Tag Archives: Λόγοι γερόντων

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος -Που πάνε οι ψυχές των ανθρώπων όταν πεθαίνουν;

https://www.youtube.com/watch?v=RMnvezTt58E

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος – Από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση

http://youtu.be/KZIuXrJjc_w

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

 

http://youtu.be/cXSfcAofqbc Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

«NA, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Δὲν κάνουμε προσευχή. Δὲν ἔχουμε ἀναγάγει τὴν προσευχὴ σὲ πρῶτο στοιχεῖο τῆς ζωῆς μας» (γέρ. Εὐσ. Βίττης)

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Εὐσεβίου Βίττη στὴν Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους, 20.8.1998 Περιοδ. «Ὅσιος Γρηγόριος», ἀρ. τ. 38, 2013, σελ. 70-71 Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

.               […] Νὰ πιστέψουμε βαθιὰ στὴν προσευχή. Νομίζω, ὅτι σ᾽ αὐτὸ ὑστεροῦμε. Δὲν τὸ κάνουμε ζήτημα προσευχῆς. Ἦταν κάποιος μοναχός – πολὺ πιστὸς Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ποιός κάνει ‘κουμάντο’ μέσα στήν οἰκογένεια; (Γέροντας Σωφρόνιος)

Αν η γυναίκα εργάζεται εξίσου με τον άνδρα, τότε πάλι καταργείται η δικαιοσύνη, επειδή η γυναίκα στην οικογένεια, παράλληλα με την εργασία, βαστάζει και άλλα βάρη, επιπρόσθετα καθήκοντα, επειδή ακριβώς αυτή είναι η μητέρα των παιδιών. Θα νόμιζε κάποιος ότι, επειδή η γυναίκα βαρύνεται από μεγαλύτερες ευθύνες και ασκεί πολυπλοκότερο ρόλο, σε αυτήν πρέπει να ανήκει το προνόμιο να «κατευθύνει» την οικογένεια. Ασφαλώς κάποιος πρέπει να κατευθύνει την οικογένεια, όπως και κάθε

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΑΞΙΕΣ-ΡΙΖΕΣ

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου (Κυριακή Θ Λουκά)

 Ἡ παραβολὴ τοῦ Ἄφρονος Πλουσίου(Λουκ. ιβ΄16-21) Anthony BloomΕἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Τὸ τέλος τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶναι μιὰ προειδοποιήση γιὰ κάτι ποὺ ὅλοι μας θὰ μπορούσαμε νὰ ἔχουμε συνειδητοποιήσει, – ὅτι ὁ θάνατος εἶναι δίπλα μας, ὅτι πολλά, πάρα πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ κάνουμε θὰ χαθοῦν μ’ ἐμᾶς ἐπειδὴ εἶναι περιττὰ, θνητά.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ προειδοποιήση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸ πόσο κοντὰ εἶναι ὁ θάνατος θὰ μᾶς τρομοκρατοῦσε καὶ θὰ μᾶς στεροῦσε ἀπὸ τὴν δημιουργική μας δύναμη; Ὄχι, ἀντίθετα· οἱ Πατέρες συνήθιζαν νὰ λένε, «νὰ ἔχουμε συνεχῆ μνήμη θανάτου» ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τοῦ νὰ φοβόμαστε τὸν θάνατο καὶ νὰ ζοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν σκιά του, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπειδὴ τίποτα ἄλλο παρὰ ἡ γνώση ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι σύντομη, ὅτι μπορεῖ ὁποιαδήποτε στιγμὴ νὰ τελειώσει, μπορεῖ νὰ δώσει στὴν κάθε στιγμὴ τὸ τελικό της νόημα, καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τὴν αἴσθηση ὅτι πρέπει νὰ βιαστοῦμε νὰ κάνουμε τὸ καλό, ὅτι πρέπει νὰ βιαστοῦμε νὰ ζήσουμε ὅπως θὰ ζούσαμε γνωρίζοντας ὅτι ἀνὰ πάσα στιγμὴ ὁ θάνατος μᾶς ὑπερβαίνει, ἡ ζωή μας θὰ εἶναι μιὰ ζωὴ θριαμβευτική. Ἄν μοναχὰ εἴχαμε συνεχῶς αὐτὸ κατὰ νοῦ, θὰ ζούσαμε τόσο βαθιά, τόσο ἔντονα. Ἄν γνωρίζαμε ὅτι τὰ λόγια ποὺ τώρα σᾶς λέω ἦταν τὰ τελευταῖα, πόσο διαφορετικὰ θὰ τὰ ἔλεγα, καὶ πόσο διαφοτετικὰ θὰ τ’ ἀκούγατε!
Ἄν ἐπρόκειτο νὰ νοιώσουμε ὅτι τὸ πρόσωπο ποὺ μιλούσαμε μπορεῖ νὰ εἶναι νεκρὸ σὲ λίγα λεπτά, πόσο προσεκτικοὶ θὰ εἴμασταν ὥστε τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις μας θὰ ἦταν τὸ ἀποκορύφωμα ὅλης μας τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φροντίδας, ὁ θρίαμβος σὲ ὅ,τι ἄριστο καὶ ὑψηλὸ χαρακτηρίζει τὶς σχέσεις μας.
Ὁ λόγος ποὺ ζοῦμε τὸσο ἄσχημα, ποὺ λέμε τόσα πολλὰ κούφια λόγια, λόγια χωρὶς ζωή, ποὺ διαπράτουμε τόσες πράξεις ποὺ ἀργότερα καῖνε σὰν πληγὲς τὴν ψυχή μας, εἶναι ὅτι ζοῦμε σὰν νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ζωὴ μονάχα ἕνα πρόχειρο σχέδιο τῆς ζωῆς ποὺ θὰ ζοῦμε μιὰν ἡμέρα, ὅταν θὰ ἔχουμε χρόνο νὰ διαμορφώσουμε τὸ σχέδιο στὴν τελικὴ ἱστορία. Ἀλλὰ δὲν λειτουργοῦν ἔτσι τὰ πράγματα· ἔρχεται ὁ θάνατος καὶ τὸ σχέδιο μένει ἀδούλευτο, ἁπλῶς μουτζουρωμένο, καὶ αὐτὸ ποὺ μένει εἶναι μιὰ θλίψη γιὰ τὸ πρόσωπο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι σπουδαῖο, ἀλλὰ ποὺ ἀποδείχτηκε ἐπιπόλαιο καὶ ἀσήμαντο.

Γι’ αὐτὸ μιλάει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ὄχι γιὰ τὸ ὅτι θὰ πρέπει νὰ φοβόμαστε τὸν θάνατο, ἀλλὰ γνωρίζοντας ὅτι μπορεῖ νὰ ἔλθει ὁποιαδήποτε στιγμή, κάθε στιγμή πρέπει νὰ εἶναι τέλεια, κάθε λόγος πρέπει νὰ εἶναι λόγος ζωῆς, γεμάτος ἀπὸ πνεῦμα, νὰ ταιριάζει στὴν αἰωνιότητα. Καὶ κάθε μας πράξη σὲ σχέση μὲ μᾶς θὰ εἶναι τέτοια ποὺ θὰ γεννᾶ ζωὴ καὶ θὰ ἐκφράζει τὴν πληρότητα, τὸ μέγεθος, τὴν δύναμη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐλάβειας ποὺ θὰ πρέπει νὰ νοιώθουμε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον καὶ γιὰ τὸ κάθε τι. Ἄς τὸ σκεφτοῦμε, καὶ τότε ἄν μποροῦμε νὰ ἐνεργήσουμε σύμφωνα μ’ αὐτὸ, κάθε λόγος καὶ πράξη μας θ’ ἀποκτήσει τὴν διάσταση τῆς αἰωνιότητας καὶ θὰ λάμψει στὸ φῶς της. Ἀμήν.                                                                       πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ!

 «Η προσωπική μετάνοια ωφελεί την εθνική μετάνοια και η εθνική εμπνέει την προσωπική»

 Στις μέρες μας επικρατεί μεγάλη αναστάτωση σε όλο τον κόσμο, και καθημερινά είμαστε μάρτυρες άτεγκτων πολιτικών, οικονομικών, πολεμικών κι άλλων αποφάσεων, που λαμβάνονται από διάφορα κέντρα εξουσίας, οι οποίες οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους στην προσφυγιά, στη μετανάστευση, στη φτώχεια, στην ανεργία και πολλούς στην απελπισία, όπως προφήτεψε προ πολλών ετών κι ένας σύγχρονος Γέροντας της Κύπρου.
Όλο αυτό το ανασφαλές κι αγωνιώδες κλίμα, όχι μόνο το εισπράττουμε, αλλά και το βλέπουμε ζωγραφισμένο στα πρόσωπα πολλών συμπατριωτών μας, οι οποίοι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν κάτω από τις σημερινές πολύ δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, που έχουν διαμορφωθεί στο νησί μας.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΥ

Η αγάπη δεν μπαίνει μέσα στα καλούπια της λογικής. Η αγάπη είναι πάνω από την λογική. Έτσι είναι και η αγάπη του Θεού. Η αγάπη του Θεού υπερβαίνει την λογική των ανθρώπων. Για αυτό το λόγο δεν μπορούμε να κρίνουμε με λογικά κριτήρια τους ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό. Για αυτό το λόγο οι άγιοι κινούνταν με μια δική τους λογική. Είχαν μιαν άλλη λογική όχι την λογική των ανθρώπων. Γιατί η λογική η δική τους ήταν η λογική της αγάπης. Και η εκκλησία δεν μας μαθαίνει να γίνουμε καλοί άνθρωποι, όχι, αυτό είναι φυσικό, πρέπει να γίνουμε, αν δεν γίνουμε καλοί άνθρωποι τι κάμαμε. Αυτά είναι του νηπιαγωγείου πράγματα. Η εκκλησία μας μαθαίνει να αγαπούμε τον Χριστόν, δηλαδή να αγαπούμε αυτό τον πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ο π. Μάρκελλος Καρακαλληνός (†2006), μιλά για τον διαλογισμό και την αυτοσυγκέντρωση

M.M.: Να πάμε σ’ ένα άλλο θέμα, π. Μάρκελλε. Είδα στο μοναστήρι σας χτες τρία άτομα από την Άπω Ανατολή, Κινέζοι πρέπει να ήσαν. Αναρωτήθηκα, βλέποντας τους, πόσο συγκλίνουν ή αποκλίνουν η αδιάλειπτος καρδιακή νοερά προσευχή και η αυτοσυγκέντρωση των ανατολικών θρησκειών. Εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε τη νοερά προσευχή, την κάθοδο του νοός, τούς παλμούς της καρδίας… Ορισμένοι στην Άπω Ανατολή έχουν τον διαλογισμό, αυτοσυγκεντρώνονται. Εμείς απευθυνόμαστε στον προσωπικό Θεόν, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό. Εκείνοι με την αυτοσυγκέντρωση προσπαθούν να πετύχουν μία κατάσταση νιρβάνα. Παρακαλώ να τα αντιδιαστείλετε αυτά και να τα σχολιάσετε.

Γ.Μ.: Η «προσευχή», ο «ασκητισμός» ή «μοναχισμός»  που έχουν αυτοί που αναφέρετε, οι Ίνδουισταί π.χ., είναι πλάνη. Πλανούν πολύ κόσμο όλοι αυτοί. Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς δεν βιώνουν την Ορθοδοξία, δεν αρέσκονται στην ακριβή εφαρμογή της Ορθοδοξίας κι έτσι καταφεύγουν σε άλλες δοξασίες, άλλες «θρησκείες» οι όποιες τούς ηλεκτρίζουν, τούς μαγεύουν. Είναι πολύ θλιβερό κάποιοι Χριστιανοί να πηγαίνουν προς το Θιβέτ, να θέλουνε να μυηθούν από τούς γιόγκις. Δαιμονικά πράγματα… Μα τί μπορεί να πετύχουν όλοι αυτοί;

Μπορούν να αλλοιώσουν τον άνθρωπο «αλλοιώνεται» ή ζωή ενός ορθοδόξου μοναχού ή απλού πιστού; Τίποτε δεν πετυχαίνουν με το να ασκούνται, να ασκούν το σώμα τους, γιατί ότι νομίζουν ότι πετυχαίνουν, το θεωρούν προσωπικό τους επίτευγμα. Η άσκησή τους  είναι αυταρέσκεια. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα πάνω τους. Το νιρβάνα αυτό δεν επιτυγχάνει τίποτε.

Μ.Μ.: Ή άσκηση γι’ αυτούς είναι σκοπός, ενώ για μας είναι μέσο.

Γ.Μ.: Μάλιστα, μάλιστα. Είναι μέσο για ν’ ανεβείς προς το Θεό. Να φθάσεις τον Θεό. Αυτοί τί θεό να βρουν; Απλώς μένουν σ’ αυτή την άσκηση τού σώματος. Ταλαιπωρούν το σώμα τους. Δεν έχουν καρπούς του Αγίου Πνεύματος, δεν έχουν χάρη, διότι -όπως άριστα είπατε- δεν επικαλούνται τον προσωπικό Θεό, δεν αγιάζονται, δεν χαριτώνονται, δεν έχουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Τί επικαλούνται; Τίποτε. Απλώς «αθλούν» το σώμα τους. Όπως ό αθλητής πού αθλείται και αποκτά ένα γερό σώμα. Αυτοί το αποκτούν με αυτή την άσκηση. Τούς κατευθύνει ό πονηρός και νομίζουν ότι κάτι καταφέρνουν με τις θεωρίες πού βλέπουν και τα φαντάσματα. Μιλάνε για αγάπη, τελείως αόριστα. Τί είναι ή αγάπη και από πού απορρέει και ποιος είναι ό Θεός της αγάπης; Τίποτε δεν ξέρουν από αυτά.

Είχε έλθει ένας νεαρός πέρυσι εδώ, ό όποιος είχε μπλέξει με αυτούς. Κύπριος ήταν. Με πλησίασε και μου λέγει:

-Πάτερ, αισθάνομαι ότι πρόδωσα την Ορθοδοξία. Είχε έλεγχο συνειδήσεως.

-Γιατί, παιδάκι μου;

-Πήγα στην Ινδία και μού είπαν αυτά τα πράγματα.

-Γιατί το έκανες; Τί ανάγκην είχες εσύ, ένας Ορθόδοξος, να πας εκεί πέρα; Έστω, πήγες. Δεν μπορείς να συνέλθεις;

-Νόμιζα ότι αυτοί έχουν μία τελειότερη διδασκαλία.

-Τελειότερη από τον Χριστόν; Μπήκες μέσα στην «εκκλησία» τους; Είδες τον «κύριο» τους; Θυσιάζεται; Προσφέρεται όπως ό Κύριος μας; Έχουν μυστήρια; Έχουν αρετές;

-Πάτερ, δεν μπορούσα να καθίσω μέσα στην «εκκλησία» τους. Έμπαινα κι έβγαινα. Είχα ταραχή…

-Ξέρεις γιατί είχες ταραχή; Είναι το δαιμόνιο πού σου φέρνει την ταραχή. Κάθισε, το πρωί να βρούμε τον Γέροντα να συνομιλήσεις μαζί του ή να πάς σε κάποιον άλλο Γέροντα να σου δώσει βοήθεια.

-Δεν μπορώ, πάτερ.

Τόσο ήταν ταραγμένος, πού ούτε να δεχθεί συμβουλή ήθελε ούτε και ν’ αναπαυθεί μπορούσε σ’ αυτό πού είχε. Ταραγμένη προσωπικότητα. Σχεδόν εναγωνίως με ρώτησε:

-Πότε ανοίγει ή πύλη;

-Γιατί;

-Θέλω να φύγω νωρίς!

-Αγρίμι είσαι και θα φύγεις νωρίς; Θ’ ανατείλει πρώτα ό ήλιος και θα φύγεις. Που θα πάς μέσα στη νύκτα; Θα πάθεις κάτι και θα έχουμε ευθύνη. Θα έλθεις στην εκκλησία μαζί με όλους τούς αδελφούς, θα πάρεις το αντίδωρο, θα καθίσεις να φας το φαγητό σου, να αγιαστείς, να πάρεις χάρη και χαρά και μετά θα φύγεις.!

– Πάτερ, δεν αντέχω να μείνω άλλο εδώ μέσα!

Έτσι τον είχαν κάνει. Ταραγμένο. Να μη δέχεται τίποτε. Αλίμονο αν μπει αυτό το σαράκι των ινδουιστών στην ψυχή. Διαλύει προσωπικότητες… Το είδα και τα έζησα και με αυτόν, αλλά και με άλλα παιδιά πού περνούν από έδώ και είναι τελείως χαμένα.

 ΛΟΓΟΣ ΑΘΩΝΑΣ, ΤΕΥΧΟΣ 10, ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ.

proskynitis

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

 

Ο Θεός με το στόμα του Προφήτου Ησαΐα μάς παραγγέλλει λέγων: «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών απέναντι των οφθαλμών μου, παύσασθε από των πονηριών υμών. Μάθετε καλόν ποιείν» (Ησ. α’ 16).
Η μετάνοια προϋποθέτει αμαρτία. Όποιος δεν έχει αμαρτία, αυτός δεν έχει ανάγκη μετανοίας. Όλοι, και πρώτος εγώ, αισθανόμεθα αμαρτωλοί. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΛΕΣ: «ΚΥΡΙΕ ΣΩΣΕ ΜΕ…»

Δεν φτάνει να λες «Κύριε σώσε με»…πρέπει να κάνεις την υπέρβαση και να πεις:
«Κύριε σώσε με, με κάθε κόστος, όσο κι αν μου στοιχίσει».
Να είσαι έτοιμος να χάσεις, να πονέσεις, να ζήσεις στο περιθώριο, να αναπνεύεις αφάνεια και εξευτιλισμούς, και όμως εσύ να αναπαύεσαι…όχι γιατί είσαι τρελός, αλλά γιατί είσαι θεό-τρελος.
Είσαι τρελαμένος, ερωτευμένος, με τον Θεό, με την Αγάπη Του, με την Θυσία Του, με την Απουσία και Παρουσία Του.
Ζεις γι’ Αυτόν, δι’ Αυτού μέσα στον κόσμο, για τον κόσμο όχι όμως με τον κόσμο.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

«Πάτερ, θέλω τὴν εὐχή σας νὰ κάνω οἰκογένεια» -«Εἶσαι ἕτοιμη νὰ φέρεις στὸν κόσμο ἕναν Ἅγιο; Τότε σοῦ δίνω τὴν εὐλογία μου»

 

Μία πιστὴ Ρωσίδα πῆγε στὸν πνευματικό της στὴν Ρωσία καὶ τοῦ εἶπε: «Πάτερ, θέλω νὰ πάρω τὴν εὐχή σας νὰ κάνω οἰκογένεια. Μοῦ δίνετε τὴν εὐχή σας; Θέλω νὰ εὐχηθεῖτε γιὰ μένα καὶ νὰ μὲ εὐλογήσετε. Ἠρθὲ ἡ ὥρα εἶμαι ὥριμη πλέον Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Συντάραξε ολάκερη τη Ρόδο και το Πανελλήνιο το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ .Σύγχρονος γέροντας ερμηνεύει γιατί δάκρυσε ο Αρχιστράτηγος

image001
Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου πιστές γυναίκες που μετέβησαν στο μικρό εκκλησάκι του Ταξιάρχη που βρίσκεται στο κοιμητήριο της Ιαλυσού βρέθηκαν ενώπιον ενός παράδοξου γεγονότος. Από τα μάτια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, της ιστορικής εικόνας που χρονολογείται από το 1896 είδαν να τρέχουν δάκρυα. Αμέσως ειδοποίησαν τον εφημέριο! Εκείνος μόλις είδε το παράδοξο τούτο σημείο ενημέρωσε τον Μητροπολίτη Ρόδου Κύριλλο, έναν φιλακόλουθο και ταπεινό Ιεράρχη.Η καλή είδηση του μεγάλου θαύματος ως αστραπή διαδόθηκε σε ολάκερη τη Ρόδο. Πιστοί έτρεξαν να καταστούν μάρτυρες του θαυμαστού γεγονότος. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ἡ ἄσκηση στό «Βυζάντιο»

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».

 

Ἡ ἄσκηση στό «Βυζάντιο».

Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ ἄσκηση γινόταν (καί μάλιστα μέ πολύ μεγάλη ἔνταση) ὄχι μόνο στά Μοναστήρια ἀλλά καί στίς κοσμικές Ἐνορίες, ἀπό τούς χριστιανούς πού ζοῦσαν στόν κόσμο. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΙ ΜΕ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΥΓΙΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

«Ἱερουσαλήμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τούς προφήτας καί λιθοβολοῦσα 
τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου…
καί οὐκ ἠθελήσατε» (Ματθ. κγ΄, 37)

Μήπως και ὁ Χριστός …ρατσιστής;

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

«Η ΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ, ΔΥΝΑΜΗ, ΘΕΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

 Συνομιλία με τον σεπτό καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου ( απόσπασμα )
– Μ.Μ.: Γέροντα -μια και μιλάτε περί προσευχής- πείτε μας, παρακαλώ, ποια είναι η σημασία της ευχής· είναι λίγες, ελάχιστες λέξεις: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», αλλά συντρίβει κόκαλα, όπως έλεγε ένας Γέροντας. Μαστιγώνει τον διάβολο! Ποια είναι η σημασία της μονολόγιστης ευχής, που τόσο πολύ βοηθεί τον κόσμον, ίσως και χωρίς να το καταλαβαίνει ο κόσμος; Είναι η επίκληση του ονόματος του Κυρίου, που έχει τη βαρύτητα;

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ.

Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό:
«Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόνὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη.
Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόνὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτιἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια.  Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία