Τὸ ψευτὸ-χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς στοὺς Πεντηκοστιανοὺς – Ἡ «γλωσσολαλιὰ» εἶναι ἡ νοερὰ προσευχὴ – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Τού Αρχιμ. π. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη,

Πρωτοσυγκέλλου Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού

 

Τὸ ψευτὸ-χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς στοὺς Πεντηκοστιανοὺς

 

Α. Η πλάνη

Όλοι οι Πεντηκοστιανοί έχουν αναγάγει την γλωσσολαλιά σε βασικό τους δόγμα. Η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από αυτό τό «ψευτοχάρισμα», γιατί καί είναι τό μόνο χαρακτηριστικό όπως λένε, πού μπορεί νά “αποδείξει” εξωτερικά την «αυθεντία» τους.

Λένε· «Σημείο ότι ο πιστός έλαβε “Πνεύμα Άγιο” είναι οι ξένες γλώσσες, τίς οποίες μιλάει, καθώς τό “Πνεύμα” δίνει σ’ αυτόν».

Β. Τό χάρισμα τής γλωσσολαλιάς στην πρώτη Εκκλησία

Ο Κύριος αναφέρει την γλωσσολαλιά σάν ένα «σημείο», σάν απόδειξη τής πίστεως σ’ Εκείνον. «Σημεία δέ τοίς πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει· εν τώ ονόματί μου δαιμόνια εκβαλούσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναίς· όφεις αρούσι· κάν θανάσιμόν τι πίωσιν, ου μή αυτούς βλάψει· επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι, καί καλώς έξουσι»(Μαρκ. ιστ΄, 17-18).

Καί ενώ εδώ ο Κύριος αναφέρει πέντε θαύματα σάν απόδειξι καί αποτέλεσμα τής πίστεως εις Αυτόν, οι Πεντηκοστιανοί απομονώνουν τό ένα χάρισμα τής γλωσσολαλιάς καί απορρίπτουν τά υπόλοιπα τέσσερα.

Στην Εκκλησία τών Αποστολικών χρόνων έχουμε δύο είδη γλωσσολαλιάς, την γλωσσολαλιά τών Αποστόλων τής ημέρας τής Πεντηκοστής καί την γλωσσολαλιά, ως χάρισμα τού Αγίου Πνεύματος, στούς πιστούς τής πρώτης Εκκλησίας.

1. Η πρώτη περίπτωσις γλωσσολαλιάς είναι τό γεγονός τής Πεντηκοστής (Πράξ. β΄ 1-42). Οι Άγιοι Απόστολοι «επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου, καί ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις καθώς τό Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι» (Πράξ. β΄ 4). Στην περίπτωσι αυτή οι Απόστολοι μιλούν συγκεκριμένες γλώσσες, τίς οποίες καταλάβαιναν οι εκ διαφόρων λαών ακροαταί τού κηρύγματός τους.

«Ήκουον είς έκαστος τή ιδία διαλέκτω λαλούντων αυτών» (στ. 6). Παρόντες ήσαν «Πάρθοι καί Μήδοι καί Ελαμίται, καί οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί την Ασίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αίγυπτον καί τάμέρη τής Λιβύης τής κατά Κυρήνην καί, οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοί τε καί Κρήτες καί Άραβες» (στ. 9-11).

Η «γλωσσολαλιά» τών Πεντηκοστιανών, δηλ. οι υστερικές κραυγές καί οι ψυχοπαθολογικές καταστάσεις δέν έχουν καμμιά σχέσι μέ τίς «ετέραις γλώσσαις», τίς κατανοητές γλώσσες πού μίλησαν οι Απόστολοι τήν ημέρα τής Πεντηκοστής.

Ο Ιερός Χρυσόστομος μάς λέει, «ότι αυτό τό χάρισμα τό είχαν ανάγκη οι Απόστολοι, γιά νά μπορέσουν νά διδάξουν σέ όλους τούς λαούς τό μήνυμα τού Ευαγγελίου». Οι Απόστολοι μιλούσαν στή γλώσσα τού κάθε λαού.

2. Η δεύτερη περίπτωσις τής γλωσσολαλιάς είναι ένα από τά χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος πού δίδεται στούς πιστούς. Δέν είναι τό ίδιο μέ τήν γλωσσολαλιά τών Αποστόλων. Τό χάρισμα αυτό είναι επικοινωνία μέ τό Θεό, δοξολογική προσευχή, μυστική, νοερά προσευχή. Τό χάρισμα αυτό είναι γιά ιδιωτική χρήσι, γιά τήν ιδιωτική προσευχή τού χριστιανού καί όχι γιά τήν δημόσια κοινή λατρεία μέσα στούς ναούς.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει «ο λαλών γλώσση ούκ ανθρώποις λαλεί αλλά τώ Θεώ· ουδείς γάρ ακούει, πνεύματα δέ λαλεί μυστήρια» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 2). Δηλαδή ηγλώσσα δέν ακούγεται καί δέν απευθύνεται στούς ανθρώπους τούς πιστούς τής Εκκλησίας σέ ώρα ακολουθίας. Απευθύνεται στό Θεό. Κινείται η γλώσσα, χωρίς νά ακούγεται φωνή.

Στίς Πράξεις τών Αποστόλων συναντάμε δύο περιστατικά με αυτό τό χάρισμα, τό οποίο θά παρουσιάσουμε.

• Η περίπτωσις τού Κορνηλίου

Καθώς μιλούσε ο Απόστολος Πέτρος στό σπίτι τού Κορνηλίου «επέπεσε τό Πνεύμα τό Άγιον επί πάντας τούς ακούοντας τόν λόγον. Καί εξέστησαν οι εκ περιτομής πιστοί όσοι συνήλθον τώ Πέτρω, ότι καί επί τά έθνη η δωρεά τού Αγίου Πνεύματος εκκέχυται· ήκουον γάρ αυτών λαλούντων γλώσσαις καί μεγαλυνόντων τόν Θεόν»(Πραξ. ι΄ 44-46). Καί στή συνέχεια βαπτίσθηκαν. Η γλωσσολαλιά, λέει ο ιερός συγγραφεύς, συνέβη πρίν την βάπτισιν εις τό ύδωρ καί ήταν δοξολογία. Ήταν δέ φανερή, γιά νά φανή ότι «ίσην δωρεάν έδωκεν αυτοίς ο Θεός ως καί υμίν πιστεύσασιν» (Πράξ. ια΄ 17).

• Στην Έφεσο μέ τούς μαθητάς τού Ιωάννου

Ο Απόστολος Παύλος βρήκε κάποιους «μαθητάς» πού είχαν βαπτισθή στό βάπτισμα Ιωάννου καί αγνοούσαν τό Άγιο Πνεύμα.

Τούς βάπτισε στό νερό καί όταν έθεσε τά χέρια του στίς κεφαλές τους «ήλθε τό Πνεύμα τό Άγιον επ’ αυτούς, ελάλουν τε γλώσσαις καί προεφήτευον» (Πράξ. ιθ΄ 1-7). Στήν περίπτωσι αυτή γλωσσολαλούν μετά από τό βάπτισμα, γιά νά γίνη φανερή η απόκτησις τού Αγίου Πνεύματος σ’ αυτούς πού τό αγνοούσαν.

• Οι γλωσσολαλούντες τής Κορίνθου

Στήν Κόρινθο η κατάστασις ήταν πολύ άσχημη. Χριστιανοί πού είχαν αυτό τό κατώτερο χάρισμα, ήθελαν νά επιβληθούν σ’ αυτούς, πού είχαν ανώτερα χαρίσματα. Αύτό έφερε αναταραχή κατά τήν ώρα τής κοινής προσευχής καί δημιούργησε διασπάσεις.

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει οκτώ χαρίσματα· «ο Θεός έθετο εν τή Εκκλησία πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, είτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 28).

Σύμφωνα μέ τόν μεγαλύτερο σύγχρονο Έλληνα Θεολόγο π. Ιωάννη Ρωμανίδη, οι Απόστολοι καί οι Προφήτες ευρίσκοντο στήν θέωσι. Προφήτες στήν πρώτη Εκκλησία ήσαν οι Επίσκοποι καί όσοι άλλοι ευρίσκοντο στήν θέωσι. Ενώ οι άλλοι χαρισματούχοι, μετά τήν κάθαρσι ευρίσκοντο στόν φωτισμό. Αυτοί, λοιπόν, πού ευρίσκοντο στό κατώτερο χάρισμα «τής γλωσσολαλιάς» ήθελαν νά επιβληθούν στούς Αποστόλους καί τούς Επισκόπους πού ευρίσκοντο στήν θέωσι.

Έρχεται, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος γιά νά διορθώση τούς πλανεμένους καί νά βάλη σέ τάξι τά τής λατρείας καί τών χαρισμάτων. Συνοπτικά μάς λέει:

• Η γλωσσολαλιά είναι τελευταίο χάρισμα (Α΄ Κορ. ιβ΄ 4-11).

• Δέν είναι υποχρεωμένοι όλοι νά μιλούν γλώσσες, «μή πάντες γλώσσαις λαλούσι;» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 30).

• Υπάρχει ανώτερο χάρισμα· η αγάπη. «Ζηλούτε τά χαρίσματα τά κρείττονα», «εάν ταίς γλώσσαις τών ανθρώπων λαλώ καί τών αγγέλων, αγάπην δέ μή έχω γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (ιγ΄ 1).

• Τά χαρίσματα είναι «πρός οικοδομήν». (Α΄ Κορ. ιδ΄ 12-26).

• Είναι γιά τούς απίστους, όχι γιά τούς πιστούς (Α΄ Κορ. ιδ΄ 22).

• Εμποδίζει τούς απίστους νά έλθουν στήν Εκκλησία. Θά πούν «ότι μαίνεσθε»(Α΄ Κορ. ιδ΄ 23).

• Δημιουργεί ακαταστασία (Α΄ Κορ. ιδ΄ 33).

• Είναι ένδειξις νηπιότητος καί όχι ωριμότητος (Α΄ Κορ. ιδ΄ 20).

• Ο απόστολος Παύλος είχε τό χάρισμα αλλά δέν τό χρησιμοποιούσε. Προτιμούσε νά κατηχή μέ πέντε λόγους «διά τού νοός» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 19).

• Ο διδάσκων ανώτερος από τόν γλωσσολαλούντα (Α΄ Κορ. ιδ΄ 24- 25).

• Νά διδάσκουν παρά νά γλωσσολαλούν· «Θέλω δέ πάντας υμάς λαλείν γλώσσαις, μάλλον (μετάφρ.= περισσότερο) δέ ίνα προφητεύητε· μείζων ο προφητεύων ή (μετάφρ.= παρά) ο λαλών γλώσσαις» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 5).

Τά προβλήματα πού είχαν δημιουργήσει «οι γλωσσολαλούντες» στήν πρώτη Εκκλησία δημιουργούν σήμερα σέ χειρότερο βαθμό οι Πεντηκοστιανοί. «Φυσιωμένοι»από τήν έπαρσι καί τήν αλαζονεία έχουν ξεκοπή από τήν Εκκλησία χωρίς νά τούς ωφελή σέ τίποτε τό λεγόμενο ψευτο-χάρισμα τής ψευτο«γλωσσολαλιάς». Δέν είναι πρός οικοδομήν, αλλά πρός καταστροφήν τους.

Η «γλωσσολαλιά» τών σημερινών Πεντηκοστιανών δέν έχει καμμιά σχέσι ούτε μέ τίς κατανοητές γλώσσες πού λαλούσαν οι Άγιοι Απόστολοι, ούτε μέ τό χάρισμα τής νοεράς προσευχής τών πρώτων χριστιανών.

Στό επόμενο άρθρο μας θά δούμε, πώς τό χάρισμα τής γλωσσολαλιάς υπάρχει καί διατηρείται μέσα στήν Αγία Ορθοδοξία καί πώς ταυτίζεται μέ τήν νοερά προσευχή.

 

Ἡ «γλωσσολαλιὰ» εἶναι ἡ νοερὰ προσευχὴ

Επικρατεί μεγάλη σύγχυσι γιά τό τί ήταν τό χάρισμα τής γλωσσολαλιάς στήν πρώτη Εκκλησία. Έρχονται οι Πεντηκοστιανοί καί ισχυρίζονται ότι οι σχιζοφρενικές καταστάσεις καί οι υστερικές κραυγές τους είναι η γλωσσολαλιά.

Στίς συναθροίσεις τους, συνεχώς καί αδιαλείπτως, τά θύματα τών Πεντηκοστιανών υφίστανται πλύση εγκεφάλου καί ψυχολογική βία, ότι πρέπει οπωσδήποτε νά βαπτισθούν στό “Άγιο Πνεύμα”. Καί ότι απόδειξι τού βαπτίσματος στό “Άγιο Πνεύμα” είναι η γλωσσολαλιά.

Τήν ώρα τής κοινής προσευχής τους, ξαφνικά πέφτουν κάτω καί αρχίζουν νά ουρλιάζουν. Είναι εκτός εαυτών καί σέ κατάστασι υστερίας. Μιά κατάστασι πού σέ καμμιά περίπτωση δέν θά μπορούσε νά ονομασθή χάρισμα τού Αγίου Πνεύματος. Μόνο δαιμονικές καταστάσεις θά μπορούσαν νά χαρακτηρισθούν.

Απαντώντας κάποιοι Ορθόδοξοι στούς Πεντηκοστιανούς, έλεγαν ότι η γλωσσολαλιά ήταν μόνο γιά τήν εποχή τής πρώτης Εκκλησίας, ότι δέν υπάρχει σήμερα καί ότι δέν χρειάζεται στήν εποχή μας. Αυτό δείχνει φοβερή άγνοια τής παραδόσεώς μας καί τής Ορθοδόξου Θεολογίας. Τή σωστή διδασκαλία τή διαφύλασσαν όσοι είχαν σχέσι μέ τήν ασκητική ζωή τής Εκκλησίας μας.

α) Δύο σύγχρονοι ομολογητές τής Ορθοδοξίας

Τή σωστή Ορθόδοξη απάντηση διατήρησαν καί ομολόγησαν στήν εποχή μας, ο σύγχρονος ομολογητής, π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος καί ο μεγάλος Καππαδόκης Θεολόγος, π. Ιωάννης Ρωμανίδης.

Ο αείμνηστος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, οργανωτής τής αντιαιρετικής άμυνας τής Εκκλησίας, έλεγε καί έγραφε, ότι η γλωσσολαλιά ήταν μυστική προσευχή καί ταυτίζεται μέ τήν νοερά προσευχή. Μάς υπενθυμίζει τούς λόγους τού αποστόλου Παύλου· «ο γάρ λαλών γλώσση ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τώ Θεώ· ουδείς γάρ ακούει, πνεύματι δέ λαλεί μυστήρια» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 2). Η γλωσσολαλιά δέν ακούγεται. Γι’ αυτό καί ο απόστολος Παύλος προτιμά νά μιλήση «πέντε λόγους διά τού νοός»του, παρά «μυρίους λόγους έν γλώσση» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 19). Καί αυτό τό χάρισμα δέν χρειάζεται κανείς νά τό επιδεικνύη πρός τούς πιστούς, αλλά πρός τούς απίστους, οι οποίοι έτσι βεβαιώνονται γιά τήν παρουσία τού Θεού καί τήν δυνατότητα επικοινωνίας μαζί Του.

Εκείνος, όμως, πού ανέπτυξε σέ πλάτος καί σέ βάθος τό χάρισμα τής γλωσσολαλιάς είναι ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο οποίος έρχεται ξεκάθαρα καί μέ πολλές αποδείξεις νά πή καί νά ξαναπή, ότι τό χάρισμα τής γλωσσολαλιάς υπάρχει σήμερα μέσα στήν Ορθόδοξη Εκκλησία. Η γλωσσολαλιά είναι αυτό πού λέμε σήμερα νοερά προσευχή.

Η ερμηνεία τού π. Ρωμανίδη είναι αξιοπρόσεκτη, διότι προέρχεται από τόν πιό σπουδαίο ίσως Ορθόδοξο Θεολόγο. Η θεολογική βαρύτητά του δίνει καί μεγάλη βαρύτητα στήν ερμηνεία αυτή.

Επιτρέψτε μου νά σάς παρουσιάσω αύτό τό σημαντικό χάρισμα τής πρώτης Εκκλησίας, πού είναι σημαντικό καί γιά τήν σημερινή Εκκλησία μας, η οποία δέν στερείται χαρισμάτων.

Άς αρχίσουμε νά ξετυλίγουμε τήν διδασκαλία τού π. Ιωάννου.

β) Τό Άγιο Πνεύμα προσεύχεται εντός μας

Η βασική διδασκαλία τών Πατέρων είναι ότι τό Άγιο Πνεύμα είναι αυτό πού προσεύχεται, όταν έλθη μέσα στήν καρδιά τού ανθρώπου.

Σύμφωνα μέ τό λόγο τού αποστόλου Παύλου «εξαπέστειλε ο Θεός τό πνεύμα τού υιού αυτού εις τάς καρδίας υμών, κράζον· αββά ο πατήρ» (Γαλ. δ΄ 6), «ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, εν ώ κράζομεν· αββά ο πατήρ» (Ρωμ. η΄ 15) καί «καί αυτό τό πνεύμα υπερεντυγχάνει στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. η΄ 26).

Οι Προτεστάντες καί oι Παπικοί καί κάποιοι δικοί μας προτεσταντίζοντες, πού δέν ξέρουν γιά Άγιο Πνεύμα, λένε, ότι απόδειξι ότι κάποιος έχει πάνω του τό Άγιο Πνεύμα είναι ότι αυτός ο άνθρωπος προσεύχεται. Τό Άγιο Πνεύμα πού έχει μέσα του τόν υποκινεί καί τόν εμπνέει νά προσεύχεται. Όταν θέλη ο άνθρωπος νά προσευχηθή, έρχεται υποχρεωτικώς τό Άγιο Πνεύμα, πού τόν υποκινεί καί τόν εμπνέει νά προσεύχεται.

Όταν ο άνθρωπος περάση από τήν κάθαρσι στό φωτισμό, τότε έρχεται τό Άγιο Πνεύμα μέσα στην καρδιά του καί εκείνο προσεύχεται εντός του. Τότε αποκτά τό χάρισμα τής νοεράς προσευχής.

Δέν είναι λογική προσευχή, πού περνάει μέσα από διανοητικά λογικά σχήματα. Δέν είναι λατρεία πού προσφέρεται στό Θεό άπό τόν άνθρωπο, μέ πρωτοβουλία τού ανθρώπου. Τό Άγιο Πνεύμα έχει μεταφέρει τήν προσευχή από τή λογική στήν καρδιά. Η διάνοια τότε παρακολουθεί, αφουγκράζεται, ακροάται τήν ευχή τού Πνεύματος μέσα στήν καρδιά.

Τότε γίνεται η καρδιά ναός τού Αγίου Πνεύματος.

Η καρδιά τού ανθρώπου γίνεται ιερέας καί ψάλτης, καί ο άνθρωπος εκείνος βιώνει τήν εσωτερική – μυστική ιερωσύνη.

γ) Ο προσευχόμενος είναι ναός τού Αγίου Πνεύματος

Αυτή τήν κατάσταση, λέει ο απόστολος Παύλος, τήν καταλαβαίνει μέσα του ο άνθρωπος· «αυτό τό πνεύμα συμμαρτυρεί τώ πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού»(Ρωμ. η΄ 16). Καί λέει ο π. Ιωάννης: «Τό πνεύμα, όμως, πώς συμμαρτυρεί “τώ πνεύματι ημών”; Δέν είναι αυτό η νοερά προσευχή; Διότι, άν δέν είναι αυτό νοερά προσευχή, τότε τί είναι; Είναι καμμιά φαντασία κανενός φαντασμένου ανθρώπου;».

Αυτό ήταν η εμπειρία των Πατέρων γιά τίς δογματικές αλήθειες πού τίς δίδασκε τό Άγιο Πνεύμα πού είχαν μέσα τους. Γι’ αυτό στις συζητήσεις μέ τούς αιρετικούς, έλεγαν ότι αυτή τήν αλήθεια πού υπερασπιζόμαστε εμείς, τή γνωρίζουμε προσωπικά.

Ο απόστολος Παύλος στή σειρά τών χαρισμάτων βάζει «τά γένη τών γλωσσών», δηλαδή τά διάφορα είδη τής νοεράς προσευχής, τελευταία στόν κατάλογο τών χαρισμάτων. Αυτοί, λοιπόν, οι χαρισματούχοι τάραξαν τήν Εκκλησία τής Κόρινθου, θέλοντας νά εξισωθούν μέ τούς άλλους δηλαδή τούς αποστόλους, τούς προφήτας, τούς διδασκάλους.

Η νοερά προσευχή ήταν η προϋπόθεσις, γιά νά έχουν τά άλλα, τά μεγαλύτερα χαρίσματα, τής διδασκαλίας, τής διακυβερνήσεως, τών ιαμάτων κ.ά.

Οι Απόστολοι καί οι Προφήτες ευρίσκοντο στή θέωση, γι’ αυτό οι Απόστολοι ώς διαδόχους Επισκόπους ελάμβαναν εκ τών Προφητών, δηλαδή τών θεουμένων. Οι Προφήτες τής πρώτης Εκκλησίας ήταν οι Επίσκοποι. Οι διδάσκαλοι ήσαν οι πρεσβύτεροι, πού ευρίσκοντο στό φωτισμό. Καί τά υπόλοιπα χαρίσματα ευρίσκοντο στό φωτισμό.

Ο απόστολος Παύλος, όταν απευθύνεται στούς πιστούς τής Κορίνθου καί τούς λέει ότι «είσθε ναός τού Αγίου Πνεύματος» καί ότι «έχετε τό Άγιο Πνεύμα μέσα σας»καί ότι «θέλω πάντας υμάς γλώσσαις λαλείν», αναφέρεται σέ πιστούς πού από τήν κάθαρση είχαν περάσει στό φωτισμό καί είχαν στήν κατοχή τους διάφορα είδη τής νοεράς προσευχής.

Η νοερά προσευχή τού Αγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά, πού εκφράζεται μέ «στεναγμούς αλαλλήτους», όταν είναι γιά τήν οικοδομή τής Εκκλησίας, τότε συμμετέχει καί η λογική στήν προσευχή καί τή λατρεία. Η προσευχή η δημόσια, πού γίνεται μέ ψαλμούς, ύμνους, μέ λόγια καί μουσική, δέν εμποδίζει, ούτε εμποδίζεται από τή νοερά προσευχή. Μπορεί ο πιστός νά ψάλλη καί ταυτόχρονα καί νά προσεύχεται ακατάπαυστα καί μέσα στήν καρδιά του τό Άγιο Πνεύμα.

Η λογική προσευχή είναι τού ανθρώπου πρός τό Θεό, ενώ η νοερά προσευχή είναι η προσευχή τού Αγίου Πνεύματος, εν Χριστώ, στό Θεό.

Ο απόστολος Παύλος επιτιμά τούς χριστιανούς τής Κορίνθου πού δέν προσεύχονταν εκφώνως μαζί μέ τούς άλλους αδελφούς.

«Θέλω δέ πάντας υμάς λαλείν γλώσσαις, μάλλον δέ ίνα προφητεύητε· μείζων γάρ ο προφητεύων ή ο λαλών γλώσσαις, εκτός ει μή διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 5).

Ο προσευχόμενος «γνωρίζει από προσωπική του πείρα τόν αναστάντα Χριστό “κατοικούντα εν τή καρδία του” μαζί μέ τόν Πατέρα. Ο Χριστός είπε ότι «όταν θά κατοικήση τό Πνεύμα τό Άγιο μέσα σας, θά έλθω καί εγώ μαζί μέ τόν Πατέρα καί θά κατοικήσω μέσα σας».

Η προσευχή αυτή ονομάζεται καί αδιάλειπτη μνήμη τού Θεού.

Έτσι ο άνθρωπος ξαναζεί τήν προπτωτική κατάσταση απ’ τήν οποία εξέπεσε.

ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ

 Μέ αγάπη στούς πλανεμένους αδελφούς

 

ΠΗΓΗ: Ὀρθόδοξο χριστιανικὸ περιοδικὸ «Ἁγία Λυδία», Ἰανουάριος – Φεβρουάριος 2005

Πηγή: Τὸ ψευτὸ-χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς στοὺς Πεντηκοστιανοὺς – Ἡ «γλωσσολαλιὰ» εἶναι ἡ νοερὰ προσευχὴ – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σημεία των καιρών …ROYAL SOCIETY με ειδήσεις και στο βάθος η ΑΟΖ

Σημεία Καιρών

Η Royal Society (Βασιλική Ακαδημία Επιστημών Ηνωμένου Βασιλείου), είναι ίσως η παλαιότερη στον κόσμο επιστημονική εταιρεία / οργάνωση / σύλλογος / σωματείο. Επισήμως ιδρύθηκε το 1662 [1], ωστόσο, η πρώτη συνάντηση για την ίδρυσή της πραγματοποιήθηκε το 1660 με συμμετοχή γνωστών ακόμη και σήμερα επιστημόνων όπως πχ. του Robert Boyle γνωστού από το νόμο της χημείας Boyle, [2].

Δείτε την αρχική δημοσίευση 621 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ – Έκτακτο Παράρτημα

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

ΕΣΕΙΣ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ


Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/

Πηγή: Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ – Έκτακτο Παράρτημα

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

π. Αθανάσιος Χαμακιώτης: Ο ελεήμων Παππούλης της Νερατζιώτισσας († 17 Αυγούστου 1967) | Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Ο Γέροντας Αθανάσιος, ο ταπεινός λευΐτης της Νερατζιώτισσας στο Μαρούσι, έμοιαζε απόλυτα με το φιλάνθρωπο Κύριό μας. Ήταν η εικόνα της έμπρακτης αγάπης, της ελεημοσύνης, της συμπάθειας, ήταν «εις τύπον και τόπον Χριστού». Ζούσε πραγματικά σε ένα παροξυσμό ψυχικής κενώσεως στις ανάγκες του πλησίον, αυτοπροσφερόταν στους ενδεείς, στα μοναχικά πρόσωπα, στους αξιοπρεπείς, τους οποίους οι συνθήκες της ζωής κατήντησαν νεοπτώχους, εμπεριστάτους. Και ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών δεν άφηνε ποτέ τα χέρια του Γέροντος αδειανά.
-Κοιμάμαι, έλεγε χαριτολογώντας, φτωχός και ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δεν έχω και χωρίς χρήματα δεν μένω.
Και δεν τα υπολόγιζε τα χρήματα ο Γέροντας. Αυτά είναι για να αλλάζουν χέρια και να καλύπτουν ανάγκες, έλεγε. Η μοναδική αξία που έχουν είναι ότι με αυτά μπορούμε να αγοράσουμε Παράδεισο. Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεώ» (Παρ. ιθ 17). Και τούτο γιατί τίποτα από όσα ο άνθρωπος σκορπίζει σε αυτούς που έχουν ανάγκη δεν πηγαίνει χαμένο. Η «ελεημοσύνη εξιλάσεται αμαρτίας (Σοφ. Σειρ. 3, 30), μας απαλλάσσει από το βάρος πολλών αμαρτιών και μας καθαρίζει και μας αγνίζει. Μας ανοίγει τις πόρτες του Παραδείσου.
Όταν μας έρχονται χρήματα να μην χαιρόμαστε άσκοπα. Να προβληματιζόμαστε για τη σωστή τους χρήση. Άλλωσε και ο ίδιος ο Κύριος με τη γραφίδα του προφητάνακτος Δαβίδ, δεν λέει: «Ο ελεήμων εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα» (Ψαλμ. 111, 9) και αλλού πάλι: «Μακάριος ο συνιών επί πτωχόν και πένητα» (Ψαλμ. 40, 1). Γι’αυτό και στην επί του Όρους ομιλία του ο παντελεήμων Θεάνθρωπος διακηρύσσει: «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται» ( Ματθ. ε 7).
Ο ελεήμων άνθρωπος, μας λέει ο μέγας Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μοιάζει με λιμάνι σε όσους παλεύουν με τα βιοτικά κύματα. Δέχεται όλους ανεξαιρέτως τους ταλαιπωρημένους, τους ναυαγούς, τους κλυδωνιζομένους, τους κινδυνεύοντες και τους απαλλάσσει από τη δίνη. Και είτε είναι κακοί, είτε αγαθοί, είτε ο,τιδήποτε άλλο εκείνοι που κινδυνεύουν, τους δέχεται στην αγκαλιά του, στα γαλήνια νερά του. Μακάριοι οι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι γίνονται λιμάνια σε αυτούς που έχουν πέσει στην τρικυμία της φτώχειας, της ανέχειας, της ελλείψεως των αναγκαίων βιοτικών αγαθών.
Τα χρήματα ο Γέροντας Αθανασιος δεν ήθελε να μένουν επάνω του. Τα ένοιωθε μίασμα. Αυτά, έλεγε, σταύρωσαν τον Χριστό μας. Αυτά φέρνουν πρόσκαιρη ευτυχία, αλλά μόνιμη δυστυχία στον κόσμο. Αλλοίμονο σε αυτούς που τα φιλάνε. Έχουν φίδια στον κόρφο τους.
Χαρακτηριστικό της φιλανθρωπίας και της ελεήμονος καρδιάς του Γέροντος είναι το εξής περιστατικό.
Κάποια μέρα τον επισκέφθηκε απελπισμένη μια χήρα γυναίκα. Κινδύνευε να της κάνουν έξωση, επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο. Ο Γέροντας τη συμπόνεσε, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχε καθόλου χρήματα.
-Παιδί, της είπε, δεν έχω δραχμή στην τσέπη μου. Όμως, μη φύγεις. Κάθησε έξω στους πάγκους να δω τι μπορεί να γίνει.
Ο εύσπλαχνος Γέροντας κατέφυγε με θέρμη στην αγαπημένη του προσευχή.
– Γιατί άφησες, Θεέ μου, τα παιδιά σου να έλθουν σε τέτοια δυστυχία; Λυπήσου, Κύριε, και αυτή τη δούλη σου και μην επιτρέψεις να την πετάξουν στο δρόμο!
Σε λίγο μια ευκατάστατη κυρία κατέφθασε και του παρέδωσε ένα φάκελο με σεβαστό ποσό. Ο Γέροντας ούτε άνοιξε το φάκελο να δει πόσα χρήματα περιείχε. Φώναξε με χαρά τη χήρα και της τα παρέδωσε. Η γυναίκα ανοίγοντας το φάκελο έμεινε άφωνη. Με το ποσό του περιεχομένου του ξωφλούσε τον ιδιοκτήτη της.
Η φιλανθρωπία και η συμπόνοια του Γέροντος Αθανασίου δεν σταματούσε μόνο στο δόσιμο χρημάτων. Η προσωπική προσφορά είχε μεγαλύτερη αξία. Επιδίωκε να έρχεται αρωγός σε κάθε εμπερίστατο, κάθε κινδυνεύοντα. Ήταν ευσυμπάθητος με τους αρρώστους, με τους ανίατα ασθενείς, τους κατακοίτους ηλικιωμένους, αυτούς που δύσκολα κάνουν ακόμη και στοιχειώδεις κινήσεις. Έτρεχε να βοηθήσει αυτούς οι οποίοι ήθελαν κάποιο δίπλα τους, να τους συμπαρασταθεί στην καθημερινότητά τους. Έχουν αναφερθεί ζωντανά παραδείγματα ασθενών που συχνά επισκεπτόταν ο Γέροντας, και των οποίων οι συγγενείς και οι οικείοι συνέπασχαν μαζί τους. Ήταν ο αρωγός σε ασθενείς και στους συνοδούς τους, που και αυτοί χρειάζονταν στήριξη και αγάπη. Ήταν ο άγγελος παρηγοριάς των εγκαταλειμμένων φυματικών της περιοχής. Τους πήγαινε αυγά και άλλα τρόφιμα και έπαιρνε τα λερωμένα ρούχα τους, τα έπλενε, τα σιδέρωνε και τους τα πήγαινε με τα πόδια από το Μαρούσι στα Μελίσσια. Και όλα αυτά «εν τω κρυπτώ». Η φιλανθρωπία και η προσωπική προσφορά διαλαλείται, δεν διατυμπανίζεται, δεν διαφημίζεται, αφού ο Κύριος μας είπε, «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. στ 3). Όσο, όμως, και αν κρυβόταν, ο Θεός επέτρεπε, προς οικοδομή των πιστών να φανερώνονται οι πάμπολλες ευεργεσίες του. Αν και σίγουρα πολλά έμειναν κρυφά.
Πριν κοιμηθεί τον ύπνο των δικαίων στις 17 Αυγούστου του 1967 έλεγε:
—Γυμνός ήρθα, γυμνός και θα φύγω.
Γι’ αυτό και πριν παραδώσει την ψυχούλα του στα χέρια του παντελεήμονος και πανοικτίρμονος Θεού μας δέχθηκε επίσκεψη της προσωποποιημένης ελεημοσύνης. Η μοναχή που τον υπηρετούσε στις τελευταίες στιγμές του τον ρώτησε ποιός τον επισκέφτηκε, και της είπε:
—Η ελεημοσύνη, παιδί μου!
—Και τι της είπατε, ρώτησε εκείνη;
—Της είπα ότι ο,τι είχα το έδωσα. Δεν έχω τίποτα άλλο!
γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας
 
Πηγή: pemptousia.gr


Πηγή: π. Αθανάσιος Χαμακιώτης: Ο ελεήμων Παππούλης της Νερατζιώτισσας († 17 Αυγούστου 1967) | Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η πρώτη επένδυση στο ιστορικό Σούλι

Σημεία Καιρών

Ο Γιώργος Μπέλος και η Χαρούλα Τσανίδου, οι δύο πρώτοι επενδυτές στα ιστορικά βουνά του Σουλίου. Μίσθωσαν ένα παραδοσιακό κτίριο, ιδιοκτησίας του δήμου, τον χώρο συνάθροισης και λήψης των αποφάσεων (βουλή) των Σουλιωτών, και έστησαν ένα παραδοσιακό κατάλυμα που έλειπε από το επιβλητικό ορεινό ανάγλυφο.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 513 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Πράσινο φως για το «έξυπνο» εισιτήριο και την «έξυπνη» κάρτα

Greek National Pride

Χάρτινο εισιτήριο (προς το) τέλος, το ηλεκτρονικό έρχεται για τους επιβάτες των αστικών συγκοινωνιών. Μπορεί ο ακριβής χρόνος της πλήρους αντικατάστασης του έγχαρτου εισιτηρίου από το ηλεκτρονικό να μην έχει οριστεί, ωστόσο η προ ημερών έγκριση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για το σύστημα του Αυτόματου Συστήματος Συλλογής Κομίστρου φέρνει τους επιβάτες των αστικών συγκοινωνιών της πρωτεύουσας ένα βήμα πιο κοντά στην ηλεκτρονική εποχή. Μετά την ολοκλήρωση του συστήματος της τηλεματικής, το οποίο ενημερώνει σε πραγματικό χρόνο μέσω οθονών τους επιβάτες για την άφιξη των οχημάτων, η πλήρης λειτουργία του «έξυπνου» εισιτηρίου αποτελεί το επόμενο βήμα για την… επιβίβαση του ΟΑΣΑ στη νέα εποχή. Ωστόσο τα οικονομικά προβλήματα του οργανισμού θέτουν εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητά του, καθώς εξακολουθεί να παλεύει με δυσθεώρητα ελλείμματα. Την ίδια στιγμή όμως η λειτουργία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου αναμένεται να περιορίσει, αν όχι να εξαλείψει σε ορισμένα μέσα, το φαινόμενο της εισιτηριοδιαφυγής, το οποίο εκτιμάται…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 411 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

«Τρ. Πειραιώς: Συμβολαιακή Γεωργία με Στέβια Ελλάς.» | ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

 

Νέο συμφωνία για συμβολαιακή γεωργία, αυτή τη φορά με τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Στέβια Ελλάς, υπέγραψε η Τράπεζα Πειραιώς στο πλαίσιο του προγράμματος για τη στήριξη της παραγωγικής διαδικασίας του πρωτογενούς τομέα.
Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός (Α.Σ.) παραγωγής στέβιας συστάθηκε το 2012 και αποτελείται από 90 μέλη, τα οποία στην παρούσα φάση καλλιεργούν περίπου 400 στρέμματα.
Η δημιουργία του προέκυψε από την ανάγκη των αγροτών-μελών να εξελίξουν τις εκμεταλλεύσεις τους, αξιοποιώντας τις άριστες κλιματικές συνθήκες στην περιοχή της Λαμίας, και να στραφούν από την καπνοκαλλιέργεια στην καλλιέργεια της στέβιας.
Οι εγκαταστάσεις του συνεταιρισμού βρίσκονται σε βιομηχανικό κτήριο στην περιοχή της Λαμίας, στις οποίες πρόσφατα ολοκληρώθηκε επένδυση εκσυγχρονισμού. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός περιλαμβάνει στην παρούσα φάση μηχάνημα συμπίεσης φύλλων.
Ωστόσο στα άμεσα επενδυτικά σχέδια είναι η απόκτηση μηχανήματος συσκευασίας, ενώ στα μεσοπρόθεσμα, η δημιουργία εγκαταστάσεων στα πρότυπα του συνεργαζόμενου εργοστασίου της Γαλλίας, για την επεξεργασία και τη διάθεση του τελικού προϊόντος σε υγρή και στερεή μορφή.
Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, μέσω του προγράμματος Συμβολαιακής Γεωργίας της Τράπεζας Πειραιώς, ο παραγωγός έχει στη διάθεσή του την απαιτούμενη ρευστότητα με άκρως ανταγωνιστικούς όρους τη στιγμή που τη χρειάζεται αλλά και εγγυημένη την έγκαιρη αποπληρωμή του, όταν παραδώσει τα προϊόντα στο συνεταιρισμό.
Η νέα αυτή συμφωνία, καταλήγει η τράπεζα, αφορά σε ολοκληρωμένη χρηματοδοτική πρόταση και πιστοποιεί τη σταθερή βούληση της Τράπεζας Πειραιώς για την υποστήριξη του αγροτικού επιχειρείν και την ενθάρρυνση κάθε υγιούς και παραγωγικής προσπάθειας στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας.

http://www.elzoni.gr/html/ent/670/ent.76670.asp

Πηγή: «Τρ. Πειραιώς: Συμβολαιακή Γεωργία με Στέβια Ελλάς.» | ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Δύο λόγια γιά τήν Παναγία – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

«Ἡ Παναγία εἶναι τό πολύτιμο δῶρο τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους». Αὐτήν πρόσφερε σέ ἐμᾶς ἤδη ἀπό τήν στιγμή τῆς Σταυρώσεώς Του. Εἶπε, ἀπευθυνόμενος στόν εὐαγγελιστή καί ἀγαπημένο μαθητή Τοῦ Ἰωάννη: «ἰδού ἡ μήτηρ σου…».   …

Πηγή: Δύο λόγια γιά τήν Παναγία – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Κοινή επιχείρηση ΗΠΑ-Βρετανίας: Διασύνδεσαν Σούδα-Κυπριακή ΑΟΖ με τα Αρχηγεία GCHQ-CIA – Ολική παράλυση των ρωσικών κινήσεων σε επιφάνεια και βυθό – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Τεράστιο δίκτυο κατασκοπείας άπλωσαν ΗΠΑ-Βρετανία που εκτείνεται από την Σούδα καλύπτει όλη την Κυπριακή ΑΟΖ, την Κύπρο, και ενώνεται με το αρχηγείο της …

Πηγή: Κοινή επιχείρηση ΗΠΑ-Βρετανίας: Διασύνδεσαν Σούδα-Κυπριακή ΑΟΖ με τα Αρχηγεία GCHQ-CIA – Ολική παράλυση των ρωσικών κινήσεων σε επιφάνεια και βυθό – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Ἐξελίξεις καί τάσεις στή βιομηχανία τῶν θερμοκηπίων – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

*Τοῦ Χρήστου Δ. Κατσάνου

Τό γεγονός ὅτι οἱ σημερινοί καταναλωτές ἀπαιτοῦν κηπευτικά  προϊόντα ἀσφαλῆ καί φρέσκα δέν εἶναι πλέον κάτι πού προκαλεῖ ἐντύπωση. Τά προϊόντα ποιότητας δέν ἀναπτύσσονται ἀπό μόνα τους. Ἀπαιτοῦν μία συγκεκριμένη προσέγγιση πού μάχεται συνεχῶς νά πετύχει τή σωστή ἰσορροπία ἀνάμεσα στό περιβάλλον, τούς ἀνθρώπους καί τήν τιμή (ἀειφορία). Ἡ κοινωνία μᾶς ἐπιμένει οἱ ἐπιχειρηματίες νά φέρουν εὐθύνη γιά τό κληροδότημά μας στίς μελλοντικές γενιές. Οἱ θερμοκηπιακές ἐκμεταλλεύσεις μποροῦν νά ἀπαντήσουν θετικά στίς παραπάνω προϋποθέσεις.

 

1.0 Τί εἶναι τό θερμοκήπιο;

  • Γεωπονική προσέγγιση= Χῶρος ὅπου ἐπικρατοῦν συνθῆκες τῆς 5ης ἐποχῆς δηλαδή μιά ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗ!!!
  • Οἰκονομική Προσέγγιση= Ἐπιχείρηση Ἐντάσεως Κεφαλαίου & Ἐντάσεως Ἐργασίας (πολλά χρήματα ἐπένδυση/ τ.μ = πολλά χρήματα τζίρος /τ.μ)
  • Κατεύθυνση= Ὄχι στή Γεωργία καί στόν παραγωγό ἀλλά στό ΤΡΟΦΙΜΟ καί τόν ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ!!!

 

2.0 Ἀειφόρες Πρακτικές Θερμοκηπίου

Χρήση μελισσῶν (bombus terrestris) γιά φυσική γονιμοποίηση τῶν ἀνθέων. Αὐτό ὁδηγεῖ σε:

  • Λιγότερα ἐργατικά
  • Ὁμοιομορφία καρπῶν
  • Μεγαλύτερο βάρος καρπῶν
  • Περισσότερο ἄρωμα καί καλύτερη γεύση

Ὁλοκληρωμένη Καταπολέμηση Ἐχθρῶν (IPM) μέ τή χρήση ὠφελίμων ἐντόμων γιά τόν ἔλεγχο τῶν ἐχθρῶν μέ ἄμεσα ἀποτελέσματα τήν ἐλάττωση τῶν φππ μέ ἄμεσα ἀποτελέσματα μιᾶς καί οἱ ὠφέλιμοι ὀργανισμοί ἐλέγχουν τούς ἐχθρούς:

  • Μείωση τοῦ κόστους παραγωγῆς
  • Λιγότερα ἐργατικά
  • Μεγαλύτερη παραγωγή μιᾶς καί σέ κάθε ἐφαρμογή τά φυτά μένουν στάσιμα γιά 2-3 ἡμέρες (2* 10 ἐφαρμογές = 20 ἡμέρες λιγότερες συγκομιδή)
  • Βελτίωση περιβάλλοντος μιᾶς καί δέν ἐκτοξεύονται στό περιβάλλον χημικές οὐσίες

Ἡ πολιτική καθαριότητας μέσα στό θερμοκήπιο ἐξασφαλίζει τή minimum ἐπαφή τῶν προϊόντων μέ τόν ἀνθρώπινο παράγοντα ἄρα καί μειώνει τίς πιθανότητες διασταυρούμενης μόλυνσης τῶν  προϊόντων.

Μεγαλύτερη ἀποτελεσματικότητα στή χρήση νεροῦ μιᾶς καί χρησιμοποιεῖται ἡ στάγδην ἄρδευση. Μάλιστα στήν περίπτωση τῶν ὑδροπονικῶν καλλιεργειῶν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μείωση στήν κατανάλωση νεροῦ καί λιπασμάτων τῆς τάξης τοῦ 60-70% σέ σχέση μέ τίς ὑπαίθριες καλλιέργειες.

Στήν περίπτωση τῶν ὑδροπονικῶν καλλιεργειῶν τό ὑπόστρωμα εἶναι ἀπαλλαγμένο ἀπό ἀσθένειες.

Ὁ ἔλεγχος τοῦ κλίματος ἐπιτρέπει τήν μικρότερη κατανάλωση νεροῦ μιᾶς καί ὑπάρχει ἔλεγχος τῆς ἐξάτμισης σέ σχέση μέ τίς ὑπαίθριες καλλιέργειες. Στήν περίπτωση τῆς ὑδροπονικῆς καλλιέργειας σέ σχέση μέ αὐτή τῶν ὑπαίθριων καλλιεργειῶν μέ τή χρήση τῆς ἴδιας ποσότητας νεροῦ καί λιπασμάτων τά ἀποτελέσματα εἶναι 20-30 φορές μεγαλύτερα ἀπό αὐτά τῶν ὑπαίθριων καλλιεργειῶν.

Δέν χρειάζεται ἀμειψισπορά καί δέν ὑπάρχει διάβρωση ἐδάφους.

Σέ περίπτωση πού ἐφαρμόζεται διοξειδίο τοῦ ἄνθρακα (CO2) αὐτό συνεισφέρει στή μείωση τῶν ἰχνῶν διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα (carbon footprints) στό περιβάλλον.

 

3.0 Ὁλοκληρωμένη Γεωργική Διαχείριση  (Integrated Crop Management);

Εἶναι τό σύστημα διαχείρισης τῆς ποιότητας στόν πρωτογενῆ τομέα πού στοχεύει στήν παραγωγή ἀσφαλῶν καί ὑγιεινῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, χωρίς ὑπολειμματικότητα φυτοφαρμάκων, μέ ὀρθολογική χρήση νεροῦ καί λιπασμάτων, μέ πλήρως ἐλεγχόμενες καί καταγεγραμμένες διαδικασίες, χωρίς νά διαταραχθεῖ τό περιβάλλον, μέ τήρηση τῶν νομικῶν ἀπαιτήσεων καί τῶν προδιαγραφῶν. Ὁ σκοπός λοιπόν εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς γεωργίας μέ ὅρους πού σέβονται τήν ὑγεία καί ἀσφάλεια τοῦ παραγωγοῦ καί τοῦ καταναλωτῆ, τήν ποιότητα τῶν προϊόντων καί ταυτόχρονα προάγουν τό περιβάλλον.

 

4.0 Ὀφέλη τῆς Πιστοποίησης γιά τόν ΠΑΡΑΓΩΓΟ :

Κάτω ἀπό τό πρίσμα ὅτι ὁ παραγωγός εἶναι ἕνας ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ καί ἡ θερμοκηπιακή ἐκμετάλλευση εἶναι μιά ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ἡ ὁποία ὑπόκεινται στούς ἴδιους κανόνες μέ τίς  ἐπιχειρήσεις ἄλλων κλάδων, εἶναι κατανοητό ὅτι ἡ ὁποιαδήποτε ἐπέμβαση στούς συντελεστές παραγωγῆς μπορεῖ νά ἀποφέρει σημαντικά ὀφέλη στήν ἐπιχείρηση.

Πρίν τήν Πιστοποίηση, ὁ σχεδιασμός, ἡ ἐφαρμογή καί ἡ ἐκτέλεση ἑνός Συστήματος Ὁλοκληρωμένης Διαχείρισης (Σ.Ο.Δ.) ἀπό τόν παραγωγό, σημαίνει :

  1. Τήν παρουσία ἑνός ἐπιστήμονα Γεωπόνου ὁ ὁποῖος καί ἔχει τήν ἀποκλειστικά τήν ἐπίβλεψη τῆς διαχείριση τῆς ἐκμετάλλευσης καί ὁποῖος εἶναι ἐπιφορτισμένος νά ἐπιλύσει ὅλες τίς ἀπαιτήσεις τῶν καλλιεργειῶν (θρέψη, ἄρδευση, φυτοπροστασία, ἐργατικό δυναμικό κλπ), καί ὁ ὁποῖος μαζί μέ τόν ἐπιχειρηματία παραγωγό καταστρώνει ἕνα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΔΡΑΣΗΣ.
  2. Ἡ ἐπιχείρηση ἀρχίζει νά ἔχει ἱστορικό (καταγραφή στοιχείων τῆς ἐκμετάλλευσης) τό ὁποῖο εἶναι πολύτιμο κατά τό σχεδιασμό τῆς ἑπόμενης χρονιᾶς.
  3. Τά προϊόντα διασφαλίζονται ὅτι δέν θά ἔχουν ὑπολείμματα ΦΠΠ (ἀφοῦ δίνονται σωστές ὁδηγίες, γίνονται οἱ σωστές πρακτικές  καί διενεργοῦνται ἐσωτερικοί ἔλεγχοι)
  4. Ἀπό τήν πρώτη χρονιά τά ἔξοδα τοῦ συστήματος ἀποσβένονται μέ τή μείωση τῶν λιπασμάτων, φυτοπροστατευτικῶν προϊόντων, ἐργατικῶν (σωστές ἐπεμβάσεις) κλπ.

Ὅταν πλέον ὁ Παραγωγός προχωρήσει στήν ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ (διενέργεια ἐπιθεώρησης ἐλέγχου ἀπό ἐξειδικευμένο φορέα γιά τήν ἀπονομή Πιστοποιητικοῦ) τότε μπορεῖ νά ἔχει πρόσθετα ὀφέλη ὅπως :

  1. Τήν ἐμπειρία τοῦ φορέα πού μπορεῖ νά ἀξιολογήσει σωστά ἄν ἡ προσπάθεια εἶναι στή σωστή κατεύθυνση
  2. Τήν περαιτέρω ἀναγνώριση τόσο ἀπό τήν ὑπόλοιπη ἁλυσίδα ἐμπορίας τοῦ προϊόντος (λαχαναγορά, βιομηχανία μεταποίησης, super markets κλπ) ὅσο καί ἀπό τούς τελικούς καταναλωτές.
  3. Νά χρησιμοποιήσει τήν Πιστοποίηση ὡς διαβατήριο προσέγγισης νέων ἀγορῶν (Ἑλλάδα ἤ ἐξωτερικό)
  4. Νά ἀντεπεξέλθει ἐπιτυχῶς στόν ἀνταγωνισμό ἀπό τά εἰσαγόμενα προϊόντα.
  5. Νά ἔχει τή δυνατότητα νά σχηματίσει ὁμάδα(ἔς) μέ ἄλλους παραγωγούς μέ τήν ἴδια νοοτροπία, ὥστε νά προσεγγίσει νέες ἀγορές ἀλλά καί νά ἀναπτύξει πιό  εὐέλικτους τρόπους προμήθειας πρώτων ὑλῶν σέ πολύ ἀνταγωνιστικές τιμές.

Πιστοποίηση εἶναι συνώνυμή του Ἐπώνυμου Προϊόντος. Ἡ πιστοποίηση ἔχει στόχο τήν Ἐνδυνάμωση τῆς Ἐμπιστοσύνης τῆς ἐφοδιαστικῆς ἁλυσίδας καί τῶν καταναλωτῶν.

Μέσω τοῦ Πιστοποιητικοῦ ὁ καταναλωτής ἀποδέχεται ὅτι τά Πιστοποιημένα Προϊόντα ἔχουν σχέση μέ :

  • ΠΟΙΟΤΗΤΑ
  • ΑΣΦΑΛΕΙΑ
  • ΣΕΒΑΣΜΟ – ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Ἡ πιστοποίηση ἀπό μόνη της ΔΕΝ μπορεῖ νά ἐπιφέρει Πωλήσεις ἤ ὑψηλότερες  τιμές. Τά γεωργικά προϊόντα ἀκολουθοῦν κι αὐτά τούς κανόνες marketing ὅλων των ἄλλων προϊόντων. Ἐπιπροσθέτως χρειάζονται :

  • Ἑλκυστική Συσκευασία
  • Σταθερή παραγωγή στή μονάδα τοῦ χρόνου
  • Logistics
  • Προβολή
  • Στρατηγική
  • Ἐπιμονή

Ἡ Πιστοποίηση ὅμως εἶναι ἕνας δρόμος πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ νέες ἀγορές καί νά ἐξασφαλίσει καθεστώς προτίμησης ἀπό τούς καταναλωτές.

Ἡ ἐφαρμογή Πιστοποιημένων Συστημάτων Διαχείρισης Ποιότητας, Ἀσφάλειας καί Περιβάλλοντος στίς γεωργικές ἐκμεταλλεύσεις ἀποτελοῦν καταστάσεις κερδίζω – κερδίζεις (win-win situation) γιά ὅλους τους ἐμπλεκόμενους (Παραγωγό, Γεωπόνο, Ἔμπορο, Ἐξαγωγέα, Λιανέμπορο, Καταναλωτή) καί μποροῦν νά ὁδηγήσουν τά προϊόντα στήν ἀναγνωρισιμότητα καί προτιμησιμότητα ἀπό ὅλη τήν ἐφοδιαστική ἁλυσίδα ἐπιτυγχάνοντας τήν πολυπόθητη προστιθέμενη ἀξία (added value).

 

5.0 Ἀπαιτούμενα βήματα γιά θερμοκηπιακή ἐκμετάλλευση μέ θετικό οἰκονομικό ἀποτέλεσμα;

  1. Ἔρευνα ἀγορᾶς, ὥστε νά διαπιστωθεῖ ποιά προϊόντα εἶναι ἑλκυστικά γιά τόν καταναλωτή.
  2. Ἐκπόνηση ἑνός λεπτομεροῦς Business Plan.
  3. Ἀξιοποίηση τῶν δυνατοτήτων πού παρέχουν τά νέα ἐπενδυτικά προγράμματα.
  4. Πιστή τήρηση τοῦ χρονοδιαγράμματος τῆς ὑλοποίησης τῆς ἐπένδυσής του καί πιστή ἐφαρμογή τῶν πληροφοριῶν πού ἔχουν σχέση μέ τήν παραγωγικότητα.
  5. Ἐφαρμογή ὑδροπονικῆς μεθόδου.
  6. Ἀξιοποίηση τῆς ἤδη ὑπάρχουσας τεχνογνωσίας, ἀπό ἑλληνικές ἑταιρεῖες συμβούλων.
  7. Συνεχῆ ἐνημέρωση σέ παραγωγικά θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν καλλιέργειά του.
  8. Τυποποίηση τῶν προϊόντων του σέ ἑλκυστικές συσκευασίες.
  9. Πιστοποίηση τῶν καλλιεργητικῶν πρακτικῶν του.

 

6.0 Τό μέλλον τῶν προϊόντων θερμοκηπίου

Ὁ δρόμος γιά τήν ἐπιβίωση στό μέλλον τῶν γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων στήν πρωτογενῆ παραγωγή περνάει ἀπό τήν ἱκανοποίηση τῶν πελατῶν τους εἴτε αὐτοί εἶναι οἱ τελικοί καταναλωτές, εἴτε αὐτοί βρίσκονται στά διάφορα στάδια τῆς ἐφοδιαστικῆς ἁλυσίδας. Ἡ ἱκανοποίηση τοῦ πελάτη ξεκινᾶ πρῶτα ἀπό τήν κατανόηση τῶν ἀναγκῶν τους.

τελικός καταναλωτής ἀπαιτεῖ τά γεωργικά προϊόντα πού φτάνουν στό πιάτο του νά διακρίνονται γιά τήν ἀσφάλεια (καθόλου ὑπολείμματα φυτοπροστστευτικῶν προϊόντων ἤ ἔστω μικρότερα ἀπό τά MRLs, ἀπουσία ἐπιβλαβῶν μικροοργανισμῶν) καί τήν ποιότητα ἀνάλογα μέ τήν ἀξία τούς (value for money) καί αὐτό νά συνοδεύεται μέ κάποιο πιστοποιητικό πού νά ἐξασφαλίζει σέ περίπτωση προβλήματος τήν ἰχνηλασιμότητα μέχρι τό θερμοκήπιο πού παραχθηκε τό προϊόν.

Οἱ ἐνδιάμεσοι φορεῖς τῆς ἐφοδιαστικῆς ἁλυσίδας (λαχαναγορά, λαϊκές ἀγορές, catering, mini markets γειτονιᾶς, supermarkets κλπ) ἐκτός των προαναφερθέντων γιά νά εἶναι ἱκανοποιημένοι ἀπαιτοῦν καί :

  • τήν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης (product liability) ἀπό τόν παραγωγό σέ περίπτωση προβλήματος
  •  παραδόσεις προϊόντων στήν ὥρα τους,
  •  βολικές συσκευασίες ἀνάλογα μέ τίς ἀνάγκες τους,
  •  ἱκανοποίηση τῆς ἰχνηλασιμότητας σέ κάθε στάδιο

θερμοκηπιακή ἐπιχείρηση γιά νά ἐπιβιώσει καί νά ἀποφέρει  κέρδη θά πρέπει νά μειώσει τό κόστος τῶν εἰσροῶν τῆς (φυτοπροστστευτικᾶ προιόντα, λιπάσματα, νερό, κατανάλωση ἐνέργειας, ἐργατικά κλπ) καθώς καί νά προχωρήσει πρός τά μπρός τήν ὁλοκλήρωσή της σέ σχήματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἐμπορία τῶν προϊόντων της.

Τό τρίπτυχο Παραγωγός μέ Κερδοφορία, Εὐχαριστημένος Πελάτης (ἐσωτερικός, ἐνδιάμεσος καί τελικός καταναλωτής), Σεβασμός στό Περιβάλλον, εἶναι πλέον ἀπαίτηση τῆς ἐπιχειρηματικῆς πραγματικότητας.

Η ΕΕ ἔχει ἤδη δρομολογήσει τήν ὑποστήριξη τῆς Ἀειφόρου Ἀνάπτυξης (Sustainable Development) μέ ταυτόχρονη στήριξη τῆς ὑπαίθρου. Προσφάτως ἡ ἀπόφασή της γιά μείωση τῶν ἐπιδοτήσεων, ἔδωσε καί τό ὁριστικό στίγμα γιά τή μείωση τῶν παραγωγῶν στή χώρα μας καί γιά τήν ἀνάπτυξη τοῦ μοντέλου Παραγωγός – Ἐπιχειρηματίας.

Τά Συστήματα Παραγωγῆς πού καλοῦνται νά δώσουν ἀπάντηση σέ ὅλα τα παραπάνω ζητούμενα συγκεντρώνοντας ὅλες τίς σύγχρονες ἀπαιτήσεις Ποιότητας καί Ἀσφάλειας μέ ταυτόχρονη εὐαισθησία γά τό περιβάλλον, εἶναι καί τά Συστήματα Διαχείρισης τῆς Ποιότητας καί Ὁλοκληρωμένης Διαχείρισης τῆς Παραγωγῆς.

Τό διαβατήριο ἐπικοινωνίας τοῦ παραγωγοῦ μέ τήν ὑπόλοιπη ἐφοδιαστική ἁλυσίδα (ἀναγνωρισιμότητα σέ ἐθνικό ἀλλά καί διεθνές ἐπίπεδο) εἶναι ἡ Πιστοποίηση αὐτῶν τῶν Συστημάτων μέ βάση διεθνῆ πρότυπα καί πρωτόκολλα (π.χ. AGRO 2-1&2-2, GLOBALG.A.P. (EUREPGAP), ISO, HACCP, BRC, IFS κλπ ) ἀπό Ἀνεξάρτητους Ἀξιόπιστους Φορεῖς πού νά εἶναι σέ θέση νά ἐγγυηθοῦν τήν πραγματική ὑλοποίηση τῆς παραπάνω δράσης (ἔχοντας φυσικά ἀποδεδειγμένη ἐμπειρία καί ἀνάλογο προσωπικό σέ θέματα Πιστοποίησης).

 

* Ὁ κ. Χρῆστος Δ. Κατσάνος (katsanos@dkggroup.com) εἶναι Σύμβουλος Ἐπιχειρήσεων καί ἀσχολεῖται μέ τόν κλάδο τῶν θερμοκηπίων πάνω ἀπό 25 χρόνια. Εἶναι Executive Director τοῦ DKG GROUP μέ δραστηριοποίηση στίς Βαλκανικές καί τίς χῶρες τῆς Νοτιανατολικῆς Εὐρώπης σέ ὅλη τήν ἁλυσίδα ἀξίας τῶν θερμοκηπιακῶν προϊόντων. Περισσότερες πληροφορίες στό www.christoskatsanos.com

Πηγή: Ἐξελίξεις καί τάσεις στή βιομηχανία τῶν θερμοκηπίων – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι εξισλαμισμοί των Ατζάρων και η μεγάλη επιστροφή | Πεμπτουσία

 

Ενώ ο κόσμος πορεύεται «κατά την οδόν αυτού» ο Θεός εργάζεται με τρόπους που μόνο η πανσοφία του γνωρίζει για την επιστροφή των ανθρώπων και τη συμμετοχή τους στο μεγάλο δείπνο της Βασιλείας του. Η περίπτωση του λαού των Ατζάρων, που θα μας απασχολήσει ευθύς αμέσως, αποδεικνύει την αλήθεια μέσα από τα πράγματα.

Ας έλθουμε στα γεγονότα. Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης περί τίνος πρόκειται μιλούμε για το λαό των Ατζάρων (Άτζιαρα) που κατοικεί στη Γεωργία, στα μέρη του Καυκάσου, προς τη μεριά του Ευξείνου Πόντου. Η περιοχή έχει στα δυτικά της τον Εύξεινο Πόντο, στα νότια συνορεύει με την Τουρκία και στα ανατολικά και βόρεια με τη Γεωργία, της οποίας αποτελεί σήμερα αυτόνομη περιοχή. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Μπατούμι (Βατούμ – Βαθύς Λιμήν των αρχαίων) της οποίας ο πληθυσμός ανέρχεται στις 180 χιλιάδες. Ο πληθυσμός ολόκληρης της περιοχής συμποσούται σήμερα στις τετρακόσιες χιλιάδες. Η Ατζαρία είναι ορεινή ως επί το πλείστον και υπήρξε χριστιανική από τότε που ο απόστολος Ανδρέας ο πρωτόκλητος έριξε το σπόρο του ευαγγελίου κατά τις αποστολικές του περιοδείες. Από εκεί πέρασε κι ο απόστολος Σίμων ο Ζηλωτής. Επίσης στα χώματά της είναι θαμμένος ο απόστολος Ματθίας (χωριό Γκόνιο, παραλία του Ευξείνου Πόντου). Στον εκχριστιανισμό της περιοχής συνετέλεσε αποφασιστικά και η Αγία Νίνα (328 μ.Χ.). Στα βυζαντινά χρόνια αποτελούσε τμήμα της Αυτοκρατορίας και μάλιστα εκεί, στα Κόμανα, παρέδωσε το πνεύμα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ενώ τον οδηγούσαν στην εξορία στην Πιτυούντα.

Ποικίλες είναι οι περιπέτειες του λαού αυτού, αφού βρισκόταν στο στόχαστρο των Περσών, που γειτονεύουν με την περιοχή. Από τον 16ο αιώνα η Ατζαρία δεχόταν τις επιθέσεις των Οθωμανών Τούρκων. Οι τελευταίοι, μετά τη νίκη τους επί των Περσών κατέλαβαν μεγάλο τμήμα της νότιας και δυτικής Γεωργίας, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν η Ατζαρία, που έγινε τουρκική επαρχία. Για να κυριαρχήσουν μόνιμα στην περιοχή επιδόθηκαν, όπως συνήθιζαν, συστηματικά στο μαζικό εξισλαμισμό των κατοίκων, πράγμα που εντάθηκε κατά τις αρχές του 19ου αιώνα.

Ο Ζαχαρία Τσιτσινάτζε, βάσει διηγήσεως από ηλικιωμένο Ατζάρο, παραθέτει τα πιο κάτω στοιχεία για τον εξισλαμισμό των Ατζάρων:

«Στην Ατζαρία ο εξισλαμισμός αντιμετώπισε δυναμική αντίσταση. Πολλοί ηλικιωμένοι κι η πλειοψηφία των γυναικών επέμεναν στη χριστιανική πίστη κι ακόμα προκαλούσαν και συζητούσαν με τους Τούρκους μουλλάδες… Ο αριθμός τους ήταν μεγάλος. Στο τέλος ήρθε η διαταγή: Σύλληψη όλων των διαφωνούντων, βίαιος προσηλυτισμός κι εκτέλεση οποίου αντιστεκόταν. Ήδη όλοι όσοι πρόβαλλαν αντίσταση στο Ισλάμ είχαν φυλακιστεί. Τους οδήγησαν στη συνέχεια οι Τούρκοι στον ποταμό Ατσιαριστκάλι σ΄ ένα γεφύρι του 12ου αιώνος. Πάνω στο γεφύρι έστησαν αγχόνες και γκιλοτίνες. Έκοβαν τα κεφάλια των μαρτύρων κι έστειλαν τις άκρες των γλωσσών τους στον πασά, ενώ τα σώματά τους ρίχτηκαν στο ποτάμι. Από το πολύ αίμα το ποτάμι είχε κοκκινίσει… Τα γεγονότα αυτά συνέβηκαν στα 1790. Αναφέρεται επίσης ότι τους έβαζαν να καταστρέφουν τα εικονίσματα στο ποτάμι Τσοροχισκάλι.

Αγχόνες και γκιλοτίνες στήθηκαν στα χωριά Ατσιαριστκάλι, Κέντα, Τσιάκβι, Χούλο, Ματσακέλα και Γκόνιο. Τα ντοκουμέντα που φυλάσσονται στο μουσείο Ατσιαλτσίχε περιγράφουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα μαρτύρια των χριστιανών της Ατζαρίας. Ζωντανούς τους έκοβαν στα τέσσερα. Τους κατάκοβαν σε κομμάτια με τα σπαθιά τους, τους έσκιζαν τις κοιλιές. Τους έψηναν ζωντανούς στη φωτιά. Τους τρυπούσαν με αναμμένες βέργες, τους έριχναν σε καζάνια με κοχλαστό νερό. Τους έχυναν καυτό μολύβι στο στόμα. Άλλους τους έριχναν σε λάκκους με ασβέστη. Η Εκκλησία της Γεωργίας εορτάζει τους νεομάρτυρες αυτούς στις 29 Μαΐου.

Μετά από αυτό το κύμα της δια του ξίφους πειθούς φάνηκε ότι όλα χάθηκαν. Οι Ατζάροι είχαν γίνει οπαδοί του «προφήτη». Όμως στα βάθη της καρδιάς τους παρέμειναν Χριστιανοί. Φορούσαν σταυρό, έβαφαν κόκκινα αυγά το Πάσχα και διατηρούσαν εικόνες στα σπίτια τους. Έφτιαχναν επίσης το μτσάντι, ψωμί μ’ ένα σταυρό στην επιφάνεια.

Στα 1878 η επαρχία της Ατζαρίας κατακτήθηκε από τη τσαρική Ρωσσία μετά τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Τότε πολλοί Ατζάροι, μέλη της άρχουσας τάξης μετανάστευσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Στα 1921 όταν η Γεωργία εντάχθηκε στη ΕΣΣΔ η Ατζαρία λόγω των πολλών σουννιτών μωαμεθανών ανακηρύχθηκε σε ΑΣΣΔ (δηλ. αυτόνομη σοβιετική δημοκρατία) εντός της σοβιετικής δημοκρατίας της Γεωργίας.

Όταν εξέλιπε το αθεϊστικό καθεστώς των σοβιετικών «ωσεί χωους ον εκρίπτει ο άνεμος από προσώπου της γης» (Ψαλμ. α’ 4) τότε η Ατζαρία, της οποίας οι κάτοικοι είναι γεωργιανοί και μιλούν μια διάλεκτο της γεωργιανής γλώσσας, αυτοανακηρύχθηκε σε ανεξάρτητη δημοκρατία με επικεφαλής το μωαμεθανό Ασλάν Αμπασίτζε, που κυβέρνησε δικτατορικά ως τα 2004. Τότε η περιοχή επανεντάχθηκε στη δημοκρατία της Γεωργίας ως αυτόνομη περιοχή με πρόεδρο τον Λεβάν Βαρσαλομίντζε.

Η πλειοψηφία των Ατζάρων, και συγκεκριμένα το 75%, δήλωσαν μωαμεθανοί στην απογραφή που έγινε στα 1991. Όταν στα 2006 έγινε ξανά απογραφή οι στατιστικές έβγαλαν ότι το 63% του πληθυσμού δήλωσαν τώρα Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Κι όταν στα 2013 η απογραφή επαναλήφθηκε το 75% βρέθηκαν Ορθόδοξοι!!!

 Πηγή: Οι εξισλαμισμοί των Ατζάρων και η μεγάλη επιστροφή | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ο νέος τύπος του τζιχαντιστή | Πεμπτουσία

Η Τρομοκρατία δεν ήταν ανέκαθεν εμπνευσμένη από την θρησκεία. Αντιθέτως, ήταν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πολύ σπάνια Ισλαμική. Θρησκευτικά ορμώμενοι πρωταγωνιστές θέλησαν να εκμεταλλευθούν, να εφαρμόσουν και να εξελίξουν τις προαναφερθείσες μεθόδους για τις δικές τους επιδιώξεις.

Από την άλλη πλευρά, το Ισλαμικό Κράτος, έχει τις ρίζες του στο “θρησκευτικό κύμα”, όμως παρόλα αυτά αποτελεί κάτι νέο. Συγκεκριμένα, λειτουργεί σε ένα μοτίβο, με πολύ πιο παγκοσμιοποιημένους ιδεολογικούς στόχους, δημιουργεί νέους θεσμούς και μεταχειρίζεται πιο ακραίες μεθόδους.

Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί ότι ο νέου τύπου τζιχαντιστής του Ισλαμικού Κράτους διαφέρει από τον αντίστοιχο της Αλ Κάϊντα. Σε σύγκριση με την Αλ Κάϊντα, το Ισλαμικό Κράτος προσκολλάται περισσότερο στην θρησκεία και τις αποκαλυπτικές προφητείες και στόχος του ήταν ανέκαθεν να καθυποτάξει τους υπόλοιπους μουσουλμάνους και να εγκαθιδρύσει Κράτος.

Ασφαλώς δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους λόγους στράτευσης και στις κατηγορίες των αποκαλούμενων “ξένων μαχητών”. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον David Rapoport, οι λόγοι στράτευσης είναι : α) Πραγματιστικοί : (Αυτοί που ανήκαν σε άλλες οργανώσεις, αλλά το ISIS τους φάνηκε πιο δυνατό και πειθαρχημένο), β) Θρησκευτικοi : (Τους υποκινεί το μίσος τους για την σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης και το καθεστώς της Δαμασκού), γ) Οπορτουνιστικοί : ( Συμβιβάζοντες του ISIS, οι οποίοι το βλέπουν ως ευκαιρία προσωπικής ανάδειξης και εκπλήρωσης εγωιστικών φιλοδοξιών), δ) Μη Συμβιβάσιμοι : (Ξένοι μαχητές (Muhadschirum) από Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική, Σαουδική Αραβία, Μαρόκο, Τυνησία, πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι προκαλούν θηριωδίες και δεν τους εκπροσωπεί η αφηρημένη ιδέα της Umma- παγκόσμια ένωση των μουσουλμάνων), ε) Υποστηρικτές της Δικαιοσύνης : (Προκρίνουν την δικαιοσύνη των δικαστηρίων του Ισλαμικού Κράτους με βασικό όργανο την Σαρία, καθώς για τους Σύριους και τους Ιρακινούς αποτελεί πρόοδο σε σύγκριση πάντα με τα διεφθαρμένα καθεστώτα των Άσαντ και Σαντάμ), ζ) Η απουσία εναλλακτικής πολιτικής λύσης : (Ο Άσαντ είναι τύραννος για τους Σύριους Σουνίτες και το Ισλαμικό Κράτος φαντάζει ως το μικρότερο κακό).

Τέλος, οι ξένοι μαχητές χωρίζονται α) σε αυτούς οι οποίοι θεωρούν ότι αυτό, το οποίο γίνεται στην Συρία αποτελεί για αυτούς υπαρξιακή απειλή της μουσουλμανικής τους ταυτότητας, β) σε αυτούς, οι οποίοι συνθέτουν μια νέα τζιχαντιστική αντικουλτούρα, προσπαθώντας να αντλήσουν από κάπου εξουσία, δύναμη, ισχύ, γ) σε αυτούς οι οποίοι δεν έχουν κοινωνικά ενσωματωθεί.

Είναι λάθος να συνδέεται το Ισλάμ με το Ισλαμικό Κράτος, διότι αφενός δεν υπάρχει ένα καθόλα αποδεκτό ‹‹σωστό›› Ισλάμ και αφετέρου η ερμηνεία του από το Ισλαμικό Κράτος ακόμα και για τους τζιχαντιστικούς κύκλους, θεωρείται ακραίος. Ακόμα και για την Αλ Κάϊντα, το Ισλαμικό Κράτος θεωρείται ως αποκαλυπτική σέχτα με ότι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Οι διακρίσεις και η τρομοκρατία, δεν έχουν πατρίδα ούτε τόπο προελεύσεως. Μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε και οποτεδήποτε, μια πραγματικότητα την οποία δυστυχώς βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε. Κατ΄επέκτασιν τούτου, γεγονότα λύπης και αποτροπιασμού όπως αυτά στην Γαλλία και την Γερμανία δεν γέννησαν το φαινόμενο της τρομοκρατίας και φυσικά δεν προέκυψαν έτσι ξαφνικά αλλά υπάρχουν αιτίες και ένα παρελθόν να τα υποστηρίζει. Η λύση φυσικά θα προκύψει σταδιακά και κυρίως μέσω της συνεργασίας των Κρατών-μελών της Ε.Ε., ζήτημα βασικό  και απλό, αλλά συνάμα όπως διαπιστώνουμε ακόμα μη εφαρμόσιμο. Άλλωστε τα απλά είναι και τα πιο πολύπλοκα.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, οι περισσότεροι αναλυτές, οι οποίοι προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τα αίτια της έξαρσης της ριζοσπαστικοποίησης και κατ’επέκτασιν της τρομοκρατίας, χρησιμοποιούν την επισήμανση της έλλειψης  κοινωνικής ενσωμάτωσης των μελλοντικών τζιχαντιστών, ως την βασική αιτία. Ωστόσο, κατά την άποψη μου, η σημερινή κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη, διότι το Ισλάμ αναδύεται ως μια νέα τάξη πραγμάτων, μια αντικουλτούρα έναντι της οποία η Ευρώπη παρουσιάζει μια γενικευμένη σήψη, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε ηθικό επίπεδο. Βλέποντας τα όρια μεταξύ των ιδεολογιών να εξαφανίζονται σταδιακά, είμαστε υποχρεωμένοι από τις καταστάσεις, να οδηγηθούμε άμεσα σε μια ριζική εκ βάθρων ανανέωση.

Αναμφίβολα, ζούμε σε μια εποχή βίας και μίσους, η οποία για να αλλάξει, αφετηρία πρέπει να είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Την επομένη της επίθεσης στο Βερολίνο, η Ημερησία Εφημερίδα του Βερολίνου είχε πρωτοσέλιδο ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με τον τίτλο ‹‹Μη φοβείσθε›› (από το Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κατά την μεταφορά του χαρμόσυνου μηνύματος από τον άγγελο).

Ο ποιητής Ν. Εγγονόπουλος στο ‹‹Γλωσσάριο των ανθέων››, περιγράφει στο ποίημα του έναν κυκεώνα διλλημάτων, στα οποία η επιλογή του καθενός διαμορφώνει και την πορεία της ζωής του. Αναφέρει χαρακτηριστικά ‹‹τον πόλεμο ή την ειρήνη? Την ειρήνη. Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι? Να αγαπάς››.

 

Πηγή: Ο νέος τύπος του τζιχαντιστή | Πεμπτουσία

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Γιατί η τρομοκρατία χτύπησε την Ισπανία

Greek National Pride

Η επιλογή της Βαρκελώνης και οι συνέπειες

Το υπόβαθρο και ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Από τις 11 Μαρτίου του 2004 είχε να συγκλονισθεί η Ισπανία τόσο πολύ από την τρομοκρατία.

Τότε που η Αλ Κάιντα εν μέσω προεκλογικής περιόδου χτύπησε την Μαδρίτη, άφησε πίσω της 192 νεκρούς και ο βιαστικός δεξιός Αθνάρ απέδωσε την ευθύνη αρχικά στην ΕΤΑ και όταν αποδείχτηκε πως πίσω από την επίθεση ήταν το ριζοσπαστικό Ισλάμ εκτέθηκε, έχασε την έξωθεν καλή μαρτυρία και αργότερα και τις εκλογές.

Το νέο χτύπημα στη Βαρκελώνη, αλλά ώρες αργότερα και στην κωμόπολη Καμπρίλς, συγκεντρώνουν όμως άλλα δεδομένα.

Καταρχάς πρόκειται για το πρώτο τρομοκρατικό χτύπημα σε χώρα υποδοχής μεταναστών.

Την ίδια ημέρα που οι τρομοκράτες έβαφαν στο αίμα την περίφημη Ράμπλας στην καταλανική πρωτεύουσα η Ισπανία διέσωζε 600 ανθρώπους στην πιο πολυσύχναστη μέρα όσον αφορά τα μεταναστευτικά κύματα.

Παρόλα αυτά πυρήνες τρομοκρατίας και αφορμές για…δράση υπήρξαν.

Δεδομένου ότι το ισπανικό Υπουργείο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 872 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Λόγος ἄπνευστος καὶ ἄτονος – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Γεωργίου Ί. Βιλλιώτη

φιλολόγου-θεολόγου

Ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία τὰ παιδιὰ ἀποκτοῦν κυριαρχία στὴ μητρική τους γλώσσα καὶ οἱ ὁμοιότητες μεταξὺ τῶν διαφόρων γλωσσῶν προϋποθέτουν τὴν ὕπαρξη μιᾶς ἔμφυτης προδιάθεσης τοῦ ἀνθρώπου νὰ ὁμιλεῖ.

Ἡ γλωσσικὴ ἱκανότητα εἶναι ἐγγενής· ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιὰ νὰ ἐπικοινωνεῖ καὶ νὰ κοινωνεῖ. Ἀσφαλῶς ὁ προφορικὸς λόγος εἶναι κατὰ πολὺ ἀρχαιότερος τοῦ γραπτοῦ. Ὅσο βέβαιοι εἴμαστε γιὰ τὴ χρονικὴ προτεραιότητα τοῦ προφορικοῦ λόγου, ἄλλο τόσο μποροῦμε νὰ βεβαιώσουμε τὴν ἄρρηκτη σχέση τοῦ γραπτοῦ λόγου μὲ τὸν προφορικό. Ἀρκεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς πόσο ἐξοικειώνεται ὁ ὁμιλητὴς μιᾶς γλώσσας μὲ τὴ γραπτὴ ἀποτύπωσή της· τὴν ἀποδέχεται σὰν αὐτονόητο εἰκαστικὸ στοιχεῖο τῆς καθημερινῆς του ζωῆς. Σκεφτεῖτε τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν λιμὸ («πείνα») καὶ τὸν λοιμὸ («πανώλης»), τὴ σορὸ τοῦ νεκροῦ καὶ τὸν σωρὸ τῶν ξύλων, τὸν πολυέλαιο ποὺ ἔχουμε στὸ σαλόνι μας ἀπὸ τὸν πολυέλεο Θεό, τὸν χῆρο ποὺ ἔχασε τὴ γυναίκα του ἀπὸ τὸν χοῖρο ποὺ προορίζεται γιὰ τὸ στομάχι του.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε πῶς ὑποσκάπτεται μιὰ λέξη ὅταν ἀλλοιώνεται ἡ ὀπτική της παράσταση, πῶς δυσχεραίνεται ἡ κατανόηση μὲ τὶς ἀνορθογραφίες· πῶς θὰ ἦταν ὁ ὡραῖος μὲ ὄμικρον;

Ἡ γραφή, ποὺ ξεκίνησε ὡς ζωγραφικὴ (γράφω «ζωγραφίζω»), ἀνατροφοδοτεῖ καὶ τελειοποιεῖ τὴν προφορικὴ γλωσσικὴ ἐπικοινωνία. Μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο συνδέονται ἄρρηκτα τὰ πνεύματα καὶ οἱ τόνοι. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν χρησιμοποιοῦσαν τονικὰ σημάδια οὔτε πνεύματα. Τὰ παλαιότερα μαρτυρημένα δείγματα τονικῶν σημείων σὲ παπύρους χρονολογοῦνται στὸν 2ο αἰώνα π.Χ.

Τὰ τονικὰ σημάδια ἐπινοήθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀριστοφάνη τὸν Βυζάντιο (τέλη 3ου αἰώνα) γιὰ νὰ ἐπιλύσει τὸ ἀναγνωστικὸ πρόβλημα τῶν παλαιῶν ποιητῶν, κυρίως τοῦ Ὁμήρου καὶ τῶν Τραγικῶν.

Ἀπὸ τὸ 9ο αἰώνα ποὺ καθιερώνεται ἡ μικρογράμματη γραφὴ γενικεύεται καὶ ἡ χρήση τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος. Ἔκτοτε τὸ πολυτονικὸ σύστημα ἔγινε ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ γραπτοῦ μας λόγου.

Καὶ ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, τὴν 11-11-1982 ἡ τότε κυβέρνηση μὲ τροπολογία ἔρριξε στὸν καιάδα τόνους καὶ πνεύματα καὶ ἐπέβαλε τὸ μονοτονικὸ σύστημα. Ἡ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ στηρίχθηκε στὰ ἀκόλουθα ἐπιχειρήματα: πρῶτον, τὸ μονοτονικὸ εἶναι πολὺ ἁπλό, οἱ μαθητὲς καταβάλλουν ἐλάχιστο κόπο γιὰ νὰ τὸ μάθουν· δεύτερον τὸ πολυτονικὸ εἶναι ἄχρηστο, ἄλλωστε οἱ ἀρχαῖοι δὲν εἶχαν καθόλου τόνους· τρίτον μεγάλο τὸ ὄφελος γιὰ τὴν οἰκονομία χάρη στὴν ἀπαλλαγὴ τῶν λέξεων ἀπὸ τὰ περιττὰ βαρίδια.

Ὄντως τὸ μονοτονικὸ μαθαίνεται εὐκολότερα. Ἡ ἀρχὴ τῆς ἥσσονος προσπάθειας· ὅσο λιγότερο κοπιάζουν οἱ μαθητὲς τόσο καλύτερα. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ὅμως ὁδήγησε τὴν παιδεία μας στὸ σημερινὸ τέλμα μὲ τοὺς ἀγράμματους πτυχιούχους. Μὲ τὸ πολυτονικὸ ὁ μαθητὴς γυμνάζει τὸν νοῦ του, ὀξύνει τὴν κρίση του, ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὴ λέξη. Σπάνια οἱ γράφοντες μὲ πολυτονικὸ παρατονίζουν. Ἀξίζει νὰ μελετήσει κάθε Ἕλληνας γλωσσοδίφης τὴ μελέτη «Ἡ ἐκδίκηση τῶν τόνων» (Ἐναλλακτικὲς ἐκδόδεις) γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει τὴν ἐπίδραση τοῦ μονοτονικοῦ στὴν ψυχοεκπαιδευτικὴ ἐξέλιξη τοῦ παιδιοῦ.

Τὸ πολυτονικὸ δὲν εἶναι ἄχρηστο, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ συντάκτες τοῦ νόμου. Οἱ ἀρχαῖοι δὲν ἔγραφαν πράγματι μὲ πολυτονικό. Ἡ γραφὴ τους ἦταν μεγαλογράμματη καὶ χωρὶς κενά. Ἡ μικρογράμματη γραφὴ εἶναι ἐπινόηση τῶν Βυζαντινῶν. Δὲν νομίζω νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἀξία τῆς μικρογράμματης γραφῆς, ἐπειδὴ εἶναι μεταγενέστερη. Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ δὲν εἶναι ἄχρηστο τὸ πολυτονικό, ἐπειδὴ δὲν τὸ χρησιμοποιοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ πολυτονικὸ μαζὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ὀρθογραφία ἀποτελοῦν τὰ πιὸ ἁπτὰ τεκμήρια τῆς διαχρονικῆς συνέχειας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Μὲ τοὺς τόνους ἀποφεύγονται νοηματικὲς συγχύσεις («Περάσαμε ὡραῖα» μὲ περισπωμένη εἶναι ἐπίρρημα, «ὡραία μέρα» μὲ ὀξεία εἶναι ἐπίθετο) καὶ δυσκολίες στὴν ἀνάγνωση (δυσκολία διάκρισης ἀνάμεσα στὸ ἄρθρο καὶ τὴν κτητικὴ ἀντωνυμία). Μὲ τὰ πνεύματα ὁ μαθητὴς κατανοεῖ εὐκολότερα τὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων· ὥρα μὲ δασεία εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός, ὢρα μὲ ψιλὴ εἶναι ἡ φροντίδα, ὡραῖος εἶναι αὐτὸς ποὺ συμβαίνει τὴν κατάλληλη ἐποχή, τιμωρὸς (τιμὴ + ὥρα) εἶναι αὐτὸς ποὺ παίρνει ἐκδίκηση γιὰ νὰ ὑπαρασπίσει τὴν τιμή του. Ἡ ἐκδρομὴ εἶναι πενθήμερη καὶ ὄχι πενταήμερη, διότι ἡ ἡμέρα δασύνεται, διότι πρὸ τῆς δασείας τὸ ψιλὸ ἄφωνο τρέπεται στὸ ὁμόφωνό του δασύ. Ἡ Ηellas καὶ ἡ Hellen γράφονται μὲ h, διότι ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Ἑλένη δασύνονται.

Τὸ τρίτο ἐπιχείρημα γιὰ τὰ οἰκονομικὰ ὀφέλη τοῦ μονοτονικοῦ τὸ ἀντιπαρέρχομαι, διότι ὑποβιβάζει τὴ γλώσσα σὲ χρηστικὸ ἐργαλεῖο καὶ δὲν ἀντέχει σὲ σοβαρὴ κριτική. Ἄλλωστε χρεωκοπήσαμε καὶ μὲ τὸ μονοτονικό!

Τὸ τελευταῖο ἐπιχείρημα ἐπιβεβαιώνει πανηγυρικὰ τὴ ρύση: «Ἡ παιδεία (καὶ ἡ γλώσσα συμπληρώνουμε ἐμεῖς) εἶναι πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεση γιὰ νὰ τὴν ἀφήσουμε στοὺς πολιτικούς».

Μὲ τὸν μοναδικὸ γλαφυρό του τρόπο ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης δίνει τὴ δική του ἀπάντηση σὲ ὅσους θέλουν μιὰ γλώσσα ἂπνευστη καὶ ἄτονη:

«Ἡ πολυαιώνια παρουσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πάνω στὰ δῶθε ἢ ἐκεῖθε τοῦ Αἰγαίου χώματα ἔφτασε νὰ καθιερώσει μιὰν ὀρθογραφία, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεία, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σὲ μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοὶ ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν…

Εἶναι μιὰ γλώσσα μὲ πολὺ αὐστηρὴ γραμματική, ποὺ τὴν ἒφκιασε μόνος του ὁ λαός, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δὲν ἐπήγαινε ἀκόμη σχολεῖο. Καὶ τὴν τήρησε μὲ θρησκευτικὴ προσήλωση κι ἀντοχὴ ἀξιοθαύμαστη, μέσα στὶς πιὸ δυσμενεῖς ἑκατονταετίες.

Ὥσπου ἤρθαμ΄ ἐμεῖς, μὲ τὰ διπλώματα καὶ τοὺς νόμους, νὰ τὸν βοηθήσουμε. Καὶ σχεδὸν τὸν ἀφανίσαμε. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τοῦ φάγαμε τὰ κατάλοιπα τῆς γραφῆς του καὶ ἀπ΄ τὸ ἄλλο τοῦ ροκανίσαμε τὴν ἴδια του τὴν ὑπόσταση».

Πηγή: Λόγος ἄπνευστος καὶ ἄτονος – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ὁ Πλάτων καὶ ἡ τυραννία – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Κουρῆ Στυλιανῆς,

φιλολόγου Msc

Ἀσυνήθιστη ἡ κίνηση στὸ λιμάνι τῶν Συρακουσῶν τῆς Ἰταλίας, τὸ φθινοπωρινὸ ἐκεῖνο πρωινό τοῦ 388 π.Χ.

Εἶναι τὰ χρόνια ποὺ ὁ Πλάτων ταξιδεύει σὲ ὁλόκληρη τὴ Μεσόγειο γιὰ νὰ βρεῖ τὴν ψυχικὴ καὶ πνευματική του ἠρεμία, ὕστερα ἀπὸ τὴν καταδίκη τοῦ ἀγαπημένου του δασκάλου Σωκράτη στὴν Ἀθήνα τὸ 399 π.Χ.. Στὶς Συρακοῦσες εἶναι τύραννος ὁ Διονύσιος Α΄. Στὶς Συρακοῦσες φέρνει τὸν Πλάτωνα ὁ πόθος του νὰ δοκιμάσει στὴν πράξη τὴν «Πολιτεία» του. Ἐκεῖ τὸν προσκάλεσε ὁ νεαρὸς γαμπρὸς τοῦ τυράννου ὁ Δίων, ποὺ ἔχει θέση πρωθυπουργοῦ σχεδὸν δίπλα του. Ὁ φιλόσοφος δέχθηκε τὴν πρόσκληση χωρὶς νὰ τοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ προβλέψει τὶς μακρινὲς συνέπειες τοῦ ταξιδίου αὐτοῦ. Ἡ συνάντηση μὲ ἕναν τύραννο τοῦ ἀναστήματος τοῦ Διονυσίου προκαλοῦσε στὸν Πλάτωνα πολλὲς σκέψεις. Θὰ ἦταν ἄραγε δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τὸ ὑφιστάμενο αὐταρχικὸ κλίμα καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὴ χώρα αὐτὴ ὡς πεδίο πειραματισμοῦ τῶν θεωριῶν του, ἀναλαμβάνοντας μία προσπάθεια ποὺ θὰ ἀπασχολήσει ὅλη τὴ ζωή του καὶ θὰ τοῦ στοιχίσει μύριες ταλαιπωρίες ἢ μήπως θὰ καταλήξει σὲ οἰκτρὴ ἀποτυχία;

Ὅπως, λοιπόν, θὰ περίμενε κανείς, ἡ σύγκρουση ἀνάμεσα σὲ ἕναν τύραννο, ποὺ ἐγκαθίδρυσε ἕνα τέτοιο καθεστὼς, καὶ στὸν φιλόσοφο, ἦταν μοιραία. Πολὺ σύντομα ὁ Διονύσιος φοβήθηκε τὶς ἰδέες τοῦ Πλάτωνα καὶ τὴ φιλία του μὲ τὸν Δίωνα, γι’ αὐτὸ καὶ βίαια τὸν φόρτωσε στὸ σπαρτιάτικο καράβι δίδοντας ὁ ἴδιος ἐντολὴ στὸν Πόλλι, νὰ τὸν πουλήσει ὡς δοῦλο, ὅπως καὶ ἔγινε.

Ἡ πρώτη αὐτὴ περιπέτεια, ἡ γνωριμία τοῦ φιλοσόφου μὲ τὸν τύραννο, τὴν προσωπικὴ ἰδιαίτερη ζωή του, τὶς μεθόδους του, θὰ ἐμπνεύσει τὸν Πλάτωνα ὥστε νὰ μᾶς δώσει στὸ ὄγδοο καὶ ἔνατο βιβλίο τῆς «Πολιτείας» τὶς ματωμένες ἐκεῖνες σελίδες του, ὅπου ρίχνει τὸ ἀνάθεμα στὸ τυραννικὸ καθεστὼς καὶ σὲ ὅσους ἔκτοτε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τὸ ἐκπροσωποῦν.

Μία ὁρμὴ κι ἕνας πάθος κυριαρχεῖ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ. Μία τέτοια ψυχὴ δὲν εἶναι ἐλεύθερη, γιατί ἕνα μονάχα μέρος της, τὸ ἐπιθυμητό, κυριαρχεῖ πάνω στ’ ἄλλα δύο, τὸ θυμοειδὲς καὶ τὸ λογιστικό, ποὺ εἶναι καὶ τὰ εὐγενικότερα μέρη της, ἀπ’ ὅπου βλαστάνουν καὶ οἱ ἀγαθὲς πράξεις καὶ σκέψεις. Γι’ αὐτὸ  στοῦ  τυράννου τὴν ψυχή, συνεχίζει ὁ Πλάτων, ἐπικρατοῦν οἱ παράνομες ἐπιθυμίες μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἀφύσικου, τοῦ ἔξω ἀπὸ κάθε φυσικὴ κανονικότητα. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία, προσθέτει ὁ Πλάτων μὲ τὸ στόμα τοῦ Σωκράτους, εἶναι νὰ ἐξετάσουμε πῶς ζεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἂν ἀξίζει καθόλου ἡ ζωή του. Πολλὲς σελίδες τῆς «Πολιτείας» του, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἔργων του, θ’ ἀφιερώσει ὁ Πλάτων, γιὰ νὰ δώσει ἀπάντηση στὸ ζωτικὸ αὐτὸ ἐρώτημα.

Ἡ ζωὴ τοῦ τυράννου, ἐξεταζομένη κάτω ἀπὸ ψυχολογικὰ καὶ ἠθικὰ κριτήρια, παρουσιάζεται ἡ πιὸ ἄθλια καὶ δυστυχισμένη : «Ὁ τύραννος εἶναι ὁ χειρότερος ἀπὸ ἠθικὴ ἄποψη ἄνθρωπος. Παρασυρμένος ἀπὸ τὰ πάθη του καὶ τὴ μωρὴ φιλοδοξία του, δὲν ὑπολογίζει τίποτε. Ὅ,τι διακρίνει ἰδιαίτερα τὸν τύπο τοῦ τυραννικοῦ ἀνθρώπου εἶναι πὼς ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει τὴ χαρὰ τῆς ἀληθινῆς φιλίας καὶ πραγματικῆς ἐλευθερίας. Ὁ τύραννος εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τυραννιέται ἀπ’ τὰ ἴδια του τὰ πάθη. Ἀποτελεῖ ὁμοίωμα πόλεως τυραννουμένης…».

Αὐτὰ εἶναι τὰ λόγια τοῦ Σωκράτους πρὸς τὸν Γλαύκωνα, ποὺ ἀποτελοῦν τὰ κύρια πρόσωπα ποὺ διαλέγονται στὴν Πλατωνικὴ «Πολιτεία».

Σωστὴ ἡ πρότασή σου ἀπαντᾶ ὁ Γλάυκων.

Ὅλοι διαπιστώνουν καὶ παραδέχονται ὅτι πόλη πιὸ δυστυχισμένη δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀπὸ τὴν «τυραννούμενη».

Ἂν τὸ ἴδιο τώρα τὸ μεταφέρουμε στὰ ἄτομα, τότε θὰ διαπιστώσουμε πάλι ὅτι δυστυχέστερος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν τύραννο δὲν ὑπάρχει. Τὸν παρομοιάζει μὲ ἕναν πλούσιο πολίτη ποὺ ἔχει δούλους, ζεῖ μέσα στὴν πόλη καὶ ξαφνικὰ μεταφέρεται σὲ ἕναν ἔρημο τόπο μαζὶ μὲ τοὺς δούλους του, τὴ γυναίκα του, τὰ παιδιά του καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του, ὅπου βέβαια δὲν ὑπάρχει κανένας ἄνθρωπος γιὰ νὰ βοηθᾶ τὸν πλούσιο νὰ συγκρατεῖ τοὺς δούλους του. Φυσικὸ εἶναι τότε, νὰ ζεῖ ἀπομονωμένος μέσα στὴν ἐρημιά, νὰ ζεῖ πάντα κάτω ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ φόβου, μήπως καμιὰ μέρα ἐξεγερθοῦν οἱ δοῦλοι του καὶ τὸν σκοτώσουν μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του. Θὰ ἀναγκαστεῖ, λοιπόν, νὰ καλοπιάσει τοὺς δούλους, νὰ τοὺς ὑπόσχεται ἕνα σωρὸ πράγματα, ὁπότε θὰ καταντήσει ἕνας κόλακας, ἂν θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του. Θὰ περιβάλεται ἀπὸ ἐχθροὺς μονάχα. Παρόμοια ἁλυσοδεμένος καὶ ὁ τύραννος σὲ μία τέτοια φυλακὴ καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὁ Σωκράτης. Αὐτὸς εἶναι ἀκριβῶς ποὺ θὰ νιώθει, πάντα ἀνικανοποίητη τὴν ψυχή του, θὰ εἶναι μόνος οὐσιαστικὰ ἀνάμεσα στοὺς κόλακές του. Θὰ εἶναι καταδικασμένος τὶς περισσότερες ὧρες τῆς ζωῆς του, χωμένος καὶ κλειδαμπαρωμένος στὰ δωμάτιά του.

Ὅλα αὐτὰ θὰ τὸν κάνουν νὰ φθονεῖ τοὺς ἀνθρώπους, καθὼς θὰ τοὺς βλέπει νὰ ἔχουν ἀπόλυτη ἐλευθερία  νὰ ταξιδεύουν καὶ νὰ χαίρονται ἔξω καὶ μέσα στὴν πόλη πράγματα ποὺ πάντα συγκινοῦν τοὺς ἀνθρώπους. Πανάθλιος καὶ δυστυχισμένος ἔτσι ὁ τύραννος προκαλεῖ ὁλοένα καὶ περισσότερα κακὰ στὸν ἑαυτό του.

Ἡ ἀλήθεια, λοιπόν, εἶναι, παρὰ τὴν ἀντίθετη γνώμη μερικῶν, πὼς ὁ πραγματικὸς τύραννος καταντᾶ δοῦλος τῶν δούλων του, ὑποχρεωμένος νὰ τοὺς κολακεύει καὶ νὰ τοὺς χαϊδεύει ἐξευτελιστικά. Νὰ ἐξυπηρετεῖ μὲ ταπεινωτικὴ δουλοφροσύνη ἀκόμα καὶ κόλακες σιχαμερῶν ὑποκειμένων. Μένουν πάντοτε ἀνικανοποίητες καὶ οἱ ἁπλούστερες ἀνθρώπινες ἐπιθυμίες. Τοῦ λείπει τὸ καθετί καὶ παραδέρνει μέσα στὴν ψυχική του φτώχεια.

Ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του εἶναι πλημμυρισμένη ἀπὸ φόβο καὶ πόνο, ὅταν ψυχολογικὰ βρίσκεται στὴν ἴδια κατάσταση, στὴν ὁποία ὁ ἴδιος καταδίκασε τὴν πόλη.

Ὁ τύραννος καταδικάζει τὴν πόλη του μὲ τὴν ἄνομη ἐξουσία του σὲ ἀληθινὴ κόλαση. Προβολὴ τῆς κολάσεως τῆς ψυχῆς του εἶναι ἡ κατάσταση στὴν ὁποία ἔφερε τὴν πόλη του ἡ τυραννική ἐξουσία του: «…Ἐπειδὴ βίαια κρατᾶ στὰ χέρια του τὴν ἐξουσία, εἶναι καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ γίνεται ὁλοένα καὶ περισσότερο φθονερός, ἄπιστος, ἄδικος, ἔρημος, ἄφιλος, ἀνόσιος, πανδοχεὺς  καὶ  τροφεὺς κάθε  ἀδικίας. Καὶ γιὰ ὅλα αὐτά, ἐνῷ φουντώνει μέσα του  κάθε  δυστυχία, φέρνει δυστυχία καὶ σ’ ὅσους τὸν πλησιάζουν». Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ τυράννου, ὅπως  τὴ συνέλαβε ὁ φιλοσοφικὸς νοῦς τοῦ Πλάτωνα ἐδῶ καὶ δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Τέλεια, ἀπόλυτη,  ὁλοκληρωμένη σὲ σημεῖο ποὺ τίποτε νὰ μὴν ἔχει νὰ συμπληρώσει κανεὶς σήμερα, παρὰ μονάχα νὰ κάνει μία διαπίστωση γιὰ τὸ τί σημαίνει κλασσικὸ πνεῦμα καὶ αἰώνια ἀλήθεια ποὺ ἔλαμψε στὸν νοῦ του.

Πόσοι τύραννοι μεταγενέστερα καὶ σήμερα, διαβάζοντας τὶς σελίδες αὐτὲς τῆς Πλατωνικῆς «Πολιτείας» δὲν θὰ καταλαμβάνονταν ἀπὸ τρόμο καὶ πανωλεθρία, γιατί θὰ τοὺς δινόταν ἡ ἀφορμὴ νὰ δοῦν σὰν σὲ καθρέπτη γυμνὸ τὸν ἑαυτό τους, τὰ πάθη τους, τὴν ἄθλια ζωή τους;

Πηγή: Ὁ Πλάτων καὶ ἡ τυραννία – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΜΑΚΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ | Ζαγάλισα – Η Φωνή των Πομάκων της Θράκης

Επειδή στην Ελλάδα η μνήμη μερικών είναι ίδια με αυτήν ενός … χρυσόψαρου και σκόπιμα ή αθέλητα εξαφανίζεται η αλήθεια γύρω από το πομακικό κίνημα, στο φύλλο αυτό έχουμε ένα μικρό αφιέρωμα στην ιστορία του αγώνα μας. Να σημειωθεί ότι αυτά που αναφέρονται παρακάτω αποτελούν Πρωτοπορία σε πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για τις υπόλοιπες γειτονικές χώρες στις οποίες διαβιούν Πομάκοι.

ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1996: Ίδρυση του Κέντρου Πομακικών Ερευνών (ΚΕΠΟΕΡ) στην Κομοτηνή, του πρώτου πομακικού φορέα στη Χερσόνησο του Αίμου. Τα μέλη του ΚΕΠΟΕΡ είναι κυρίως Πομάκοι δάσκαλοι και από τους τρεις νομούς της ελληνικής Θράκης.
1996: Ο Χαμδή Ομέρ είναι ο πρώτος πρόεδρος του ΚΕΠΟΕΡ και ο πρώτος Πομάκος που μίλησε δημόσια για την ταυτότητά του.
1996: Κυκλοφορεί η πρώτη κασέτα «Πομάτσκι Πέσνε» με παραδοσιακά πομακικά τραγούδια.
1997: Έκδοση της Ζαγάλισα, της πρώτης εφημερίδας των Πομάκων.
1997: Έκδοση του Πομακικού Αναγνωστικού από τους Χαμδή Ομέρ και Μουμίν Αϊντίν.
1997: Κυκλοφορεί η δεύτερη κασέτα «Ιοτφάρε Κιούρσε Π ε ν τ ζ ι ο υ ρ έ τ » με παραδοσιακά πομακικά τραγούδια.
1998: Η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή στα πομακικά με τίτλο «Νατπρές» στο Ράδιο Ξυλαγανή από δύο μέλη του ΚΕΠΟΕΡ από την κοινότητα Οργάνης.
1998: Το ΚΕΠΟΕΡ διοργανώνει στα Πομακοχώρια της Οργάνης ν. Ροδόπης το παραδοσιακό πανηγύρι του Αλάνατ (Αλάν Τεπέ) με τον παραδοσιακό αγά του Χατήπ Μεμέτ. Το πανηγύρι πολεμήθηκε λυσσαλέα από τον τουρκικό εθνικισμό και το ελληνικό κράτος.
1999: Διεθνοποίηση του Πομακικού: η Ζαγάλισα στις σελίδες του Contact Bulletin (Φεβρουάριος 1999, volume 15, number 2), που είναι το επίσημο περιοδικό του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (Ε.Β.L.U.L.). To άρθρο έχει τίτλο: «Ζαγάλισα, η πρώτη εφημερίδα στην Πομακική γλώσσα».
2000: Κυκλοφορεί η τρίτη πομακική κασέτα «Μπουγκιούσνι Πέσνε» με διασκευές παλιών λαϊκών τραγουδιών στα πομακικά.
2001: Διεθνοποίηση του Πομακικού: μετά από επισκέψεις μελών του ΚΕΠΟΕΡ στο Ευρωκοινοβούλιο, οι ευρωβουλευτές Σταύρος Ξαρχάκος και Γιάννης Μαρίνος κάνουν επερωτήσεις για τους Πομάκους. Η επίτροπος Βίβιαν Ρέντινγκ απαντάει ότι η Ευρώπη αναγνωρίζει τους πληθυσμούς των Πομάκων στην Ελλάδα.
2001: Διεθνοποίηση του Πομακικού: Το European Monitoring Centre on Racism and Xenophobia (EUMC) με έδρα τη Βιέννη, μετά από παρεμβάσεις μελών του ΚΕΠΟΕΡ, αναγνωρίζει για πρώτη φορά στην έκθεσή του «Diversity and equality in Europe» την ύπαρξη των Πομάκων και των Ρωμά.
2004: Διεθνοποίηση του Πομακικού: συμμετοχή στο συνέδριο του Mercator (European Research Center on Multilingualism and Language Learning) στην Ολλανδία όπου και αναγνωρίζεται η πομακική γλώσσα ως μειονοτική γλώσσα στην ελληνική Θράκη. Θα ακολουθήσει παρόμοια αναγνώριση και από το EUROmosaic.
2007: Διεθνοποίηση του Πομακικού: μετά από συντονισμένες ενέργειες μελών του ΚΕΠΟΕΡ για πρώτη φορά στην έκθεση ανθρωπίνων δικαιωμάτων του State Department αναφέρονται οι Πομάκοι ως διακριτή οντότητα της μουσουλμανικής μειονότητας.
2008: Η Ζαγάλισα επανακυκλοφορεί.
2008: Ο Εμίνογλου Κεμάλ είναι ο νέος διευθυντής της Ζαγάλισα.
2008: Διεθνοποίηση του Πομακικού: παρέμβαση του Κεμάλ Εμίνογλου στο Ευρωκοινοβούλιο για τα δικαιώματα των Πομάκων.
2009: Ίδρυση του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων, του μεγαλύτερου, σε αριθμό μελών, πομακικού συλλόγου (πάνω από 500 εγγεγραμμένα μέλη). Στην Κομοτηνή η ιδρυτική εκδήλωση, με την ομιλία της Μολλά Νουρσέλ συγκινεί τους παρευρισκόμενους Πομάκους και το πανελλήνιο. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ο Χατήπ Νιχάτ.
2009 – 2011: Η Ζαγάλισα φτάνει τον αριθμό των 5.000 φύλλων ανά μήνα, εκ των οποίων τα πιο πολλά μοιράζονται σε όλα τα Πομακοχώρια της Ξάνθης.
2009: Διεθνοποίηση του Πομακικού: παρέμβαση από τους Σερήφ Μουσταφά και Ιμάμ Αχμέτ του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων στην ετήσια Σύνοδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΑΣΕ (OSCE) στην Βαρσοβία της Πολωνίας.
2009: Εκδήλωση στην Κομοτηνή για τον Πέρση ποιητή Μεβλανά με ομιλήτριες την Μορφωτική Σύμβουλο της πρεσβείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στην Αθήνα και καθηγήτρια του πανεπιστημίου της Τεχεράνης κα Κερμανί Τουμπά και τη δρ. Λιάνα Μυστακίδου.
2009: Παραδοσιακή πομακική βραδιά από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Πομάκων στην Ξάνθη, με μεγάλη συμμετοχή από όλα τα Πομακοχώρια.
2010: Διεθνοποίηση του Αλεβιτικού θέματος: Μέλη του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων μετά από κινήσεις τους, πέτυχαν να αναφερθεί για πρώτη φορά στην έκθεση του State Department για τα ανθρώπινα δικαιώματα η ύπαρξη των (Πομάκων) Αλεβιτών.
2010: Γιορτάζεται για πρώτη φορά με τον παραδοσιακό τρόπο το Ανταραλέζ (Εντερλέζι) στο χωριό Θέρμες της Ξάνθης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη, σε συμμετοχή κόσμου μέχρι τότε, ανοικτή εκδήλωση των Πομάκων.
2013: Ιδρύεται το παράρτημα του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων στην Γλαύκη του ν. Ξάνθης.
2013: Για πρώτη φορά ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων καταθέτει στεφάνι στη γιορτή της μάχης των οχυρών στη Νυμφαία προς τιμή των υπερασπιστών του ενάντια στη ναζιστική λαίλαπα. Έκτοτε κάθε χρόνο κατατίθεται στεφάνι.
2015: Διεθνοποίηση του Πομακικού: Παρέμβαση των Σερήφ Μουσταφά, Ιμάμ Αχμέτ και Φαρζλή Κεμάλ στο συνέδριο των ευρωπαϊκών μειονοτικών ομάδων της FUEN στην Κομοτηνή. Οι έκπληκτοι Ευρωπαίοι σύνεδροι πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη των Πομάκων στην ελληνική Θράκη, πλην των τουρκογενών.
2015: Πομάκοι μουσικοί ήρθαν προσκεκλημένοι του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων στην Κομοτηνή και έπαιξαν παραδοσιακά τραγούδια σε κλειστή εκδήλωση. Η ίδια εκδήλωση επαναλήφθηκε και το 2016 με άλλους μουσικούς.
2017: Δυσάρεστες εκπλήξεις περιμένουν τον τουρκικό εθνικισμό. Λίγη υπομονή μόνο.

Το παραπάνω χρονολόγιο είναι πολύ μικρό. Σε επόμενα φύλλα θα αναδείξουμε πολλές από τις πτυχές της δράσης μας στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Δεν μπορούν φυσικά να απαριθμηθούν οι χιλιάδες μικρές και μεγάλες ενέργειες που γίνονται καθημερινά για την ανάδειξη του πομακικού και την υπεράσπιση των Πομάκων. Δεν απαριθμούνται οι επαφές μας, η συνεργασία και η επιρροή του κινήματός μας στους Πομάκους της Βουλγαρίας και της Τουρκίας. Το έργο μας είναι ανεκτίμητο, γράφουμε Ιστορία.

Αναδημοσιεύουμε ένα
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΕΠΟΕΡ

Το ελληνικό κράτος αρνείται να αναγνωρίσει σήμερα τα πολιτισμικά δικαιώματα των Πομάκων της Θράκης. Επιπλέον, έχει ταυτιστεί απόλυτα με τις απόψεις των Τούρκων εθνικιστών οι οποίοι επί δεκαετίες αγωνίζονται για τη βίαιη αλλαγή της ταυτότητάς τους, ακολουθώντας μοντέλα πολιτισμικής γενοκτονίας που εφαρμόστηκαν σε μικρούς λαούς της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα σε βάρος των Κούρδων.

Ακόμα και σε επίπεδο ορολογίας οι Πομάκοι έπαψαν να δικαιούνται του εθνωνύμου τους. Η ελληνική κυβέρνηση επίσημα τους αποκαλεί πλέον κατοίκους της ορεινής περιοχής, αρνούμενη να χρησιμοποιήσει το όρο «Πομάκοι» για να μη προκληθεί η αντίδραση της Άγκυρας. Ο όρος «ορεινοί» θυμίζει τη φασιστική θεωρία που ίσχυε στην Τουρκία μέχρι πριν λίγα χρόνια όταν όλοι οι Κούρδοι αποκαλούνταν «ορεινοί Τούρκοι». Η Τουρκία έκανε ένα βήμα μπροστά και έπαψε πλέον να χρησιμοποιεί τον όρο, ενώ η Ελλάδα, μέλος της Ευρωπαϊκής Έ ν ω σ η ς , α π ο δ ε ι κ ν ύ ο ν τ α ς το χαμηλό επίπεδο ω ρ ι μ ό τ η τ α ς και της εθνικής της εξάρτησης επανέφερε ένα όρο που ακόμα και δικτατορικά καθεστώτα τον έχουν εγκαταλείψει.

Οι Πομάκοι υπέστησαν στον εικοστό αιώνα τη βιαιότερη ίσως πολιτισμική γενοκτονία στην Ευρώπη. Η πνευματική τους ηγεσία εκτουρκίστηκε, η γλώσσα τους καταδιώχθηκε με τις πλέον βάρβαρες και μεσαιωνικές μεθόδους στα αποκαλούμενα μειονοτικά τουρκόφωνα σχολεία της Θράκης, τα οποία αποτέλεσαν τα νεκροταφεία της πομακικής γλώσσας. Η ιστορία τους συνεχίζει να είναι άγραφη και ό,τι γράφηκε είναι προϊόν μιας αντίληψης αφομοιωτικής που αρνείται να τους δει έξω από εθνικές σκοπιμότητες. Τα ήθη και έθιμά τους, τα τραγούδια, οι στολές τους και η λαϊκή τους παράδοση έχουν καταληστευθεί από τους περιβάλλοντες λαούς.

Από το 1998 τα μεγάλα πανηγύρια που γίνονταν για αιώνες στη Γη των Πομάκων, έχουν μετατραπεί σε εθνικιστικές φιέστες των Τούρκων (με εθνικές τουρκικές ενδυμασίες, τραγούδια και σύμβολα). Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά αφενός συμβάλλει σε τοπικό επίπεδο με τους μηχανισμούς του στη γενοκτονία και αφετέρου έχει περιθωριοποιήσει και αρνείται να ενισχύσει κατά οιονδήποτε τρόπο δυνάμεις όπως το Κέντρο Πομακικών Ερευνών που αγωνίζονται να περισώσουν ό,τι είναι δυνατόν από τη λαίλαπα του εκτουρκισμού.

Δείγμα συμπεριφοράς του ελληνικού κράτους και ιδιαίτερα του νομάρχη Ροδόπης κ. Στέλιου Σταυρόπουλου είναι ο τουριστικός οδηγός του νομού Ροδόπης ο οποίος κυκλοφόρησε με δαπάνες της νομαρχίας (1998).

Ο οδηγός στη σελ. 29 είχε απλή αναφορά στους Πομάκους. Μετά από αντιδράσεις της πολιτικής ηγεσίας των μουσουλμάνων της Θράκης, η οποία εκφράζει ανέκαθεν τη βούληση της Άγκυρας, ο νομάρχης απέσυρε τα 10.000 αντίτυπα του οδηγού, τα οποία πολτοποιήθηκαν ή κάηκαν και στη συνέχεια επανεκδόθηκε ο οδηγός χωρίς να υπάρχει η αναφορά στη γλώσσα και την ιδιαιτερότητα.

Η απίστευτη αυτή ιστορία που συνέβη στα όρια της πολιτισμένης Ευρώπης κηλιδώνει την αξιοπρέπεια κάθε πολιτισμένου ανθρώπου και δείχνει ότι στην Ελλάδα, στις αρχές της τρίτης χιλιετίας, εφαρμόζονται ακόμη μέθοδοι της Ιεράς Εξέτασης».

Tεύχος 88-89, Δεκέμβριος 2016 – Μάρτιος 2017

Πηγή: ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΜΑΚΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ | Ζαγάλισα – Η Φωνή των Πομάκων της Θράκης

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Κόκκινος Ουρανός: ΙΣΠΑΝΙΑ: Γνωρίστε την κυρία Χουάνα. Η κυρία Χουάνα λυπήθηκε τον Μοχάμεντ που δεν είχε σπίτι και τον έβαλε στο δικό της σπίτι. Τώρα ο Μοχάμεντ έχει κλειδώσει έξω από το σπίτι την κυρία Χουάνα και η κυρία Χουάνα δεν έχει σπίτι

«Μοχάμεντ,καλέ Μοχάμεντ άνοιξε!»

Συναντήσαμε τη Χουάνα, 70 ετών, στο σπίτι της φίλης της και γειτόνισσάς της Nieves, στο Jerez de la Frontera στην Ανδαλουσία. Επειδή δεν έχει την δυνατότητα να εισέλθει στην δική της οικία για πέντε μήνες. Έχει αποξενωθεί από αυτήν, σύμφωνα με καταγγελία που κατέθεσε στην αστυνομία, από τον ίδιο άνδρα που καλωσόρισε, ώστε να μην είναι άστεγος πριν από δύο χρόνια. Η κυρία Χουάνα συνάντησε τον Μοχάμεντ σε ένα κοινωνικό δείπνο. Του έδωσε ένα δωμάτιο ώστε να μην βρίσκεται στο δρόμο και προκειμένου η ίδια να αισθάνεται πιο ασφαλής (!), επειδή ζούσε μόνη της. «Μου φάνηκε καλό άτομο. Δεν πίστευα ότι θα ενεργήσει κατά αυτόν τον τρόπο», λέει. Αλλά σύντομα, συνεχίζει η Χουάνα, «άρχισε να με ρωτάει για χρήματα, για το διαδίκτυο … και δεν είχα. Λοιπόν, είχα λίγα λεφτά στην άκρη που μου τα πήρε, λίγο – λίγο μου τα πήρε όλα».

Η Nieves, η γειτόνισσά της, λέει ότι η χειρονομία της κυρίας Χουάνα της κόστισε πολύ ακριβά από τη στιγμή που άφησε τον άντρα να μπει μέσα. «Απέκτησε τον έλεγχο όλων όσων ήταν δικά της, του τηλεφώνου της, των χρημάτων της, την απομόνωσε από τους λίγους φίλους που είχε και την οικογένειά της. Επωφελήθηκε από την ηλικία και την ευάλωτη κατάσταση της Χουάνα».

Η Nieves δέχτηκε την Χουάνα στο σπίτι της και αφιερώνει όλο το χρόνο της σε αυτήν, ενώ η κατάστασή της υγείας της έχει βελτιωθεί. Η Χουάνα της είπε ότι είχε επιστρέψει πριν από πέντε μήνες από μακρά ανάρρωση από μια σπασμένη κλείδα, για την οποία για ένα σχεδόν χρόνο πήγαινε σε νοσοκομεία και κέντρα αποκατάστασης. Αλλά ο Μοχάμεντ δεν της άνοιξε την πόρτα και της είπε από το τηλέφωνο ότι δεν ήταν εκεί.

 

ΚΟ / πηγή 

Πηγή: Κόκκινος Ουρανός: ΙΣΠΑΝΙΑ: Γνωρίστε την κυρία Χουάνα. Η κυρία Χουάνα λυπήθηκε τον Μοχάμεντ που δεν είχε σπίτι και τον έβαλε στο δικό της σπίτι. Τώρα ο Μοχάμεντ έχει κλειδώσει έξω από το σπίτι την κυρία Χουάνα και η κυρία Χουάνα δεν έχει σπίτι

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Παΐσιος: “Ἡ μελαγχολία καὶ τὸ πλάκωμα τῆς ψυχῆς ὀφείλονται συνήθως σὲ τύψεις ἀπὸ εὐαισθησία”

Λόγοι Ἁγίου Παϊσίου περὶ μελαγχολίας
Ἡ μελαγχολία καὶ τὸ πλάκωμα τῆς ψυχῆς ὀφείλονται συνήθως σὲ τύψεις ἀπὸ εὐαισθησία, καὶ τότε ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νὰ ἐξομολογηθῆ, γιὰ νὰ μπορέση νὰ βοηθηθῆ ἀπὸ τὸν πνευματικό. Γιατί, ἂν εἶναι εὐαίσθητος, μπορεῖ τὸ σφάλμα ποὺ ἔκανε νὰ εἶναι πολὺ μικρό, ἀλλὰ ὁ ἐχθρὸς διάβολος νὰ τὸ μεγαλοποιῆ· νὰ τοῦ τὸ δείχνη μὲ μικροσκόπιο, γιὰ νὰ τὸν ρίξη στὴν ἀπελπισία καὶ νὰ τὸν ἀχρηστέψη. Μπορεῖ νὰ τοῦ πῆ λ.χ. ὅτι τάχα στενοχώρησε πολὺ τοὺς ἄλλους, ὅτι τοὺς δυσκόλεψε κ.λπ., καὶ νὰ τὸν κάνη νὰ στενοχωριέται πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅσο ἀντέχει…
Ἀφοῦ ἐνδιαφέρεται ὁ διάβολος, γιατί δὲν πηγαίνει νὰ πειράξη τὴν συνείδηση ἑνὸς ἀναίσθητου ἀνθρώπου; Ἀλλὰ τὸν ἀναίσθητο τὸν κάνει νὰ θεωρῆ μηδαμινὸ ἕνα μεγάλο σφάλμα του, γιὰ νὰ μὴν ἔρθη σὲ συναίσθηση.
Πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ γνωρίση τὸν ἑαυτό του ὅπως εἶναι, καὶ ὄχι ὅπως τὸν παρουσιάζει ὁ ἐχθρὸς διάβολος, διότι αὐτὸς ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ κακό μας. Ποτὲ νὰ μὴν ἀπελπίζεται, ἀρκεῖ νὰ μετανοῆ, γιατὶ καὶ οἱ ἁμαρτίες του εἶναι λιγώτερες ἀπὸ τοῦ διαβόλου καὶ ἐλαφρυντικὰ ἔχει, ἐπειδὴ πλάσθηκε ἀπὸ χῶμα καὶ ἀπὸ ἀπροσεξία γλίστρησε καὶ λασπώθηκε.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας»

Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Παΐσιος: “Ἡ μελαγχολία καὶ τὸ πλάκωμα τῆς ψυχῆς ὀφείλονται συνήθως σὲ τύψεις ἀπὸ εὐαισθησία”

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Εκατομμύρια Κινέζοι με τις αποσκευές στα χέρια έρχονται Ελλάδα: Η Air China ξεκινάει απευθείας πτήσεις Πεκίνο-Αθήνα

Greek National Pride

Η απόφαση ελήφθη και ο κινεζικός κολοσσός  Air China θα  ξεκινήσει απευθείας πτήσεις Πεκίνο-Αθήνα τον Σεπτέμβριο.

Η είδηση έγινε δεκτή μέσω δελτίου τύπου  που εκδόθηκε μετά από συνάντηση του υπουργού  Αλέκου Φλαμπουράρη και του  Πρέσβη της Κίνας στην Ελλάδα Zou  Xiaoli .

Οι  δύο αξιωματούχοι συζήτησαν την παρουσία των κινεζικών εταιρειών στην προσεχή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία ξεκινά στις 9 Σεπτεμβρίου, στην οποία η Κίνα θα είναι η τιμώμενη χώρα.

Οι δύο αξιωματούχοι εστίασαν, επίσης, σχετικά με το πρόγραμμα και την ημερήσια διάταξη των συνομιλιών ανάμεσα στην Ελλάδα και την κινεζική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Xu Linyi, υπεύθυνη για την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Οι σχέσεις Ελλάδος και Κίνας ειδικά μετά το βέτο της Αθήνας  στην ΕΕ για απόφαση σχετικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα αυτή, έχουν ανέλθει στο ανώτερο επίπεδο από το 2008.

Αυτό όπως έχει γίνει κατανοητό έχει θορυβήσει την Ουάσιγκτον που βλέπει  την διείσδυση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 461 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: π. Αλέξανδρος Σμέμαν: Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε επίγεια ευτυχία!

Αλλά γιατί όλα αυτά, εκτός από µιά στιγµιαία χαρά, δέν έχουν µιά µεγαλύτερη και διαρκέστερηεπίδραση;
Πόσος θυµός, αµοιβαίος πόνος, προσβολή. Πόση – δίχωςυπερβολή -κρυµµένη βία. Τι είναι αυτό που θέλει ο άνθρωπος; Για ποιό πράγµα διψά; Αν δεν τόλάβει, µεταµορφώνεται σ’ένα πρόσωπο τούκακού, κι αν τόλάβει,τόν κάνει νάεπιθυµείπερισσότερο. Θέλει την αναγνώριση, δηλαδή τη «δόξα τώνάλλων». Να είναι «κάποιος» για τόνάλλο, για τούςάλλους, «κάτι»: µιάαρχή, µιά εξουσία,ένα αντικείµενο φθόνου, κ.λπ. Εδώβρίσκεται, νοµίζω, ηκύρια πηγή και ηουσία της υπερηφάνειας. Κι αυτή η υπερηφάνεια µεταµορφώνει αδελφούς σ’ εχθρούς.
Στήν Εκκλησία, που είναι ένας µικρόκοσµος και που καλείται ν’ αποκαλύψει την Καινή Ζωή σ’ αυτόν τον κόσµο, στην Εκκλησία που η ζωή της, η πηγή της και η ουσία της δεν είναι η υπερηφάνεια, αλλά η αγάπη (τών εχθρών µας) – όλα αυτά είναι ιδιαίτερα ορατά. Έξω από την Εκκλησία, «εν τώ κόσµω τούτω», ηυπερηφάνεια – όπως ο θάνατος, η εξουσία, ο πόθος – είναι νόµιµη. Εφευρίσκονται σχήµατα για τόνεξαγνισµό τους, τη µεταµόρφωσή τους σε κοινωνικά αποδεκτά φαινόµενα. Γι’ αυτό έχουµε τη σηµερινήαναστάτωση µέ τα «δικαιώµατα», τη δηµοκρατία, κ.λπ. Η κύρια κινητήρια δύναµη σήµερα δεν είναι η«ελευθερία», όπως συνήθως νοµίζουµε, αλλά η εξίσωση. Είναι µιά ισχυρή άρνηση της ιεραρχίας στη ζωή,υπεράσπιση όχι του δικαιώµατος του καθένα να είναι ο εαυτός του, αλλά µιά υποσυνείδητη διαβεβαίωση πως όλοι ουσιαστικά είναι ίδιοι, δηλαδή ότι δεν υπάρχουν «πρώτοι», αναντικατάστατοι, µοναδικοί, «κεκληµένοι».

 

Παρ’ όλα αυτά, στον πεπτωκότα κόσµο µας, τα δικαιώµατα και η δηµοκρατία είναι σχετικά καλά, είναι µιάσχετική ρύθµιση στον αγώνα του καθενός ενάντια σ’ όλους τους άλλους. Γίνονται κακά µόνον ότανεξαφανιστούν τα σχετικά τους χαρακτηριστικά και «θεωθούν», ώστε να γίνουν καλά σε µία ολοκληρωτική, φασιστική κυβέρνηση• αλλά τότε µεταβάλλονται σε κακό εκεί όπου νικούν και γίνονται αυτοσκοπός, δηλαδή είδωλο. Γίνονται δε είδωλο κάθε φορά που παύουν να υπερασπίζονται τον αδύναµο, και µετατρέπονται σέόργανο εξίσωσης, και γι’ αυτό πνευµατικού απανθρωπισµού και τελικά υπερηφάνειας.
Στήν Εκκλησία, δικαιώµατα, εξισωτισµός και αγώνες είναι ανεφάρµοστα, επειδή η Εκκλησία δεν γνωρίζειάλλο νόµο από τον νόµο της αγάπης• ή µάλλον την ίδια την αγάπη. Αν εκπέσει ή αδυνατίσει η αγάπη, αν κάποιος αποµακρυνθεί από την αγάπη, εισβάλλει η υπερηφάνεια (επιθυµία της σαρκός, επιθυµία τώνοφθαλµών, αλαζονεία του βίου – Α’ Ιωαν. 2,16). Η αγάπη, ως ζωή του Θεού – και σ’ αυτή τη ζωή δένυπάρχει αλαζονεία. Ο Πατήρ είναι πάντοτε Πατήρ, αλλά δίνει τα πάντα στον Υιό. Ο Υιός δεν ισχυρίζεται πως είναι ο Πατήρ αλλά είναι αιωνίως ο Υιός, και το Άγιο Πνεύµα είναι η Ζωή καθαυτή, η Ελευθερία καθαυτή («τό πνεύµα όπου θέλει πνεί», Ιωαν. 3,8), είναι η ίδια η Αγάπη του Πατρός πρός τον Υιό του Υιούπρός τον Πατέρα, το θείο δώρο της ύπαρξης και της υπακοής. Ο Θεός δίνει αυτή την αγάπη, κάνει τόνάνθρωπο µέρος αυτής της αγάπης, και αυτή η κοινωνία είναι η Εκκλησία.
Έτσι στην Εκκλησία δεν υπάρχουν δικαιώµατα, ούτε συνδεόµαστε µ’ αυτά τα δικαιώµατα, ούτε υπάρχειεξισωτισµός. Δεν υπάρχει εξισωτισµός, γι’ αυτό και δεν υπάρχει σύγκριση -πού είναι η κύρια πηγήυπερηφάνειας. Η πρόσκληση για τελείωση που απευθύνεται σε κάθε πρόσωπο είναι µία πρόσκληση νάβρούµε τον εαυτό µας, όχι βέβαια µέ τη σύγκριση, ούτε µέ την αυτοανάλυση («πού βρίσκεται το δυναµικό µου;») αλλά κατά Θεόν. Από δώ προέρχεται και το παράδοξο: µπορείς να βρείς τον εαυτό σου µόνον όταν τον χάσεις, και αυτό σηµαίνει να ταυτίσεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου µέ την κλήση του Θεού, ενώ τόσχέδιο που υπάρχει για τον άνθρωπο δεν αποκαλύπτεται στον ίδιο τον άνθρωπο αλλά «εν Θεώ»!
Ν’ αγαπάς – τον εαυτό σου και τους άλλους – µέ την αγάπη του Θεού: πόσο χρειάζεται αυτό στην εποχήµας που η αγάπη έχει σχεδόν ολοκληρωτικά παρεξηγηθεί. Πόσο χρήσιµο δεν θα ήταν αν στοχαζόµασταν προσεκτικότερα και βαθύτερά τη ριζική ιδιαιτερότητα της αγάπης του Θεού. Μου φαίνεται µερικές φορές πως η πρώτη ιδιορρυθµία της είναι η σκληρότητά της. Αυτό σηµαίνει – mutatis mutandis – την απουσία συναισθηµατικότητας µέ την οποία ο κόσµος και ο Χριστιανισµός ταυτίζουν συνήθως αυτή την αγάπη.
Στήν αγάπη του Θεού, δεν υπάρχει καµία υπόσχεση για επίγεια ευτυχία, καµιά φροντίδα γι’ αυτήν. Αυτήη αγάπη είναι υποταγµένη ολοκληρωτικά στην επαγγελία και στην έγνοια για τη Βασιλεία του Θεού, δηλαδήστήν απόλυτη ευτυχία για την οποία ο Θεός έχει δηµιουργήσει τον άνθρωπο και στην οποία έχει καλέσει τον άνθρωπο. Έτσι, η πρώτη ουσιαστική σύγκρουση ανάµεσα στην αγάπη του Θεού και στην πεπτωκυίαανθρώπινη αγάπη: «Κόψε το χέρι σου», «βγάλε το µάτι σου», «άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά σου», «ακολούθησε τη στενή οδό…» – όλα αυτά είναι φανερό πως δεν συµβιβάζονται µέ την ευτυχία στη ζωή. Αυτό ήταν που έκανε τον κόσµο ν’ αλλάξει δρόµο από την ολοκληρωτική αγάπη και να τον γεµίσει µέµίσος.
Schmemann Alexander
 
Πηγή: agiazoni.gr

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: π. Αλέξανδρος Σμέμαν: Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε επίγεια ευτυχία!

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ο εφιάλτης του εδαφικού διαμελισμού της Τουρκίας γίνεται πλέον ορατός για την Άγκυρα – Έκτακτο Παράρτημα

Σάββας Ιακωβίδης

Ο Καρλ Μαρξ είπε κάποτε ότι, «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, η ιστορία ξεκίνησε ως φάρσα και σήμερα εξελίσσεται σε απίστευτη τραγωδία. Τον Μάιο του 1916 μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, με τη συναίνεση της Ρωσίας, συνήφθη η Συμφωνία Sykes–Picot. Ήταν ένα μυστικό σύμφωνο με το οποίο μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Βρετανίας, τη Γαλλίας και, αρχικά, της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ και στη Συρία.
Ο Σάικς έλεγε ότι ήθελε «να χαράξει μία γραμμή από το ‘e’ της Άκρας ( Acr(e) ) μέχρι το ‘τελευταίο k’ του Κιρκούκ ( Kirkou(k)», γράφει ο βρετανός συγγραφέας Τζέιμς Μπαρ στο βιβλίο του, «Μία γραμμή στην άμμο» (2011).

Η μαύρη αυτή γραμμή χωρίζει τη Μέση Ανατολή αγνοώντας ασύγγνωστα εθνότητες, φυλετικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς: Η «Συρία» των Γάλλων, στο βορρά, η «Αραβία» των Βρετανών, στο νότο. Η περιοχή χωρισμένη σε πέντε ζώνες. Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς και μελετητές, η Συμφωνία Σάικς-Πικό ήταν η απαρχή ασταμάτητων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή μέχρι σήμερα, με κορύφωση τον φοβερό πόλεμο στη Συρία και την εμπλοκή διαφόρων δυνάμεων.

Συριακή… κατεχόμενη Κύπρος

Μια από τις χώρες που έχουν εμπλακεί στον συριακό πόλεμο είναι και η Τουρκία. Ας θυμηθούμε: Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, η κυβέρνηση Ερντογάν διέταξε την εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία με πρόσχημα τον αγώνα εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (το οποίο η ίδια εφοδίαζε με όπλα και πυρομαχικά και δεχόταν τραυματίες τζιχαντιστές στα νοσοκομεία της). Υποτίθεται ότι εκείνη η επιχείρηση ήταν περιορισμένης εμβέλειας. Έκτοτε, σε έκταση 2000 τ. χλμ τα οποία ελέγχει με φίλιες ομάδες ανταρτών, η Τουρκία δημιουργεί συνθήκες… Βόρειας κατεχόμενης Κύπρου: Λειτουργεί νοσοκομεία, σχολεία, αστυνομικές, δικαστικές, εκπαιδευτικές, διοικητικές και άλλες υποδομές, εκπαιδεύει ιμάμηδες, κτίζει τζαμιά και δίνει την εικόνα οιονεί κράτους, υπό τον πλήρη οικονομικό, πολιτικό, διοικητικό και στρατιωτικό έλεγχό της.
Ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας είναι να παρεμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να ενωθούν με τους Κούρδους του Ιράκ και της Ανατολικής Τουρκίας σε ένα μεγάλο και ισχυρό κουρδικό κράτος. Όμως υπάρχουν δύο ισχυροί παράγοντες που φαίνονται να ματαιώνουν τα τουρκικά σχέδια, τα οποία αποβλέπουν στην εξουδετέρωση του μόνιμου, εδώ και 1000 χρόνια, εφιάλτη της Τουρκίας: Ο εδαφικός ακρωτηριασμός της. Από τη μια είναι η Ρωσία, η οποία στηρίζει το καθεστώς Άσαντ και από την άλλη είναι οι ΗΠΑ, οι οποίες υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα και εξοπλίζουν με βαριά όπλα τους Κούρδους της Συρίας.
Τουρκικός πανικός
Γιατί; Διότι, πρώτον, είναι οι μόνες συντεταγμένες, ικανές δυνάμεις που μάχονται αποτελεσματικά κατά των τζιχαντιστών. Δεύτερον, οι Κούρδοι της Συρίας είναι οι μόνοι οι οποίοι προσφέρουν νίκες στους Αμερικανούς. Τον περ. Μάιο, λίγες μόνον ημέρες πριν από την επίσημη επίσκεψη του σουλτάνου Ερντογάν στην Ουάσινγκτον, ο πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε μαζική και σημαντική στρατιωτική βοήθεια στους Κούρδους του YPG. Οι πληροφορίες αναφέρονται σε άρματα μάχης, βαριά πολυβόλα και αντιαρματικά που μεταφέρθηκαν με εκατοντάδες φορτηγά.
Τι σημαίνουν αυτά;
Πρώτον, οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι φαίνεται ότι ήδη αποφάσισαν την τύχη της Συρίας, η οποία ενδέχεται να τριχοτομηθεί.
Δεύτερον, φαίνεται ότι απώτερος στόχος τους είναι η έξοδος των Κούρδων προς την Μεσόγειο αλλά και για λόγους ενεργειακών σχεδιασμών.
Τρίτον, πιθανή ίδρυση κουρδικού κράτους προϋποθέτει εκ προοιμίου και τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Ανατολικής, κατά πλειοψηφία κουρδικής, Τουρκίας.
Όμως, μια τέτοια προοπτική θα απαιτήσει τον επανασχεδιασμό του χάρτη της περιοχής με ό,τι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, ειδικά για τον Λίβανο, το Ισραήλ, με εντεύθεν προεκτάσεις προς την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Και, φυσικά, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αντιδράσεις της Τουρκίας. Αν χρειαζόταν μια απόδειξη του ασυγκάλυπτου πανικού, ο οποίος χαρακτηρίζει τελευταία την τουρκική κυβέρνηση, αυτός αποδίδεται από έναν στενότατο μυστικοσύμβουλο του Ερντογάν και δημοσιογραφικό εκφραστή του. Πρόκειται για τον Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, γενικό διευθυντή της εφημερίδας «Yeni Şafak», η οποία ανήκει στον συμπέθερο του Ερντογάν.
Σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας
Σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στις 11 τρέχοντος στην πιο πάνω εφημερίδα: «Πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα, αλλιώς θα κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο», γράφει:
«Ο (κουρδικός) διάδρομος που έχει δημιουργηθεί στα βόρεια της Συρίας, είναι ένα σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας. Μόλις ολοκληρωθεί ο διάδρομος αυτός, από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο, θα μπει σε εφαρμογή ο χάρτης που ετοίμασαν για την Τουρκία. Μέχρι σήμερα προετοίμασαν αυτόν τον χάρτη, μας τύφλωσαν και μας αποκοίμισαν με το ΙΚ, μετέφεραν εκεί τρομοκράτες και το ΡΚΚ και βήμα-βήμα περικύκλωσαν την Τουρκία. Έκαναν ένα παιχνίδι με το Κομπάνι και μας ξεγέλασαν. Οι ΗΠΑ, ενώ έδωσαν υποσχέσεις στην Τουρκία για την Ιεράπολη, την παρέδωσαν στο ΡΚΚ, όπως και όλες τις άλλες περιοχές του διαδρόμου.
»Η Τουρκία αντέδρασε με την επιχείρηση ‘Ασπίδα του Ευφράτη’, όμως μας σταμάτησαν εκεί. Δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα παραπέρα. Και τώρα έρχεται η σειρά του Ιντλίμπ, που έχει μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Ετοιμάζονται να κάνουν επιχείρηση εκεί, επειδή την περιοχή ελέγχει μια οργάνωση που ανήκει στην Αλ Κάιντα. Θα παραδώσουν την περιοχή αυτή στο ΡΚΚ και έτσι θα βγουν οι Κούρδοι στη Μεσόγειο. Και μετά θα μας πουν να φύγουμε από την Αλ Μπαμπ και από την Τζαραμπλούς.
»Όσοι μετέφεραν το ΡΚΚ στις ακτές της Μεσογείου, δεν οδηγούν στο διαμελισμό μόνο τη Συρία, αιχμαλωτίζουν και την Τουρκία, για να εφαρμόσουν και σε μας αργότερα το ίδιο σενάριο. Είμαστε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά δεν είναι ούτε θέμα τρομοκρατίας, ούτε ποιος θα ελέγξει τη Συρία. Είναι κάτι πιο βαθύ, πώς θα απομονωθεί, πώς θα περικυκλωθεί, για να διαμελιστεί στη συνέχεια η Τουρκία. Όταν ολοκληρωθεί εκείνος ο διάδρομος, η Τουρκία θα αποκοπεί από τον ισλαμικό κόσμο. Θα αποκλειστούμε πρώτα από τον Αραβικό κόσμο και στη συνέχεια από το Ιράν. Τότε, μια απομονωμένη Τουρκία, θα οδηγηθεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο διαμελισμό (…). Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο».
ΗΠΑ-Ρωσία την ανέχονται
Ο Τούρκος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Cengiz Aktar, σε εκτενή ανάλυσή του στο “Foreign Affairs” (ελληνική έκδοση, τ. 45, Απρίλιος-Μάιος 2017), γράφει για τη συριακή πολιτική της Τουρκίας: «Στην Συρία, η Άγκυρα που έρχεται να εμπλακεί στρατιωτικά για να χαράξει έναν σουνιτικό και αραβικό θύλακα στα βόρεια της χώρας, η γραμμή της τώρα είναι να βοηθήσει τις τζιχαντιστικές ομάδες εναντίον των Κούρδων, χωρίς να είναι σε θέση να ελέγχει αυτές τις ομάδες λόγω έλλειψης πληροφοριών και τεχνογνωσίας. Η παρουσία της Άγκυρας είναι ανεκτή από την Μόσχα και την Ουάσιγκτον οι οποίες, προς το παρόν, την αφήνουν να ενεργεί (…).
»Μακροπρόθεσμα, η αντι-κουρδική εμμονή της Άγκυρας δεν έχει καμία δουλειά με την πραγματικότητα, με τους Κούρδους της Συρίας να είναι η μόνη δύναμη επί του εδάφους σε θέση να καθαρίσουν το έδαφος του ISIL. Οι αποκεντρωτικές τάσεις των Κούρδων ηγετών παρουσιάζουν επίσης μια αξιόπιστη πολιτική προοπτική για την μελλοντική πολιτική αρχιτεκτονική στην Συρία, μειώνοντας την εμμονή της Άγκυρας σε μια μάχη οπισθοφυλακής».
Δεν θα αναλύσουμε σήμερα τι θα σήμαινε για την περιοχή μας πιθανή δημιουργία κουρδικού κράτους και ποιες επιπτώσεις ενδέχεται να έχει και στην Κύπρο. Όμως, η πολιτική ηγεσία οφείλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο συριακό, σε συνάρτηση προς την Τουρκία και τους σχεδιασμούς της σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα αν η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, η Κύπρος δεν θα άντεχε να ήταν μέρος είτε της πρώτης είτε της δεύτερης, ξανά.

πηγή Σημερινή

Πηγή: Ο εφιάλτης του εδαφικού διαμελισμού της Τουρκίας γίνεται πλέον ορατός για την Άγκυρα – Έκτακτο Παράρτημα

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Άγιος Παΐσιος: “Η μελαγχολία και το πλάκωμα της ψυχής οφείλονται συνήθως σε τύψεις από ευαισθησία”

Σημεία Καιρών

Ἡ μελαγχολία καὶ τὸ πλάκωμα τῆς ψυχῆς ὀφείλονται συνήθως σὲ τύψεις ἀπὸ εὐαισθησία, καὶ τότε ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νὰ ἐξομολογηθῆ, γιὰ νὰ μπορέση νὰ βοηθηθῆ ἀπὸ τὸν πνευματικό.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 158 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized