Tag Archives: π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Τα πραγματικά αίτια του μεγάλου ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ των δύο εκκλησιών, του π. Ιωάννη Ρωμανίδη – Cognosco Team

Η γέννησις του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφεται εις επιστολήν του Αγίου Βονιφατίου προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) το 1741. Οι Φράγκοι είχον διώ­ξει όλους τους Ρωμαίους επισκόπους από την Εκκλησίαν της Φραγκίας και είχαν διορίσει τον εαυτόν τους ως τους επισκόπους και ηγουμένους της Γαλλίας. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κετείχε έκαστος εις την πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον στα 80 χρόνια από τότε που κατέλαβαν την ιεραρχίαν. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς οπλαρχηγούς συναδέλφους τους. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί καί μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».

Οι Φράγκοι καταδίκασαν τους Ανατολικούς Ρωμαίους ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» ήδη το 794 και το 809, δηλαδή 260 χρόνια ενωρίτερα από το λεγόμενο σχίσμα το 1054. Οι Φρά­γκοι είχαν αρχίσει από το 794 να αποκαλούν τους ελευθέρους Ρωμαίους με τα ονόματα «Γραικοί» και «αιρετικοί» με σκοπό οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να ξεχάσουν βαδμηδόν τους συναδέλ­φους τους εις την Ανατολήν.

Οι Φράγκοι διήρεσαν συγχρόνως τους Ρωμαίους Πατέρες σε λεγομένους Λατίνους και Γραικούς και εταύτισαν τον εαυτόν τους με τους λεγομένους Λατίνους Πατέρες. Έτσι εδημιούργησαν την ψευδαίσδησιν ότι η Φραγκο-Λατινική τους παράδοσις είναι ένα συνεχόμενον μέρος της παραδόσεως των Λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων. Γενόμενοι οι Δυτικοί Ρωμαίοι δουλοπάροικοι του Φραγκο-Λατινικού Φεουδαλισμού έπαυσαν να παράγουν επισκόπους και ηγουμένους και ολίγους γνωστούς αγίους.

Κατά την διάρκειαν των ετών 1009 με 1046 οι Φραγκο-Λατίνοι αυτοκράτορες της Φραγκίας ίδρυσαν τον σημερινό Παπισμό σε δύο στάδια. πρώτα εγκατέστησαν δια πρώτη φορά αιρετικούς Ρωμαίους πάπες της Ρώμης. Δηλαδή οι εν λόγω πάπες απέκτη­σαν τους θρόνους τους υπό τον όρον ότι αποδέχονται την προσθήκην του Filioque στο Σύμβολον της Πίστεως. Το δεύτερον στάδιον άρχισε το 1046 όταν ο Φράγκος Αυτοκράτωρ Ερρίκος Γ’ (1049-1056) αντικατέστησε τον Ρωμαίον πάπα Γρηγόριον ΣΤ’ (1045-1046) με τον Φραγκο-Λατίνον πάπα Κλήμεντα Β’ (1046-1047). Από τότε μέχρι σήμερον οι πάπες είναι σχεδόν όλοι Τεύτονες ανήκοντες στην τάξιν των Φραγκο-Λατίνων ευγενών κατα­κτητών της Δυτικής Ρωμαιοσύνης.

Επομένως το λεγόμενο σχίσμα μεταξύ Εκκλησιών Δύσεως και Ανατολής δεν έγινε μεταξύ Δυτικών και Ανατολικών Ρωμαίων, αλλά μεταξύ των Φράγκων κατακτητών των Δυτικών Ρωμαίων και των ελευθέρων Ρωμαίων της Δύσεως και της Ανατολής. Μάλιστα το 1054 οι Κέλτες και οι Σάξωνες της Αγγλίας και οι Ρωμαίοι της Αραβοκρατουμένης Ισπανίας και Πορτογαλίας ήταν Ορθόδοξοι.

Ήδη από τον 8ον αιώνα άρχισαν οι Φράγκοι να κατηγορούν τους ελευθέρους Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» στα θέματα των εικό­νων και του Filioque. Οι Φράγκοι ήταν τότε τελείως βάρβαροι και αγράμματοι, όπως είδαμεν. Οι τότε Ρωμαίοι πάπες απλώς διεμαρτυρήθησαν, αλλά ακόμη δεν κατεδίκασαν τους Φράγκους από φόβον αντιποίνων με σφαγές μάλιστα, όπως μας πληροφορεί ο άγιος Βονιφάτιος το 741. Ίσως ήλπιζαν οι Ρωμαίοι ότι θα ημπο­ρούσαν εν καιρώ να επιβληθούν στους Φράγκους όπως κάμνει κανείς επάνω σε πείσμονα παιδιά. Αλλά οι Ρωμαίοι της Πρεσβυ­τέρας Ρώμης, αλλά ούτε και οι Ρωμαίοι τής Νέας Ρώμης, ούτε καν υποπτεύθηκαν ότι οι Φράγκοι από σκοπού προκαλούσαν μόνιμον σχίσμα ως μέρος της αμυντικής τους στρατηγικής κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των σχεδίων τους δια παγκόσμιον κυριαρχίαν.

Οι Ρωμαίοι πάπες δεν είχαν άλλην εκλογήν από το να ανεχθούν την Φραγκικήν κυριαρχίαν με σκοπόν να βοηθήσουν με την σύνεσίν τους τους υποδούλους αδελφούς τους και να εξασφαλίσουν την σχετικήν ελευθερίαν του Πατριαρχείου τους και αυτήν των Ρωμαίων πολιτών της Παπικής Ρωμανίας, δηλα­δή του Παπικού Κράτους.

Με την εμφάνισιν των Ψευδο-Ισιδωρείων Δια­τάξεων περί το 850 οι Ρωμαίοι Πάπες άρχισαν να αισθάνωνται αρκετά ισχυροί. Απαίτησαν δυναμικά πλέον από την Φραγκικήν ηγεσίαν να δεχθούν 1) πιο πολιτισμένους κανόνες καλής συμπεριφοράς έναντι της υποδούλου Ρωμαιοσύνης και 2) την απαλλαγήν της Φραγκικής ιεραρχίας από τους Φράγκους ηγεμόνες και την υποταγήν της εις τον Ρωμαίον Πάπα της Ρώμης.

Μέσα στα πλαίσια αυτά ο Ρωμαίος Πάπας Ιωάννης Η’ έλαβε μέρος στην Η’ ΟΙκουμενικήν Σύνοδον του Μεγάλου Φωτίου το 879 στην Κων/πολιν Νέαν Ρώμην, η οποία κατεδίκασε τας Φραγκικάς αιρέσεις περί εικόνων και του Filioque, χωρίς να κατονομάση τους εν λόγω αιρετικούς από φόβον να μη κινδυνεύη το έργον που άρχισε το 850.

Αλλά αι προσπάθειαι βάσει των εν λόγω Διατάξεων έφεραν τελικά το αντίθετον αποτέ­λεσμα. Οι Φραγκο-Λατίνοι αντέδρασαν δυνα­μικά στην δημοφιλίαν των Διατάξεων αυτών. Άρχισαν να σχεδιάζουν και να εφαρμόζουν τα σχέδια τους δια την εκδίωξιν των Ρωμαίων από την εκκλησιαστικήν και την πολιτικήν εξουσίαν της Παπικής Ρωμανίας και την αντικατάστασιν των Ρωμαίων Παπών από Φραγκο-Λατίνους Πάπες.

Οι Φραγκο-Λατίνοι άρχισαν την τελικήν τους επίθεσιν κατά της ελευθερίας, της Ορθοδοξίας και της Ρωμαϊκότητος του Πατριαρχείου της Πρεσβυτέρας Ρώμης κατά το 973 μέχρι το 1003. Ολοκλήρωσαν την εκδίωξιν του Ορθοδόξου δόγματος το 1009-1012 μέχρι το 1046. Τελικά αφάνισαν πλήρως την Ρωμαϊκότητα του Πατριαρχείου της Ρώμης το 1046 αφού την κατέλαβαν οι Φραγκο-Λατίνοι πάπες.

Δια τούτο από την εποχήν αυτήν οι Ορθόδοξοι Ρωμαίοι ονομάζουν τον πάπα αιρετικόν, Φράγκον καί Λατίνον καί την εκκλησίαν του Φραγκικήν καί Λατινικήν. Παραταύτα οι καθηγηταί των Θεολογικών Σχολών της Χάλκης, Αθηνών και της Θεσσαλονίκης βάπτισαν τον Φραγκο-Λατίνον πάπα με το όνομα «Ρωμαί­ον» και την εκκλησίαν του «Ρωμαϊκήν». Τούτο διότι οι Φραγκο-Λατίνοι Πάπες συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα Ρωμαϊκά ονόματα των Ρωμαίων παπών γενόμενοι πάπες, ως και ονό­ματα Ρωμαίος πάπας και Ρωμαϊκή Εκκλησία, δια να συνεχίζουν οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαί­οι να νομίζουν ότι έχουν ακόμη τον εθνάρχην τους στην Ρώμην. Γενόμενοι οι Νεο-Έλληνες και αυτοί υπόδουλοι στην Φραγκο-Λατινικήν παράδοσιν ονομάζουν και αυτοί τον πάπα με Ρωμαϊκά ονόματα.

Από όλα τα ανωτέρω σημειωθέντα φαίνεται σαφώς ότι ο καθορισμός του σχίσματος το 1054, εντός της πλαστογραφημένης διακρίσε­ως μεταξύ «Ανατολικών Γραικών» και «Δυτικών Λατίνων», δεν είναι σωστός. Το σχίσμα άρχισε το 794 ως καλά σχεδιασμένο αμυντικό και επιθετικό κατασκεύασμα των βαρβάρων και αγραμμάτων Φράγκων. Το 1054 ήτο μόνον μία από τας μετέπειτα εκδηλώσεις ενός σχί­σματος, το οποίον ήδη υπήρχε από την εποχή που οι Φράγκοι απεφάσισαν το 794 να προκα­λέσουν σχίσμα με τους ελευθέρους Ρωμαίους που δια πρώτην φοράν ονόμασαν «Γραικούς» και «αιρετικούς» δια λόγους πολιτικούς και στρατιωτικούς. Η Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης ηγωνίσθηκε ηρωικά να παραμείνη ηνω­μένη με την Νέαν Ρώμην μέχρι το 1009.

Από το 794 μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνος οι Φράγκοι, οι Φραγκο-Λατίνοι και το Βατικανό, ουδέποτε παρεξέκλιναν από την γραμμήν τους ότι οι Ανατολικοί Ρωμαίοι είναι «Γραικοί» και «αιρετικοί». Τούτο ήτο τόσον έκδηλον στην νεανική ηλικία του γράφοντος όταν εσπούδαζε στο γυμνάσιον της Νέας Υόρκης. Στα παπικά βιβλία Απολογητικής οι Ορθόδοξοι περιεγράφοντο ως αιρετικοί και χωρίς αγίους και θαύματα. Έτσι ισχυρίζοντο ότι οι τελευταίοι Πατέρες της Εκκλησίας των Ορδοδόξων ήταν οι Άγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός (περίπου 675-749) και Θεόδωρος Στουδίτης (759-826).

Επίσης οι Φραγκο-Λατίνοι και ο Παπισμός τους συνέχισαν τας κατακτήσεις τους που πάντοτε συνοδεύοντο από την εξόντωσιν ή εκδίωξιν των Ορθοδόξων επισκόπων και την υποδούλωσιν των πιστών δια της μεταβολής τους στην κατάστασιν δουλοπαροίκων με την πλήρη αφαίρεσιν της γεωκτησίας τους. Αυτό δεν το έκαναν ποτέ ούτε οι Άραβες και ούτε οι Τούρκοι Μουσουλμάνοι.

Αλλά ακόμη μέχρι αρχάς του 20ου αιώνος το Βατικανό ενεργούσε κατά τον ίδιον τρόπον. Το 1923 η Ιταλία απέκτησε από την Τουρκίαν τα Δωδεκάνησα με την Συνθήκην της Λωζάνης. Το Βατικανό έδιωξε όλους τους Ορθοδόξους επισκόπους και τους αντικατέστησε με Φραγκο-Τοσκάνους και Λογγοβάρδους που από το 1870 είχαν υποδυθεί την ταυτότητα του μέχρι τότε ανυπάρκτου Ιταλικού έθνους. Ήλπιζε το Βατικανό ότι οι Ορθόδοξοι πιστοί θα αποδε­χθούν τελικά κληρικούς χειροτονημένους απ’ αυτούς τους επισκόπους του δια να μη μείνουν χωρίς κληρικούς και μυστήρια. Η κατάστασις άλλαξε όταν τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα το 1947 και επανήλθαν εις τας θέσεις τους οι επίσκοποι του Οικουμενικού Πατριαρ­χείου της Νέας Ρώμης Κων/πόλεως.

Αλλά κατά τα μέσα του 20ου αιώνος τούτου το Βατικανό εγκαινίασε μίαν πρωτότυπον τακτικήν. Περιέργως ανεγνώρισε τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όταν έγινε η Βατικάνειος πράξις αυτή μέσω της Συνόδου του Βατικανού Β’ (1962-1965) ορισμένοι Ορθόδοξοι κατάλαβαν ότι πρόκειται δια παγίδα. Άλλοι εχάρηκαν. Μερικοί μάλιστα «Ορθόδοξοι» στο εξωτερικό ενόμισαν ότι η χειρονομία αυτή έδω­σε κύρος όχι μόνον στα μυστήρια, αλλά και στην ταυτότητά τους ως θρησκευτική ηγεσία. Εν συνεχεία το Φανάρι και το Βατικανό προέ­βησαν την 7η Δεκεμβρίου 1965 σε κοινήν άρσιν των αναθεμάτων του 1054. Δια το Βατικανό τούτο απετέλεσε πράξιν μυστηριακής κοινωνίας βάσει της υπ’ αυτού αναγνωρίσεως των Ορθοδόξων μυστηρίων. Εξ’ επόψεως Ορθοδόξου ήταν μία πράξις του Φαναρίου δια την οποίαν κινδυνεύει να χάση το εντός της Ορθοδοξίας προεδρείον του αν αποδειχθή ότι με την πράξιν αυτήν αναγνώρισε ή ανέχεται ή συμφωνεί με τας αιρέσεις των 13 Φραγκο-Λατινικών «Οικουμενικών Συνόδων». Αν ήτο μία απλή πράξις καλής θελήσεως δια να διευκολυνθή ο διάλογος που επρόκειτο τότε να αρχίση, έχει καλώς.

Πάντως όσον άφορα στο Βατικανό το θέμα έχει ως εξής. η μεταβολή της τακτικής του Βατι­κανού από «πόλεμο» και «διάλογο» σε τακτική «αναγνωρίσεως των Ορθοδόξων μυστηρί­ων» είναι μία πραγματικότης. Αλλά το ότι το Φανάρι αμέσως ανταπέδωσε με την από κοινού μετά του Βατικανού σύγχρονον άρσιν των ανα­θεμάτων του 1054 την 7.12.65 σημαίνει ότι η κοινή πράξις αυτή ήτο αποτέλεσμα μυστικών συνεννοήσεων μεταξύ των δύο. Δηλαδή η πρά­ξις ήτο μονόπλευρος μόνον με την έννοιαν ότι δεν συμμετείχε ολόκληρος η Ορθοδοξία, αλλά μόνον το Φανάρι. Το ότι σχεδόν σύσσωμα χαι­ρέτησαν την πράξιν οι υπόλοιποι Ορθόδοξοι ως πράξιν καλής θελήσεως, δεν έχει καμμίαν δογματικήν σημασίαν. Αι αιρέσεις του Βατικα­νού παραμένουν.

Τι επιδιώκει το Βατικανό θα εξαρτηθή από τι θα κάνη με τας (13) Φραγκο-Λατινικάς Οικου­μενικάς του Συνόδους που προσέθεσε στας 7 Ρωμαϊκάς Οικουμενικάς Συνόδους μαζί με την Σύνοδον του 869 που καθήρεσε τον Μέγαν Φώτιον. Μάλιστα θεωρεί την Σύνοδον του 869 κατά του Μεγάλου Φωτίου ως την Η’ Οικουμενικήν της Σύνοδον.

(Εκ της μελέτης του π. Ιωάννου Ρωμανίδου «Ορθόδοξος και Βατικάνειος Συμφωνία περί Ουνιτισμού» δημοσιευθείσης εις τον τόμον «Καιρός», αφιέρωμα στον καθηγητή Δαμιανό Δόικο, Θεσσαλονίκη 1995).

impantokratoros.gr

Πηγή: Τα πραγματικά αίτια του μεγάλου ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ των δύο εκκλησιών, του π. Ιωάννη Ρωμανίδη – Cognosco Team

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Λαϊκοί καί Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία. Πῶς ἀσθενεῖς πῆραν τή θέση τῶν γιατρῶν.

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης Πηγη:»Ἐμπειρική Δογματική της Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατά τίς προφορικές παραδόσειςτου π. Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄. Τοῦ σέβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ἰεροθέου Βλάχου
Οἱ πιστοί, μέ τά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος καί μέ τόν ἀγώνα τους να ἐφαρμόσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶχαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, τουλάχιστον τήν νοερά καρδιακή προσευχή, ἀνῆκαν στό «βασίλειον ἱεράτευμα».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἀπαρίθμηση τῶν χαρισμάτων, πού εἴδαμε στό χωρίο πού παρατέθηκε πιό πάνω, ὡς τελευταῖο θέτει τό χάρισμα τῶν γλωσσῶν, «γένη γλωσσῶν» πού εἶναι ἡ νοερά προσευχή.
Καί ἀπό ἄλλες ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων φαίνεται ὅτι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν νοερά προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό.
Ἔτσι, ὅλοι οἱ πιστοί, καί οἱ γυναῖκες, εἶχαν τήν πνευματική Ἱερωσύνη, τό «βασίλειον ἱεράτευμα», ἦταν φωτισμένοι, ἐκτός καί ἄν κανείς περιέπιπτε στήν ἁμαρτία, ὅποτε ἔχανε τήν προσευχή καί συγκαταριθμεῖτο μεταξύ τῶν Κατηχουμένων, ὡς μετανοῶν.
Πάντως, οἱ πιστοί δέν ἦταν αὐτοί πού δέν εἶχαν κάποιο χάρισμα, ἀλλά ὅσοι εἶχαν τουλάχιστον νοερά προσευχή.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται σέ ἀνθρώπους πού προσεύχονταν νοερά «προσεύξομαι τῷ πνεύματι, προσεύξομαι καί τῷ νοΐ» ἀλλά καί σέ ἰδιῶτες, πού δέν ἔχουν αὐτήν τήν νοερά προσευχή. «Ἐπεῖ ἐάν εὐλογήσης τῷ πνεύματι, ὁ ἀναπληρῶν τόν τόπον τόν ἰδιώτου πῶς ἐρεῖ τό ἀμήν ἐπί τή σή εὐχαριστία;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ’, 15-16).
Καί πιό κάτω γράφει: «ἐάν οὔν συνέλθη ἡ Ἐκκλησία ὅλη ἐπί τό αὐτό καί πάντες γλώσσαις λαλῶσιν, εἰσέλθωσι δέ ἰδιῶται ἡ ἄπιστοι, οὐκ ἐρούσιν ὅτι μαίνεσθε;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ’, 23).
Εἶναι προφανές ὅτι στήν πρώτη Ἐκκλησία, κατά τήν περιγραφή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὑπῆρχαν οἱ…χαρισματοῦχοι, μέ μία ἱεράρχηση χαρισμάτων, καί οἱ ἰδιῶτες-λαϊκοί.

Ἐκτός δέ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν οἱ ἄπιστοι.

Μέσα σέ αὐτά τά πλαίσια, ὅμως, βλέπουμε μία περίεργη ἐξέλιξη μέσα στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, κατά τήν ὁποία τό βασίλειον ἱεράτευμα τῆς Ἐκκλησίας δέν παρέμεινε ποιοτικά ἐκεῖνο πού ἦταν ἀρχικά.

Ἀρχικά, δηλαδή στήν ἐποχή τῶν πρώτων Χριστιανῶν, ἔχουμε τούς λαϊκούς καί τούς Κληρικούς.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τούς λαϊκούς ὀνομάζει ἰδιῶτες καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησῖας ειναι ἐκεῖνοι πού ἑρμηνεύουν τούς «ἰδιῶτες» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὡς λαϊκούς.

Λαϊκός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει βαπτισθεῖ, ἄλλα δέν ἔχει ἀκόμη κληθεῖ ἄνωθεν, ὥστε νά γίνει βασίλειον ἱεράτευμα, δηλαδή Κληρικός.

Ὡς Κληρικός ἐθεωρεῖτο ὁ θεοκλητός, ἐκεῖνος δηλαδή πού ἔχει δεχθεῖ μέσα στήν καρδιά τοῦ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί πού τό Πνεῦμα εἶχε ἀρχίσει νά προσεύχεται μέσα του. Ἐκεῖνος δηλαδή πού εἶχε γίνει ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί γι’ αὐτό μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτό σημαίνει ὅτι στήν ἀρχαία Ἀποστολική Ἐκκλησία ὅλοι οἱ πιστοί ἦταν χαρισματοῦχοι, ἀνῆκαν στό «βασίλειον ἱεράτευμα», εἶχαν τήν πνευματική Ἱερωσύνη, διότι εἶχαν ὅλοι, τουλάχιστον, τήν νοερά προσευχή, πού εἶναι μία πνευματική ἱερουργία.

Ἀπό αὐτούς τούς πιστούς ἐξέλεγαν μερικούς γιά νά τούς καταστήσουν Διακόνους, Πρεσβυτέρους καί Ἐπισκόπους καί νά ἔχουν τό εἰδικό χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης, μέ τό ὁποῖο θά τελοῦν τά Μυστήρια καί θά κατευθύνουν πνευματικά τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Προκειμένου οἱ Ἀπόστολοι νά ἐκλέξουν τούς πρώτους Διακόνους καί νά τούς χειροτονήσουν, εἶπαν στούς πιστούς: «ἐπισκέψασθε οὔν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὖς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας τούτης» (Πράξεις στ’, 3).

Ὁ δέ Πρωτομάρτυς Στέφανος ἦταν «ἄνδρας πλήρης πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου» (Πράξεις στ’, 5).

Γιά νά ἐκλεγοῦν κάποιοι νά γίνουν Διάκονοι, ἔπρεπε νά ἔχουν Ἅγιον Πνεῦμα. Το νά ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα σημαίνει ὅτι εἶχαν νοερά προσευχή, πού εἶναι σαφεστάτη ἀπόδειξη παρουσίας καί ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί αὐτό ἦταν γνωστό στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί τούς ἀναγνώριζαν, προφανῶς, καί ἀπό τό χάρισμα πού καί αὐτοί οἱ ἴδιοι εἶχαν.

Οἱ Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ὅπως συγκροτήθηκαν σέ βαθμούς τῆς Ἱερωσύνης -Διάκονοι, Πρεσβύτεροι καί Ἐπίσκοποι- εἶχαν πνευματικό χάρισμα καί, ἔτσι, τελοῦσαν τά Μυστήρια, ἀλλά συγχρόνως καθοδηγοῦσαν τούς πιστούς γιά νά μεθέξουν τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, ὥστε μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις νά μετέχουν ἀξίως τῶν Μυστηρίων.

Αὐτό συνιστᾶ τήν θεραπεία τῶν Χριστιανῶν. Οι βαθμοί τῆς Ἱερωσύνης ἀντιστοιχοῦσαν μέ τούς βαθμούς τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μᾶς τό λέει καθαρά, ὅτι ὁ Διάκονος ἀντιστοιχεῖ μέ τό στάδιο τῆς καθάρσεως, ὁ Πρεσβύτερος μέ τό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ καί ὁ Ἐπίσκοπος μέ τό στάδιο τῆς Θεώσεως.

Αὐτό φαίνεται καί ἀπό τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τήν ὁποία γιά νά γίνει κανείς Κληρικός δέν ἔπρεπε νά εἶναι νεοφώτιστος.

Αὐτό τό συναντᾶμε καί στήν ἐντολή πού δίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στόν Ἐπίσκοπο Τιμόθεο: «δεῖ τόν τόν ἐπίσκοπον… μή νεόφυτον, ἴνα μή τυφωθεῖς εἰς κρίμα ἐμπέση τοῦ διαβόλου» (Ἅ΄ Τίμ. γ’, 2 καί 6).

Καί χειροτονοῦμε τόν ἄνθρωπο, ὅταν φθάσει στήν φώτιση. Τότε τόν χειροτονοῦμε. Ἡ χειροτονία δέν τόν κάνει φωτισμένο. Ἐπειδή εἶναι φωτισμένος, τόν χειροτονοῦμε.

Ἔχουμε Πανεπιστήμιο, ἔχουμε Λύκειο καί ἔχουμε τό Δημοτικό Σχολεῖο.

Γιά νά γίνει κανείς Ἐπίσκοπος ἤ Κληρικός στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἔπρεπε νά εἶναι ὄχι μόνο νεοφώτιστος, γι’ αὐτό καί ὑπάρχει κανόνας πού ἀπαγορεύει σέ νεοφώτιστο νά χειροτονηθεῖ.

Γιατί ἀπαγορεύει σέ νεοφώτιστο νά χειροτονηθεῖ;

Διότι ὁ νεοφώτιστος δέν εἶχε φθάσει ἀκόμα στήν ἀέναη μνήμη τοῦ Θεοῦ, εἶχε μόλις περάσει τό στάδιο τῆς καθάρσεως καί ὡς νεοφώτιστος ἐμάνθανε τά τοῦ σταδίου τοῦ φωτισμοῦ καί μετά, μαζί μέ τήν ἀέναη μνήμη Θεοῦ, ἐθεωρεῖτο ὅτι μπῆκε στό στάδιο τῆς θεωρίας.

Αὐτό τό στάδιο τῆς θεωρίας, πού εἶναι τό πρῶτο βῆμα, εἶναι τό ἀνώτερο βῆμα τοῦ φωτισμοῦ καί τό πρῶτο βῆμα πρός τήν θέωση.

Ἀπό αὐτήν τήν κατάσταση ἐκλέγονταν οἱ Ἐπισκοποι καί γι’ αὐτό δέν γίνονταν οἱ νεοφώτιστοι Ἐπίσκοποι, ἀλλά οἱ φωτισμένοι.

Αὐτός ὁ φωτισμένος δέν σημαίνει ἀπόφοιτός του Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἤ τῶν Ἀκαδημιῶν τῆς Ρωσίας, ἀλλά σημαίνει ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος εἶχε φώτιση, ἀέναη μνήμη Θεοῦ, νοερά προσευχή κλπ., εἶχε κατ’ οὐσίαν καθαρισθεῖ.

Μέ τήν πάροδο, ὅμως, τοῦ χρόνου ἐκκοσμικεύεται ἡ Ἐκκλησία.

Κατ’ ἀρχάς, Κληρικοί χειροτονοῦνται ὅσοι ἀπό τούς πιστούς εἶχαν προσευχή, ἀργότερα ὅμως χειροτονοῦνται ἄνθρωποι πού εἶχαν μία καλή ἐξωτερική διαγωγή… ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχαν κάποιο χάρισμα, δέν ἤξεραν νά θεραπεύουν τούς ἀνθρώπους, συνέχιζαν ὅμως νά τελοῦν τά Μυστήρια.
Ὁ Κλῆρος εἶναι μία ὁμάδα ἀπό ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται τουλάχιστον στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων.

Ἐάν δέν βρίσκεται στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, τότε οἱ ἀδυναμίες τοῦ Κλήρου πρέπει νά ἀναπληρωθοῦν.

Δία μέσου τῶν αἰώνων, ὅταν ἔπεσε ὁ Κλῆρος γενικά ἀπό τήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἔγινε μία γενική πτώση, ὄχι μόνον τοῦ ἱερατικοῦ Κλήρου, δηλαδή τῶν Ἱερέων, τῶν παπάδων δηλαδή καί τῶν διακόνων κλπ.

Ἡ πτώση ἤτανε τόσο γενική, πού συμπεριλαμβάνονται καί οἱ Ἐπίσκοποι στήν πτώση αὐτή. Καί οἱ Ἐπίσκοποι ἔπεσαν ἀπό τήν κατάσταση αὐτή τοῦ φωτισμοῦ, καί δέν εἶχαν οὔτε καν περάσει ἀπό τήν κατάσταση τῆς καθάρσεως.

Αὐτά ἄν κανείς τά ἔχει ὑπ’ ὄψη του καί ἀρχίζει καί μελετάη τούς Κληρικούς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, μεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ὅσοι περνοῦσαν καί ἔφθαναν στόν φωτισμό, στήν θεωρία, ἤσαν ἀπό μόνοι τους διδάσκαλοι, ἐπειδή ἔφθαναν σέ μία πνευματική κατάσταση.

Γι’ αὐτόν τόν λόγο ἔχουμε τό παράδοξο φαινόμενο ὅτι ἐνορίες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας εἶχαν πολλούς Ἱερεῖς.

Ἡ Ἁγία Σοφία στήν ἐποχή τοῦ Ἡρακλείου εἶχε ὀγδόντα Πρεσβυτέρους καί ἑκατόν πενήντα Διακόνους καί αὐτοί οἱ ἀριθμοί εἶναι μετά τήν ἐλάττωση.

Ὑπῆρχαν πολύ περισσότεροι καί ὁ ἀριθμός ἐλαττώθηκε. Ξέρουμε μόνο τόν ἀριθμό μετά τήν ἐλάττωση, ὄχι πρῶτα.

Ἡ χειροτονία ἦταν μία πράξη τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία πιστοποιοῦσε ὅτι αὐτός κάνει γιά Πρεσβύτερος, ἐπειδή εἶχε φθάσει κάπου καί γι’ αὐτό κάνει καί γιά Πνευματικός Πατέρας. Ἄν ὅμως δέν ἔφθανε, δέν κάνει γιά Πνευματικός Πατέρας, ὅποτε δέν μπορεῖ νά φθάσει σέ χειροτονία Πρεσβυτέρου, χειροτονία Ἐπισκόπου.

Αὐτό σημαίνει ὅτι, στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ἡ ἐνορία ἀπετελεῖτο ἀπό φωτισμένους, ὄχι γιατί ἀπέκτησαν λογικές γνώσεις, διότι ὁ πιό φωτισμένος ἀπό αὐτῆς τῆς ἀπόψεως εἶναι ὁ διάβολος, εἶναι ὁ καλύτερος θεολόγος ἀπό αὐτούς πού δέν εἶναι στόν Παράδεισο.

Αὐτοί πού φθάνουν στήν θέωση, στήν Καινή Διαθήκη λέγονται Ἀπόστολοι καί Προφῆτες.

Ἀπό αὐτούς ἐξελέγοντο οἱ Ἐπίσκοποι, ἀπό τούς θεουμένους, δηλαδή, ἀπό τούς Προφῆτες ἦταν οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι.

Μετά ὑπῆρχαν καί δάσκαλοι καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, δηλαδή, στήν Ἐκκλησία. Ἐπικεφαλεῖς τῆς κάθε ἐνορίας εἶναι οἱ Προφῆτες.

Αὐτοί εἶναι οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου, δηλαδή. Μεταξύ τῶν γιατρῶν τοῦ νοσοκομείου ὑπάρχει καί ἕνας διευθυντής γιατρός. Μετά ἀπό τούς γιατρούς εἶναι οἱ νοσοκόμες καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, δηλαδή, πού ἀποτελοῦν ἕνα νοσοκομεῖο.

Ἐκεῖνο πού ἔγινε στήν Ἐκκλησία εἶναι τό ἑξῆς: ὅ,τι ψῆφο γιά νά βγάλουν δεσποτάδες, ἄς ποῦμε, εἶχαν οἱ Προφῆτες, διότι αὐτοί διοικοῦσαν τήν Ἐκκλησία καί δέν ἦταν Προφῆτες ἐπειδή ἐξελέγονται Προφῆτες ἀπό τόν λαό, ἦταν θεοκλητοί, γι’ αὐτό ἔχουμε τούς θεοκλήτους.

Ὅποτε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας λέγουν ὅτι πρέπει κανείς, γιά νά γίνει Κληρικός, νά εἶναι θεοκλητός. Τώρα, θεοκλητός σημαίνει ὅτι τό ἴδιο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἦλθε καί κατώκησε μέσα στόν ἄνθρωπο καί προσεύχεται.

Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «οὖς μέν ἔθετο ὁ Θεός ἐν τή Ἐκκλησία πρῶτον Ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους» (Ἅ’ Κορινθίους Ἰβ’, 28) κλπ.

Αὐτοί τώρα ἀποτελοῦν τό ἰατρεῖον, τούς γιατρούς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι μεταξύ τους ἐκλέγουν καί ἕναν διευθυντή τοῦ νοσοκομείου πού λέγεται Ἐπίσκοπος, δηλαδή, καί αὐτοί διοικοῦν τήν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθεωρεῖτο ὡς πνευματικό νοσοκομεῖο καί οἱ Κληρικοί ὡς πνευματικοί ἰατροί πού θεράπευαν τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Κλῆρος δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό ἰατρεῖο, δηλαδή οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου. Και μετά ἀπό αὐτούς εἶναι ἐκεῖνοι πού εἶναι στόν φωτισμό, καί αὐτοί πού εἶναι στόν φωτισμό εἶναι οἱ νοσοκόμοι τοῦ νοσοκομείου καί μετά ἀπό τούς νοσοκόμους ἔχουμε αὐτούς πού εἶναι πρός κάθαρση, πού εἶναι οἱ ἄρρωστοί του νοσοκομείου.

Βέβαια, δέν εἶναι ἀκριβής ἡ παρομοίωση, εἶναι περίπου.

Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, σιγά-σιγά ἐξαφανίζονται ἀπό κάποιο νοσοκομεῖο ὁ θεούμενος, ὁ γιατρός καί οἱ γιατροί, ἀλλά μπαίνουν οἱ φωτισμένοι στήν θέση τους, δηλαδή, καί σιγά-σιγά ἐξαφανίζονται καί αὐτοί καί μπαίνουν στήν θέση τους οἱ ἄρρωστοι.

Τώρα, τό νοσοκομεῖο τό διευθύνουν οἱ ἄρρωστοι.

Γι’ αὐτό καί ὁ Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος λέει ὅτι σήμερα γίνονται Ἐπίσκοποι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι στήν ἐποχή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου λέγανε τό «ἀμήν», ὡς ἰδιῶτες, οἱ λαϊκοί δηλαδή.

Διότι ἐκεῖνος πού λέει τό «ἀμήν» στό 14° καί 13° κεφάλαιο τῆς Ἅ΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς, ἐκεῖ πού λέμε τό «ἀμήν» στήν Ἐκκλησία, οἱ ἰδιῶτες αὐτοί κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοί οἱ ἰδιῶτες εἶναι οἱ λαϊκοί.

Καί τώρα ἐκεῖνοι πού λέγανε ἁπλῶς τό «ἀμήν», τώρα αὐτοί, λέει ὁ Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, εἶναι Ἐπίσκοποί της Ἐκκλησίας, δηλαδή οὔτε θέωση ἔχουν οὔτε φωτισμό.

Ἔχουν γίνει Ἐπίσκοποί της Ἐκκλησίας. (…)

Ἐρώτηση φοιτητού: Καί οὔτε ξέρουν γι’ αὐτά;

Ἀπάντηση: Οὔτε ξέρουν. Καί ἄν τά πεῖς, μπορεῖ νά σού ποῦν εἶσαι αἱρετικός κιόλας.

Εὐτυχῶς πού ἡ Ἐκκλησία τόν ἀναγνώρισε ὡς Ἅγιό της Ἐκκλησίας, καί ἅμα ποῦμε κάτι πού λέει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, δέν κινδυνεύουμε νά καταδικασθοῦμε ὡς αἱρετικοί.(!)

via Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Λαϊκοί καί Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία. Πῶς ἀσθενεῖς πῆραν τή θέση τῶν γιατρῶν.

Σχολιάστε

by | 08/10/2018 · 12:44 ΜΜ

Έκτακτο Παράρτημα: Ο θεολόγος της Αγίας Ρωμανίας π.Ιωάννης Ρωμανίδης

σχόλιο Γ.Θ : Μια απάντηση για τις συκοφαντίες και τις κατηγορίες στο πρόσωπο του Μεγάλου π.Ιωάννη Ρωμανίδη (σιγά μην γλύτωνε και αυτός από τους νεοέλληνες), από τον αγαπημένο π.Γεώργιο Μεταλληνό.

Πηγή: Έκτακτο Παράρτημα: Ο θεολόγος της Αγίας Ρωμανίας π.Ιωάννης Ρωμανίδης

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Τό ρωμαΐικον φιλότιμον ἒγινε δουλοπρέπεια!

Τό ρωμαΐικον φιλότιμον μετετράπῃ εἰς γραικυλιστικήν ἀφέλειαν ἐξ αίτίας τῆς ἐσφαλμένης ὑψηλῆς ἐκτιμήσεως καί τῆς ἀβασίμου ἐμπιστοσύνης τοῦ Γραικοῦ εἰς τόν δυτικόν πολιτισμόν. Ὁ νεοέλληνας μέ τήν ἐμπιστοσύνην του εἰς τό ἀνύπαρκτον φιλότιμον τῶν ξένων ἔχει τήν πνευματική δομή τοῦ προδότου. Ἀρκεῖ νά τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρία νά συνάψῃ φιλίαν μέ «φιλότιμον φιλέλληνα». Ἀπό πατριωτικόν ἐνθουσιασμόν θα θελήσῃ νά ὠφελήσῃ καί νά σώσῃ τήν Ἑλλαδίτσα του καί νά ἐξασφαλίσῃ τήν ὑποστήριξιν τοῦ φιλέλληνος τούτου, τοῦ τά λέγει ὅλα.

μέσω Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Τό ρωμαΐικον φιλότιμον ἒγινε δουλοπρέπεια!.

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Pantokratoras

Του πρωτοπρ. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη (+)Καθηγητή Πανεπιστημίου

Οι Πατέρες, όταν ομιλούν περί Θεού, αρχίζουν από την Αγία Γραφή καθώς και από το τι είπαν οι προηγούμενοι από αυτούς Πατέρες της Εκκλησίας. Μετά, μέχρις ότου αποκτήσουν την εμπειρία του φωτισμού, δεν θεολογούν οι ίδιοι. Διότι, πριν φθάσουν στον φωτισμό, είναι απλώς μαθηταί. Μαθητεύουν δηλαδή κοντά σε πνευματικούς πατέρες, οι οποίοι τους προετοιμάζουν για τον φωτι-σμό. Τους δίνουν δηλαδή να διαβάσουν Παλαιά και Καινή Διαθήκη, κάθονται μαζί τους και κάνουν ερμηνεία της Αγίας Γραφής για να κατάτοπισθούν ιστορικά επάνω στην Ορθόδοξη Πατερική Παρά-δοσι, τους δίνουν να ασχοληθούν με την νοερά προσευχή, κάνουν νηστεία κλπ. Και γενικά τους ασκούν, ώστε να συντελεσθή η κάθαρσις του νου. Έτσι, έχοντες καθαρό νου, να μπορέσουν οι μα-θηταί αυτοί να δεχθούν την επίσκεψι του Αγίου Πνεύματος.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΩΣΕΩΣ

KOINVNIA_UEOYΤου πρωτοπρ. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη (+)Καθηγητή Πανεπιστημίου

Η Θέωση δεν συμβαίνει σε όλους, ούτε είναι μόνο ένα στάδιο. Στα παρακάτω, θα δείτε τα στάδια της Θέωσης, και τις προϋποθέσεις της.

Τώρα, διαβάζοντας την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ποιοι βλέπομε ότι έφθασαν στην θέωση; Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν οι Προφήτες και στην Καινή Διαθήκη ήταν οι Απόστολοι. Πρώτα όμως στην Καινή Διαθήκη έφθασε ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Μετά ορισμένοι Απόστο-λοι. Όχι όλοι μαζί οι Απόστολοι. Διότι στο όρος Θαβώρ ήταν μόνον τρεις εκ των Αποστόλων. Μέχρι και στην μεταμόρφωση, εκείνοι που ξέρομε καλά ότι είχαν φθάσει στην θέωση στην Καινή Διαθήκη, ήταν (εκτός φυσικά από την Θεοτόκο) ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και με-τά οι τρεις Απόστολοι, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

«Ὁ Ρωμηός οὐδέποτε ἐδέχθη νὰ γίνη ὁ γραικύλος ξένου πολιτισμοῦ»

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη
Τὸ ρωμαΐικον φιλότιμον μετετράπη εἰς γραικυλιστικὴν ἀφέλειαν ἐξ αἰτίας τῆς ἐσφαλμένης ὑψηλῆς ἐκτιμήσεως καὶ τῆς ἀβασίμου ἐμπιστοσύνης τοῦ Γραικοῦ εἰς τὸν δυτικὸν πολιτισμόν. Ὁ νεοέλληνας μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην του εἰς τὸ ἀνύπαρκτον φιλότιμον τῶν ξένων ἔχει τὴν πνευματικὴ δομὴ τοῦ προδότου. Ἀρκεῖ νὰ τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρία νὰ συνάψη φιλίαν μὲ «φιλότιμον φιλέλληνα». Ἀπὸ πατριωτικὸν ἐνθουσιασμὸν θὰ θελήση νὰ ὠφελήση καὶ νὰ σώση τὴν Ἑλλαδίτσα του καὶ νὰ ἐξασφαλίση τὴν ὑποστήριξιν τοῦ φιλέλληνος τούτου, τοῦ τὰ λέγει ὅλα. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ ἀποκτήση ὄργανον, γίνεται ὄργανον. Δὲν ἀρκεῖ τούτου, ἀλλὰ καὶ πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι ἡ προδοσία του αὐτὴ εἶναι ὁ ὑψιστὸς πατριωτισμὸς. Οἱ ἔχοντες σχέσεις μὲ τοὺς Γραικύλους Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικάνοι βλέπουν σαφῶς τὸ φιλότιμον, ἀλλὰ δυστυχῶς στὴ δουλοπρεπή του μορφή, καὶ τὸ ἐκλαμβάνουν ὀρθῶς ὡς ….

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

«Ἡ Φραγκοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία ἤσαν ὑποδούλωσις τοῦ σώματος. Ὁ Γραικισμὸς καὶ Νεογραικισμὸς εἶναι ὑποδούλωσις τοῦ πνεύματος»

Γράφει ὁ π. Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης
Κατὰ παράκληση φίλων ἠτοίμασα δι΄ ἐκτύπωσιν τὸ παρὸν δοκίμιον χάριν ἐκείνων ποὺ συγκινοῦνται μὲ τὴν Ρωμηοσύνην μας, πὰρ΄ ὅλην τὴν ὠργανωμένην καὶ ἔντονον πλύσιν ἐγκεφάλου ποὺ ὑφιστάμεθα, διὰ νὰ τὴν ἐγκαταλείψωμεν καὶ τὴν ἀντικαταστήσωμε μὲ τὸν Γραικισμόν, τὸν ὁποίων προσπαθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ μᾶς ἐπιβάλουν ἀπὸ τὸν Θ΄ αἰώνα καὶ οἱ Ρῶσοι μετὰ τὴν Ἅλωσιν, ὡς περιγράφομεν ἐν τῷ δοκιμίο τοῦτο.  Τὸ πόνημα οὖτο εἶναι περιλιψις τῶν ὅσων διδάσκω περὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ ἰδεολογικῶν πλαισίων καὶ θεμελίων της Ρωμαίϊκης ὑποστάσεως τοῦ Γένους.
Ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι πολλὰ ἐκ τῶν ἐκτιθέμενων ἐνταύθα, ἑρμηνευτικὰ ἀλλὰ καὶ ἱστορικά, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὰ ἐν χρήσει ἐγχειρίδια τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐν Ἑλλάδι ἱδρυμάτων ὡς καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημον ἐμφάνισις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.  Τὰ ἐν λόγω ἑρμηνευτικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα ὡς ἐμφανίζονται ἐν Ἑλλάδι εἶναι πιστὴ παραλλαγὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς καὶ ἀμερικανικῆς περὶ τῶν ἐν προκειμένω θεμάτων ἐπιστήμης.  Τὰ περισσότερα ἐν τῷ δοκιμίω τούτω ἀναφερόμενα γεγονότα ὡς γεγονότα δὲν δημοσιεύονται διὰ πρώτην φοράν. Ἔχουν σχεδὸν ὅλα δημοσιευθῆ καὶ ὑπάρχουν κατεσπαρμένα εἰς παλαιὰ καὶ νέα βιβλία, ξένα καὶ Ἑλληνικά. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Φράγκοι – Ρωμιοί και παιδεία (1984). mp3

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

«Τὸ γραικεύω εἶναι σχεδὸν ταυτὸν μὲ τὸ φραγκεύω. Σημαίνει σήμερον ἀμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδὴ γίνομαι πνευματικὸς δοῦλος τῶν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης»

 

Γράφει ὁ π. Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης
Κατὰ παράκληση φίλων ἠτοίμασα δι΄ ἐκτύπωσιν τὸ παρὸν δοκίμιον χάριν ἐκείνων ποὺ συγκινοῦνται μὲ τὴν Ρωμηοσύνην μας, πὰρ΄ ὅλην τὴν ὠργανωμένην καὶ ἔντονον πλύσιν ἐγκεφάλου ποὺ ὑφιστάμεθα, διὰ νὰ τὴν ἐγκαταλείψωμεν καὶ τὴν ἀντικαταστήσωμε μὲ τὸν Γραικισμόν, τὸν ὁποίων προσπαθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ μᾶς ἐπιβάλουν ἀπὸ τὸν Θ΄ αἰώνα καὶ οἱ Ρῶσοι μετὰ τὴν Ἅλωσιν, ὡς περιγράφομεν ἐν τῷ δοκιμίο τοῦτο.  Τὸ πόνημα οὖτο εἶναι περιλιψις τῶν ὅσων διδάσκω περὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ ἰδεολογικῶν πλαισίων καὶ θεμελίων τῆς Ρωμαίϊκης ὑποστάσεως τοῦ Γένους.
Ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει ὅτι πολλὰ ἐκ τῶν ἐκτιθέμενων ἐνταύθα, ἑρμηνευτικὰ ἀλλὰ καὶ ἱστορικά, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὰ ἐν χρήσει ἐγχειρίδια τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐν Ἑλλάδι ἱδρυμάτων ὡς καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημον ἐμφάνισις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.  Τὰ ἐν λόγω ἑρμηνευτικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα ὡς ἐμφανίζονται ἐν Ἑλλάδι εἶναι πιστὴ παραλλαγὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς καὶ ἀμερικανικῆς περὶ τῶν….

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

Η ελληνική καταγωγή των αρχαίων Ρωμαίων

 Είχαν οι Ρωμαίοι ελληνική καταγωγή; Δείτε το παρακάτω άρθρο.

 1) Οι Αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι.
 
Αυτή καθ’ αυτή η ύπαρξη των αρχαίων Ελλήνων Ρωμαίων αγνοείται εντελώς από τους ιστορικούς που εξακολουθούν να υποστηρίζουν το Ψέμα του Καρλομάγνου το 794 στο οποίο οφείλεται το ιστορικό δόγμα ότι η ρωμαϊκή γλώσσα ήταν και είναι τα Λατινικά.

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Η Ρωμηοσύνη χθες, σήμερα, αύριο – Αικατερίνης Διαμαντοπούλου,PhD Φιλοσοφίας

Η Ρωμηοσύνη χθες, σήμερα, αύριο Αικατερίνης Διαμαντοπούλου,PhD Φιλοσοφίας

Προκειμένου να καταστεί εφικτή η ορθή περιγραφή τού όρου «Ρωμηοσύνη», ώστε να διασφαλιστεί πλήρως η εδραίωση και προβολή αυτής στο παρόν και το μέλλον, καθίσταται επιτακτική μια αναδρομή τόσο στους κόλπους τής Ιστορίας, όσο και στους τομείς τού Πολιτισμού, της Τέχνης, της Θεολογίας, της Φιλοσοφίας, της Πολιτικής, κλπ.

 

Καίρια είναι η επισήμανση των κάτωθι σημείων αναφοράς: Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (6/6)

του π. Ιωάννdialeksisη Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι

(συνέχεια)

κε) Ρωμανία – Ρούμελη

Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου η Ρωμανία συμπεριλάμβανε ολόκληρο τον μεσόγειο χώρο, που σήμερα καλύπτει την Αγγλία, όπου στέφθηκε Καίσαρας, την Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, το Βέλγιο, την κοιλάδα του Ρήνου, Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (5/6)

dialeksisτου π.  Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι

 (συνέχεια)

κ) Οι Ρωμαίοι εξελληνίσθηκαν π.Χ.

   Η διγλωσσία των Ρωμαίων εμφανίζεται στην οθόνη της ιστορίας στα πρώτα γραπτά μνημεία της ρωμαϊκής ιστορίας και μαρτυρεί ότι οι Ρωμαίοι πρόγονοί μας είναι αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού πολιτισμού πολύ πριν από τον Μέγα Ιουστινιανό και πολύ πριν από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (4/6)

dialeksis     του π. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι      

(συνέχεια)

ιε) Τα πρωτόκολλα των Τριών Δυνάμεων

Στην Εθνοσυνέλευση που φέρει ως όνομα την 3η Σεπτεμβρίου 1843 μία ισχυρή παράταξη πληρεξουσίων έκαμε αγώνα για να αφαιρεθεί το δικαίωμα να γίνουν Έλληνες οι Ρωμαίοι εκείνοι που πολέμησαν το 1821 με 1829, αλλά δεν είχαν μεταναστεύσει ακόμη στην Ελλάδα. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (3/6)

π.  Ιωάννης Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι

(συνέχεια)

ια) Συμφωνία Νεογραικών και Τούρκων

   Το πόσο επιζήμια υπήρξε η επίσημη αποβολή της Ρωμηοσύνης φαίνεται σαφώς όχι μόνον στο Κυπριακό, αλλά την στιγμή αυτή και στο Αιγαίο.

   Προπαγάνδιζαν οι Τούρκοι και ξένοι ότι η Κύπρος, ενώ ήταν επαρχία ρωμαϊκή και βυζαντινή, ουδέποτε υπήρξε μέρος της Ελλάδος. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (2/6)

του π.  Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι

(συνέχεια)

στ) Κοραής κατά Ρωμηοσύνης  

      Εκείνος που άρχισε τον πόλεμο κατά της Ρωμηοσύνης ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής. Ως εθνικά ονόματα υπεστήριξε ή το Γραικός ή το Έλλην. Γράφει ότι “Εν από τα δύο λοιπόν ταύτα είναι το αληθινό του έθνους όνομα. Πρότεινα το Γραικός, επειδή ούτω μας ονομάζουσι και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης”. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

Διάλεξη π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι (1/6)

π.  Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι π.  Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη (Μεσολόγγι)

α) Aφιλοτιμία και χυδαιότητα

Το  1901  κυκλοφόρησε το έργο “Ιστορία της Ρωμηοσύνης” του  Αργύρη Εφταλιώτη.  Ήταν εποχή που τα ονόματα  Ρωμηός  και Ρωμηοσύνη  συγκινούσαν  περισσότερο, από ότι σήμερα, τους Ρωμηούς.

Αυτό γιατί τα ονόματα  Έλλην  και  Ελληνισμός  εισαχθέντα συνταγματικώς Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία

O π. Ιωάννης Ρωμανίδης ως ιστορικός

 

 

 

 

Στην εποχή τού Μνημονίου, καθώς οι λαοί τής Ευρώπης απομακρύνονται ολοένα ο ένας από τον άλλο και αλληλοβρίζονται εκτοξεύοντας ρατσιστικά σλόγκαν, τα λόγια τού Ρωμανίδη ακούγονται, για άλλη μια φορά, προφητικά…

του Αναστασίου Φιλιππίδη
Bachelor of Arts, Yale University, 
ΗΠΑ – Master of Arts, Georgetown University

Η τεράστια συνεισφορά τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη στη θεολογία βασίστηκε στη στέρεη εμπειρική, βιωματική γνώση πού απέκτησε από το οικογενειακό του περιβάλλον, ιδιαίτερα τη Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ-ΡΩΜΑΝΙΑ (ΒΥΖΑΝΤΙΟ)

Η σημερινή πνευματική κατάσταση στην Ελλάδα.

Τώρα (το 1983), συμβαίνει να βρισκώμαστε σε μία καμπή στην ιστορία της Εκκλησίας, που ο ίδιος ο κομπογιαννίτης γιατρός (δηλαδή ο μη δυνάμενος να θεραπεύση ή να καθοδηγήση σωστά πνευματικός πατήρ) δεν έχει επίγνωσι ότι είναι κομπογιαννίτης. Ο κομπογιαννίτης όμως είναι σε θέση να αναγνωρίση έναν πραγματικό γιατρό, όταν συναντηθή με αυτόν ή όχι;  Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Χωρίς κατηγορία