Tag Archives: Συναξάρια

Τράπεζα Ἰδεῶν – Όσιος Αθανάσιος ηγούμενος Μονής Μπρέστ (Ο Μεγάλος Άγιος της Πολωνίας και η Ουνία) [5 Σεπτεμβρίου]

agios athanasios hgoymenos ths monhs mpest polwnias 01

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ & Η ΟΥΝΙΑ

Πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Άγιος Αθανάσιος Φιλίπποβιτς (Atanasio Filipovitz) δεν γνωρίζουμε. Υποστηρίζεται ότι γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1595 και 1600. Προερχόταν από αριστοκρατική αλλά φτωχή οικογένεια. Σπούδασε σε σχολείο χριστιανικής ορθόδοξης αδελφότητας και γι’αυτό ήταν έτοιμος όταν χρειάστηκε να υποστηρίξει την ορθόδοξη πίστη από τους ουνίτες και τους ρωμαιοκαθολικούς. Γνώρισε άριστα την πολωνική, την ρωσική, την λατινική και την ελληνική γλώσσα. Επτά ετών μπήκε στην αυλή του Λέοντος Sapieha (Σαπιέχα) ο οποίος ήταν Γραμματέας του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Λιθουανίας. Κατ’ αυτή την περίοδο δίδαξε τον γιο της Μαρίνας Mniszek (Μνίσσεκ), Λούμα. Η ζωή στο παλάτι δεν του άρεσε, διότι ήθελε να προοδεύσει στην πνευματική ζωή.

Το 1627 άφησε το παλάτι του Sapieha και πήγε στην Ι. Μονή του Αγίου Πνεύματος στο Βίλνο. Δεν έμεινε πολύ εκεί διότι έψαχνε πιο αυστηρή πνευματική ζωή. Έτσι στην αρχή πήγε στο μοναστήρι Κούτσιελσκ, δίπλα στην πόλη Όρσα, και μετά στο μοναστήρι Μιέσιγορσκ, δίπλα στο Κίεβο. Κατά την επιστροφή του βρήκε κάποιον χωλό άνθρωπο, τον πήρε στην πλάτη και τον κουβάλησε. Ο άγνωστος αυτός άνθρωπος εισήγαγε τον Αθανάσιο στην ουσία της χριστιανικής ζωής και του μίλησε για την προσευχή της καρδιάς. Ξαφνικά ο ξένος χάθηκε. Αυτό το γεγονός ο Αθανάσιος αργότερα το σχολίασε λέγοντας, ότι ο ίδιος ο Θεός με αυτόν τον παράξενο τρόπο τον προσκάλεσε στην υπηρεσία της άμυνας της Ορθοδοξίας. Το 1632 ο Άγιος Αθανάσιος έγινε ιερομόναχος και στην συνέχεια ηγούμενος της Μόνης του Δούμποφ. Δεν παρέμεινε στο μοναστήρι πολύ, γιατί το 1636 το μοναστήρι κατελήφθη από τους ιησουΐτες. Ο Άγιος Αθανάσιος, μαζί με την αδελφότητα μετακόμισε στο μοναστήρι του Κούπιατ κοντά στο Πίνσκ, το οποίο ιδρύθηκε σε τόπο όπου θαυματουργικά φανερώθηκε η Αγία εικόνα της Θεοτόκου στις 15 Νοεμβρίου 1182. Την εκκλησία της Μονής την έκαψαν οι Τάταροι και η θαυματουργική εικόνα σκεπάστηκε για 250 χρόνια από την στάχτη.

Τον ΙΕ’ αιώνα η εικόνα ξαναβρέθηκε, και το μοναστήρι αναστηλώθηκε. Το 1655 το μοναστήρι πέρασε στα χέρια των ουνιτών, και η εικόνα μεταφέρθηκε στον Ναό της Αγίας Σοφίας. Με την εικόνα αυτή είναι συνδεδεμένη η μοίρα του Αγίου. Ο Άγιος Αθανάσιος, όταν ήρθε στο μοναστήρι, δημιούργήσε φιλία με τον μοναχό Μακάριο Τοκαρέφσκυ. Στο μοναστήρι έλαβε το διακόνημα να συγκεντρώσει χρήματα για την αναστήλωση του Ναού της Θεοτόκου του Κούπιατ. Πριν αναχωρήσει από το μοναστήρι για την συλλογή των χρημάτων προσευχήθηκε θερμά μπροστά στην θαυματουργική εικόνα και παρακάλεσε την Θεοτόκο να τον βοηθήσει να βρει δωρητές. Η Παναγία τον άκουσε και του είπε:

«Ο Τσάρος θα χτίσει για μένα το Ναό. Πήγαινε σ’αυτόν.»

Ο Άγιος Αθανάσιος υπάκουσε στα λόγια της Παναγίας και πήγε στην Μόσχα. Το ταξίδι ήταν πολύ επικίνδυνο λόγω του πολέμου αλλά κατόρθωσε να φθάσει στην Μόσχα και έγινε δεκτός από τον Τσάρο Μιχαήλ Φιοντόροβιτς, ο οποίος του έδωσε πλούσια δώρα. Όταν τελείωσε αυτό το διακόνημα του έδωσαν νέο, το οποίο και είχε μέχρι τις τελευταίες μέρες της επίγειας ζωής του. Το 1640 οι μοναχοί από την Ι. Μονή του Αγίου Συμεών στο Brest, πρότειναν δύο υποψηφίους για τη θέση του ηγουμένου: τον Μακάριο Τοκαρέφσκυ, και τον Άγιο Αθανάσιο, ο οποίος τελικά εξελέγη και πήγε στο Brest.

Από τις πρώτες μέρες της παραμονής του σ’αυτήν την πόλη αγωνίστηκε για την βελτίωση της ζωής των ορθοδόξων. Με τα κηρύγματά του ενίσχυε τους ανθρώπους στην ορθόδοξη πίστη. Με διάφορους τρόπους πάλεψε με την ρωμαιοκαθολική εκκλησία, όχι μόνο στον εκκλησιαστικό τομέα αλλά και στον πολιτικό. Μια επιτυχία του ήταν η διάταξη του βασιλιά Βλαντισλάβ του Δ΄, η οποία επιβεβαίωσε τα προνόμια της Αδελφότητας στο Brest και επέτρεψε την ελεύθερη δραστηριότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δυστυχώς αυτή η διάταξη ποτέ δεν εφαρμόσθηκε εξαιτίας των ουνιτών, και των ιησουϊτών. Όταν ο Άγιος Αθανάσιος ζήτησε την βοήθεια του Λέοντος Sapieha (Σαπιέχα), έλαβε την εξής απάντηση:

«Όταν θα γίνετε όλοι ουνίτες, τότε θα τα πάρετε όλα.»

Οι επίσκοποι στην Βαρσοβία απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα, δεν έδωσαν σημασία στην παράκληση του Αγίου. Για την εκκλησία κανένας δεν ήθελε να μιλήσει. Ο Άγιος Αθανάσιος πολύ στενοχωρημένος, έγραψε στο προσωπικό του ημερολόγιο:

«Δίκαιε Θεέ, η αδικία έφτασε σε απροχώρητο σημείο, έπαψαν πλέον να φροντίζουν για την ορθόδοξη πίστη, και για την σταθεροποίηση της δόξας του Θεού, σαν όλοι να ντρέπονται …»

Σε αυτή την δύσκολη περίοδο, ο Άγιος περνούσε πολλές ώρες κάνοντας προσευχή μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου του Κούπιατ. Κάποια φορά, όταν διάβαζε τον Ακάθιστο Ύμνο, άκουσε μια φωνή:

«Αθανάσιε, πήγαινε να πεις τα παράπονά σου μπροστά στην Βουλή, και δείξε σε όλους την δική μου εικόνα, η οποία είναι στο σταυρό. Πες αυτό μπροστά στο βασιλιά και το πολωνικό κράτος, πες ότι τούς περιμένει τιμωρία από το Θεό, η οποία σε λίγο θα πραγματοποιηθεί αν δεν αλλάξουν τακτική. Πρώτα πρέπει να καταδικάσουν την ουνία, και ύστερα όλοι θα διορθωθούν.»

Το 1643 ο Άγιος Αθανάσιος πήγε στην Βαρσοβία και επισκέφθηκε την Βουλή. Εντωμεταξύ πέρασε από την Ι. Μονή του Αγ. Ονούφριου στο Jabłeczna (Γιαμπλέτσνα), και μπροστά στην θαυματουργική εικόνα του Αγ. Ονουφρίου παρακάλεσε να τον βοηθήσει. Όταν συνεδρίασε η Βουλή μοίρασε σε όλους την εικόνα της Παναγίας, λέγοντας τα λόγια πού του είπε η Υπεραγία Θεοτόκος. Τα λόγια αυτά πού είπε μπροστά στην Βουλή έγιναν αφορμή για τα μαρτύρια πού ακολούθησαν.Τον συνέλαβαν, και τον έκλεισαν στην φυλακή. Εκεί έλαβε την εντολή από την Παναγία, να γίνει δια Χριστό σαλός. Την ημέρα της εορτής των Αγ. Θεοφανίων φεύγει κρυφά από την φυλακή και φορώντας το καλυμαύχι και το μανδύα. Όλη μέρα περπατούσε στους δρόμους της Βαρσοβίας, πηγαίνοντας στους ρωμαιοκαθολικούς ναούς και φωνάζοντας:

«Aλίμονο στους σχισματικούς και απίστους.»

Γι’ αυτή του την συμπεριφορά τον τιμώρησαν. Τον έβαλαν σε ένα λάκκο με λάσπη, τον χτύπησαν και στο τέλος τον δίκασαν, του αφαίρεσαν το αξίωμα του ηγουμένου και του απαγόρευσαν να ιερουργεί. Ήθελαν να υποστηρίξει αυτήν την κατηγορία και ο Μητροπολίτης Πέτρος Mohyla (Μογίλα) ο οποίος εξέτασε αυτή την ιστορία, και έδωσε πίσω στον Αθανάσιο όλα τα δικαιώματα πού του πήρε το δικαστήριο, και τον έστειλε στο Brest. Όταν ήρθε ο Άγιος Αθανάσιος στο Brest η κατάσταση των χριστιανών ήταν χειρότερη από πριν. Δυνάμωσε ο διωγμός, από την πλευρά των ρωμαιοκαθολικών και των ουνιτών κληρικών, όπως και του λαού.

Πολλές φορές χλεύαζαν τους ορθοδόξους κληρικούς, χρησιμοποιούσαν προκλητικές εκφράσεις εναντίον τους, τους χτυπούσαν και έκαναν πολλές ιεροσυλίες. Ο ουνίτες συχνά έμπαιναν μέσα στους Ορθοδόξους Ναούς και διέκοπταν την Θεία Λειτουργία. Αυτές τις μέρες ο Άγιος Αθανάσιος προσευχόταν πολύ μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου του Κούπιατ. Μια φορά άκουσε την φωνή της:

«Αθανάσιε ακόμη μια φορά παρακάλεσε δείχνοντας την δική μου εικόνα, στον βασιλιά και στην Βουλή για να καταλάβουν, ότι πρέπει να λήξει αυτό το πρόβλημα της ουνίας. Εάν ακούσουν αυτά τα λόγια θα συνέλθουν και θα γίνουν ευτυχισμένοι.»

Πριν προλάβει να κάνει αυτό το διακόνημα, τον έκλεισαν στην φυλακή και τον κατηγόρησαν για συνωμοσία κατά της Πολωνίας στην διάρκεια της παραμονής του στην Μόσχα. Από την φυλακή ο Άγιος γράφει προς τον βασιλιά, περιγράφοντας τους διωγμούς των ορθοδόξων στην Πολωνία, και ολόκληρη την ιστορία της Πολωνικής Εκκλησίας. Εξήγησε την Καθολικότητα, όπως και την σημασία των Οικουμενικών Συνόδων, έγραψε για τις αδικίες των ουνιτών και περιέγραψε όλες τις κακές πράξεις των επισκόπων κ. Pociej (Πότσιεη), κ. Terlecki (Τερλέτσκυ), κ. Rohozy (Ροχόζυ), και στο τέλος της επιστολής θύμισε στο βασιλιά τα δικαιώματα πού ο ίδιος σκόπευε να δώσει στους ορθοδόξους. Έγραψε και δεύτερη επιστολή προς τον βασιλιά μετά από την οποία ο βασιλιάς απελευθέρωσε τον Αθανάσιο από την φυλακή, με την προϋπόθεση ότι θα τον έχει υπό παρακολούθηση ο Μητροπολίτης του Κίεβου.

Μετά την απελευθέρωσή του ο Άγιος Αθανάσιος παρέμεινε στην Λαύρα του Κίεβου μέχρι τον θάνατο του Μητροπολίτου Πέτρου Mohyla το 1647. Μετά ο Άγιος Αθανάσιος επέστρεψε στο Brest, το 1648 όπου έγινε επανάσταση από τον ηγεμόνα Βohdan Chmielnicki (Μπόχδαν Χμιελνίτσκυ). Την 1η Ιουλίου φυλάκισαν τον Αθανάσιο διότι εθεωρήθη ύποπτος για την προμήθεια μπαρούτης στους επαναστάτες. Η ερευνά στο μοναστήρι δεν απέδειξε τίποτα. Τότε τον κατηγόρησαν για περιφρόνηση της αγίας ουνίας. Στην ερώτηση του επισκόπου Αντρέα Gębicki (Γεμπίτσκυ) αν ύβριζε την αγία ουνία, ο μάρτυρας απάντησε:

«Πράγματι είναι καταραμένη!»

Μετά απ’αυτή την απάντηση του έβαλαν χειροπέδες και τον έριξαν στη φυλακή του ανακτόρου στο Βrest. Την νύχτα της 4/5 Οκτωβρίου οι ιησουΐτες με πονηρία και βία προσπαθούσαν να τον πείσουν να απαρνηθεί την ορθοδοξία και να ασπασθεί την ουνία, προσφέροντάς του την ζωή. Ο Άγιος Αθανάσιος απέρριψε αυτή την πρόταση και την άλλη μέρα το πρωί τον πήραν στο δάσος δίπλα στο Brest, και τον έκαψαν με φωτιά και μπροστά στα μάτια του έσκαψαν τον τάφο του, έβαλαν στο τουφέκι δύο βλήματα και ακόμα μια φορά τον ρώτησαν αν απορρίπτει την Ορθοδοξία. Ο Άγιος χωρίς φόβο είπε:

«Ότι είπα είπα, και με αυτό θα πεθάνω.»

Ένας στρατιώτης πού του έδωσαν εντολή να πυροβολήσει, γονάτισε μπροστά του και ζήτησε συχώρεση και ευλογία. Ο Άγιος Αθανάσιος τον συγχώρησε και τον ευλόγησε. Ο στρατιώτης δύο φορές πυροβολήθηκε στο κεφάλι. Ο Αγ. Αθανάσιος ζούσε ακόμη όταν τον έβαλαν στον τάφο, γύρισε τότε το κεφάλι του προς τον ουρανό και σταύρωσε τα χέριά του, τον έθαψαν ζωντανό. Αυτή την νύχτα κανένας δεν κοιμήθηκε: «Αυτή την νύχτα που δολοφόνησαν τον Άγιο, μεγάλος φόβος μας πήρε…», έγραψαν μετά οι μαθητές του Αγ. Αθανάσιου, οι οποίοι από μακριά παρακολουθούσαν τον δάσκαλο. Η νύχτα ήταν φωτεινή, χωρίς σύννεφα, οι βροντές και οι αστραπές φώτισαν τον ουρανό. Την 1η Μαΐου 1649 οι μαθητές του κρυφά πήραν το Άγιο Λείψανο το οποίο μετά από οκτώ μήνες στο χώμα ήταν άφθαρτο. Το γεγονός αυτό επιβεβαίωσε την τιμή του Αγίου. Το Άγιο Λείψανο το έθαψαν σε τάφο στον κύριο ναό της Ι. Μονής Αγ. Συμεών στο Brest.

Η μνήμη του Αγίου ήταν πάντα ζωντανή μεταξύ των χριστιανών. Απάνω στο Αγ. Λείψανο εμφανίστηκε ο ουράνιο φως, και πολλής κόσμος θεραπεύθηκε. Το 1856 λύτρωσε ένα παιδί δέκα ετών από την παράλυση, τον Αλέξανδρο Poliwanow (Πολιβάνοβ). Το 1860 λύτρωσε από σοβαρή αρρώστια τον π. Βασίλειο Sakowicz (Σακόβιτς). Έγιναν πολλά θαύματα τα οποία δεν μπορούν να περιγράφουν εν συντόμω. Στις 8 Νοεμβρίου 1815 κάηκε ο ναός του Αγ. Συμεών μαζί με το Άγιο Λείψανο. Σώθηκαν μερικά κομμάτια τα οποία μάζεψαν και έβαλαν κάτω από την Αγία Τράπεζα στον καινούργιο Ναό. Το 1823 μεταφέρθηκαν τα Αγ. Λείψανα μέσα στον Ναό για προσκύνημα. Στις 20 Οκτωβρίου 1893 μεταφέρονται στον καινούργιο Ναό του Αγ. Αθανάσιου στο Grodno (Γρόδνο). Τον άλλο χρόνο ένα κομμάτι έδωσαν στο γυναικείο μοναστήρι στην Leśna Podlaska(Λέσνα Ποδλάσκα). Μετά έπρεπε να φύγουν οι αδελφές μαζί με τα Αγ. Λείψανα, τα όποια έκαναν μεγάλο δρόμο από την Ρωσία και την Σερβία, και στο τέλος βρέθηκαν στην Γαλλία στο Provιmont.

(Πηγή: http://www.lublin.cerkiew.pl/)

Πηγή: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας https://fdathanasiou.wordpress.com/2011/01/14/οσιομάρτυρας-αθάνασιος-του-brest-ο-μεγάλο/

Πηγή: Τράπεζα Ἰδεῶν – Όσιος Αθανάσιος ηγούμενος Μονής Μπρέστ (Ο Μεγάλος Άγιος της Πολωνίας και η Ουνία) [5 Σεπτεμβρίου]

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η Μυροφόρος και Ισαπόστολος – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η γυναίκα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, βρήκε καταξίωση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκτός από την Παναγία μας, η οποία υπήρξε το μοναδικό σκεύος της θείας χάριτος, μια πλειάδα αγίων γυναικών βρισκόταν κοντά στον Κύριο, καθ’ όλη την επί γης παρουσία Του, οι οποίες τον υπηρετούσαν και πλαισίωναν στο σωτήριο έργο του. Μία από αυτές ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η μυροφόρος και ισαπόστολος, η πλέον αφοσιωμένη μαθήτριά Του.

Καταγόταν από την πόλη Μάγδαλα, η οποία βρισκόταν στην περιοχή της Γαλιλαίας στη δυτική όχθη της λίμνης Τιβεριάδας, και γι’ αυτό πήρε την προσωνυμία Μαγδαληνή. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, ευγενείς και ευσεβείς Ιουδαίοι, ονομάζονταν Σύρος και Ευχαριστία. Μεγάλωσαν τη Μαρία με ευσέβεια και φόβο Θεού. Φρόντισαν δε να της δώσουν σοβαρή μόρφωση, όπως αναφέρει ο βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε την Παλαιά Διαθήκη και εντρύφησε στις προφητείες για τον Μεσσία. Μετά το θάνατο των γονέων της αρνήθηκε να παντρευτεί και αφιερώθηκε στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Παράλληλα ασκούσε φιλανθρωπία. Μοίρασε τη μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και ζούσε η ίδια με νηστεία, παρθενία και εγκράτεια.

Ο μισόκαλος διάβολος φθόνησε τη σεμνή και πιστή Μαρία και θέλησε να την καταστρέψει. Έστειλε επτά φοβερά δαιμόνια να την καταλάβουν. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στην προχριστιανική εποχή, όταν δεν υπήρχε το Άγιο Βάπτισμα και τα άλλα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ως ισχυρά ελιξίρια κατά των δαιμονικών δυνάμεων, οι άνθρωποι, ακόμα και οι δίκαιοι, μπορούσαν να καταληφτούν από τους δαίμονες. Αυτό έπαθε και η Μαρία.

Κάποτε πέρασε από την περιοχή της ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Η Μαρία, παρ’ όλα τα φρικτά προβλήματα που της δημιουργούσαν τα ακάθαρτα πνεύματα, έτρεξε να ακούσει το φημισμένο ραβίνο, τον οποίο ακολουθούσαν τα πλήθη και σαγηνεύονταν από το πρωτάκουστο κήρυγμά Του. Ο Χριστός διέγνωσε ως Θεός την αγαθή ψυχή της και το ρόλο που θα διαδραμάτιζε στο έργο Του. Τη θεράπευσε, διώχνοντας τα δαιμόνια (Λουκ.8,1-3) και εκείνη από ευγνωμοσύνη εντάχτηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της στην ομάδα των μαθητριών Του. Αναγνώρισε στο πρόσωπό Του τον αναμενόμενο Μεσσία και για τούτο υπήρξε η πιο αφοσιωμένη μαθήτριά Του. Μαζί με τις άλλες μαθήτριες (Σουσάνα, Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου, Μαρία του Κλωπά, Ιωάννα του Χουζά, τη μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, κλπ) υπηρετούσαν τον Κύριο και τους αποστόλους.

Κάποιοι θέλουν να την ταυτίσουν με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία ένιψε τα πόδια του Ιησού, λίγο πριν το πάθος Του (Λουκ.7,36-50). Αυτό δεν ευσταθεί, διότι ο ιερός ευαγγελιστής την αμαρτωλό γυναίκα την αναφέρει ανώνυμα. Η αιρετική δυτική χριστιανοσύνη έπλασε αυτόν τον μύθο στα χρόνια του σκοτεινού μεσαίωνα.

Η Μαρία άκουγε με προσοχή τους λόγους του Κυρίου και έβλεπε με θαυμασμό τα θαύματά Του. Όλα αυτά την οδηγούσαν στη βεβαιότητα ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, που προφήτευσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Σύγκρινε αυτά που είχε διαβάσει στις αρχαίες Γραφές με αυτά που άκουγε και έβλεπε και σχημάτισε τη βεβαιότητα ότι ζούσε στην ευλογημένη μεσσιανική εποχή. Διέθεσε στο έργο του Κυρίου την εναπομείνασα περιουσία της και η ίδια διακονούσε χειρονακτικά.

Συνδέθηκε με αδελφική φιλία, όχι μόνο με τις άλλες μαθήτριες του Χριστού, αλλά και με τη Θεοτόκο, την οποία σέβονταν και υπολήπτονταν, ως Θεού Μητέρα. Κατά το σωτήριο πάθος του Κυρίου έδειξε απίστευτη αφοσίωση και ηρωισμό.

Από τη νύχτα της προδοσίας ως τον ενταφιασμό Του δεν απομακρύνθηκε από κοντά Του, αλλά μαζί με τη Θεοτόκο σπάραζαν από τον πόνο και την αγωνία. Ενώ οι άνδρες μαθητές Του διασκορπίστηκαν και κρύφτηκαν για να μη συλληφθούν και οι ίδιοι, να μη θεωρηθούν συνεργοί του Ιησού και πάθουν τα ίδια με Εκείνον, οι άγιες γυναίκες μαθήτριες του, μαζί με τη Θεοτόκο, στεκόταν παράμερα στον Γολγοθά και παρακολουθούσαν θρηνώντας το Θείο Πάθος (Ματθ.27,55-56). Η Μαρία η Μαγδαληνή, μαζί με τη Θεοτόκο και τη Μαρία του Κλωπά, στάθηκαν κάτω από το σταυρό (Ιωάν.19,25) και έδιναν κουράγιο στη Μητέρα του Κυρίου. Έζησαν ολόκληρο το Θείο Δράμα!

Κατά την Αποκαθήλωση, μαζί με τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, με θρήνους και οδυρμούς μύρωσαν το Άχραντο Σώμα του Κυρίου και το ενταφίασαν. Αλλά, όπως αναφέρουν οι ιεροί Ευαγγελιστές, λόγω της επικείμενης εορτής του Πάσχα, η ταφή έγινε βεβιασμένα και δεν μυρώθηκε το Σώμα του Χριστού αρκούντως. Γι’ αυτό αποφάσισαν οι αφοσιωμένες μαθήτριές Του να μεταβούν «ούσης οψίας τη μια των Σαββάτων» στο μνημείο του Διδασκάλου τους για να αλείψουν το ακήρατο Σώμα Του με πολύτιμα μύρα. Μαζί τους η Μαρία η Μαγδαληνή. Αλλά εκεί τους περίμενε το μεγάλο θαύμα. Πληροφορήθηκαν από τον άγγελο την ανάσταση του Κυρίου. Αξιώθηκαν οι ηρωικές αυτές γυναίκες να μάθουν πρώτες το υπέρτατο γεγονός της αναστάσεως. Η Μαρία η Μαγδαληνή είχε την ύψιστη ευλογία να δει πρώτη, μαζί με τη Θεοτόκο, τον Κύριο αναστάντα, Τον οποίο αρχικά εξέλαβε ως κηπουρό.

Μετά από αυτό δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για το βίο και τη δράση της αγίας Μαρίας. Εικάζουμε ότι έγινε ένα από τα σημαίνοντα μέλη της ιεροσολυμίτικης Εκκλησίας. Οι παραδόσεις ότι μετέβη στη Δύση και πέθανε στη Μασσαλία είναι παπικά μυθεύματα, τα οποία στερούνται πηγών. Βλάσφημη επίσης είναι η θεωρία ότι υπήρξε σύζυγος του Ιησού. Ευσεβής παράδοση αναφέρει ότι, μετά την κοίμηση της Θεοτόκου, ακολούθησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Έφεσο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο και κοιμήθηκε ειρηνικά. Η τίμια χείρα της βρίσκεται άφθαρτη και με ιδιότητες ζωντανού σώματος (ευκαμψία, θερμοκρασία, κλπ) στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους. Η μνήμη της τιμάται στις 22 Ιουλίου.

Πηγή: Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η Μυροφόρος και Ισαπόστολος – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ : Ο ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY


ΤΟΥ NIKOLAI KOLCHURISKY
Eϊνε ένα Αυγουστιάτικο πρωϊνό και ή ομίχλη, έχει πέσει πάνω στα όμορφα χωράφια του χωριού. Μιά ξύλινη εκκλησία προβάλλει. Μπαίνω μέσα κι ακούω τις όμορφες μελωδίες ψάλλουν τρεις ηλικιωμένες γυναίκες μέ καθαρές και ζεστές φωνές. Ή θεία λειτουργίο τελείται μέσα σε μιά ήσυχη ατμόσφαιρα. Βρίσκoμαι στην περιοχή του Μordvinian πού απέχει 220 μίλια νοτιοανατολικά της Μόσχας.
Στο χωριό ΒOLSHOYE IGNATOVO υπάρχει ή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είνε ένα χωριό ξεχασμένο στο χρόνο, μέ σπιτάκια φτωχικά και μικρά κι όμως, σ’ αυτό τό χωριό, μακριά άπό τις μεγάλε πόλεις, συρρέουν πολλοί πιστοί. Τί άραγε τραβούσε τόσους πιστούς νά ‘ρθούν νά εκκλησιαστούν σε αύτη τή μικρή, φτωχική, ξύλινη εκκλησία;
Είνε τό σκήνωμα ενός νεομάρτυρα. Στις άρχές τού εικοστού αιώνα έζησε εκεί ό πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Podgorsky, πού υπηρέτησε ώς εφημέριος στο γειτονικό χωριό Kirzhemany Υπήρξε ζηλωτής εφημέριος ό όποιος, άν κάι είχε στην κατοχή του πολλά χωράφια, δέν δι­έθεσε ποτέ τα χρήματα πού κέρδιζε στά δέκα του παιδιά, αλλά στήν ανέγερσι σχολείων, στά όποια μάλιστα δίδασκε ό ίδιος ανάγνωσι και γραφή.
Τό­σο ό π. Κωνσταντίνος όσο και ή πρεσβυτέρα του ήταν πολύ αγαπητοί άπό τούς κατοίκους της πε­ριοχής. Λέγεται ότι ό ίδιος είχε προικισθή μέ τό διορατικό χάρισμα νά βλέπη τις κρυμμένες αμαρ­τίες των εξομολογουμένων, νά τις αποκαλύπτε και έτσι νά τούς φέρνη όλους σέ μετάνοια.
Ή Όκτωβριανή επανάστασι έφτασε και στήν Τransvolga.. Ό ειλικρινής και ευθύς π. Κωνσταν­τίνος δέν άλλαξε τίποτα άπό τή ζωή του μπρο­στά στούς νέους άρχοντες και όταν πληροφορή­θηκε τον φρικτό θάνατο της βασιλικής οικογένει­ας αποφάσισε νά τελέση παννυχίδες. Οί απεσταλμένοι του κόμματος ενημερώθηκαν αμέσως γιά τήν κίνησί του αυτή.
Ό π. Κωνσταντίνος ήταν προφανώς ένας από τούς άνθρώπους πού θά τούς δημιουργούσε πρόβλημα στά σχέδια πού είχαν προκειμένου νά κατεδαφίσουν τις έκκλησίες.
Έκτος όμως άπό τά μνημόσυνα πού τέλεσε, συνέβη κάτι άκόμη, τό οποίο έξώργισε τούς αντιπροσώπους τής εξουσίας. Ήταν ή θεία λειτουρ­γία πού τελέσθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1918. Εκείνη τήν ήμέρα οι απεσταλμένοι των επαναστατών είχαν έρθει στο Κirzhemany όχι μόνο γιά νά γιορτάσουν τήν πρώτη επέτειο τής Όκτωβριανής επαναστάσεως, αλλά κάι γιατί είχαν τήν έντολή νά συλλέξουν ένα μέρος από τή σοδειά των αγροτών γιά τις ανάγκες των επαναστατών. Οί περισσότεροι κάτοικοι του χωριού δέν ενθουσιάστηκαν μέ τήν ιδέα τής γιορτής αυτής, και έτσι παρευρέθηκαν στήν Θ. Λειτουργία προς τιμήν του άγιου Δημητρίου. Ήταν τέτοια ή μανία των απεσταλμένων όταν έμαθαν τό συμβάν, πού έ­φτασαν στο σημείο νά συλλέξουν όλη τή σο­δειά των αγροτών, ακόμα κι αύτών πού οί γυιοί τους υπηρετούσαν στον κόκκινο στρατό.
Τήν επόμενη μέρα τό στρατιωτικό προλετα­ριάτο ώρμησε στήν έκκλησία και σχίζοντας τά ρούχα του π. Κωνσταντίνου τον έσυραν έξω στούς δρόμους μέ τά εσώρρουχα και άρχισαν νά τον ξυλοκοπούν βιαίως. Τον χτύπησαν γιά αρκετές ώρες, όπως χαρακτηριστικά διηγήθηκαν αργότερα στά παιδιά και στά εγγόνια τους κάτοικοι του χωριού. Άν και ό π. Κωνσταντίνος ήταν αρκετά δυνατός και θά μπορούσε τουλάχιστον ν’ αντισταθή, έν τούτοις επέλεξε νά υπομείνη ώς τό τέλος τό μαρτύριο.
Λίγο αργότερα, μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα τον εξανάγκασαν νά ζευτή ό ίδιος ένα κάρρο και τον περιέφεραν έτσι σ’ ολόκληρο τό χω­ριό. Όλοι οί κάτοικοι του χωριού από τό φόβο κλείστηκαν στα σπίτια τους και δεν τολμούσαν νά βγούν ούτε καν έξω άπ’ τήν πόρτα τους.
Όταν ό π. Κωνσταντίνος δεν είχε άλλες δυ­νάμεις γιά νά συνέχιση νά σέρνη τό κάρρο, του φόρεσαν ένα κολλάρο αλόγου στο λαιμό και τον ωδήγησαν στο χωριό, χωρίς βέβαια νά σταματή­σουν νά τον χτυπούν αλύπητα μ’ ένα μαστίγιο άλλά και με οτιδήποτε άλλο βρισκόταν μπρο­στά τους. Τέλος, τον έσυραν κρατώντας τον άπ’ τά μαλλιά μέχρι τήν αυλή της εκκλησίας και τον σταύρωσαν στις πόρτες της.
Τό σώμα του πα­τρός Κωνσταντίνου είχε εμφανή τά σημάδια του ξυλοδαρμού (τό κρανίο του σπασμένο, ένα δάχτυλο αποκομμένο από τό πολύ ξύλο και πολλά σημάδια άπό τις μαστιγώσεις).
Τήν έπόμενη μέρα ό νεωκόρος και ό φύλα­κας της εκκλησίας βρήκαν τό σώμα του καρφω­μένο στήν πόρτα και τό κατέβασαν. Τον έντυ­σαν μέ τά ιερατικά του άμφια και τον εναπόθε­σαν μέσα σ’ ένα ξύλινο φέρετρο, βάζοντας μέ­σα ένα Εύαγγέλιο και τά καρφιά μέ τά όποια τον είχαν σταυρώσει.
Οί απεσταλμένοι του κόμματος απαγόρευσαν τήν ταφή του στο κοιμητήριο, και έτσι τον έθαψαν σ’ ένα χωράφι. Ή δικαιοσύνη του Θεού όμως ενήργησε γρήγορα γιά τις απάνθρωπες πράξεις τών απεσταλμένων κ’ έτσι δεν πρόλα­βαν νά επιστρέψουν στο προορισμό τους· σκο­τώθηκαν πέφτοντας μέσα στον πάγο μαζί μέ τήν αμαξά τους.
Αυτή ή φρικτή ιστορία είχε σχεδόν σβηστή από τις μνήμες τών άνθρώπων. Ή πλειονότη­τα τών αυτοπτών μαρτύρων φοβούνταν ακόμα και νά κάνουν κάποια νύξι γιά τό γεγονός. Όμως τήν ίδια στιγμή υπήρχαν κάποιοι πού διηγήθη­καν τήν ιστορία στα παιδιά και στά εγγόνια τους, δείχνοντάς τους τό σημείο τής ταφής. Υπήρξαν πολλοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί πού κατά καιρούς τοποθετούσαν κάποιο σταυρό στο ση­μείο πού ετάφη ό π. Κωνσταντίνος, αλλά οί αρχές κάθε φορά τον έβγαζαν.
Τό 1992 ό πατήρ Αλέξανδρος Nikitin, εφημέ­ριος του ναού τών Αρχαγγέλων, ήθελε νά βρή τον τάφο τοΰ πατρός Κωνσταντίνου, γιατί ειχε άκούσει διάφορες διηγήσεις. Τελικά, κατάφερε νά βρή τήν τοποθεσία τό 2001, όταν ή ανεψιά μιάς πνευματικής κόρης του π. Κωνσταντίνου υπέδειξε τό μέρος τής ταφής.
Δεν θυμόνταν βέβαια τό άκριβές μέρος, άλ­λά στις 13 Ιουνίου συνέβη κάτι θαυμαστό. Μετά από τήν τέλεσι μιάς παννυχίδας, βρήκαν άμέσως τό σημείο τής ταφής του. Είχαν απομακρύνει μόνο τήν πρασινάδα από τον τόπο, όταν ξεχύ­θηκε μιά θεσπέσια ευωδία. Τότε αντίκρυσαν τό εξής καταπλητικό θέαμα· μπροστά τους, σέ βά­θος έξι ποδιών, βρίσκονταν ανέπαφο ολόκληρο τό φέρετρο.
Όταν τό άνοιξαν, βρήκαν τό σώμα του πατρός Κωνσταντίνου, από τό οποίο αναδύονταν ή ευωδία αυτή, άθικτο, ντυμένο μέ τά ιερατικά του άμφια, και κρατώντας στά χέ­ρια του ακέραιο τό Εύαγγέλιο. Τά σημάδια από τά χτυπήματα ήταν ακόμη εμφανή στο σώμα του, και στά χέρια του υπήρχαν οί τρύπες από τά καρφιά. Μέσα στο φέρετρο βρέθηκαν επί­σης και τά τέσσερα μεγάλα καρφιά μέ τά οποία τον είχαν σταυρώσει. Ό ιατροδικαστής, πού βρέ­θηκε εκεί, διαπίστωσε μέ ευκολία, άν και είχαν περάσει 83 όλοκληρα χρονιά, την αιτία θανά­του, πού ήταν ή ακατάσχετη αιμορραγία.
Ή ευωδία συνέχιζε νά υπάρχη μετά από αρκετό καιρό και τό μόνο πού άλλαξε ήταν τό χρώμα του σκηνώματος, τό όποιο από λευκό έγινε σκούρο καφέ, κάτι τό όποιο συμβαίνει με όλα τά άγια λείψανα. «Υστερα άπό μικρό χρο­νικό διάστημα και με την ευλογία του επισκό­που, τό σώμα του π. Κωνσταντίνου ετάφη στο ιερό βήμα της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μι­χαήλ, στο Bolshoye Ignatovo. Τό σπασμένο δάχτυλο του όμως κρατήθηκε ξεχωριστά και το­ποθετήθηκε μέσα σε μιά ειδική μικρή λειψανο­θήκη, ή οποία φυλάσσεται στο ιερό του ναού τοϋ Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Όταν επισκέφθηκα τό ναό, ό π. Αλέξανδρος μου έφερε τή λειψανοθήκη και έγώ έπεσα στά γόνατα νά προσκυνήσω, άν και δεν είχε αγιοποιηθή επίσημα από τήν Εκκλησία. Αισθάνθη­κα τήν ευωδία νά εξέρχεται από τό λείψανο (μιά ευωδία πού, όπως μάς είπε ό π. Αλέξαν­δρος, έχει μείνει αναλλοίωτη από τήν πρώτη μέρα) και είχα τήν αίσθησι οτι προσκυνούσα τό δάχτυλο ενός ζωντανού άνθρώπου, αφού ήταν ακόμη μαλακό.
Τά λείψανα του πατρός Κωνσταντίνου άρχι­σαν νά θεραπεύουν ακόμη και άνθρώπους πού έπασχαν άπό μή ιάσιμες άσθένειες, όπως παι­δική εγκεφαλική παραλυσία, επιληψία και καρ­κίνο. Ό π. Άλεξάνδρος διηγείται ένα περιστα­τικό πού συνέβη μπροστά στά μάτια του. Ένα παιδάκι πού έπασχε άπό εγκεφαλική παραλυ­σία μεταφέρθηκε με τό αναπηρικό του καρροτσάκι μπροστά στο φέρετρο γιά νά προσκυνήση τά λείψανα. Μόλις προσκύνησε και απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τό σκήνωμα, τό παιδί σηκώθηκε άπό τό καρροτσάκι και περπά­τησε πηγαίνοντας τώρα μόνο του νά προσκυνήση τά λείψανα γιά δεύτερη φορά.
Ό π. Αλέξανδρος έχει γίνει μάρτυρας πολ­λών τέτοιων περιστατικών πού ύπήρχε θαυμα­τουργική επέμβασι και ίασι πολλών ασθενών και μέχρι στιγμής έχει καταγράψει 1.024 τέτοι­ες περιπτώσεις.
Τό μοναδικό εμπόδιο πού υπάρχει ώστε νά αγιοποιηθή ό π. Κωνσταντίνος είνε ή έλλειψι έγγράφων πού νά μαρτυρούν οτι ήταν θύμα του διωγμού τού 1918. Υπάρχει μόνο ή προ­φορική παράδοσι, αλλά ό π. Αλέξανδρος δεν ανησυχεί- «όταν επιτρέψη ό Θεός, όλα θά γί­νουν», λέει χαρακτηριστικά. Ή άλήθεια μιλά μόνη της…

Πηγή· αγγλόφωνο περιοδικά «ORTHODOX WORD»
μετάφρασις- ϊ. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]
https://apantaortodoxias.blogspot.com

Πηγή: Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών: Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Έμαθε στα παιδιά της να αγαπούν τον Θεό… Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη († 17 Σεπτεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για αγια σοφια πιστη αγαπη και ελπιδα

Η Αγία Σοφία και οι κόρες της Πίστη, Ελπίς, Αγάπη, καταγόταν από μια μεγάλη πόλη της Ιταλίας και έζησαν επί Αυτοκράτορος Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.), πήραν δε τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης στον «ύμνο της αγάπης»: «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα• μείζων δε τούτων η αγάπη» ( Α’ Κορ. 13:13). Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, χήρεψε πολύ νωρίς και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη.

via Έμαθε στα παιδιά της να αγαπούν τον Θεό… Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη († 17 Σεπτεμβρίου) | Σημεία Καιρών

Σχολιάστε

by | 17/09/2018 · 11:24 ΠΜ

Ὁ Ἰωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης: Ὁ Ἅγιος αὐτοκράτορας ὡς πρότυπο Ζωῆς καὶ Ἐλευθερίας (ἑορτάζει σήμερα)

Γράφει ὁ Θεοφάνης Μαλκίδης
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἱστορία μίας μεγάλης αὐτοκρατορίας ὅπως ἡ ἀνατολικὴ Ρωμαϊκή, ἡ Βυζαντινή, ὅπως εἶναι περισσότερο γνωστή, δὲν ἔχει γίνει ἀντιληπτὴ στὸ βάθος καὶ στὴν πραγματική της ἀξία. Ἔχει ἄλλοτε ἕνα ἀποσιωπημένο ρόλο καὶ ἄλλοτε ἕνα περιορισμένης προσέγγισης καὶ κατανόησης χῶρο.
Τὸ Βυζάντιο ἀπουσιάζει στὸ σύνολό του καὶ περιορίζεται συνήθως στὶς σκοτεινὲς στιγμὲς τῆς πορείας του. Κάτι ποὺ ἐκπορεύεται, κατὰ τὴ γνώμη μας, ἀπὸ τοὺς σφετεριστὲς τῆς κληρονομιᾶς του στὴ Δύση- ἀπὸ ἐκεῖ ἄλλωστε καὶ ἡ ξένη πρὸς τὴν ἀλήθεια ἀπόδοση τοῦ ὀνόματος «Βυζάντιο»- καὶ τοὺς Νεοέλληνες, οἱ ὁποῖοι προσλαμβάνουν τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὴ Δυτικὴ ὀπτική.
Ἡ ἄγνοια γιὰ τὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία δὲ θὰ μποροῦσε νὰ μὴ…
συμπεριλάβει καὶ τοὺς πρωταγωνιστές του, τοὺς αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι πλὴν ἐξαιρέσεων ἔχουν τεθεῖ στὸ περιθώριο.
Ἡ εἰκόνα, ὅμως ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἶναι τελείως διαφορετική. Αὐτὴ ἡ διαφορετικότητα ἐκφράζεται μὲ τὸν πιὸ κατάλληλο τρόπο, ἴσως μὲ τὸν πιὸ ἀντιπροσωπευτικὸ ἀπὸ τον αυτοκράτορα Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη (Διδυμότειχο 1193- Νυμφαῖο Μικρᾶς Ἀσίας 1254 ), ὁ ὁποίος μετά τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204 κυβερνά ἀπὸ τὸ 1222 ἕως τὸ 1254 τὴ συνέχεια τῆς αὐτοκρατορίας στὴ Νίκαια.
Ὁ Ἰωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης γέννημα τῆς Θρακικῆς γῆς ποὺ ἀνέθρεψε αὐτοκράτορες, ἄρχοντες, εὐγενεῖς, ἡγεμόνες, πατριάρχες καὶ λαὸ τῆς αὐτοκρατορίας, δὲ θυμίζει συνηθισμένο ἀρχηγὸ τοῦ κράτους, ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ γνωστὰ Βυζαντινὰ πρότυπα. Πολεμᾶ, ἐργάζεται καὶ πονᾶ μαζὶ μὲ τὸ λαό. Ἐπικοινωνεῖ διπλωματικὰ ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς Δυτικούς, προκειμένου νὰ πετύχει τὸ στόχο του, ἕνας καὶ μοναδικὸς ἀπὸ τὴν ἄνοδό του στὸ θρόνο, ἡ ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀποτελεῖ σύμβολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος πλέον προτάσσεται ὡς ἔννοια καὶ περιεχόμενο. Δημιουργεῖ τὸ ὑπόβαθρο γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ καθυποτάσσει ξένα καὶ ἑλληνικὰ κύτταρα ἀντίστασης καὶ ἐν δυνάμει ἀμφισβήτησης τῆς κυριαρχίας του. Στηρίζει τοὺς Ἀκρίτες, τὸ λαό, τοὺς φτωχούς, τὴν ἐγχώρια παραγωγή, τὴ μόρφωση, ἀναδιανέμει τὸν δημόσιο πλοῦτο καὶ δημιουργεῖ κοινωνικὲς δομές, σὲ ποσότητα καὶ ποιότητα ποὺ ἐκπλήσσουν ἀκόμη καὶ σήμερα. Εἶναι ὁ ἐλεήμων Αὐτοκράτορας, ὁ ἅγιος.
Ἡ ἀνάδειξη τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Αὐτοκράτορα ἀποτελεῖ ξεχωριστὴ προσπάθεια ἐπανασύνδεσης μὲ τὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, τὴν Ἑλληνικότητα καὶ τὴ Θρακικότητά μας, τὴν Ἐβρίτικη παράδοση καὶ ἱστορία, ποὺ ἀπὸ τὸ παρελθὸν προεκτείνεται στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Συνδέει τὸ ὁρόσημο, τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204, γιὰ τὴ διαμόρφωση τοῦ μεσαιωνικοῦ καὶ νεότερου Ἑλληνισμοῦ, μὲ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη. Αὐτὸς ποὺ προετοίμασε καὶ πέτυχε τὴν ἀναγέννηση καὶ κατόρθωσε νὰ ἐμφυσήσει σὲ ἄρχοντες καὶ λαὸ τὸ θάρρος γιὰ νὰ φτάσουν λίγα χρόνια μετὰ τὸ θάνατό του στὴν ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης.
Ἀπὸ τὴ ζωή του ὡς κυβερνήτη, διπλωμάτη, στρατιωτικοῦ καὶ ἀρχηγοῦ, μέχρι τὴ φιλανθρωπική του δράση καὶ πρώτιστα τὴν ἁγιοσύνη του, μποροῦμε νὰ ἐμπνευστοῦμε καὶ νὰ παραδειγματιστοῦμε, ἰδιαίτερα στὶς σκοτεινὲς μέρες ποὺ ζοῦμε. Εἶναι ὁ βίος καὶ ἡ στάση τοῦ Ἰωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη, ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴν ἀνάκτηση τοῦ ἱστορικοῦ μας χώρου, τῆς ταυτότητας, τοῦ τόπου καὶ τῆς μνήμης μας, τῆς Ζωῆς μας καὶ τῆς Ἐλευθερίας μας.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2017/11/blog-post_4.html

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ Η ΑΘΗΝΑΙΑ from ΠΑΖΛ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

AΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ

ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ «ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ» (ΑΧΕΛΩΟΣ TV 2016)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΛΑΝΟΣ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ – ΚΑΜΕΡΑ: ΦΩΤΗΣ ΒΑΡΔΗΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 23/03/16

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Παναγιώτης Χαβαράνης Εκπαιδευτικός, Μελετητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός – Ἡ ζωὴ, τὸ ἔργο και οἱ Προφητεῖες του

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Οἱ Ἅγιοι Μηνᾶς, Ἑρμογένης καὶ Εὔγραφος – Ρωμνιός

1210_Minas_Ermogenis_Eygrafoy

Ὁ Μηνᾶς ἦταν Ἀθηναῖος καὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά του εἰδωλολάτρης. Ὅταν ὅμως ἐκπαιδεύτηκε καὶ μορφώθηκε ἀρκετά, διαπίστωσε ὅτι ἡ πολυθεΐα ἦταν μᾶλλον ψέμα καὶ πλάνη. Στὴν μελέτη τῶν φιλοσόφων ἐπίσης, δὲν μπόρεσε νὰ βρεῖ κάτι τὸ ἀληθινό. Τότε προχώρησε στὴν μελέτη χριστιανικῶν συγγραμμάτων. Ἔπειτα τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου …

Πηγή: Οἱ Ἅγιοι Μηνᾶς, Ἑρμογένης καὶ Εὔγραφος – Ρωμνιός

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η Σύλληψη της Αγίας Άννης (ένα αφιέρωμα στην μητέρα της Παναγίας μας και γιαγιά του Χριστού- με πολλές εικόνες)

Αντέχουμε...

9 Δεκεμβρίου: η Σύλληψις της Αγίας Άννης

(η Παναγία συλλαμβάνεται με θαυμαστό τρόπο στα άγια σπλάγχνα της μητέρας της, της Άννας)

Για τον βίο της Αγίας Άννας , της μητέρας της Θεοτόκου και «γιαγιάς» του Χριστού, για την θαυμαστή σύλληψη της Θεοτόκου ένα αφιέρωμα με κείμενα και πολλές εικόνες.

Η αγία Άννα, ως στείρα που θαυματουργικά γέννησε σε πολύ μεγάλη ηλικία, χαρίζει παιδάκια σε πολλά άτεκνα ζευγάρια που με πίστη ζητούν τη βοήθειά της.Ας έχουμε όλοι την χάρη και την ευλογία της.

Σχετικό άρθρο:

Οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα: το απαθέστερο ζευγάρι (του γ.Παϊσίου)

.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

«Οὐχ ὥσπερ Εὔα σὺ τίκτεις ἐν λύπαις
χαρὰν γὰρ ἔνδον Ἄννα κοιλίας φέρεις»
(Ἀπὸ τὸ Συναξάρι)

Ἡ Ἁγία Θεοπρομήτωρ Ἄννα ἀνήκει εἰς τὰ ἱερὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἐκλήθησαν νὰ ὑπηρετήσουν τὴ θεία βουλὴ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων μέ τὴ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Θυγατέρα τοῦ Ματθᾶν ἀπὸ τὴ φυλὴ Λευὶ καὶ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.506 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

___________ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ___________: Όσιος Πατάπιος

8 Δεκεμβρίου

Ο Όσιος Πατάπιος γεννήθηκε στην Αίγυπτο και από μικρό παιδί είχε «πνεῦμα ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ» (Β’ προς Τιμόθεον, α’ 7). Δηλαδή, πνεύμα αγάπης και πνεύμα που σωφρονίζει, ώστε φρόνιμα και συνετά να κυβερνά τον εαυτό του, αποφεύγοντας κάθε ηθική παρεκτροπή, διατηρώντας την αγνότητα, αλλά συγχρόνως παραδειγμάτιζε και τους συνανθρώπους του. Και αυτό το …

Πηγή: ___________ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ___________: Όσιος Πατάπιος

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ – Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

363904-image124

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ

Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΖΛ:    Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἀπό τούς πιό γνωστούς ἁγίους τῆς χριστιανοσύνης. Τό ὄνομα του βρίσκεται στό στόμα ἀναρίθμητων πιστῶν πού ζητοῦν τή βοήθειά του. Το ὄνομά του τό φέρουν ἑκατομμύρια Χριστιανοί καί πολλοί εἶναι οἱ Ναοί πού εἶναι ἀφιερωμένοι σ΄αὐτόν. Εἶναι μετά τήν Παναγία καί τόν Ἅγιο Γεώργιο, ὁ περισσότερο γνωστός σέ ὅλο τόν Ὀρθόδοξο κόσμο. Ὅλη του ἡ ζωή ἦταν μιά θαυμαστή ἐνσάρκωση τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς πίστεως καί τῆς πραότητος.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος θεωρεῖται ὁ κατ’ ἐξοχήν προστάτης τῶν ναυτικῶν …

Διαβάστε περισσότερα »

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, Uncategorized

AΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ

Βίντεο – Παρουσίαση γιά τόν Ἅγιο Νικόλαο.

Ὁ Βίος καί  τά θαύματα του.

https://youtu.be/qUOwhCpt2q0

Σχολιάστε

Filed under ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Ὁμολογητής ὁ Νέος – Ρωμνιός

1128_Eirinarxos_Stefanos

Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του, Ἰωάννης καὶ Ἄννα, τὸν ἀνέθρεψαν κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο. Ὅταν μεγάλωσε, μορφώθηκε ἀρκετὰ καὶ ἀργότερα …

Πηγή: Ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Ὁμολογητής ὁ Νέος – Ρωμνιός

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ 2 – Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ἐξώφυλλο Ἁγίου Στεφάνου Ἄγνωστα – Συναξάρια 2

Ὅπως γράφει ὁ ὑμνογράφος τοῦ ὁσίου, ἅγιος Ἰωσήφ, «Ὁ ὅσιος Στέφανος γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 715 μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Ἄννα. Ἀσκήθηκε ἀπὸ τὴ νεότητά του στὴ μονὴ τοῦ ἁγίου Αὐξεντίου, ποὺ ἦταν στὴ Βιθυνία. Ἡ μονὴ βρισκόταν σὲ ὑψηλὸ τόπο, ποὺ ὀνομαζόταν Βουνὸ τοῦ ἁγίου Αὐξεντίου. Ἔγινε ἡγούμενος τῶν μοναχῶν ἐκεῖ. Ἡ φήμη τῶν πνευματικῶν του ἀγώνων ἀκούστηκε παντοῦ καὶ ἡ εὐωδία τῶν ἀρετῶν του ὁδήγησε πολλοὺς σ’ αὐτόν. Ἀπέθανε μὲ μαρτυρικὸ θάνατο λόγῳ τῆς προσκύνησης τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ καλουμένου Κοπρωνύμου. Πρὸ τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους του, ο Κοπρώνυμος τὸν κατεδίκασε ἐπὶ ἕνδεκα μῆνες σὲ δεσμὰ καὶ φυλακές. Ἔπειτα διέταξε καὶ τὸν ἔσυραν κατὰ γῆς καὶ τὸν λιθοβόλησαν σὰν τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο, ἐξ οὗ καὶ ἐπονομάστηκε νέος Στέφανος. Τὸν κτύπησαν στὴ συνέχεια μὲ ξύλο στὰ μηνίγγια καὶ ἀφοῦ τοῦ συνέτριψαν τὸ κεφάλι, ἄφησε τὸ πνεῦμα του τὸ 767 μ.Χ.».

………..

Πηγή: ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ 2 – Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

29 Νοεμβρίου 1979: Ὁ Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Ἁγιοταφίτης κατακρεουργεῖται στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ (ο βίος του- βίντεο με μαρτυρίες)

Αντέχουμε...

agios-filoumenos

.

πηγή: filoumenos.com

.

29 Νοεμβρίου 1979: Ὁ Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Ἁγιοταφίτης κατακρεουργεῖται στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ ἀπὸ τοὺς Σιωνιστὲς

Ὁ ἅγιος Φιλούμενος, κατὰ κόσμον Σοφοκλῆς Ὀρουντιώτης, γεννήθηκε στὴν Λευκωσία τῆς Κύπρου στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1913, ἡ καταγωγή του ὅμως ἦταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ὀρούντα. Γονεῖς τοῦ Ἁγίου ἦταν οἱ εύσεβεῖς Γεώργιος καὶ

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.441 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Όσιος Θεοδόσιος Τυρνόβου (Μνήμη 27 Νοεμβρίου)

Το σπιτάκι της Μέλιας

Αγιορείτης Άγιος

Νέος εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε στη μονή Αγίου Νικολάου στο Βιδύνιο. Εκεί αποστήθισε ολόκληρο το Ψαλτήρι κι επιδόθηκε στην άσκηση των αρετών.

Μετά την κοίμηση του Γέροντός του Ιώβ, μετέβη στη μονή της Οδηγητρίας στο Τύρνοβο, που βρισκόταν στην τοποθεσία Άγιον Όρος. Συχνά περιεφέρετο στα δάση του Σλίβεν, για ν’ απολαύσει τη χάρη της ησυχίας. Από εκεί κατευθύνθηκε στη μονή της Θεοτόκου της Επικέρνους.

Όταν άκουσε πως ο όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης ήλθε από το Άγιον Όρος με τους μαθητές του στα Παρόρια, «όπως ο μαγνήτης έλκει προς αυτόν το σίδηρον, ούτω και η είδησις περί του πατρός είλκυσε και τον ένθεον άνδρα».

Δείτε την αρχική δημοσίευση 408 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ὁ Ὅσιος Στυλιανὸς ὁ Παφλαγόνας – Ρωμνιός

1126_Stylianos

Γιὸς πλουσίων γονέων (ποὺ γεννήθηκε στὴν Ἀδριανούπολη τὸν 7οαἰῶνα, καὶ ὀνομάστηκε Παφλαγόνας γιατὶ εκεῖ φυλασσόταν τὸ τίμιο λείψανό του), διδάχτηκε νωρὶς ἀπ’ αὐτοὺς νὰ εἶναι ἐγκρατὴς καὶ νὰ θεωρεῖ τὸ χρῆμα μέσο γιὰ τὴν ἀνακούφιση καὶ περίθαλψη τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἀρρώστων.

Ἀφοῦ ἔτσι ἀνατράφηκε, καὶ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διαμοίρασε ὅλη τὴν κληρονομιά του καὶ πῆγε σὰν ἀσκητὴς στὴν ἔρημο, χωρὶς νὰ ἀποκόψει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸν κόσμο. Εἰσερχόταν στὴν κοινωνία γιὰ νὰ βοηθήσει ὄποτε καὶ ὅπως μποροῦσε καὶ κατέφευγε στὴν σπηλιά του γιὰ νὰ ἀνανεωθεῖ Πνευματικά. Ἐκεῖ γνωρίστηκε μὲ ἄλλους ἀσκητές, ποὺ ζοῦσε μαζί τους μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, χριστιανικὴ συγκατάβαση καὶ ἐπιείκεια. Δὲν λύπησε ποτὲ κανένα, μεγάλη του χαρὰ μάλιστα, ἦταν νὰ ἐπαναφέρει τὴν γαλήνη στὶς ταραγμένες ψυχές. Σύνθημά του …

Πηγή: Ὁ Ὅσιος Στυλιανὸς ὁ Παφλαγόνας – Ρωμνιός

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ : η πάνσοφος Νύμφη του Χριστού (ο βίος της, το δαχτυλίδι της μνηστείας της, βίντεο-και για παιδιά)

Αντέχουμε...

Για την Αγία Μεγαλομάρτυρα Αικατερίνη την Πάνσοφο, την προστάτιδα της παιδείας, της φιλοσοφίας, αλλά κι των φοιτητριών και των παρθένων, ένα μικρό αφιέρωμα…με την ευχή η Αγία να σκέπει και να καθοδηγεί όλους και ιδιαίτερα τους νέους, κοντά στον Χριστό.

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΣΗ

Ἡ ἁγία Αἰκατερίνη γεννήθηκε στήν Ἀλεξάνδρεια στίς ἀρχές τοῦ4ου αἰώνα μ.Χ. Εἶχε βασιλική καταγωγή. Ἦταν ἀπόγονος τῶν Πτολεμαίων, τῶν βασιλέων τῆς Αἰγύπτου. Ἀνῆκε σέ πολύ πλούσια κι ἔνδοξη οἰκογένεια. Οἱ γονεῖς της ἦταν εἰδωλολάτρες.

Ἀπό μικρή ἔδειξε μεγάλη κλίση στά γράμματα. Μέχρι τά δεκαοκτώ της χρόνια ἔμαθε τέλεια τήν Ἑλληνική καί

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.750 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ὁ Ἅγιος Φιλήμων ὁ Ἀπόστολος καὶ οἱ σὺν αὒτῷ Ἄρχιππος, Ὀνήσιμος καὶ Ἀπφία – Ρωμνιός

1122_fillimon_Arxippos_Onisimos

Καὶ γιὰ τοὺς τέσσερις Ἁγίους ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολή του.Ὁ Φιλήμων καὶ ἡ σύζυγός του Ἀπφία ἦταν χριστιανοὶ στὴν πόλη τῶν Κολοσσῶν, μὲ ἀνεπτυγμένο αἴσθημα φιλανθρωπίας. Χρησιμοποιοῦσαν δὲ τὰ πλούτη τους μὲ προθυμία γιὰ τὴν ἀνακούφιση φτωχῶν, ἀσθενῶν καὶ γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Στὸ χριστιανισμὸ προσῆλθαν διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅταν αὐτὸς εἶχε ἔλθει στὴν πόλη τους.Μάλιστα, γιὰ τὶς ἀγαθοεργίες τοῦ Φιλήμονα γράφει συγκεκριμένα:«Χάριν ἔχομεν πολλὴν καὶ παράκλησιν ἐπὶ τῇ ἀγάπῃ σου ὅτι τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀναπέπαυται διὰ σοῦ, ἀδελφέ». Δηλαδή, ἔχουμε …

Πηγή: Ὁ Ἅγιος Φιλήμων ὁ Ἀπόστολος καὶ οἱ σὺν αὒτῷ Ἄρχιππος, Ὀνήσιμος καὶ Ἀπφία – Ρωμνιός

Σχολιάστε

Filed under ΑΞΙΕΣ-ΡΙΖΕΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς ὁ Μεγαλομάρτυρας «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» – Ρωμνιός

1111_Minas

Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο στὰ μέσα περίπου τοῦ 3ουαἰώνα μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες. Ὡστόσο, τὸ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο μεγάλωνε, δὲν κατάφερε νὰ σκληρύνει τὴν καρδιά του ἡ ὁποία, ὅταν ἦλθε ἡ στιγμή, σκίρτησε ἀκούγοντας τὴν φωνὴ τοῦ «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψλμ.7, 10) Θεοῦ καὶ ἔτσι ὁ ἔφηβος ἀκόμη, Μηνᾶς, ἔγινε χριστιανός.Μεγαλώνοντας, ἐπέλεξε νὰ σταδιοδρομήσει στὸν Ρωμαϊκὸ στρατό, στὸ ἱππικὸ τάγμα τῶν Ρουταλικῶν, ὑπὸ τὴν διοίκηση τοῦ Ἀργυρίσκου. Ἡ ἕδρα τῆς μονάδας του ἦταν στὸ Κοτυάειον (σημερινὴ Κιουτάχεια) τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἐκεῖ ὁ Μηνὰς διακρίθηκε καὶ γιὰ τὴν φρόνησή του ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ἀνδρεῖο του φρόνημα καὶ γι’ αὐτὸ ἔχαιρε ἐκτιμήσεως στὸ κύκλο τῶν στρατιωτικῶν.

Πηγή: Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς ὁ Μεγαλομάρτυρας «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» – Ρωμνιός

Σχολιάστε

Filed under ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αρέσει σε %d bloggers: