρεθοῦν καί αὐτοί στήν ἴδια θέση.

   Ἡ Ἐκκλησία Κρήτης δηλώνει ὅτι οὐδεμία ἐπίσημη ἤ ἀνεπίσημη ἐνημέρωση εἶχε γιά ὅσα ἀνακοινώθηκαν σχετικά μέ τά παραπάνω καί ἐκφράζει τή δυσαρέσκεια καί τήν ἔντονη διαμαρτυρία Της πρός τήν Ἑλληνική Πολιτεία.

   Ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μαζί μέ ἐκπροσώπους τῶν Ἱερῶν Συνδέσμων τῶν Κληρικῶν τῆς Κρήτης, πού ἐκφράζουν τούς ἐννιακόσιους καί πλέον κληρικούς τῆς Κρήτης, θά μεταβοῦν ἄμεσα στούς Ἀρχηγούς τῶν Κομμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, γιά νά καταθέσουν Ὑπόμνημα καί νά ὑποστηρίξουν ἐπίσημα τίς παραπάνω θέσεις τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης. Ἐπίσης, θά κληθοῦν οἱ Βουλευτές καθώς καί ἄλλοι Φορεῖς τῆς Μεγαλονήσου Κρήτης, γιά νά ἐνημερωθοῦν γιά τίς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης γιά ὅλα τά παραπάνω θέματα, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς Ἱστορίας καί τῶν Παραδόσεων τοῦ Κρητικοῦ λαοῦ.

   Ἀπό τήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης

via ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: Ηχηρό «όχι» από την Εκκλησία της Κρήτης στη συμφωνία Τσίπρα – Ιερώνυμου

Σχολιάστε

by | 12/11/2018 · 12:16 ΜΜ

Σε κάθε στιγμή της ζωής | Πεμπτουσία

Ο Μοναχός και ο Αγωνιστής Χριστιανός είναι πνευματικοί μαχητές σε κάθε στιγμή της ζωής τους από την γέννηση μέχρι τον θάνατό τους. Είναι όμως ανάγκη να γνωρίζουμε την τέχνη αυτού του αοράτου πολέμου και από ποια μέρη έρχεται εναντίον μας ο νοητός εχθρός.

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

via Σε κάθε στιγμή της ζωής | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 10/11/2018 · 3:32 ΜΜ

«ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΥ» (ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΤΣΙΦΑ) | Σημεία Καιρών

Δεν θα νικήσουν τον Ελληνισμό οι σύγχρονοι Εφιάλτες – Διαβάστε τον ύμνο που έγραψε ο Λουκάς Συμπέρας για τον Κατσίφα

Ο Κατσίφας αποδείχτηκε το …παιδί μιας άλλης εποχής!
Ο Κατσίφας δεν είχε θέση στην σημερινή κοινωνία γιατί ήταν ονειροπόλος.

Η σημερινή κοινωνία είναι δομημένη σύμφωνα με τα «μαθηματικά». Π.χ. ένας φεύγει, ένας έρχεται, τι δουλειά να έχει στην σημερινή κοινωνία κάποιος ρομαντικός και πατριώτης;

Ναι καλά έγραψα και …ρομαντικός, γιατί μονάχα οι τρελοί και οι ρομαντικοί ανοίγουν τα χέρια μήπως και πάρουν αγκαλιά τον θάνατο!

Δεν τον γνώριζα, δεν ήξερα καν ποιος είναι, αλλά αν τον προλάβαινα πριν ανέβει το βουνό δεν το κρύβω ότι θα του έλεγα:

«Γύρνα πίσω παλικάρι μου γιατί οι νεοέλληνες δεν σώζονται ούτε ξυπνάνε με θυσίες, οι νεοέλληνες νοιάζονται μονάχα μήπως και τους βολέψει ο μπάρμπας μας ο ψεύτης, μήπως και σώσουν το τομάρι τους! Που πας αγόρι μου εσύ; Βάλθηκες να αλλάξεις τους νεοέλληνες με το αίμα σου, τούτοι δεν αλλάζουν με τίποτα, σκέψου για λίγο το παιδάκι σου!»

Δεν πρόλαβα να του πω τίποτα, αλλά και να του έλεγα, αυτός θα έφευγε χαμογελώντας!

Τελικά υπάρχουν και τούτοι οι τρελοί και ευτυχώς συνεχίζουν να ανθίζουν μέσα σε σάπιες κοινωνίες!

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΥ (ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΤΣΙΦΑ)

ΠΗΓΗ

via «ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΥ» (ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΤΣΙΦΑ) | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 10/11/2018 · 2:52 ΜΜ

Το «συνεχές» Θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Σύμη | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για πανορμιτης

Πανήγυρις Μονής Ταξιάρχου Μιχαήλ Πανορμίτου – Όλο το πρόγραμμα για την εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών

Μπουκάλια πιστών με τις προσευχές τους από κάθε μέρος της γης φτάνουν στο νησί μόνα τους !!! Δοχεία, μπουκάλια, καί δέματα σταλμένα από τους ωκεανούς στην Μονή Ταξιάρχου Μιχαήλ στην Σύμη. Φθάνουν πάντοτε, σε όσους με πραγματική πίστη κάνουν το τάμα τους, και πάντα παίρνουν απάντηση από το Μοναστήρι.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο Πανορμίτης, πέρα από τα αμέτρητα επιβεβαιωμένα Θαύματα που έχει επιτελέσει και επιτελεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια στην Ιερά αυτή Μονή της Σύμης, πραγματοποιεί (όπως θα δούμε παρακάτω) και ένα διαχρονικό (ανά τους αιώνες) και ταυτόχρονα Μοναδικό παγκοσμίως Θαύμα, σε όσους πιστούς βρίσκονται σε διάφορα μέρη του κόσμου και δεν έχουν τη δυνατότητα να έρθουν οι ίδιοι στο Μοναστήρι του.

Το Μοναστήρι βρίσκεται στο Νότιο άκρο του νησιού και είναι χτισμένο στον πανέμορφο όρμο του Πανόρμου, ενώ από τους πρώτους ακόμα Χριστιανικούς αιώνες αποτελούσε ένα από τα Κέντρα τοπικής Ευσέβειας προς τους Αγγέλους.

Η Ιερά Μονή (όπου δεσπόζει, κατέχοντας φυσικές διαστάσεις, η Εφέστια Θαυματουργή Εικόνα του Ταξιάρχου Μιχαήλ), είναι χτισμένη το 1783, η δε Αγιογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1792 από δύο αυτόχθονες Αγιογράφους, τον Ιερομόναχο Νεόφυτο και τον Κυριάκο Καρακωστή.

Τέλος, πάνω από την κεντρική Πύλη της Ιεράς Μονής βρίσκεται το περίφημο Καμπαναριό του Πανορμίτη (Κτίσμα του 1911), που συγγενεύει με Ρωσικά Καμπαναριά.

Το Μέγα λοιπόν και διαχρονικό αυτό Θαύμα που αναφέραμε παραπάνω, έχει συμβεί και συμβαίνει σε όποιον διαθέτει Αληθινή Πίστη στον Μοναδικό Αληθινό Θεό, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Εκείνος που αδυνατεί την παρούσα στιγμή να επισκεφθεί την Ιερά Μονή, μπορεί μέσα σε ένα μικρό μπουκαλάκι, είτε από εμφιαλωμένο νερό είτε από πορτοκαλάδα (πλαστικό κατά προτίμηση, ως πιο ανθεκτικό), να τοποθετήσει Θυμίαμα, ένα χαρτί με τα «Υπέρ Υγείας» και τα «Υπέρ Αναπαύσεως» ονόματα εκείνων που επιθυμεί, ένα χαρτάκι με το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση ή και το τηλέφωνό του. Επίσης, μπορεί να συμπεριλάβει και ένα γράμμα προς το Μοναστήρι, για οποιοδήποτε θέμα τον απασχολεί και θα ήθελε να γίνει θέμα προσευχής στην Ιερά Μονή.

Αφού τοποθετήσει μέσα όλα αυτά τα Αφιερώματα για τον Ταξιάρχη και κλείσει το μπουκαλάκι, μπορεί, είτε από ένα λιμάνι είτε από κάποιο πλοίο που βρίσκεται στα ανοιχτά να πετάξει το μπουκαλάκι στη θάλασσα, αφού πρώτα προσευχηθεί στον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη και του ζητήσει να το οδηγήσει ο ίδιος στο Μοναστήρι του στη Σύμη.

Ο Πανορμίτης θα το αναλάβει και το μπουκαλάκι με τα Αφιερώματα θα φτάσει τελικά στη Σύμη, στον όρμο της Ιεράς Μονής, ή διαφορετικά θα μπλεχτεί στα δίχτυα των ψαράδων στα ανοιχτά του νησιού. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο τελικός προορισμός του θα είναι να καταλήξει άθικτο στα χέρια των ανθρώπων του Μοναστηριού, οι οποίοι με τη σειρά τους (ως επιβεβαίωση του Θαύματος, «προς Δόξαν Θεού») θα αποστείλουν ευχαριστήρια επιστολή προς τον πιστό που το έστειλε, ευχαριστώντας τον για τα Αφιερώματα.

Στὴν Ἱερὰ Μονή, ἐπίσης, ὑπάρχει αἴθουσα ὅπου ἐκτίθενται πλῆθος ἀπὸ καραβάκια, κιβώτια καὶ μπουκάλια μὲ ἀφιερώματα πιστῶν στὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ. Πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποία ἔχουν φτάσει μὲ τὴν Χάρη Τοῦ διὰ θαλάσσης μόνα τους στὸν ὅρμο τῆς Μονῆς, ἐρχόμενα ἀπὸ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ κόσμου (ὅπως γιὰ παράδειγμα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία).

πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Ιερά Πανήγυρις Μονής Ταξιάρχου Μιχαήλ Πανορμίτου

Την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018, εορτή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλόριζου κ. Χρυσοστόμου, πανηγυρίζει επί διήμερο μεγαλοπρεπώς η Ιερά Μονή Ταξιάρχου Μιχαήλ Πανορμίτου.

Το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών θα έχει ως εξής:

Την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 5:00 μ.μ. Αγιασμός επί την επαναλειτουργία του Ξενώνος Διαμονής Ηλικιωμένων «Ο Άρχων Μιχαήλ ο Πανορμίτης» της Ιεράς Μονής.
Ώρα 6:30 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός.
Ώρα 10:00 μ.μ. Ιερά Αγρυπνία.

Την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 7:00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Ώρα 11:00 π.μ. Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος.
Ώρα 11:30 π.μ. Αρτοκλασία προ των Πυλών της Ιεράς Μονής, επί τη αποπεράτωση των εργασιών ανακαινίσεως του Κωδωνοστασίου της Μονής Πανορμίτου.
Ώρα 12:00 μ.μ. Παράθεσις Γεύματος.

via Το «συνεχές» Θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Σύμη | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 06/11/2018 · 8:03 ΜΜ

Συγκινεί: Η Έφη Μαρμπάκη συνέθεσε τραγούδι για τον ήρωα Κ. Κατσίφα – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Από χτες το τραγούδι της Έφης Μπαρμπάκη για τον Κ. Κατσίφα κάνει μεγάλη απήχηση στο facebook με πολλούς χρήστες να εκφράζουν την συγκίνηση τους για αυτό. Το τραγούδι ονομάζεται Εις αιωνίαν μνήμην.

Η τραγουδοποιός έγραψε στο βίντεο ως λεζάντα “ΜΕ ΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΑΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ !! ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!” Το τραγούδι έχει εκατοντάδες προβολές με πολλούς χρήστες να γράφουν σχόλια υπέρ του όπως: “Το τραγουδι σου με συγκινησε. Ελαφρυ να ειναι το χωμα που να σε σκεπαζει. Πατριωτη! Η Ελλαδα θρηνει εναν Ελληνα εναν Ηρωα. Θα ζεις στις καρδιες ολων. Των Ελληνων” Eνώ κάποιος άλλος έγραψε: “Συγχαρητήρια κοπέλα μου.Μέσα σε λίγους στοίχους μας περιέγραψες όλο αυτό το θλιβερό γεγονός που μας συγκλόνισε όλους εμάς που ήμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ στην ψυχή και στο γένος. ΑΘΑΝΑΤΟΣ.”

 

via Συγκινεί: Η Έφη Μαρμπάκη συνέθεσε τραγούδι για τον ήρωα Κ. Κατσίφα – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

1 σχόλιο

by | 06/11/2018 · 6:20 ΜΜ

Αιτία μεταμορφώσεως | Πεμπτουσία

Η αγιότητα ενός ανθρώπου δεν γίνεται αιτία να μεταμορφωθούν προς το καλύτερο και τελειότερο μόνον όσοι από τους ανθρώπους τον πλησιάζουν, αλλά γίνεται αιτία μεταμορφώσεως και αυτής της άλογης κτίσεως, δίνοντάς μας έτσι μία εικόνα της ζωής τού Παραδείσου. Αυτό δεν το συναντούμε μόνο στους βίους των παλαιών Αγίων, αλλά το παρατηρήσαμε και στις σύγχρονες αγιασμένες μορφές της Εκκλησίας μας -που ήδη απεχώρησαν από την ζωή αυτή- τον παπα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, τον Γέροντα Σωφρόνιο, τον Γέροντα Παΐσιο, τον Γέροντα Πορφύριο, τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

via Αιτία μεταμορφώσεως | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 05/11/2018 · 3:08 ΜΜ

Η Ζωή και ο Θάνατος ενός Έλληνα στην Αλβανία – himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

Μια φρεσκοβαμμένη ελληνική σημαία και πάνω της η ονομασία «ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΕΣ» -στην πρόσοψη του Δημοτικού Σχολείου στο κέντρο του βορειοηπειρώτικου χωριού- φαίνεται πως ήταν η αρχή του τέλους για τον 35χρονο ομογενή Κωνσταντίνο Κατσίφα, που ανήμερα της Εθνικής Επετείου 28ης Οκτωβρίου εκτελέστηκε ψυχρά απο τις επίλεκτες δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας.

Την ελληνική σημαία ζωγράφισε στον τοίχο του σχολείου, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, προκειμένου να τιμήσει του Έλληνες στρατιώτες που είναι θαμμένοι στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο του χωριού -πεσόντες κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941- αλλά και για να υπενθυμίσει πως η ιδιαίτερη πατρίδα του κατοικείται από Έλληνες, σε πείσμα των συνεχιζόμενων αλβανικών μεθοδεύσεων. Την προηγούμενη ίδιος με φίλους του, είχαν σημαιοστολίσει –όπως σε κάθε Εθνική Επέτειο- την κεντρική οδό του χωριού έως το Στρατιωτικό Κοιμητήριο. Σημαίες που ο ίδιος αγόραζε κάθε χρόνο από την Ελλάδα και ιστούς που ο ίδιος κατασκεύαζε, διαθέτοντας τα μεροκάματά του.

Οι Βουλαριάτες είναι σήμερα ένα μικρό μειονοτικό χωριό 300 περίπου κατοίκων του δήμου Δρόπολης, 8 χλμ μετά τα ελληνοαλβανικά σύνορα στην Κακαβιά, και ανήκει στην επίσημη μειονοτικη ζώνη που αναγνωρίζει θεωρητικά τα Τίρανα. Οι ομογενείς της περιοχής, έχουν –βάση νομοθεσίας- το δικαίωμα να τιμούν τις Εθνικές Επετείους τους και βέβαια τα εθνικά τους σύμβολα. Ωστόσο οι πολλές ελληνικές σημαίες στους Βουλιαράτες, φαίνεται πως ενοχλούσαν την αλβανική αισθητική.

Οι «προφητικές» αναρτήσεις του στα social media

Το ιδιαίτερο πάθος του Κωνσταντίνου Κατσίφα για τις ελληνικές σημαίες ήταν γνωστό και στις αλβανικές Αρχές, οπως και ο ιδιαίτερος ζήλος του να υπερασπίζεται και να προβάλλει τις πατριωτικές του ευαισθησίες –ακραίες για πολλούς- μέσω αναρτήσεων στα social media και όχι μόνο. Μιλούσε ευθέως για δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Βορειοηπειρωτών, ζητώντας ουσιαστικά ότι τα Τίρανα για το Κοσσυφοπέδιο. «Η ζωή κάτω από το ζυγό της τυραννίας δεν έχει νόημα και αξία. Η ελευθερία δε χαρίζεται, αλλά είναι έπαθλο που το κερδίζει ο άνθρωπος με τον αγώνα του» έγραψε παλαιότερα στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook. Παρακολουθώντας κανείς τα όσα κατα καιρούς έχει γράψει στα social media -όσο και εαν διαφωνεί μαζί του- εύκολα αντιλαμβάνεται τη μεγάλο του πάθος για την Ελλάδα και την επίμονη προσπαθειά του να ευαισθητοποιήσει τους συμπατριώτες του -και τους υπόλοιπους Έλληνες- για τη συνεχιζόμενη συρίκνωση του βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Ο Κατσίφας έζησε και μεγάλωσε στην Ελλάδα αποκτώντας νοοτροοπία και ψυχολογία ενός Έλληνα και όχι ενός «μειονοτικού» στην Αλβανία, που τα Τίρανα αντιμετωπίζει διαχρονικά ως .. ξενιστή». Δεν είχε ουσιαστικά συμβιβαστεί με την ιδέα, πως το χωριό του –λίγα μόλις χιλιόμετρα απο την Ελλάδα που τα φώτα των χωριών της φαίνονται το βράδυ- απειλούνταν με αφανισμό.

Μία τελευταία ανάρτηση, λίγες μέρες πριν το περιστατικό, προκαλεί –εκ των υστέρων πλέον- ανατριχίλα. «Τσίπρας και Ράμα κάνουν σχέδια χωρίς το Νοικοκύρη. Για ένα πράγμα να είναι σίγουροι. Η σκληροπυρηνική Νεολαία τής Βορείου Ηπείρου δεν θα μείνη θεατής. Καλούνται όλοι Έλληνες τής Βορείου Ηπείρου 28η Οκτωβρίου να στείλουμε ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. ΕΛΛΑΣ Η ΘΑΝΑΤΟΣ» έγραψε, με το ερώτημα να παραμένει αναπάντητο εάν τελικά με το θανατό του, επιχείρησε να στείλει το δικό του «μήνημα», σε μια εποχή που για κάποιους οι έννοιες «Πατρίδα» και «Έθνος» προκαλούν αλλεργία.

Η σημαία στον τοίχο και ο Αλβανός «σερίφης»

Νωρίς το πρωί της περασμένης Κυριακής, περιμένοντας να ξεκινήσει η δοξολογία για την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στην εκκλησία του χωριού, ο Κατσίφας –σύμφωνα με μαρτυρίες- διαπληκτίστηκε μ’ έναν Αλβανό αστυνομικό, που υπηρετεί χρόνια στην περιοχή γνωρίζοντας πρόσωπα και καταστασεις. Έχοντας αέρα … «σερίφη», ο Q.P. ζήτησε μ’ επιτακτικό ύφος από τον ομογενή, εξηγήσεις για την ελληνική σημαία που ζωγράφισε λίγες ώρες νωρίτερα στον τοίχο του σχολείου. Ο Κατσίφας του απάντησε πως πρόκειται για το εθνικό σύμβολο των κατοίκων του χωριού, που θα πρέπει να γίνει σεβαστό. Συνεχίζοντας στο ίδιο έντονο ύφος, ο αστυνομικός του έδειξε με το δάχτυλο την ελληνική σημαία στην κορυφή του λόφου –επάνω απο το Στρατιωτικό Κοιμητηρίο- λεγοντάς του πως «θα κατέβει σύντομα», κουνώντας επιδεικτικά το υπηρεσιακό του περίστροφο. Δεν ήταν πρώτη φορά που ο Κατσίφας δεχόταν συστάσεις από τον «σερίφη» για τις ελληνικές σημαίες στο χωριό, σε μια προσπάθεια εκφοβισμού του.

Ο συγκεκριμένος αστυνομικός έχει σοβαρές ευθύνες για τα όσα ακολούθηαν. Αντί να προσπαθήσει να χαμηλώσει τους τόνους, ερέθισε ακόμη περισσότερο με τα λόγια και τις κινήσεις του, τον 35χρονο ομογενή που απομακρύνθηκε φανερα εκνευρισμένος και αναστατωμένος από την πλατεία. Ήταν η αρχή της τραγωδίας.

Η συνέχεια λίγο πολύ είναι γνωστή. Ο Κατσίφας επέστρεψε στην πλατεία του χωριού κρατώντας ένα τροποποιημένο –και με διόπτρα- τυφέκιο καλάσνικοφ. Για οσους απορούν που το βρήκε , να υπενθυμίσουμε πως στην Αλβανία δεν ειναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνει κάποιος –παράνομα- κάτοχος όπλου. Ακολούθησε πανικός με τον 35χρονο να πυροβολεί στον αέρα και τους Αλβανούς αστυνομικούς ν’ απαντούν με τα υπηρεσιακά τους περίτροφα. Στο βίντεο απο κάμερα κινητού, που δημοσιοποιήθηκε σε αλβανικά ΜΜΕ, εικονίζεται ο Κατσίφας να προσπαθεί να καλυφθεί πίσω απο αυτοκίνητα κρατώντας χαμηλά το τυφεκιό του και χωρίς να απαντάει στις βολές των αστυνομικών. Το «σκηνικό» στην πλατεία δεν διήρκησε περισσότερα απο 5’ λεπτά. Χωρίς να υπάρξει κανένας απολύτως τραυματισμός, παρά τα όσα αρχικά μετέδωσαν εσκεμμενα τα κατευθυνόμενα αλβανικά ΜΜΕ, ο Κατσίφας απομακρύνθηκε ανηφορίζοντας τα στενά σοκκάκια του χωριού. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί δεν διαχειρίστηκε το περιστατικό η ομάδα της τοπικής αστυνομίας, όταν μάλιστα δεν υπήρξε κανένας νεκρός ή τραυματίας προηγουμένως- και ειδοποιήθηκε άμεσα να φτάσει στο σημείο η αερομεταφερούμενη επίλεκτη μονάδα της αλβανικής αστυνομίας, γνωστή ως RENEA.

Οι “επίλεκτοι” της RENEA και τα αναπάντητα ερωτήματα

Γρήγορα ομάδες της RENEA εισέβαλλαν πάνοπλοι στους Βουλιαράτες, αναζητώντας τον Κατσίφα και ρωτώντας κατοίκους –δείχνοντάς τους φωτογραφία του που κρατούσαν στα χέρια τους- που είναι το σπίτι του. Άλλοι κινήθηκαν προς εκεί και άλλοι προς το βουνό Τσούκλισα, που δεσπόζει επάνω απο το χωριό και νωρίτερα είχε καταφύγει ο 35χρονος, άγνωστο τελικά τι έχοντας στο νου του.

Στο σπίτι του θύματος, σύμφωνα με καταγγελίες, οι αστυνομικοί της RENEA, βιαιοπράγησαν κατά της μητέρας του Κατσίφα, ζητώντας την να αποκαλύψει που κρύβεται ο γιος της. Η ίδια βεβαια δεν γνωριζε το παραμικρό για όσα είχαν προηγηθεί.

Οι υπολοιπες δυνάμεις κινήθηκαν, με την καλυψη ελικοπτέρου, προς την Τσούκλισα, αναζητώντας τα ίχνη του 35χρονου συνοδεία ειδικού σκύλου.

Σύμφωνα με μαρτυρία βοσκού της περιοχής, ο Κατσίφας έφτασε έως την κορυφή του βουνού. Εκεί τον συνάντησε ο βοσκός, που του έδωσε νερό να πιεί και ενα τζάκετ επειδή είχε ιδρώσει. Άγνωστο γιατί, αντί να συνεχίσει την πορεία του πίσω απο το βουνό για να διαφυγει, ο 35χρονος ομογενής επέλεξε να επιστρέψει πίσω κατηφορίζοντας προς τους Βουλιαριάτες έρχοντας τετ α τετ με τους επίλεκτους της αλβανικής αστυνομίας που τον καταζητούσαν. Mόνο εάν δημοσιοποιηθούν ποτε τα πλάνα που κατεγραψαν οι κάμερες του ελικοπτέρου, του drone και των κράνων που φέρουν οι επίλεκτοι της RENEA, μάθουμε τι ακριβώς έγινε στην Τσούκλισα το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Θεόδωρο Βουγιουκλάκη, που εξέτασε μακροσπικά τη σωρό του 35χρονου μόλις για 5’- το θύμα φερει δύο διαμπερή τραυματα κοντά στην καρδιά. Δέχτηκε τις βολές σε όρθια στάση, απο ισχυρό όπλο και από κοντινή απόσταση, χωρίς κανενα άλλο σημάδι τραυματισμού στο σώμα, που να αποδεικνύει πως οι «επίλεκτοι», και άρτια εκπαιδευμένοι για τετοιες καταστάσεις της αλβανικής αστυνομίας, δεν επιχείρησαν να τον ακινητοποιήσουν τραυματιζοντάς τον σε μη ζωτικά σημεία του σωματός του.

Αρχικά τα αλβανικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για σύλληψη του “Greke extremist» λέγοντας πως κατα τη συλληψή του φώναξε : “Zήτω η Ελλάδα. Ζήτω ο Ελληνισμός». Μισή ώρα αργότερα –ταυτόχρονα- οι τίτλοι άλλαξαν σε «Νεκρός ο Ελληνας εξτρεμιστής». Τι μεσολάβησε εκείνα τα λεπτά και ο Κατσίφας από «συλληφθέντας» κατεληξε «νεκρός» ίσως να μη το μάθουμε ποτέ. Ο ένοπλος 35χρονος, που είχε υπηρετήσει και ως καταδρομέας στις Ε.Δ., εάν ήθελε να αφαιρέσει ζωές, μπορούσε να το κάνει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Δεν το έκανε.

Οι αλβανικές Αρχές καλούνται να δώσουν μία σειρά απο πειστικές εξηγήσεις, γιατί δεν ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες και γιατί εκτελέστηκε ψυχρά ο 35χρονος ομογενής, όταν βρισκόταν 1,5 χλμ μακριά απο κατοικημένη περιοχή, σε μια γυμνή πλαγιά χωρίς ούτε ένα δέντρο κσι χωρίς –όπως προκύπυπτει- να προσπαθήσει να αμυνθεί. «Είναι σαν να βγήκε και να τους είπε: «Εδω είμαι, δεν φοβάμαι, μπορείτε να με σκοτώσετε αν έχετε τα κότσια» και τον σκότωσαν» δήλωσε ο γαμπρός του θύματος Βαγγέλης Σακελλαράκης.

Δεν ειναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο Κατσίφας επεδίωξε αυτό το τέλος, για να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα με πολλούς αποδέκτες. Σε μία απο τις αναρτήσεις του στο facebook έγραψε : «H ζωή μας δεν είναι παρά μία πρόβα στο έργο που θα ακολουθήσει : Ειναι το ίδιο το έργο με μία και μοναδική παράσταση ! Εμείς γράφουμε την πλοκή, εμείς οριοθετούμε το διάλειμμα, εμείς ορίζουμε το φινάλε». Το εάν όρισε ο ίδιος το δικό του «φινάλε» ίσως να μη το μάθουμε ποτέ.

«Παιδί της προσφοράς»

Συγχωριανοί και φίλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον 35χρονο ομογενή, που ήταν «κινητήρια» δύναμη στους Βουλιαράτες. Χαμογελαστός και ευδιάθετος, βοηθούσε όποιον του το ζητούσε, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο ίδιος συντόνιζε με τους φίλους του εξωραϊστικές δράσεις και πρωτοστατούσε κάθε Δεκαπενταύγουστο στο φημισμένο παραδοσιακό ηπειρωτικο πανηγύρι του χωριού.

Σε ηλικία 7 ετών, και μετά την πτώση του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα στην Αλβανία το 1990, εγκαταστάθηκε με τους γονείς του και τις τρεις αδελφές του στην Αθηνα. Μοναχογιός της οικογένειας, μεγάλωσε με αγάπη και υποτήριξη και πολλές ιστορίες απο τους Βουλιαράτες που επισκεπτόντουσαν σε κάθε ευκαιρία. Στην αρχή η ζωή στην Ελλάδα ήταν δύσκολη, αλλά με πολύ δουλειά και αλληλοϋποστήριξη η οικογένεια του Ιωάννη και της Βασιλικής Κατσίφα κατάφεραν να τα βγάλει πέρα. Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε ως περήφανος Βορειοηπειρώτης. Με καμάρι κάθε 28η Οκτωβρίου στο σχολείο, έλεγε σε δασκαλους και συμμαθητές για το ελληνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο του χωριού του, που είναι θαμμένοι Έλληνες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο με την Ιταλία. Το επισκεπτόταν και το φρόντιζε κάθε φορά που βρισκόταν στο χωριό. Ειχε ακούσει τόσα πολλά απο τους παππούδες του για τα παλικάρια αυτά, που ήρθαν απο μακριά για να πέσουν για τη λευτεριά της Ελλάδας.

Παιδί απλό, καθημερινό με αίσθηση του χιούμορ και ευγένεια. Υπεράσπιζε με πάθος τις ιδέες και τα πιστεύω του με διάλογο και επιχειρήματα. Τις πρώτες ώρες μετά το περιστατικό στους Βουλιαράτες, αλβανικά ΜΜΕ επιχείρησαν να τον παρουσιάσουν ως άτομο με ψυχολογικά προβλήματα και στη συνέχεια ως «εξτρεμιστή» και μέλος της Χρυσής Αυγής. Στο μύλο της αλβανικής παραπληροφόρησης βοήθησε σημαντικά και η «διαρροή» της ΕΛ.ΑΣ. μέσω του ΑΠΕ για εμπλοκή του 35χρονου σε υπόθεση εμπορίας χασίς, πριν απο δέκα χρόνια, αν και είχε απαλαγεί πανηγυρικά των κατηγοριών.

Ήταν πολυτεχνίτης με μεγάλη του αγάπη την ξυλογλυπτική, σκαλίζοντας συνήθως μ’ επιμονή και μεράκι τέμπλα εκκλησιών. Στο εργαστηριο του στους Βουλιαράτες, είχε στήσει το «στρατηγειο» του όπως το αποκαλούσε. Εκει κατασκεύασε τις βάσεις και τα κοντάρια των σημαιών. Εκει έραψε την τεράστια σημαία που εγινε viral στα τελευταια μεγάλα συλαλλητηρια για τη Μακεδονία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα που πρωτοστάτησε με άλλους συμπατριώτες τους κατά την Συμφωνίας των Πρεσπών.

Άτομο με ιδιαίτερη πίστη και σεβσμό στα Θεία, όπως λένε δεν θα μπορούσε να βλάψει ούτε μυρμήγκι, προγραμμάτιζε το επόμενο διάστημα να ταξιδέψει στο Άγιο Όρος. Μεγάλη του επιθυμία ήταν να κτιστεί στο χωριό μια νεα μεγάλη εκκλησία. Μιλούσε με πάθος για το σχέδιο αυτό, ζητώντας απο τους συγχωριανούς του να κινητοποιηθούν ώστε να γίνει πραγματικότητα,

Λάτρευε –και μιλούσε σε όλους- για την 14χρονη κόρη του, καρπό ενός μεγάλου έρωτα στα σχολικά θρανία, που κατέληξε στα σκαλιά της εκκλησίας.

Τα τελευταία χρόνια, και λόγω της ανεργίας, εργαζόταν κάθε καλοκαίρι ως barman σε club της Μυκόνου, ευδιάθετος και χαμογελαστός, περιμένοντας υπομονετικά τη λήξη της περιόδου για να επιστρέψει στους Βουλιαράτες. Το ενδιαφέρον του για το χωριό, τον οδήγησε να ασχοληθεί με τα κοινά στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Αν και ηττήθηκε απο τον σημερινό πρόεδρο , κ.Δημήτρη Κουρεμένο, στην πορεία έγιναν οι καλύτεροι συνεργάτες και φίλοι. Αυτός του «έκλεισε» και τα μάτια, λίγη ωρα μετά την εκτελεσή του απο τους άνδρες της RENEA, όταν αψηφώντας τις απαγορεύσεις έφτασε στο σημείο για να τον δει νεκρό σωριασμένο στο έδαφος. Στη γη που λάτρεψε και αγάπησε ως το τέλος. «Η Γη μας είναι η Ψυχή μας. Είναι οι μνήμες των προγόνων μας και των θυσιών τους» έγραψε ο ίδιος. Έπεσε όρθιος στον τόπο που λάτρεψε με τελευταίες του εικόνες τα βουνά της Ελλάδας.

Αποστολή Βουλιαράτες : Παναγιώτης Σαββίδης

savvidispan@gmail.com

πηγη : Εφημεριδα το Πρωτο Θέμα
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

via Η Ζωή και ο Θάνατος ενός Έλληνα στην Αλβανία – himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

1 σχόλιο

by | 05/11/2018 · 2:18 ΜΜ

Την θέλουν όλοι | Πεμπτουσία

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν την βασιλεία χωρίς κόπους και ιδρώτα· κι ενώ μακαρίζουν τους Αγίους άνδρες και θέλουν την τιμή και τα χαρίσματά τους, δεν θέλουν να έχουν μερίδιο στους πόνους και τα βάσανα που περνούν εκείνοι. Την βασιλεία την θέλουν όλοι, και πόρνες και τελώνες και κάθε άνθρωπος, και γι’ αυτό υπάρχουν οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες· για να φανερώνεται ποιοί αγάπησαν αληθινά τον Κύριό τους και δίκαια να κερδίζουν την βασιλεία των ουρανών.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

via Την θέλουν όλοι | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:40 ΜΜ

Ιωάννης Μεταξάς: Ποιος και τι ήταν τελικά; | Greek National Pride

***Γράφει ο ΜΕΛΕΤΗΣ Η. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, για το HUFFPOST

Η τεθλασμένη μνήμη

Το έπος του 1940 έχει απορροφήσει και συμπυκνώσει την συλλογική μνήμη για τον Μεταξά. Ο Ιωάννης Μεταξάς (Ιθάκη 12 Απριλίου 1871-Κηφισσιά 29 Ιανουαρίου 1941) έχει αποτυπωθεί στην ιστορία κυρίως για το ΟΧΙ που εξέπεμψε στις 28 Οκτωβρίου 1940, δηλαδή την άρνηση υποταγής στην ιμπεριαλιστική και φασιστική Ιταλία.

Σε δεύτερο πλάνο, η μνήμη του συνδέεται με το δικτατορικό καθεστώς που εγκαθίδρυσε την 4η Αυγούστου 1936 και διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941.

Από εκεί και πέρα υπάρχει συνήθως άγνοια. Αλλά η δράση του Μεταξά εκτείνεται πολλές δεκαετίες πίσω, και μάλιστα σε διαφορετικούς αλλά όλους σημαντικούς ρόλους. Η οικεία φιγούρα του ηλικιωμένου Μεταξά που επιθεωρεί παρελάσεις της ΕΟΝ ή του πρωθυπουργού του ΟΧΙ, είναι μόνον οι τελευταίες στιγμές μίας μακράς, πολυσχιδούς, καθοριστικής για την νεώτερη ελληνική ιστορία διαδρομής.

Ήταν ο Μεταξάς στρατιωτική ιδιοφυΐα;

Ο Μεταξάς υπήρξε πράγματι στρατιωτική ιδιοφυΐα διεθνούς διαμετρήματος. Δεν είναι αστικός μύθος ότι οι συμμαθητές του στην Πρωσική Ακαδημία Πολέμου, όπου φοίτησε το διάστημα 1898-1902 με υποτροφία του ελληνικού κράτους, θεωρούσαν ότι «ουδέν πρόβλημα άλυτον διά τον Ιωάννην Μεταξάν».

Αφηγείται ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος στο αυτοβιογραφικό Αγαπημένη μου Χαϊδελβέργη (Αθήνα 1980, σ.268): «Ένας [Γερμανός] στρατηγός, όταν έμαθε ότι ήμουν Έλλην, μου είπε ότι είχε συμφοιτητή στην Ακαδημία Πολέμου τον Μεταξά και ότι στην Ακαδημία κυκλοφορούσε ο λόγος ότι για τον Μεταξά δεν είναι τίποτε δύσκολο.»

Πέραν αυτής της ακαδημαϊκής μαρτυρίας, υπάρχουν και τα γεγονότα. Δεν είναι τυχαία η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη που έτρεφε για αυτόν διαχρονικά όλο το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο και η βασιλική δυναστεία.

Ο Μεταξάς, μόλις επέστρεψε από την Γερμανία, τοποθετήθηκε στο Επιτελείο, συνέβαλε στην εκπόνηση του νέου σύγχρονου στρατιωτικού κανονισμού (1904) και ανέλαβε την στρατιωτική εκπαίδευση του μετέπειτα βασιλέως Γεωργίου Β΄. Αλλά και ο Βενιζέλος, μόλις έγινε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1910, τοποθέτησε αμέσως τον Μεταξά ως υπασπιστή του.

Στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, όλες οι κινήσεις του ελληνικού στρατού πραγματοποιήθηκαν βάσει επιτελικών σχεδίων του Μεταξά. Το σχέδιο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και το σχέδιο κατάληψης του Μπιζανίου ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος ήταν παρών σε όλες τις επιχειρήσεις δίπλα στον διάδοχο-αρχιστράτηγο.

Το 1912 ο Βενιζέλος τον έστειλε στην Σόφια για να συνάψει την ελληνοβουλγαρική συνθήκη συμμαχίας, ενώ τον Δεκέμβριο του 1912 τον έστειλε στο Λονδίνο για να διαπραγματευθεί την συνθήκη ειρήνης με τους Τούρκους. Εδώ πρόκειται για μετατόπιση του Μεταξά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα με πρωτοβουλία του μεγάλου «κυνηγού κεφαλών» Βενιζέλου.

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στα τέλη του 1914, λίγο πριν από την έναρξη της συμμαχικής απόβασης στην Καλλίπολη, ο Μεταξάς κατάρτισε με βασιλική εντολή σχέδιο για την κατάληψη των Δαρδανελλίων και το παρέδωσε στον Βρετανό ναύαρχο Marc Kerr, αναπληρωτή διοικητή του ελληνικού στόλου.

Όταν, όμως, τον Φεβρουάριο του 1915 βολιδοσκοπήθηκε η Eλληνική κυβέρνηση με θέμα την συμμετοχή της Ελλάδος στην επιχείρηση, ο Μεταξάς απέκρουσε την πρόταση, διαμηνύοντας στο βρετανικό ναυαρχείο ότι η επιχείρηση θα αποτύγχανε, επειδή οι Γερμανοί και Τούρκοι είχαν προλάβει να οχυρώσουν τα Στενά. Η πρόβλεψη του Μεταξά, που οδήγησε στην ρήξη Βενιζέλου-Κωνσταντίνου, επαληθεύθηκε με τραγικό τρόπο (700.000 νεκροί Αγγλογάλλοι).

Δεύτερη σπουδαία πρόβλεψη του Μεταξά. Όταν το 1921 του επροτάθη από τον πρωθυπουργό Γούναρη η αρχιστρατηγία στην Μικρά Ασία, ο Μεταξάς αρνήθηκε, εξηγώντας με ακράδαντα γεωστρατηγικά επιχειρήματα γιατί η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας.

Ο Μεταξάς υπήρξε αρχιτέκτων της περιφανούς νίκης εναντίον της Ιταλίας το 1940. Προηγήθηκαν όμως ριζική ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων, πολυετής προετοιμασία, η κατασκευή της «γραμμής Μεταξά», τοποθέτηση των κατάλληλων προσώπων στις κατάλληλες θέσεις, ψυχολογική και επικοινωνιακή προετοιμασία της ελληνικής κοινωνίας και άρτιος επιτελικός σχεδιασμός, δημιουργία καταφυγίων, αεράμυνας, πυρόσβεσης, πρώτων βοηθειών. Όλα αυτά ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος στην ουσία έστησε ένα υπόδειγμα μηχανισμού έκτακτης ανάγκης.

Η Γραμμή Μεταξά

Τελικώς, οι τρεις μεγαλύτερες στρατιωτικές νίκες της Ελλάδος στον Εικοστό Αιώνα (1912, 1913, 1940) είναι σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τον επιτελικό σχεδιασμό, έργα του Μεταξά.

Ήταν ο Μεταξάς ένας ακόμα στρατηγός που πολιτεύθηκε;

Ο Μεταξάς εκτός από στρατιωτικός υπήρξε και πολιτικός. Δεν ήταν όμως ένας στρατιωτικός που αναμείχθηκε στην πολιτική, όπως πχ ο στρατάρχης Παπάγος ή ο Νικόλαος Πλαστήρας. Η πολιτική του ταυτότητα προέκυψε αυτόνομα, ως προϊόν ιδεολογικών επιρροών και πολιτικών επιλογών. Διέθετε συγκροτημένη πολιτική σκέψη και, όπως αποδείχθηκε, ικανότητες κυβερνήτη.

Το διάστημα του Εθνικού Διχασμού (1915-17) ο Μεταξάς υπήρξε στενός συνεργάτης και σύμβουλος του βασιλιά Κωνσταντίνου. Είναι αυτός που, εν όψει συμμαχικής απόβασης στην Αθήνα, οργανώνει τους συνδέσμους των Επιστράτων. Σημειωτέον ότι οι Επίστρατοι (ως επί το πλείστον αστοί, επιστήμονες, έμποροι, και στρατολογήθηκαν από τα καλύτερα στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας), κινητοποιήθηκαν διότι θεώρησαν ότι οι ωμές συμμαχικές παρεμβάσεις έθιγαν την εθνική κυριαρχία και τάχθηκαν με τον Κωνσταντίνο.

Ακολουθεί η ανατροπή του καθεστώτος του Κωνσταντίνου από μοίρα του γαλλικού στόλου και τον γερουσιαστή Zonnart-το 1917 . Ο Μεταξάς εξορίζεται στην Κορσική, δραπετεύει μαζί με τον Γούναρη στην Σαρδηνία, επιστρέφει το 1920, προάγεται αναδρομικά και εν αποστρατεία σε αντιστράτηγο, δεν πολιτεύεται. Το 1921 αρνείται την αρχιστρατηγία, παρακολουθεί αμέτοχος την Μικρασιατική Καταστροφή, την έξωση του Κωνσταντίνου και την Επανάσταση του 1922.

Το 1923 αποπειράται να ανατρέψει το καθεστώς Πλαστήρα οργανώνοντας το κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, αποτυγχάνει και φυγαδεύεται υπό μυθιστορηματικές συνθήκες στην Ιταλία. Ίσως ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία του. Το 1924, όταν ο Παπαναστασίου ανακηρύσσει την Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία, ο Μεταξάς την αναγνωρίζει ώστε να μπορέσει να αμνηστευθεί και να επιστρέψει. Αλλά η αναγνώριση αυτή του κοστίζει πολιτικά.

Διότι, όταν ιδρύει το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, η αντιβενιζελική παράταξη δεν τον ακολουθεί και συντάσσεται με το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη, που υποστηρίζει αδιάλλακτα την μοναρχία.

Έτσι ο Μεταξάς, στην διάρκεια του Μεσοπολέμου, πολιτεύεται επικεφαλής προσωποπαγούς κόμματος με περιορισμένη απήχηση.Εκλέγεται στην Βουλή, συμμετέχει ως κυβερνητικός εταίρος και υπουργός στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζαΐμη το 1926, επίσης στις κυβερνήσεις του Λαϊκού Κόμματος υπό τον Παναγή Τσαλδάρη το 1932-35. Πρωταγωνιστεί στην Παλινόρθωση του 1935, συμμετέχει στις εκλογές του Ιανουαρίου 1936, εισέρχεται στην Βουλή. Η βουλή αδυνατεί να αναδείξει κυβέρνηση, επικρατεί ακυβερνησία.

Τον Μάρτιο ο Μεταξάς διορίζεται υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Δεμερτζή. Λίγο αργότερα διορίζεται αντιπρόεδρος. Εμφανής η στήριξη του βασιλιά. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Δεμερτζή, τον Απρίλιο, διορίζεται από τον βασιλιά πρωθυπουργός και λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, και μάλιστα και από τα βενιζελικά και από τα αντιβενιζελικά κόμματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Τον Αύγουστο, λόγω επικείμενης γενικής απεργίας και εικαζομένων ταραχών, ζητά και λαμβάνει από τον Γεώργιο την αναστολή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος, καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και εγκαθιδρύει δικτατορία.

Ο έγκριτος ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής γράφει στον επίλογο της κλασσικής δίτομης ιστορίας του ‘’Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων’’ ότι στην ουσία ο Μεταξάς υπήρξε η ομόθυμη λύση του αστικού καθεστώτος στην αποσύνθεση του μεσοπολεμικού κοινοβουλευτισμού και στην απειλή που εξέπεμπε το ΚΚΕ.

Ο Μεταξάς υπήρξε μία αντικοινοβουλευτική εξαίρεση στην εποχή του;

Ο Μεταξάς υπήρξε δικτάτωρ, και μάλιστα σκληρός και άτεγκτος. Δεν αποτελούσε όμως εξαίρεση, ήταν μια εποχή που οι πάντες επεδίωκαν να γίνουν δικτάτορες. Ο Νικόλαος Πλαστήρας πραγματοποίησε στρατιωτικό κίνημα τον Μάρτιο του 1933, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του Λαϊκού Κόμματος, απέτυχε και διέφυγε διωκόμενος στην Γαλλία.

Από εκεί επέστρεψε μετά τον πόλεμο για να αναδειχθεί σε αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης. Τον Μάρτιο του 1935, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηγήθηκε μεγάλου στρατιωτικού κινήματος που βύθισε την χώρα σε πολυήμερη και πολυαίμακτη εμφύλια σύγκρουση, αλλά απέτυχε και διέφυγε στην Γαλλία, από όπου ποτέ δεν επέστρεψε.

Το κίνημα του Βενιζέλου κατέστειλε ο Γεώργιος Κονδύλης, και επέβαλε βραχύβια δικτατορία. Υπήρχαν πολλοί επίδοξοι δικτάτορες, αυτή είναι η πικρή αλήθεια μίας πολιτικά υπανάπτυκτης κοινωνίας. Απλώς ο Μεταξάς το επέτυχε, και μάλιστα με την «βούλα» του βασιλιά και αναίμακτα.

Ήταν ο Μεταξάς φασιστής;

Σε αντίθεση με τα ευρέως αναπαραγόμενα στην νεώτερη βιβλιογραφία, το καθεστώς Μεταξά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αμιγώς φασιστικό, αν και είχε κάποια επιφανειακά φασιστικά στοιχεία, πχ. οργανωμένη νεολαία και αστυνομικό κράτος. Έλειπαν όμως τα ουσιωδέστερα, όπως ο ρατσισμός και ο σωβινισμός, ο επιθετικός εθνικισμός και ο αντισημιτισμός. Ο Μεταξάς είχε εξαιρετικές σχέσεις με την ισραηλιτική κοινότητα της χώρας, ενώ από τον λόγο του απουσιάζουν εντελώς αναφορές φυλετικού και σοβινιστικού χαρακτήρα. Επίσης απουσιάζει παντελώς οιαδήποτε εδαφική διεκδίκηση εις βάρος άλλων κρατών ή αναφορά σε ζωτικό χώρο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ως εν ενεργεία πρωθυπουργός διατύπωσε την άποψη ότι η Ελληνικότητα είναι «οικουμενική, ειρηνική, ανθρώπινη, πανανθρώπινη». [Λόγοι, Β’ τόμος, σ.320]. Κάποτε ανέφερε ως μέγιστο επίτευγμά του ότι «καθ’ όλην την διακυβέρνησίν μου δεν εχύθη ούτε ρανίς αίματος» [Λόγοι, Β’ τόμος, 2.373]. Αλλά και ο εθνικισμός-σωβινισμός απουσιάζει τόσο από τον λόγο όσο και από την πολιτική του: οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επί Μεταξά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν εξαιρετικές, όπως και η διαβαλκανική συνεργασία.

Ο αντικομουνισμός έχει συνδεθεί στενά με την ανάμνηση του καθεστώτος Μεταξά, με τον «πάγο και ρετσινόλαδο» του βάναυσου υφυπουργού Ασφαλείας Μανιαδάκη, τις διώξεις, φυλακίσεις, εξορία των κομμουνιστών. Αλλά όλα τα καθεστώτα του Μεσοπολέμου, συντηρητικά, προοδευτικά ή και σοσιαλδημοκρατικά, στην Ελλάδα και σε ολόκληρη τη Ευρώπη, εδίωξαν τον κομμουνισμό (στην Γερμανία το 1919 ο σοσιαλιστής καγκελάριος Έμπερτ κατέστειλε αγρίως την κομμουνιστική επανάσταση, ενώ και στην Ελλάδα το 1924 η κυβέρνηση Παπαναστασίου διέλυσε βιαίως τις απεργιακές κινητοποιήσεις).

Την αντικομουνιστική νομοθεσία στον Μεσοπόλεμο θέσπισε η κυβέρνηση Βενιζέλου με τον νόμο περί Ιδιωνύμου του 1929 (νόμος 4229/24 Ιουλίου 1929 ”Περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών”).Ο αντικομουνισμός ήταν η συνισταμένη όλων των πολιτικών δυνάμεων του Μεσοπολέμου και υπερέβαινε τις άλλες διαφορές τους.

Σημειωτέον ότι το κομμουνιστικό κίνημα παγκοσμίως και στην Ελλάδα διακήρυσσε δημοσίως την πρόθεσή του να ανατρέψει με επαναστατική βία το αστικό καθεστώς και να επιβάλει κομμουνιστική δικτατορία.

Και το εννοούσε. Επίσης πίσω του υπήρχε ένα πανίσχυρο κράτος, η Σοβιετική Ένωση, που ήλεγχε απολύτως και στήριζε τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα. Επομένως ο πράγματι σφοδρός, ανελέητος αντικομουνισμός του Μεταξά ήταν απότοκος της διεθνούς συγκυρίας και λογική απόληξη της ανασφάλειας του αστικού καθεστώτος αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, που δεν επιθυμούσε επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας (πλην φυσικά των οπαδών του ΚΚΕ).

Η διαφορά είναι ότι ο Μεταξάς διέθετε τον οργανωτικό νου, τις ικανότητες και την σκληρότητα να εξαρθρώσει αποτελεσματικά τους κομμουνιστικούς μηχανισμούς, κάτι που δεν είχαν καταφέρει ποτέ σε αυτόν τον βαθμό οι διάφορες κυβερνήσεις.

Ήταν ο Μεταξάς γερμανόφιλος;

Τον Μεταξά συνοδεύει η φήμη του γερμανόφιλου, τόσο κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού όσο και κατά την πενταετή δικτατορία του. Και τα δύο είναι εσφαλμένα και δεν επιβεβαιώνονται από τις διαθέσιμες πηγές.

Το 1915-7 ο Κωνσταντίνος, στον οποίο ήταν απόλυτα αφοσιωμένος ο Μεταξάς, είχε φιλοσυμμαχικό προσανατολισμό, αλλά προσέκρουσε στην επίμονη άρνηση των Βρετανών στην είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ως εξόριστος στην Ελβετία το 1917-20 ο Κωνσταντίνος ελάμβανε βρετανική επιχορήγηση, ενώ αρνήθηκε την γερμανική βοήθεια που του προσεφέρθη.

Στην περίπτωση της 4ης Αυγούστου, και πάλι ο Μεταξάς δεν προκύπτει από πουθενά γερμανόφιλος: ταυτίστηκε πλήρως με την βρετανική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, ρύθμισε ευνοϊκά τα βρετανικά δάνεια, οδήγησε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.

Αλλά το κυριότερο είναι ότι ο Μεταξάς υπήρξε επιλογή του βασιλέως Γεωργίου Β΄: ενός απολύτως αγγλόφιλου μονάρχη, που διατηρούσε στενές οργανικές σχέσεις με το βρετανικό κατεστημένο, και για τον οποίον ο βιογράφος του και στενός συνεργάτης του Πιπινέλης γράφει ότι «ήταν Άγγλος στην ψυχή».

Ο Γεώργιος επέστρεψε στην Ελλάδα με την Αγγλίδα σύντροφό του μετά από πολυετή εξορία στο Λονδίνο, και με συνοπτικές διαδικασίες οργάνωσε την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία. Με δική του υπογραφή εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η δική του συναίνεση διασφάλιζε την νομιμότητα του καθεστώτος. Διότι, εν όψει του επερχομένου παγκοσμίου πολέμου, η βρετανική πολιτική ήθελε ένα αξιόπιστο και ικανό πρόσωπο με στρατιωτική εμπειρία στην ηγεσία της συμμάχου της Ελλάδος.

Τι ήταν ακριβώς η 4η Αυγούστου;

Το καθεστώς του Μεταξά εστράφη πολιτικά εναντίον δύο ομάδων: των παλαιών πολιτευτών και των κομμουνιστών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο περί δικτατορίας, με κατασταλτικούς μηχανισμούς, λογοκρισία, παρακολουθήσεις κλπ.

Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι ο Μεταξάς δεν είχε κοινωνική στήριξη ή έστω αποδοχή. Δεν αναπτύχθηκε σοβαρή αντιπολίτευση στο καθεστώς του. Στα επίσημα έντυπα του καθεστώτος (Νέον Κράτος κλπ.) δημοσίευαν κείμενα σχεδόν όλοι οι σημαντικοί διανοούμενοι του Μεσοπολέμου, ακόμα και αριστεροί: Λεκατσάς, Μαλακάσης, Μαρινάτος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Παπανούτσος, Παράσχος, Νίκος Σβορῶνος, Άγγελος Σικελιανός κ.ά..

Αμηχανία στους ιδεολογικά προκατειλημμένους αναλυτές προκαλεί η επιμονή με την οποία ο Μεταξάς προώθησε την διδασκαλία της δημοτικής στην εκπαίδευση, αναθέτοντας μάλιστα την εκπόνηση συστηματικής γραμματικής της νεοελληνικής στον σπουδαίο δημοτικιστή Μ. Τριανταφυλλίδη. Επίσης ο Μεταξάς στήριξε το θέατρο και τις καλές τέχνες, διευκρίνισε μάλιστα σε λόγο του ότι δεν νοείται στρατευμένη τέχνη υπό εποπτεία. » [Λόγοι, Α´ τόμος, σ. 307].

Ο Μεταξάς άσκησε προχωρημένη κοινωνική πολιτική, αποσκοπώντας στην κοινωνική συνοχή και παράλληλα στην εξουδετέρωση της ανισότητας που τροφοδοτούσε πολιτικά τον κομμουνισμό. Ακολούθησε δηλαδή το πρότυπο του Μπίσμαρκ. Απεχθανόταν την πλουτοκρατία, δεν αποκήρυσσε την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά επέβαλε φιλεργατική νομοθεσία και αυστηρούς ελέγχους.

Χρησιμοποιούσε τον όρο διευθυνόμενη οικονομία. Στα πλαίσια αυτά θέσπισε τις συλλογικές συμβάσεις, την υποχρεωτική διαιτησία, τα γραφεία ευρέσεως εργασίας, τα ασφαλιστικά δικαστήρια, το εργατικό οκτάωρο και το υπαλληλικό επτάωρο, τους κατώτατους μισθούς, τα πολυϊατρεία (11 στην Αθήνα, 8 στον Πειραιά και 7 στην Θεσσαλονίκη) κλπ. Ο μαρξιστής ιστορικός Ν. Ψυρούκης καταγράφει 106 γενικές πανελλήνιας κλίμακας συλλογικές συμβάσεις εργασίας και 545 τοπικής σημασίας την περίοδο 1936-38 [στο έργο του για την 4η Αυγούστου, 1994, σ.138]. Αυτά καθιστούν την αξιολόγηση της 4ης Αυγούστου σύνθετο εγχείρημα.

Ποιός είπε το ΟΧΙ, ο Μεταξάς ή ο λαός;

Μέρος της αριστερής κυρίως διανόησης υποστήριξε ότι «το ΟΧΙ το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς». Το ερώτημα φυσικά είναι ψευδεπίγραφο και ανιστόρητο. Το ΟΧΙ διατύπωσε και μετέφερε στον Ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, αγουροξυπνημένος και φορώντας την ρόμπα του, αλλά όχι αιφνιδιασμένος και «σαν έτοιμος από καιρό», ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Μεταξάς. Και ταυτόχρονα, ασφαλώς το ΟΧΙ εξέφραζε την συνολική, πάνδημη, διακομματική, γενναία στάση του ελληνικού λαού, ο οποίος ανέλαβε και την αιματηρή ευθύνη της υλοποίησής του.

Τι πραγματικά έγινε τον Ιανουάριο του 1941;

Ασάφεια, συνομωσιολογία και παραφιλολογία επικρατεί σχετικά με τις τελευταίες κινήσεις του Μεταξά πριν τον θάνατό του. Καθώς δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις, μπορεί μόνον κανείς να διατυπώσει ερωτήματα.

Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν ο Μεταξάς σκόπευε να έρθει σε κάποιου είδους συνεννόηση με την Γερμανία, ώστε να αποφευχθεί η εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην ήδη εξαντλημένη από τον πόλεμο με την Ιταλία Ελλάδα. Τι ακριβώς μήνυμα μετέφερε η περίφημη αποστολή Πεσματζόγλου που έλαβε εντολή να μεταβεί στην Ζυρίχη για να συναντήσει υψηλόβαθμους Γερμανούς αξιωματούχους;

Σχετικά γράφει ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Ο Μεταξάς, όμως, ήταν σώφρων πολιτικός, όπως και στρατιωτικός. Ανεπηρέαστος από τις επιτυχίες του ελληνικού στρατού, δεν επιθυμούσε τη συνέχιση του πολέμου και δεν ανεχόταν η Ελλάς να είναι «τμήμα θυσίας» του γάλλο-βρετανικού στρατοπέδου. Δοκίμασε, λοιπόν, με αποστολή μυστική εμπίστου προσώπου να επιτύχει σύναψη ανακωχής με κεκτημένα τη δόξα του ελληνικού στρατού και τα κατεχόμενα εδάφη της Βορείου Ηπείρου.

Αξίζει να παραθέσω τώρα ότι άκουσα ο ίδιος προ ετών σε τηλεοπτική εκπομπή: αφηγητής για προσωπική δράση του ήταν ο Γιώργος Πεσμαζόγλου, πρώην υπουργός με άψογο παρελθόν. Είπε, λοιπόν, ο αξιόπιστος αυτός πρώην υπουργός, ότι ο Μεταξάς του ανέθεσε να μεταβεί στην Ελβετία και να προβεί εκεί στις δέουσες ενέργειες για σύναψη ανακωχής, επωφελέστατης για την Ελλάδα. Επήλθε όμως τότε ο θάνατος, πολύ άκαιρα, του Μεταξά.

Ο Πεσμαζόγλου έχασε τη σπουδαία μυστική εντολή του. Η εμπλοκή της Ελλάδος στον πόλεμο συνεχίσθηκε.» [εφημερίδα Η Καθημερινή, 28 Οκτωβρίου 2010, Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ο Ιωάννης Μεταξάς].

Ο αιφνίδιος και αδόκητος θάνατος του Μεταξά διευκόλυνε την εμπλοκή της εξαντλημένης Ελλάδος και σε δεύτερο πόλεμο εναντίον του ακατανίκητου γερμανικού στρατού. Αλλά αυτή εξυπηρετούσε τον υπέρτερο συμμαχικό στόχο της έγκαιρης εκκένωσης της Ελλάδος από τα βρετανικά στρατεύματα.

Επ’ αυτού, άλλωστε, επήλθε τον δραματικό Απρίλιο του 1941 σύγκρουση μεταξύ των μεράρχων της Ηπείρου και του συμμαχικού στρατηγείου, με αποτέλεσμα οι μέραρχοι να αγνοήσουν τις εντολές του επιτελείου και να υπογράψουν μονομερώς συνθήκη με τον στρατάρχη φον Λίστ ώστε να μην εξοντωθεί η ήδη εξουθενωμένη στρατευμένη ελληνική νεολαία στα βουνά της Ηπείρου.

Μεταλλασσόμενη υστεροφημία

Ο Μεταξάς κέρδισε την υστεροφημία του λόγω του έπους του Σαράντα, το οποίο αποτελεί πηγή έμπνευσης, αυτοπεποίθησης και υπερηφάνειας για την ελληνική κοινωνία μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό ακριβώς και (σε αντίθεση με την χούντα της 21ης Απριλίου, που κατακρημνίσθηκε στα τάρταρα της ελληνικής ιστορίας λόγω της εθνικής καταστροφής της Κύπρου) βασικά στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου επεβίωσαν πολιτικά και αναδείχθηκαν μεταπολεμικά σε κορυφαίες θέσεις.

Πχ ο υπουργός Οικονομικών του Μεταξά Ανδρέας Αποστολίδης έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Καραμανλή επί ΕΡΕ, ο υπουργός Παιδείας της 4ης Αυγούστου Κ. Γεωργακόπουλος έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 1958, ο επίφοβος Μανιαδάκης με τον πάγο και το ρετσινόλαδο εξελέγετο μεταπολεμικώς βουλευτής του Συναγερμού και της ΕΡΕ.

Η χούντα της 21ης Απριλίου επικαλέσθηκε τον Μεταξά ως ιδεολογικό της εμπνευστή, αλλά ο Μεταξάς ήταν προσωπικότητα με τεράστια παιδεία και στρατιωτικές δάφνες, ενώ οι συνταγματάρχες ήταν ωχρές απομιμήσεις που οδήγησαν την χώρα σε μία εθνική καταστροφή. Μετά το 1974, η Αριστερά επεχείρησε να απαξιώσει τον Μεταξά περισσότερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν αντικομουνιστής και λιγότερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν δικτάτορας (δικτάτορες ήταν και ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μάο κλπ. που η αριστερή διανόηση θαύμαζε).

Σήμερα, που η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από κανέναν, αφού η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και το παρελθόν των στρατιωτικών παρεμβάσεων στην πολιτική έχει οριστικά εκλείψει, η ιστορική επιστήμη οφείλει να αναλύσει τα δραματικά γεγονότα του 20ού αιώνα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

***Γράφει ο ΜΕΛΕΤΗΣ Η. ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης, για το HUFFPOST

ΠΗΓΗ: HUFFPOST

πηγη

via Ιωάννης Μεταξάς: Ποιος και τι ήταν τελικά; | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:35 ΜΜ

Η “πικρή” ιστορία των ελληνικών βομβιδοφόρων βλημάτων | Greek National Pride

 

Σάββας Δ. Βλάσσης

Φωτογραφικό υλικό που αποδεσμεύθηκε από τον Εκπρόσωπο Τύπου του ΓΕΣ, με θέμα επιχειρησιακή εκπαίδευση μονάδων της 96 ΑΔΤΕ και βολές βαρέων όπλων πεζικού και πυροβολικού το διήμερο 30-31 Οκτωβρίου, θυμίζει στους παλαιότερους μια “πικρή” ιστορία του πώς καταφέρνουμε μόνοι να δένουμε τα χέρια μας ακόμη και στην Εθνική Άμυνα.
Στο εν λόγω φωτογραφικό υλικό, διακρίνονται βολές βομβιδοφόρων βλημάτων πυροβολικού, με τις χαρακτηριστικές διαρρήξεις στον αέρα και την διασπορά των περιεχομένων υποπυρομαχικών (βομβίδων) σε ακτίνα, με θανατηφόρα αποτελέσματα για θαλάσσιους στόχους στην συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και για χερσαίους. Η κάλυψη ευρείας ακτίνος από τα βομβίδια, πολλαπλασιάζει την απόδοση του πυρομαχικού και εξαλείφει σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα της ακριβείας. Τα βομβιδοφόρα πυρομαχικά, ήταν η απάντηση του “φτωχού”, έναντι των πανάκριβων “έξυπνων” κατευθυνόμενων πυρομαχικών πυροβολικού ή όλμων.

Στην Ελλάδα, η τότε ΠΥΡΚΑΛ, ανέπτυξε δύο πολύ αξιόλογα πυρομαχικά της κατηγορίας, το GRM20 για τον όλμο των 4,2 ιντσών και το GRM49 και την βελτιωμένη έκδοση GRM49CΒB, για τα πυροβόλα 155 χλστ. Απαιτήθηκαν πολλά χρόνια και χρήματα για την ανάπτυξη των εν λόγω πυρομαχικών και μόλις τέθηκαν οι πρώτες παραγγελίες στα τέλη της δεκαετίας του 1990, για σχετικώς μικρές ποσότητες, κάποιοι είχαν την φαηνή ιδέα να απαγορεύσουμε στον… εαυτό μας επιπλέον προμήθειες.
Ήταν η εποχή που προχωρούσαν οι ζημώσεις για την υπογραφή της συνθήκης απαγορεύσεως των όπλων διασποράς, για ανθρωπιστικούς λόγους. Το εκπληκτικό είναι ότι ενώ η Ελλάδα δεν προσχώρησε στην συνθήκη του Όσλο που υπεγράφη στις 3 Δεκεμβρίου 2008 από αριθμό χωρών, δεν προέβη έκτοτε στην προμήθεια ή παραγωγή αναλόγων όπλων… Το αποτέλεσμα είναι η επένδυση που έγινε στην Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία να πάει κυριολεκτικώς χαμένη, αφού πέραν των αρχικών προμηθειών GRM20 και GRM49CBB, δεν υπήρξε συνέχεια, ούτε φυσικά εξαγωγές.


Το “κενό” καλύπτουν βομβιδοφόρα βλήματα πυροβολικού των 203 χλστ. για τα οβιδοβόλα Μ110Α2 ωστόσο, ο συγκεκριμένος τύπος αυτοκινούμενου πυροβόλου δεν θεωρείται σήμερα ιδιαίτερα υψηλής επιβιωσιμότητος, επειδή έχει χαμηλό ρυθμό βολής και μικρότερο βεληνεκές σε σχέση με το Μ109 των 155 χλστ. που αποτελεί σήμερα τον κορμό του ελληνικού Πυροβολικού Μάχης. Οικάζουμε ότι για ευνόητους λόγους, στην εκπαίδευση καταναλώνονται αυστηρώς βομβιδοφόρα πυρομαχικά των 203 χλστ. ενώ τα ανάλογα των 155 χλστ. και 4,2 ιντσών, διατηρούνται για περίοδο επιχειρήσεων. Η πραγματικότητα αυτή σημαίνει πρακτικώς ότι επειδή κάποια στιγμή θα εξαντληθούν τα προς κατανάλωση βομβιδοφόρα πυρομαχικά των 203 χλστ. η άμυνα, κυρίως των νήσων για την αντιμετώπιση τουρκικής αμφιβίου αποβατικής ενεργείας, θα υστερεί επειδή δεν θα υπάρχουν διαθέσιμα επαρκή πυρομαχικά της κατηγορίας αυτής για το Πυροβολικό αλλά και για τα ισχυρότερο όπλο του Πεζικού, που αυτή την στιγμή είναι ο όλμος 4,2 ιντσών.
Η αντιφατική στάση της Ελλάδος, ως προς το συγκεκριμένο θέμα, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Όταν το 2008 ελήφθη η απόφαση διακοπής της προμήθειας όπλων διασποράς, με αποτέλεσμα και τον τερματισμό της προμήθειας πυρομαχικών GRM20 και GRM49CBB, το παρασκήνιο βοούσε ότι επρόκειτο για τυπική περίπτωση εξυπηρετήσεως συμφερόντων. Η απόφαση διακοπής των προμηθειών ελήφθη από τον τότε υπεύθυνο των εξοπλισμών, χωρίς μάλιστα να λάβει γνώση ο ΥΕΘΑ, με σκοπό την “προώθηση” άλλων τύπων πυρομαχικών τα οποία, καθίσταντο αυτομάτως πλέον αναγκαία για την αναπλήρωση του κενού που άφηναν τα βομβιδοφόρα πυρομαχικά. Άνοιγε δηλαδή ο δρόμος για προμήθειες “έξυπνων” πυρομαχικών από ξένους οίκους…

Μπορούμε σήμερα να κάνουμε κάτι; Επί της ουσίας, εφόσον το Πυροβολικό και το Πεζικό στερούνται επαρκών ποσοτήρων βομβιδοφόρων πυρομαχικών 4,2 ιντσών και 155 χλστ., είναι προφανής η ανάγκη επιπλέον προμηθειών. Τυπικώς, εφόσον η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει την σύμβαση του Όσλο, δεν αντιμετωπίζει κάποιο ζήτημα εάν θέσει νέες παραγγελίες. Αλλά ακόμη και αν ορισμένοι φοβούνται ενστάσεις για δήθεν παραβίαση της συνθήκης του Όσλο, υπάρχει λύση. Το όλο ζήτημα κατά των όπλων διασποράς τέθηκε λόγω των μεγάλων απωλειών σε αμάχους που προκαλούνται από διάσπαρτα μη εκραγέντα υποπυρομαχικά (βομβίδα/ νάρκες) σε χώρες που γνώρισαν πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακος (Λάος, Αφγανιστάν κ.λπ.). Επρόκειτο δηλαδή για ένα θέμα ανθρωπιστικής φύσεως. Η Ελλάδα όμως, δεν ανήκει σε μια τέτοια κατηγορία χωρών ενώ επικαλείται ευθέως τους κινδύνους εθνικής ασφαλείας που αντιμετωπίζει από την Τουρκία. Πέραν αυτού, το ίδιο το ανθρωπιστικής φύσεως ζήτημα της απωλείας αμάχων από μη εκραγέντα υποπυρομαχικά, ακυρώνεται άμεσα στην περίπτωση της εκτελέσεως πυρών εναντίον θαλασσίων στόχων. Τα όποια μη εκραγέντα βομβίδια, καταλήγουν στον βυθό και δεν αποτελούν κίνδυνο για κανέναν. Επιπλέον, από πλευράς τεχνολογίας, τα ελληνικής παραγωγής GRM20 και GRM49 έχουν επιδείξει ποσοστό κακής λειτουργίας, δηλαδή μη ενεργοποιήσεως των υποπυρομαχικών, σε ποσοστό μικρότερο του 1%. Ακόμη δηλαδή και σε βολές στην ξηρά, δεν παρέμεναν μη εκραγέντα ενεργά βομβίδια.
Θέλουμε να έχουν οι φρουρές στα νησιά μας έναν “πολλαπλασιαστή ισχύος” σε επαρκή αποθέματα, για την αντιμετώπιση μιας επιθετικής ενεργείας στο Αιγαίο;
Θέλουμε να ενισχύσουμε την Αποτροπή;
Θέλουμε να μην αφήσουμε τίποτα στην τύχη;  πηγη

via Η “πικρή” ιστορία των ελληνικών βομβιδοφόρων βλημάτων | Greek National Pride

Σχολιάστε

by | 04/11/2018 · 2:14 ΜΜ
Αρέσει σε %d bloggers: